နဂါးသတ်ဓား၊ ဓားတစ်သောင်း မူလပြန်ခြင်း!
Vol. 3 Ch. 26
ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခုရှိနေသည်။
ယုံကြည်မှု၊ ရပ်တည်ခြင်း၊ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်၊ အတုမရှိတဲ့ မိတ်ဆွေရဲ့ ကျေးဇူးတရား—ဒီလို ဆင်တူတဲ့ အရည်အချင်းတွေအားလုံးကို သူ့မှာ အသက်ဝင်အောင် ပြသနေသည်…
ချန်စုန့် သိ ပေသည်
ဤသည်က ထူးချွန်သည့်ပါရမီရှင်များအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်၏
ပါရမီရှင်တစ်ယောက်၏ ကိုယ်ပိုင်စရိုက်လက္ခဏာ တစ်ခုပင်။
ထိုအတွေးကို တွေးမိသည့်အခါ၊ ချန့်စုန့် မပြတ်သားဘဲ စဉ်းစားနေမိသည်။
‘အကိုကြီးဝမ် …’
သူ့စိတ်ထဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သို့သော် ကျေးဇူးတင်ရမည်မှာ
အကိုကြီး ဝမ် မသေပါ။
အနာဂတ် ရောင်ခြည် တောက်လာ ပေသည်။
တာအိုသခင်ချန်စုန့် မျက်နှာမှာ ပြုံး ရိပ်တစ်ခုပေါ်လာသည်။
သူက တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာသည့် မိုးကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး၊ ဂျိချန်းဖန်ကို နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်-
“ဂျိချန်းဖန် နေဝင် တော့မယ် မင်း မြန်မြန် ပြန်သင့်တယ်၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီ ဖက်တီးကျန့် က စိုးရိမ်ပြီး နေမကောင်းဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
ဂျိချန်းဖန်က ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး တုံထျန်းတောင်ထိပ် နှင့် လုံရှိုးတောင်ထိပ် တို့ကြား ရှေ့နောက်ပြေးနေခဲ့ရပြီး၊ ငါးနာရီခြောက်နာရီခန့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ မိုးကောင်းကင်က မှောင်သွားခဲ့ပေပြီ…
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ဆရာဦးလေး ချန်စုန့်”
ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်- “ဒါဆို တပည့် အရင် ပြန်နှင့်ပါမယ်။”
ကျန်းဆောင်းရဲ့ ‘ဖက်တီးကျန့်’ ဟု ခေါ်သည့် အခေါ်အဝေါ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး။
သူက ကြားမှန်းမသိခဲ့သလို လုပ်လိုက်သည်…
“သွားပါ။”
တာအိုအရှင်ချန်စုန့် သူ့လက်ကို လှုပ်လိုက်သည်။
ဂျိချန်းဖန် လှည့်ထွက်သွားပြီး လုံးရှိုးတောင်ထိပ် အဓိက ခန်းမမှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။
မိုးကောင်းကင် မှောင်လာသည့်အတွက်၊ သူ တောင်ခြေဆင်းသည့်လမ်းတွင် လုံးရှိုးတောင်ထွက်မှ တပည့် အများကြီး မမြင်ခဲ့ရ ပေ။
လုံးရှိုးတောင်ထိပ် ခြေရင်းကို ရောက်တဲ့အခါ။
ဂျိချန်းဖန် ချက်ချင်းပဲ မိုရှူး နတ်ဘုရားဓား ကို ခေါ်ယူပြီး၊ ဓားနဲ့ပျံကာ တကျူးတောင်ထိပ် ဆီကို ပျံသန်းသွားသည်။
…
ဂျိချန်းဖန်တကျူးတောင်ထိပ်ကို ပြန်ရောက်သည့်အခါ
အလွန်နောက်ကျ နေပြီဖြစ်၏။
လျိုကျင်းခန်းမ ကို ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့်၊ သူက တကျူးတောင်ထိပ်ပေါ်က လူတိုင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။
ကျန့်ပူယီနဲ့ စူးရူ တို့က ဂျိချန်းဖန် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်မှ၊ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်…
“ဟေ့! ဂျိချန်းဖန်!”
“မင်း ဒီနေ့ ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ? ငါတို့အားလုံးကို မင်းအတွက် ဒီလောက်ကြာအောင် စောင့်ခိုင်းခဲ့တယ်။”
လင်းအာ က သူ့မလက်တွေကို ခါးပေါ်တင်ပြီး၊ မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန် ပြောလိုက်သည်။
ဂျိချန်းဖန်ကို စောင့်ရ၍သူမဝမ်းဗိုက်က ပြားလုနီးပါဖြစ်သွား၏။
အစားအစာတွေကို မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြန်နွှေးထားရသည်။
ဂျိချန်းဖန်က အေးစက်နေပြီဖြစ်တဲ့ ဟင်းလျာတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန့်ပူယီနဲ့ အခြားသူတွေ သူ့ကို စောင့်နေသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။
ထို့ကြောင့်၊ ဂျိချန်းဖန်က ကျန့်လင်းအာကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
သူက အထက်မှာ ထိုင်နေသည့် ကျန့်ပူယီနဲ့ စူးရူတို့ကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်- “ဆရာနဲ့ ဆရာမ စောင့်ဆိုင်း စေမိတာ စိတ်မကောင်းပါဘူး”
“အင်…” ကျန့်ပူယီ နှိမ့်ချစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
စူးရူက အနည်းငယ် စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်- “တပည့် ဂျိချန်းဖန်၊ ဂိုဏ်းချုပ် က မင်းကို တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ကို ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ? ဘာလို့ အခုမှ ပြန်ရောက်လာတာလဲ?”
ဂျိချန်းဖန် သူ့နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ပြီး ပြောလိုက်သည်- “ဆရာမကို ဖြေကြားပါတယ်၊ ဒါက ချောင်းမြောင်ကျေးရွာ နဲ့ ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာတချို့ပါ…”
“ ချောင်းမြောင်ကျေးရွာ?!”
ထိုစကားလုံးများ ထွက်လာသည်နှင့် လျိုကျင်းခန်းမထဲက လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းသွားသည်။
ကျန့်လင်းအာ မူလက တစ်ခုခု ပြောချင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် ‘ ချောင်းမြောင်ရွာ’ ဆိုသည့် စကားလုံးသုံးလုံးကို ကြားလိုက်သည်နှင့် သူမက နှုတ်ဆိတ်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်သည်။
“ကလန့်—“
ထောင့်တစ်ခုကနေ အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန် ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ သူ့မျက်နှာက ဗလာဖြစ်နေပြီး၊ သူ့အကြည့်က ဂျိချန်းဖန်အပေါ် ကျရောက်လာ၏။
“အစ်ကိုကြီး၊ ဂိုဏ်းချုပ်က တစ်ခုခု ပြောခဲ့ သေးလား?”
ဂျိချန်းဖန် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါလိုက်သည်- “ဒီနေ့ထိ၊ သဲလွန်စတွေ မရှိသေးပါဘူး။”
ဂျိချန်းဖန်က ကျန်းရှောင်ဖန်ကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ချင်တာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်း မသိလို့ပါ…
သူ ပြောလို့မရပါဘူး။
မင်းရဲ့မိသားစုအားလုံးကို သတ်တာက မင်းရဲ့ဆရာ၊ ဘုန်းတော်ကြီး ပူကျီ မဟုတ်ဘူးလား?
အား…
သဘာဝအတိုင်း သိပါစေေတာ့။
“ကောင်းပြီ၊ စားပါ။”
ကျန့်ပူယီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
ဒါကို ကြားရသောအခါ၊ လူတိုင်းက တိတ်ဆိတ်စွာပဲ သူတို့ပန်းကန်နဲ့ တူတွေကို ကောက်ယူကာ စားဖို့ စတင်လိုက်ကြသည်။
စားတော့ မစားရေသး၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ စားပြီးသည်နှင့်…
အင်? တကယ် အရသာရှိတာပဲ!
ကျန့်ပူယီက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်- “အစ်ကိုကြီး ဒူး မင်း ဒီနေ့ ချက်တာလား?”
ဒူးဘိုင်ရှု က အားနာဟန်ဖြင့် ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်- “ဆရာ၊ ဒီနေ့ညစာက တပည့်တို့ရဲ့ ညီလေး ချက်တာပါ။”
ဒီစကားလုံးတွေ ထွက်လာသည်နှင့်။
လူတိုင်းရဲ့ အကြည့်က ထောင့်က ကျန်းရှောင်ဖန်ဆီကို လှည့်သွားသည်။
“အာ?” စဉ်းစားနေမိတဲ့ ကျန်းရှောင်ဖန် ရုတ်တရက် ကြည့်ရှုမှု အများကြီး သူ့အပေါ် ကျရောက်တာကို ခံစားမိပြီး၊ ချက်ချင်း ရှက်ရွံ့သွားသည်။
“ဆရာ၊ ဒါ… အရသာ မရှိဘူးလား?”
ကျန်းရှောင်ဖန် နူးညံ့စွာ ပြော၍ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
ဂျိချန်းဖန် ပြုံးလိုက်ကာ သူ့ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်- “ရှောင်ဖန်၊ မင်းချက်တာက အစ်ကိုကြီး ဒူးရဲ့ဟာထက် အများကြီး ပိုအရသာရှိတယ်။”
“တကယ်လား?”
“သေချာတာ ပေါ့၊ မင်းမယုံရင်၊ ဆရာနဲ့ ဆရာမကို မေးကြည့်ပါလား။”
ဂျိချန်းဖန် ပြုံးပြလိုက်သည်။
ကျန်းရှောင်ဖန် စားပွဲခေါင်းပိုင်းက ကျန့်ပူယီနဲ့ စူးရူတို့ကို အနည်းငယ် မျှော်လင့်၍ ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန့်ပူယီက တိတ်ဆိတ်စွာ သူ့ထမင်းကို စားနေပြီး ဘာမှ မပြောပါ။
စူးရူကတော့၊ ကျန်းရှောင်ဖန်ကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်- “ရှောင်ဖန် ချက်ပြုတ်တာ တကယ်ပဲ အစ်ကိုကြီး ဒူးရဲ့ဟာထက် အများကြီး ပိုအရသာရှိတယ်။”
ဒါကို ကြားရသောအခါ၊ ကျန်းရှောင်ဖန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံး ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။
သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုတယ်လို့ သူ ခံစားရသည်!
“အင်?”
ထိုအချိန်မှာ၊ ကျန့်လင်းအာ ရုတ်တရက် သံသယဖြစ်သည့် အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။
သူမရဲ့အ ကြည့်က ဂျိချန်းဖန် ဘေးနားက ဓားနှစ် ချောင်း ပေါ်သို့ရောက်ရှိသွားပြီး မေးလိုက်သည်-
“ဂျိချန်းဖန်! မင်း ဘယ်တုန်းက ဓားနှစ်ချောင်း ရခဲ့တာလဲ?”
ဒီစကားလုံးတွေ ထွက်လာတာနဲ့၊ လူတိုင်းရဲ့ အကြည့်က ချက်ချင်း လှည့်လာသည်။
ကျန့်ပူယီနဲ့ စူးရူတို့ကတောင် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဓားနှစ်ချောင်း?
တပည့် ဂျိချန်းဖန် မှာ မိုရှူးနတ် ဘုရားဓား တစ်ချောင်းပဲ ရှိတာမဟုတ်လား?
စူးရူ စိတ်ထဲမှာ အံ့အားသင့်နေမိသည်။
ကြည့်လိုက်တော့၊ ဂျိချန်းဖန် ဘေးမှာ ဓားနှစ် ချောင်း တကယ်ပဲ ရှိထားသည်။
တစ်ခုက မိုရှူး နတ်ဘုရားဓား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်တဲ့ တစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး…
‘ဘာကြောင့် အရမ်းရင်းနှီးသလို ခံစားရတာလဲ!?’
စူးရူ စိတ်ထဲမှာ အံ့အားသင့်နေသည်။
ကျန့်ပူယီရဲ့ မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားသည်။
သူ ထိုင်နေတဲ့နေရာကနေ၊ ဂျိချန်းဖန် ဘေးက ဓားနှစ်ချောင်းကို အလွယ်တကူ မြင်နိုင်၏၊ ပြီးတော့…
ဓားတွေရဲ့ မူလအစကို သူ တစ်ချက်ကြည့်၍ နားလည်လိုက်သည်။
မိုရှူး နတ်ဘုရားဓားနှင့် ပတ်သက်ပြီး ထပ်မံရှင်းပြစရာ မလိုပါ။
ကျန်တဲ့ တစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်ပြီးရော?
ဒါက…
“နဂါးသတ်ဓား ?!”
ကျန့်ပူယီ ရုတ်တရက် ဒီဓားရဲ့ နာမည်ကို ပြောလိုက်သည်။
“ဘာ?!” စူးရူရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းသွားသည်။
“ဝူး—“
နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ထရပ်လိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်း ဂျိချန်းဖန် ဘေးကို ရောက်ရှိလာကြသည်။
ပြီး နောက်…
ကျန့်ပူယီက တုန်လှုပ်စွာ နဂါးသတ်ဓားကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
သူက နူးညံ့စွာ ဓားကို ဓားအိမ်ကနေ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ဆွစ်!”
ပေါ့ပါးသော ဓားအလင်းတစ်ချက် ပေါ်လာ၏။
နတ်ဘုရားဓားက ကြည်လင်ပြာလဲ့သည့် အရောင်နှင့် ပေါ်လာပြီး၊ တောက်ပသော အရောင်ဖြင့် ဆောင်းဦးနှင်းစက်လို ကြည်လင်နေသည်။ ဒါက ကိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားလက်နက်ပါ—
နဂါးသတ်ဓား!
နဂါးသတ်ဓား၊ မတွန့်မဆုတ် မကြောက်မရွံ့! မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် နတ်ဘုရားများကို နှိမ်နှင်းခြင်း၊ ဓားတစ်သောင်း မူလပြန်ခြင်း!
စူးရူရဲ့ လှပသော မျက်လုံးထဲမှာ အံ့အားသင့်မှုရဲ့ အရိပ်အမြွက် လှုပ်ရှားလာသည်။ သူမက အံ့အားသင့်တဲ့ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ တုန်လှုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်-
“တပည့် ဂျိချန်းဖန်၊ ဒါ…”
“မင်း ဒီနဂါးသတ်ဓားကို ဘယ်ကနေ ရခဲ့တာလဲ?”
ဂျိချန်းဖန် ရိုးရိုးသားသား ဖြေကြားလိုက်သည်- “ဆရာ၊ ဆရာမ၊ ဒီဓားကို ဆရာဦးလေးချန်စုန့် ပေးခဲ့တာပါ။ သူက ဒီဓားက ကျွန်တော့်နဲ့ ပိုကိုက်ညီတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။”
ပြောပြီးတဲ့နောက်၊ သူက ‘သိချင်စိတ်’ ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်- “ဘာလဲ? ဒီဓားက တန်ဖိုးကြီးတာလား?”
နဂါးသတ်ဓားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး၊ ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့ နေသည်။
ချန်စုန့်က သူ့ကို ပေးဖို့ ဇွတ်အတင်းလုပ်ခဲ့ေပသည်။
သူ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?
ကျန့်ပူယီနဲ့ အခြားသူတွေကို ရှင်းပြဖို့လည်း ခက်ခဲသည်၊ ဒါကြောင့် သူက ရှုပ်ထွေးနေဟန်ဆောင်ပြီး၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် ချန်စုန့်ကို သွားမေးခိုင်းလိုက်သည်။
စူးရူက ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
တန်ဖိုးကြီးတာလား? ဒါက တန်ဖိုးကြီးတာထက် ပိုပါတယ်!
နဂါးသတ်ဓား… ဒါက ကိုကြီးဝမ်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓားပါ။
ကျန့်ပူယီရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။
အဲဒီကောင် ချန်စုန့်က ပုံမှန်အားဖြင့် နဂါးသတ်ဓားကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် သိမ်းထားပြီး၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိခွင့် မပေး ပေ။ ဒီတစ်ခါ ဘာကြောင့် ဒီလောက် အလွယ်တကူ ပေးလိုက်တာလဲ?!
ထို့အပြင်…
ပြီးတော့ သူ့ရဲ့တပည့်ကို ပေးတယ်?
ပြဿနာရှိေနတယ်!
ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု!
ခဏ…
ထိုအချိန်မှာ၊ ကျန့်ပူယီ ရုတ်တရက် ဂျိချန်းဖန် ခုနက ပြောခဲ့တာကို သတိရလာသည်။
‘ဆရာဦးေလးချန်စုန့်က ဒီဓားက ကျွန်တော့်နဲ့ ပိုကိုက်ညီတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။’
ဒီအတွေးကို တွေးမိတဲ့အခါ၊ ကျန့်ပူယီ စိတ်ထဲမှာ နားလည်မှုတစ်ခု ရရှိသလို၊ လွမ်းဆွတ်မှုတစ်ခုလည်း ခံစားရသည်…
ဒါဆိုဒီလို ပေါ့။
အဲဒီကောင် ချန်စုန့်လည်း ငါ့တပည့် ကအကိုဝမ်နဲ့ အရမ်းဆင်တယ်လို့ ထင်တယ်လား?
ဒါကြောင့် နဂါးသတ်ဓားအတွက် အမွေဆက်ခံသူအသစ် တစ်ယောက် ရှာချင်တာလား?
ဒါကို နားလည်ပြီးတဲ့နောက်၊ ကျန့်ပူယီမှာ စိတ်ထဲမှာ သံသယအချို့ ရှိနေသော်လည်း၊ သူက ဒီအကြောင်းကို ဆက်တွေးဖို့ ပျင်းနေသည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့တကျူးတောင်ထိပ်က အရှုံးမရှိပါ။
ဟီး ဟီး။
ကျန့်ပူယီ ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ့နေရာကို ပြန်သွားပြီး ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည်- “ဆက်စားပါ။”
ဒါကို ကြားရသောအခါ၊ လူတိုင်းက စူးစမ်းချင်စိတ် ရှိနေသော်လည်း၊ ဆရာရဲ့ အာဏာအောက်မှာ၊ သူတို့က နာခံစွာပဲ သူတို့ပန်းကန်နဲ့ တူတွေကို ကောက်ယူကာ ဆက်စားလိုက်ကြသည်။
“ပူယီ…” စူးရူက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးမှုနဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန့်ပူယီကတော့၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပဲ သူ့လက်ကို လှုပ်လိုက်သည်။
“ညီမလေး၊ အရင် စားလိုက်ပါ…”
…
…