ငါးနှစ်ကာလ ရောက်ရှိလာပြီ! နဂါးဘုရင်ကို သူ့ပလ္လင်ပေါ်သို့ ကြိုဆိုပါ!

ညစာစားပြီးတဲ့နောက်။

တပည့်အားလုံးက သူတို့ရဲ့သေးငယ်တဲ့ ခြံဝန်းတွေဆီ ပြန်သွားပြီး အနားယူကြသည်။

စူးရူ က ကျန့်လင်းအာ ကို သူမရဲ့အခန်းဆီ ပြန်အိပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

ဒါပြီးတော့ သူမက လျိုကျင်းခန်းမ ရဲ့ နောက်ဖေးခြံကို ရောက်လာပြီး အခန်းထဲမှာ ကျန့်ပူယီ နဲ့ စကားစမြည်ပြောကြသည်။

“ပူယီ၊ တပည့် ဂျိချန်းဖန် လက်ထဲက နဂါးသတ်ဓား က…”

စူးရူရဲ့ ဟန်က အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူမက ဘာကြောင့် တာအိုသခင်ချန်စုန့် နဂါးသတ်ဓားကို ဂျိချန်းဖန်ဆီ ပေးလိုက်တာလဲဆိုတာ မသိနိုင်သေးဘူး။

“အား...”

ကျန့်ပူယီ နူးညံ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြတင်းပေါက်ဆီ လျှောက်သွားကာ၊ သူ့ဝတ်ရုံကို ခြုံပြီး၊ ကြယ်တွေနဲ့ပြည့်နေတဲ့ ညကောင်းကင်ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်-

“ညီမလေး၊ မင်းထင်လား…”

“တပည့်ဂျိချန်းဖန် က အကို ဝမ် နဲ့ ဆင်တူလား?”

ဒီစကားလုံးတွေ ထွက်လာတာနဲ့။

စူးရူရဲ့ သိမ်မွေ့သော ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ၊ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ နဂါးသတ်ဓားပိုင်ရှင်၏ ပုံရိပ်တစ်ခု အမှတ်မထင် ပေါ်လာ၏။ သူက တပည့် ဂျိချန်းဖန်နဲ့ ဘယ်လောက် တူသလဲ?!

နှစ်ယောက်စလုံးက ယုံကြည်မှု၊ မာနထောင်လွှားမှု၊ နှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ထက်မြက်ကြတယ်!

စူးရူရဲ့ စိတ်ထဲမှာ။

စိတ်လှုပ်ရှားစရာ နှစ်ခုက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထပ်တူကျသွားသည်၊ သို့သော်… ယခင်မျိုးဆက် နဂါးသတ်ဓား အရှင်က ဇာတ်ခုံကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့ ပေပြီ၊ အခု နဂါးသတ်ဓား အရှင်အသစ်က စတင်ဝင်ရောက်လာနေပြီ—

ဂျိချန်းဖန်!

“ဟုတ်တယ်! ဒါပေမယ့်…”

စူးရူက အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ ဟန်နဲ့ ပြောလိုက်သည်- “တပည့် ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ အလားအလာက အကို ဝမ်ထက် ပိုမြင့်တယ်မဟုတ်လား?”

“သူက အကိုဝမ်ရဲ့ အစားထိုး မဟုတ်ဘူး။”

“သူက ကျင်းယွမ်ကလန် နဲ့ တကျူးတောင်ထိပ် ကို ပိုကြီးတဲ့ဂုဏ်သတင်းတစ်ခုဆီ ဦးဆောင်သွားမှာပါ!”

ဂျိချန်းဖန် က ဘယ်သူ့ရဲ့ အစားထိုးမှ မဟုတ်ပါ။

တစ်နေ့မှာ၊ လူတွေက နဂါးသတ်ဓားနဲ့ တစ္ဆေသတ်နတ်ဓားသိုင်း အကြောင်း တွေးတဲ့အခါ၊ ပထမဆုံး စဉ်းစားရမယ့်သူက ဂျိချန်းဖန် ဖြစ်လာ ပေမည်၊ ဝမ်ကျန်းယီ မဟုတ်တော့ပါ…

စူးရူ ဒါကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည် နေသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့၊ သူမက နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ရှောင်ကျူး တောင်ထိပ် မှာ ဂျိချန်းဖန်က ကောင်းကင်ဓား ကို အသုံးပြုပြီး ကောင်းကင်တံခါး ကိုဖွင်းတဲ့ဓား သုံးတာကို ကိုယ်တွေ့မြင်တဲ့အချိန်ကတည်းက၊ သူမက တစ်ခုခုကို နားလည်သွားခဲ့သည်…

ဒီခေတ်—ကို ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ခေတ် လို့ခေါ်တယ်!

သူက ဝမ်ကျန်းယီထက် ပိုပြီးတော့ ထက်မြက်၊ တောက်ပလာ ပေမည်။

ကျန့်ပူယီ အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားသည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်- “ဟုတ်တယ်၊ တပည့် ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ ပါရမီက အကို ဝမ်ထက် ပိုမြင့်တယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက…”

“ချန်စုန့် လည်း ဒီလိုပဲ တွေးတယ်မလား?”

ချန်စုန့် - ငါမဟုတ်ဘူး၊ ငါမလုပ်ခဲ့ဘူး၊ အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့စကား မပြောနဲ့!

…

တစ်ခြားတစ်ဖက်မှာ။

သေးငယ်တဲ့ ခြံဝန်းအတွင်း၊ နူးညံ့သော လေပြေတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွား ပေသည်။

နူးညံ့သော လရောင်က တိတ်တဆိတ် ကမ္ဘာပေါ်ကို ဖြန်းချလိုက်သလို၊ ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးတစ်ခုနဲ့ လောကကို ခြုံထားသလို ခံစားရပြီး၊ လရောင်ထဲမှာ မှုန်ဝါးနေတဲ့ အဝေးကတောင်တွေက မှုန်ဝါးဝါး ပန်းချီတစ်ချက်ပမာ။

ဂျိချန်းဖန် အိပ်ယာပေါ်မှာ ခြေချိတ် ထိုင်နေသည်။

နတ်ဘုရားဓားနှစ်ချောင်းက သူ့ဒူးပေါ်မှာ လက်ဝဲဘက်သို့ ယိမ်းနေသည်။

မိုရှူးဓား ၊ မိုရှူး ဓား! နဂါးသတ်ဓား !

“ဆွစ်!”

သိမ်မွေ့သော ဓားစွမ်းအင် တစ်ခုက နတ်ဘုရားဓားတွေကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဝိဉာဉ်ကို အနည်းငယ်စီ မွေးမြူနေသည်။

“ကလန့်—“

ကိုးကောင်းကင်နတ် ဘုရားလက်နက် ကိုးကောင်းကင်နတ်ဘုရားလက်နက် နှစ်ခုက တစ်ခါတစ်ရံ ဓားငိုသံထွက်လာတတ်သည်၊ ပျော်ရွှင်မှုရဲ့ အရိပ်အမြွက် သယ်ဆောင်ထားသလို ခံစားရ၍ဖြစ်နိုင်၏ခံစားရ၏…

ဂျိချန်းဖန် လေ့ကျင့်သင်ကြားမှုထဲ နှစ်မြုပ်နေသည်။

သူက အပြင်လောကကို Yuqing ဘယ်လိုမှ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဂရုမစိုက်အား။

ယူကျင်း ပဉ္စမအဆင့် လေ့ကျင့်မှု…

နောက်ထပ် အားနည်းနေဆဲပင်။

ဒါကြောင့်၊ သူက လေ့ကျင့် နေရဆဲပင်။

ပြီးတော့ ရှန်ကျင်း နယ်ပယ် ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ပျော်ရန်အတွက်ပင်။

ဂျိချန်းဖန် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မှိတ်ထားပြီး၊ လေ့ကျင့်မှုထဲ လေးနှစ်ဟာ မျက်တောင်တစ်ချက်အတွင်း ကုန်လွန်သွား၏…

…

…

လေးနှစ်အကြာမှာ။

တကျူးတောင်ထိပ်၊ ထိုင်ကျီလိုဏ်ဂူ ။

ဂျိချန်းဖန် အိပ်ယာခင်းပေါ်မှာ ခြေချိတ် ထိုင်နေပြီး၊ သူ့ရှေ့မှာ ဆေးအိုး တစ်လုံး ထားရှိကာ၊ အိုးအောက်ခြေကို အမြင့်ဆုံးအပူချိန်ဖြင့် မီး အဆက်မပြတ် ပေးနေသည်။

သိမ်မွေ့သော ဆေးဝါး ရနံ့က ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လှုပ်ရှားနေသည်။

“ဖွင့်!”

နောက်တစ်ချက်မှာ၊ ဂျိချန်းဖန် ဆေးအိုးကို ရိုက်လိုက်သည်။

“ဘုံးး—“

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ အလင်းရောင်တွေက ‌ေဆးအားလုံးဆီမှ တောက်ပလာသည်။

ဒင်းယန်ဆေးပြား အမျိုးအစားကောင်းတစ်ခုကို ဖော်စပ်နိုင်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့တဲ့လေးနှစ်အတွင်း၊ ဂျိချန်းဖန် လေ့ကျင့်သင်ကြားမှုထဲ နှစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ သူက ဆေးပညာ ၊ လက်နက်ပြုပြင်ခြင်း ၊ နှင့် အစီအရင်ပညာရပ်… အနည်းငယ်ကို အချိန်ယူပြီး သင်ယူခဲ့သည်။

သေချာပေါက်၊ ဓားလမ်းစဥ်ကိုလည်း လျစ်လျူမရှုခဲ့ပါ။

ဝတ်ရုံထဲက မြွေစိမ်းဓား၊ကောင်းကင်ခွဲဓား နှင့် တစ္ဆေသတ် နတ်ဘုရားဓားပညာ တို့အပြင်၊ သူက ကျင်းယွမ်ကလန် ရဲ့ အဓိက ဓားအတတ်ပညာ အချို့ကိုလည်း သင်ယူခဲ့သည်။

ဒီကာလအတွင်းမှာ၊ သူက ဓားပညာအသစ် တစ်ခုကိုလည်း သဘောပေါက်လာသည်။

သူ့နာမည်က—

မိုးမြေဓား !

ဂျိချန်းဖန် ဒီဓားပညာရဲ့ စွမ်းအားကို မစမ်းသပ်ရသေးပါ၊ သို့သော် တရားမျှတစွာပြောရရင်၊ ဒါက အခြားဓားအတတ်ပညာအနည်းငယ်ထက် ပိုအားနည်းမှာတာ့ မဟုတ်ပါ…

“ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်—“

ထိုအချိန်မှာ၊ ထိုင်ကျီလိုဏ်ဂူ အပြင်ကနေ တံခါးခေါက်သံတစ်ခုထွက် လာသည်။

ဂျိချန်းဖန် မျက်လုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

သူက ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုကို လှုပ်လိုက်ပြီး၊ ‘လိုဏ်ဂူဝ’ မှယန္တရားကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“ကလစ်—“

ကျောက်တံခါးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်။

လှပသော လူငယ်မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အနည်းငယ် စူးစမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပ စင်ကြယ်ကာ၊ အသား ရည်က ကျောက်စိမ်းထက် သာလွန်၏။

မိန်းကလေးက ထိုင်ကျီလိုဏ်ဂူထဲကို လျှောက်ဝင်လာပြီး၊ သူမလက်ထဲမှာ ထမင်းဘူး သယ်ဆောင်ထားကာ၊ အသာအယာ ပြောလိုက်သည်- “ဟေ့! ဂျိချန်းဖန်၊ တစ်နေ့လုံး ဒီလိုဏ်ဂူထဲမှာ နေရတာ ဘာများ ပျော်စရာကောင်းလို့လဲ?”

“နေ့တိုင်း ဆေး ဖော်နေတာပဲ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဓားလေ့ကျင့်တာနဲ့၊ မင်းစားဖို့အတွက်ကို ငါပဲလာ ပို့ နေရတယ်…”

ဂျိချန်းဖန် ပြုံးပြလိုက်သည်- “ငါ့ကို အစားအစာပို့တာလား? မင်းပြောနေတာက ကျန်းရှောင်ဖန် ကို ချက်ခိုင်းပြီး၊ ထမင်းဘူးကို လိုဏ်ဂူဝဆီ ယူလာတာကိုပြောတာလား”

ကျန့်လင်းအာ၏ လှပသော မျက်နှာလေး နီရဲသွားသည်- “ဘာမှားနေလို့လဲ? ပြဿနာရှိလို့လား? ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ၊ ငါ မင်းဆီ အစားအစာယူလာတာ ဟုတ်လားမဟုတ်ဘူးလား?!”

မိန်းမငယ်လေး ကျန့်လင်းအာ မဟုတ်ပါဘူး။

လေးနှစ် ကုန်လွန်သွားပြီ၊ သူမက တဖြည်းဖြည်း လူပျိုဖော်ဝင်လာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီ။

အနည်းဆုံးတော့ သူမက အရင်က မိန်းကလေးငယ်လေးထက် ပိုလှပြီး၊ မိန်းကလေးဆန်တဲ့အရာတွေလည်း ပိုပါလာတယ်…

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ ညီမ လေးမှန်ပါတယ်၊” ဂျိချန်းဖန် ထမင်းဘူးကို ယူလိုက်ပြီး တိုတိုပဲပြောလိုက်သည်။

သူက လိုဏ်ဂူအပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်-

“ကျန်းရှောင်ဖန်? မင်း အပြင်မှာ ရပ်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ? ဘာကြောင့် မြန်မြန် မဝင်လာ သေးတာလဲ?”

ဒါကို ကြားရသောအခါ၊ ကျန်းရှောင်ဖန် သတိထားဟန်နဲ့ လိုဏ်ဂူအပြင်ကနေ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့တစ်ဝက်ကို ထိုးထည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်- “အစ်ကိုကြီး၊ မင်း အခုတံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှု မလုပ်တော့ဘူးလား?”

“ငါ့ကျင်ကြံမှုက ပြီးဆုံးသွားပြီ၊” ဂျိချန်းဖန် ပုံမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

“အိုး၊ အိုး။”

ဒါကို ကြားရသောအခါ၊ ကျန်းရှောင်ဖန် သတိထားဟန်နဲ့ ထိုင်ကျီလိုဏ်ဂူထဲကို လျှောက်ဝင်လာသည်။

စားနေတုန်းမှာ၊ ဂျိချန်းဖန် မေးလိုက်သည်- “ကျန်းရှောင်ဖန်၊ မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှုက ဘယ်လိုလဲ? ယူကျင်း အဆင့်ခြောက် ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးပြီလား?”

“မပြီးသေးဘူး၊ ဒါပေမယ့် နီးစပ်ပြီ၊” ကျန်းရှောင်ဖန် သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့တဲ့လေးနှစ်အတွင်း၊ သူက တကျူးတောင်ထိပ် ရဲ့ လေ့ကျင့်သင်ကြားမှု သမိုင်းကို ချိုးဖျက်ခဲ့သည်။ သူက တစ်နှစ်နီးပါးလောက် ယူကျင်း အဆင့်တစ် ကို ရောက်ဖို့ အသုံးပြုခဲ့သည်…

ဒါကြောင့်၊ သူ့ကို သူ့ရဲ့အစ်ကိုကြီး တွေက လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည်။

အဆုံးမှာတော့၊ ဘယ်သူ့မဆို ပါရမီ ဆိုးရင်တောင်၊ ယူကျင်း အဆင့်တစ် ရောက်ဖို့ အများဆုံး လအနည်းငယ်ပဲ ကြာ ပေသည်။

ဒါပေမယ့် ကျန်းရှောင်ဖန် က တစ်နှစ်ယူခဲ့သည်။

ဂျိချန်းဖန် အတွင်းရေးကို ကောင်းကောင်းသိသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန် လေ့ကျင့်သင်ကြားမှု နှေးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ့ရဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်ကြံမှုနှင့် တာအိုဘာသာကျင့်ကြံမှုနှစ်ခု လုံး လေ့ကျင့် သော ကြောင့်ပင်။ သူက နှေးပေမယ့် အခြေခံခိုင်မာ၏။

ရိုးရိုးလေးပြောရရင်၊ သူက နောက်မှ ပွင့်တဲ့ပန်း ပါ။

ဒါကြောင့်၊ ကျန်းရှောင်ဖန် ယူကျင်း အဆင့်တစ် ဖြတ်ကျော်ပြီးတဲ့နောက်၊ ဂျိချန်းဖန် က သူ့ကို မကြာခဏ ညွှန်ကြားမှုတွေ ပေးခဲ့‌ေပသည်၊ ဒါက တိုက်ရိုက် ကျန်းရှောင်ဖန်ရဲ့ လေ့ကျင့်သင်ကြားမှုမှာ မြန်ဆန်တဲ့ တိုးတက်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်…

သူက သုံးနှစ်အတွင်းမှာပဲ ယူကျင်း အဆင့်ငါး ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်!

ဒါက တကယ်ပဲ တကျူးတောင်ထိပ် တစ်ခုလုံးကို ချောက်ချားသွာ စေခဲ့သည်။

“အာ? ကျန်းရှောင်ဖန်၊ မင်း ယူကျင်း အဆင့်ခြောက် ဖြတ်ကျော်ဖို့ နီးစပ်နေပြီလား?” ကျန့်လင်းအာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမကိုယ်တိုင်က ယူကျင်း အဆင့်ခုနှစ် ပဲ ရှိ‌ေသးပါသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန် က သူမနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ဖြစ်နေပြီလား?!

“ဒါ တွေအားလုံးက အစ်ကိုကြီး ဂျိချန်းဖန် ရဲ့ ကျေးဇူးပါ၊” ကျန်းရှောင်ဖန် ရိုးသားစွာ သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

သူ့မျက်လုံးတွေ၊ ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ရင်း၊ လေးစားမှုနဲ့ ပြည့်နေသည်။

သူ့အမြင်အရ။

ဂျိချန်းဖန် ရဲ့ လမ်းညွှန်မှု မရှိရင်။

သူက ယူကျင်း အဆင့်ငါး ကို ဒီလောက်မြန်မြန် ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဂျိချန်းဖန် ပုံမှန်အတိုင်း သူ့လက်ကို လှုပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်- “ကျန်းရှောင်ဖန်၊ မင်းက ပင်ကိုအားဖြင့် နောက်မှ ပွင့်တဲ့ပန်း‌ေလ။ ငါက မင်းကို အနည်းငယ်ပဲ ကူညီခဲ့တာပါ။”

သူ့အကူအညီ မရှိရင်တောင်။

မူရင်းဇာတ်လမ်းအရ အချိန်ဇယားအရ၊ ကျန်းရှောင်ဖန် က အခု ယူကျင်း အဆင့်လေး (Yuqing Fourth Layer) နဲ့ နီးစပ်နေမှာပါ။

ဂျိချန်းဖန် အစားဘူးထဲက အစားအစာတွေကို စားပြီးသွားသည်။

ဒါပြီးတော့ သူက ဆေးအိုးကနေ ‘ဒင်းယန် ဆေးပြား’ အနည်းငယ်ကို စုဆောင်းလိုက်သည်။

ကျန့်လင်းအာ အနည်းငယ် ငုံ့ကာ မေးလိုက်သည်- “ဂျိချန်းဖန်၊ ဒါ ဘယ်လိုဆေးပြား လဲ?”

ဂျိချန်းဖန် ပြုံးပြလိုက်သည်- “ကောင်းတဲ့ ဆေးပြားပါ!”

ဒါကို မြင်တွေ့ရသော အခါ၊ ကျန့်လင်းအာ နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး၊ စိတ်မဝင်စားဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်- “ဟင်! မင်း မပြောချင်ရင် မပြောနဲ့၊ ငါ စိတ်မဝင်စားပါဘူး!”

“အိုး? တကယ်လား?” ဂျိချန်းဖန် သူမကို အပြုံးနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟင်!”

ကျန့်လင်းအာ ပေါ့ပေါ့လေး နှာ ခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်- “မင်း ပေးရင်တောင် ငါ မလိုချင်ပါဘူး!”

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ…” ဂျိချန်းဖန် အပြုံးနဲ့ မပြောဘဲနေလိုက်သည်။

ဒင်းယန် ဆေးပြား နာမည်အတိုင်းပဲ၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ငယ်ရွယ်သော အသွင်အပြင်ကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်တဲ့ ဆေးပြားတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့မျက်နှာကို သူ့ရဲ့ ထိပ်ဆုံးအချိန် မှာ သတ်မှတ်ပေးကာ၊ ဂျိချန်းဖန် သုတေသနပြုထားတဲ့ ဆေးပြားတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒီဆေးပြားက များစွာ သက်ရောက်မှု မရှိပါဘူး။

ဒါပေမယ့်၊ အမျိုးသမီး လေ့ကျင့်သင်ကြားသူတွေအတွက်တော့၊ ဒါက သေစေနိုင်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုပါ!

ဂျိချန်းဖန် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ကျီလိုဏ်ဂူကနေ ထွက်လာသည်။

သူ ကျင်းယွမ်ကလန်ကို ဝင်ခဲ့တာ ငါးနှစ် ရှိပြီ။

အခု ငါးနှစ်ကာလ ရောက်ရှိလာပြီ၊ နဂါးဘုရင်က သူ့နေရာပြန်ယူဖို့ အချိန်တန်ပြီ…

ဘား!

ဒီလောကကို ကြည့်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ!