လုံးရှိုးတောင်ထိပ်၏ဧည့်သည်များ!
Vol. 3 Ch. 28
ဂျိချန်းဖန် က ကျန့်လင်းအာ နဲ့ ကျန်းရှောင်ဖန် တို့ကို ခေါ်ပြီး ထိုက်ကျီလိုဏ်ဂူ ကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်မှာ၊ ကျန့်လင်းအာ သူကလက်ကိုပိုက်ထားကာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။တစ်ခါတစ်ရံ ဂျိချန်းဖန်သူမကိုကြည့်သောအခါ သူဒီမှာရှိသည်ဟူ၍ နှာမှုတ်ပြတတ်သည်။
ဂျိချန်းဖန် ပြုံးပြရုံပဲ၊ တစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။
ဒီနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး၊ သူက ကျန့်လင်းအာကို သူမငယ်ရွယ်နေသေးတာကြောင့် လွှတ်ထားပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် အခုတော့ မတူပါချေ။
လင်းအားလေးက က ပျိုဖော်ဝင်လာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီ။
သူ သူမကို ထပ်ပြီး လက်လွှတ်ပေးလို့ မရတော့ပေ။
ကျန်းရှောင်ဖန်က ဒေါသထွက်နေတဲ့ သူ့ရဲ့အစ်မကို ကြည့်ပြီး၊ ပြီးတော့ ဂရုမစိုက်တဲ့ ဂျိချန်းဖန်ကို မျက်စပစ်ကြည့်ကာ၊ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်…
အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မက အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ။
အင်း၊ မဟုတ်ပါဘူး။
ပြောရမယ်ဆိုရင် အစ်မက အစ်ကိုကြီးရှေ့မှာ အမြဲတမ်း အပိုလုပ်ပြနေတတ်သည်…
ကျန်းရှောင်ဖန် ဒီအကြောင်းကို အနည်းငယ် အားကျမိသည်။
သူ ထင်သည်၊ အစ်မက အစ်ကိုကြီးကို ကြိုက်နေမယ်ထင်၏။
ဒါကြောင့်၊ သူ့မှာ မသင့်လျော်တဲ့ အတွေးတွေကို အရင်ကတည်းကဖျောက်ထားပြီးဖြစ်၏။
အစ်မက အရမ်းထူးချွန်ပြီး လှပတယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်တည်းကသာ သူမနဲ့ ထိုက်တန်မယ်?
ကျန်းရှောင်ဖန် တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးမိသည်။
ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာ၊ ဂျိချန်းဖန် မှာ ကျန့်လင်းအာ အပေါ် ဒီလို ရည်ရွယ်ချက်မျိုး မရှိပါဘူး။ အစကတည်းက၊ သူက ကျန့်လင်းအာကို သူ့သမီးလို လွှတ်ပေးထားတာပါ…
တျိန်လင်းအာ အခု ကြီးပြင်းလာပြီ။
သူ သူမကို ထပ်ပြီး လွှတ်ပေးသင့်တယ် မထင်တော့ပါချေ။
…
ဂျိချန်းဖန်နဲ့နှစ်ဦးက လျိုကျင်းခန်းမ ကို ရောက်ရှိလာကြသည်။
ခန်းမထဲကို လျှောက်ဝင်တာနဲ့၊ တကျူးတောင်ထိပ် ရဲ့ အစ်ကိုကြီးအားလုံးက စားနေကြပြီး၊ ကျန့်ပူယီ နဲ့ စူးရူတို့လည်း ရှိနေကြသည်…
“အင်း”
“တပည့် ဂျိချန်းဖန်၊ မင်း ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာပြီလား?”
စူးရူက ဂျိချန်းဖန်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိပြီး၊ သူမမျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းမြောက်မှုရဲ့ အရိပ်အမြွက် လှုပ်ရှားလာသည်။
ကျန့်ပူယီလည်း အနည်းငယ် ကျေနပ်နေသည်၊ ဒါပေမယ့် သူက စူးရူလို မဖော်ပြခဲ့ပါဘူး။ သူက အတော်အတန် ထိန်းသိမ်းဟန်နဲ့ ပြောလိုက်သည်-
“တပည့်တော် ဂျိချန်းဖန်၊ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု ပြီးဆုံးပြီလား?”
ဂျိချန်းဖန် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူက ကျန့်ပူယီနဲ့ စူးရူတို့ကို အနည်းငယ် လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်-
“တပည့်တော် ဂျိချန်းဖန်၊ ဆရာ၊ ဆရာမကို အရိုအသေပြုပါတယ်!”
စူးရူက အနည်းငယ် မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ပြောလိုက်သည်- “တပည့်တော် ဂျိချန်းဖန်၊ မင်း…”
“မင်း အခု ဘယ်အဆင့် ရောက်နေပြီလဲ?”
လေးနှစ်အကြာက၊ ဂျိချန်းဖန် က ယူကျင်း အဆင့်ငါး ရှိပြီးသားပါ။ အခု လေးနှစ် ကုန်လွန်သွားပြီ၊ ဂျိချန်းဖန် ရဲ့ လေ့ကျင့်သင်ကြားမှု ဘယ်အဆင့်ရောက်နေမလဲ သိချင်နေသည်?
ယူကျင်း အဆင့်ကိုး
ဒါမှမဟုတ်…
ရှန်ကျင်း
ကျန့်ပူယီလည်း ဂျိချန်းဖန်ကို အနည်းငယ် မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်က အစ်ကိုကြီးအားလုံး၊ တျိန်လင်းအာ အပါအဝင် ဂျိချန်းဖန် ရဲ့ လက်ရှိ လေ့ကျင့်သင်ကြားမှုကို သိချင်ကြသည်။
လူတိုင်းရဲ့ ကြည့်ရှုမှုကို ရင်ဆိုင်ရင်း။
ဂျိချန်းဖန် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူက သူ့ရဲ့ အဆင့်ကို တိုက်ရိုက် မပြောခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် သိမ်မွေ့စွာ ပြောလိုက်သည်-
“ဆရာ၊ ဆရာမ။”
“တောင်ထိပ်ခုနစ်ခု ပြိုင်ပွဲ ရဲ့ ပထမဆုက တောင်ကြီးတောင်ထိပ် အတွက် သေချာပေါက် ရရှိပါပြီ!”
ဒီစကားလုံးတွေ ထွက်လာတာနဲ့၊ ပတ်ဝန်းကျင်က အစ်ကိုကြီးတွေ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။
“တပည့်တော် ဂျိချန်းဖန် က တောင်ထိပ်ခုနစ်ခု ပြိုင်ပွဲမှာ ပထမဆုရဖို့ ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီလား?”
“ဟိစ်—“
“ဒီတောင်ထိပ်ခုနစ်ခု ပြိုင်ပွဲအတွက် အမျိုးမျိုးသော မျိုးစေ့ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ခြွင်းချက်မရှိ၊ သူတို့အားလုံးမှာ ယူကျင်း အဆင့်ရှစ် ဒါမှမဟုတ် ကိုး ရှိတယ်။ တပည့်တော် ဂျိချန်းဖန်၊ မင်း အခု…”
ဂျိချန်းဖန် အပြုံးနဲ့ မပြောဘဲနေလိုက်သည်။
လေးနှစ်ကြာ ခက်ခက်ခဲခဲ လေ့ကျင့်သင်ကြားပြီးနောက်၊ သူ့ရဲ့ အဆင့်က ရှန်ကျင်း အဆင့်တစ် ရောက်ရှိသွားပြီ!
“ကြားထဲမှာ ဆေးပညာ ၊ လက်နက်ပြုပြင်ခြင်း နှင့် ဗျူဟာချခြင်း အသိပညာ အချို့ သင်ယူဖို့ အချိန်ယူခဲ့ရင်၊ ပြီးတော့ တုန်းထန်းေတာင်ထိပ်မှာ ဝမ်ကျန်းယီ နှငိ့ အခြားသူတွေနဲ့ ရှီးကျင်းသောက်ပြီး စကားစမြည်ပြောခဲ့ရင်…”
ဖြစ်နိုင်တာက သူ့လက်ရှိ လေ့ကျင့်သင်ကြားမှုက တစ်ဆင့် မြင့်တက်သွားမည်။
ရှန်ကျင်း အဆင့်သုံး ဒါမှမဟုတ် လေးလား?
ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်းပြောရရင်၊ ဂျိချန်းဖန် အတွက်တော့၊ သူ့လက်ရှိ ရှန်ကျင်း အဆင့်တစ် က လုံလောက်ပါပြီ…
အမျိုးမျိုးသော ဓားအတတ်ပညာတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ရင်၊ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက ယခင်မျိုးဆက် ရှန်ကျင်း ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်ပါတယ်။
မကောင်းဆိုးဝါးဘုရားကလန် ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ တမန်တော်လေးေယာက် လုံးတစ်ယောက်ချင်းစီ ယှဉ်ပြိုင်ရင်တောင် သူတို့တစ်ယောက်မှ ဂျိချန်းဖန် နဲ့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး…
ကျန့်ပူယီနဲ့ စူးရူ အပြန်အလှန် ကြည့်ကြသည်။သူတို့မျက်လုံးတွေက အံ့အားသင့်မှုကိုထုတ်ဖော်ပြလိုက်သည်။
ဂျိချန်းဖန် တကယ်ပဲ ရှန်ကျင်း ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးရင်…
ဒါဆို ဒီတောင်ထိပ်ခုနစ်ခု ပြိုင်ပွဲရဲ့ ပထမဆုက တကျူးတောင်ထိပိ အတွက် သေချာပေါက် ရရှိမှာပါ!
“ဆရာမ၊ ကျွန်တော် မကြာခင်က ဆေးတစ်ခု ဖော်စပ်ထားတယ်၊ ဒါက ဆရာမနဲ့ အတော်လေး ကိုက်ညီမယ်လို့ ထင်တယ်…”
ဂျိချန်းဖန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အိုး? ဘယ်လို ဆေးပြားလဲ?” စူးရူ စူးစမ်းသည်။
တျိန်လင်းအာ တိတ်တဆိတ် သူမနားကို စူးစိုက်ထားသည်။
ဆေးပြား?
ဒါက ဂျိချန်းဖန် ခုနကပဲ ဖော်စပ်ခဲ့တဲ့ဆေး အနည်းငယ်လား?
ဂျိချန်းဖန် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်- “တင်းအန်း ဆေးပြား ပါ ”
ပြောပြီးတဲ့နောက်၊ သူက ဆေးပြားကို ထုတ်ယူပြီး စူးရူဆီ ပေးကာ ရှင်းပြလိုက်သည်-
“တင်းအန်း ဆေးပြား၊ နာမည်အတိုင်းပဲ၊ နုပျို ငယ်ရွယ်တဲ့အသွင်အပြင်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းရှိတယ်၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့အလှဆုံးအချိန် မှာ သောက်ရမယ်လို့သတ်မှတ်ပေးတယ်။ တစ်လုံးပဲ သောက်လို့ရမယ်…”
“ပြီးတော့ ထိုဆေးတစ်ပြားက ရုပ်ရည်ကို နှစ်တစ်ရာ ထိန်းသိမ်းဖို့ လုံလောက်တယ်!”
ဒီစကားလုံးတွေ ထွက်လာတာနဲ့၊ စူးရူရဲ့ လှပသော မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း ကျယ်ပြန့်သွားသည်။
နှစ်တစ်ရာအတွက် ငယ်ရွယ်သော အသွင်အပြင်ကို ထိန်းသိမ်းတယ်?!
ဒါ…
ပတ်ဝန်းကျင်က အစ်ကိုကြီးတွေ အံ့အားသင့်သံတွေ ထွက်လာကြသည်။
စူးရူက သူမလက်ထဲက ဆေးပြားကို ကိုင်ထားသည်၊ ရတနာတစ်ခု ရှာတွေ့သလို ခံစားရသည်။
တင်းအန်း ဆေးပြား ရဲ့ သက်ရောက်မှုက တကယ်ပဲ ဂျိချန်းဖန် ပြောသလိုဖြစ်ရင်… ဒါဆို… ဒီတစ်လုံးတည်းသော တင်းအန်း ဆေးပြား က အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများကြား တပ်မက်မှုကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။
“ဂျိချန်းဖန်! ငါလည်း တစ်လုံး လိုချင်တယ်!”
ထိုအချိန်မှာ၊ ကျန့်လင်းအာ လောဘတကြီးနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ တင်းအန်း ဆေးပြား က သေစေနိုင်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုပါ!
ဘယ်အမျိုးသမီးမှ ငြင်းဆန်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဂျိချန်းဖန် ပြုံးပြလိုက်ကာ၊ နှောက်ယှက်လိုက်သည်- “အိုး? ညီမ၊ မင်း ခုနက မင်းကို ပေးရင်တောင် မလိုချင်ဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား?”
“ငါ…”
တျိန်လင်းအာ လှပသော မျက်နှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။ သူမက တစ်ခုခု ပြောဖို့ လုပ်နေသည်။
“ဆွစ်—“
ဒါပေမယ့် ထိုအချိန်မှာ၊ တောက်ပသော ဓားလင်းတစ်ချက် အနီးအနားကနေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
တစ်ယောက်ယောက်က တောင်ကြီးတောင်ထိပ်ပေါ်ကို တကယ်ပဲ ဓားနဲ့ပျံကာ ဝင်လာတယ်လား?!
“ဟင်းး” ကျန့်ပူယီ မျက်နှာ ချက်ချင်း မှောင်သွားသည်။
တောင်ကြီးတောင်ထိပ်ပေါ်ကို ဓားနဲ့ပျံကာ တိုက်ရိုက်ဝင်တာ?
ဒါက သူ့ကို မရိုသေတာလား?!
ကျင်းယွမ်ကလန် ရဲ့ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခု ထဲမှာ၊ တုန်းထန်းတောင်ထိပ်မှာ အစီအရင်တစ်ခုရှိသည် ဒါကြောင့် လေထဲမှာ ပျံတာကို ခွင့်မပြုပါဘူး။ ကျန်တဲ့ တောင်ထိပ် ခြောက်ခုကလည်း အစီအရင်မရှိသော်လည်း ထိုအရာကြောင့် စည်းကမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်—
ခွင့်ပြုချက် မရှိဘဲ၊ တောင်ထိပ်အပေါ်မှာ လေထဲ ပျံတာကို တားမြစ်ထားတယ်!
လျိုကျင်းခန်းမက တကျူးတောင်ထိပ် ရဲ့ ဗဟိုနယ်မြေပါ။
အခု တစ်ယောက်ယောက်က တိုက်ရိုက် ပျံဝင်လာတယ်၊ ဒါက စည်းကမ်းချိုးဖောက်တာမဟုတ်ဘူးလား?!
“ရဲရင့်လှချည်လား!”
ကျန့်ပူယီ လက်ရန်းကို ရိုက်ပြီး၊ သူ့မျက်နှာက ဒေါသထွက်နေသည်။
စူးရူ မျက်ခုံးကြုတ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်ထားကောင်းတဲ့ သူမတောင် အခု မပြောပါဘူး။
“ရှောင်ဖန်? ရှောင်ဖန်!”
ထိုအချိန်မှာ၊ လျိုကျင်းခန်းမ အပြင်ကနေ ဝမ်းသာစရာ အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့၊ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ကို မြင်ရသည်၊ သူ့လက်ထဲမှာ မှော်လက်နက် တစ်ခု ကိုင်ပြီး လျိုကျင်းခန်းမထဲကို ပြေးဝင်လာသည်။
“ကျင်ရှု ?” ကျန်းရှောင်ဖန် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ရှောင်ဖန်၊ အကြာကြီး…” လင်ကျင်ရှု က ကျန်းရှောင်ဖန်ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ လုပ်နေတုန်း၊ သူ့နောက်ကနေ ဆူပူတဲ့ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်-
“တပည့်တော် လင်၊ ဒါက တကျူးတောင်ထိပ်ပါ မဆူပါနဲ့!”
…တကျူးတောင်ထိပ် တပည့်အားလုံး အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဒါဆို မင်း ဒါက တကျူးတောင်ထိပ်ဆိုတာမင်း သိသားပဲနော်?!
လူတိုင်းရဲ့ ကြည့်ရှုမှုက လျိုကျင်းခန်းမ အပြင်ကို လှည့်သွားတယ်၊ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က ရေခဲဓား ကိုင်ပြီး ဝင်လာသည်။
“လုံရှိုးတောင်ထိပ် တပည့် ရှီဟောင် ဦးကြီး ကျန့် နဲ့ ဒေါ်လေး စူး နဲ့ တကျူးတောင်ထိပ် ရဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ညီလေးအားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်။”
ရှီဟောင်းက ကျန့်ပူယီကို ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာ၊ လင်ကျင်ရှု လည်း တုံ့ပြန်လာသည်။
သူက ကျန့်ပူယီနဲ့ စူးရူတို့ကို မြန်မြန် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်- “လုံးရှိုးတောင်ထိပ် တပည့် လင်ကျင်ရှု၊ ဦးကြီး ကျန့်၊ ဦးကြီး စူး တို့ကို နှုတ်ဆကိပါတယ်”
ဒါကို မြင်တွေ့ရသော အခါ၊ ကျန့်ပူယီက မျက်နှာအေးစက်စက်နဲ့ တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်သည်။
စူးရူ မျက်ခုံးကြုတ်သည်။ သူမက ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ပြီး၊ လည်း မပြောပါဘူး…
ဂျိချန်းဖန် နားလည်သွားသည်။
သူက ချက်ချင်းပဲ ထွက်လာပြီး လင်ကျင်ရှုကို အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ ဟန်နဲ့ မေးလိုက်သည်-
“ကျင်းရူ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခု ရဲ့ အဓိက ခန်းမတွေမှာ လေထဲ ပျံတာကို တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ထားတယ်။ မင်း မသိခဲ့ဘူးလား?”
“အာ?” လင်ကျင်ရှု ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ခေါင်းခါလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်- “ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။”
မသိခဲ့ဘူးလား?
ဒါကို ကြားရသောအခါ၊ ဂျိချန်းဖန် မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားသည်။
သူ့ရဲ့ ကြည့်ရှုမှု ထို့နောက် ကျီဟောင်းဆီကို လှည့်သွားပြီး၊ သူက သိမ်မွေ့စွာ ပြောလိုက်သည်- “အစ်ကိုကြီး ကျီဟောင်း၊ လုံးရှိုးတောင်ထိပ် ရဲ့ အစ်ကိုကြီးအနေနဲ့၊ မင်း ဒီအချက်ကို ကျင်းရူကို ညွှန်ကြားပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား?”
ကျီဟောင်း မျက်နှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။
သူက ကျန့်ပူယီနဲ့ စူးရူတို့ဆီကို လက်အုပ်ချီကာ မြန်မြန်ပြောလိုက်သည်- “ဒါက ကျွန်တော့် မသိလိုက်တာပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဦးကြီး ကျန့်။”
ပြောပြီးတဲ့နောက်၊ ကျီဟောင်းက လှည့်ပြီး လင်ကျင်းရှုကို ဆူပူကာပြောလိုက်သည်-
“ညီေလး လင်၊ ဘာကြောင့် ဦးကြီး ကျန့်ကို ခွင့်မတောင်းတာလဲ?”
ဒါကို မြင်တွေ့ရသော အခါ၊ ဂျိချန်းဖန် မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားသည်။
အပြစ်ကို လွှဲပြောင်းတဲ့ လှည့်ကွက် ကောင်းလိုက်တာ!
သူ့ကိုယ်သူ အမှားလုပ်မိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒေါသကို လင်ကျင်ရှုအပေါ် ဦးတည်စေချင်တယ်?
ဟီး ဟီး~
ဒီရှီဟောင် မရိုးရှင်းပါဘူး!
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ဂျိချန်းဖန် ဒီလူကို ပညာပေးရန်အတွက် သိမ်မွေ့စွာ ပြောလိုက်သည်- “တစ်ယောက်ယောက် ခွင့်လွှတ်ေစချင်ရင်၊ အဲဒီလူက မင်းပါ၊ အစ်ကိုကြီး ရှီဟောင်။ ညီလေး လင်က ကလန်ထဲမှာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ အရာတချို့ကို မင်း၊ သူ့ရဲ့အစ်ကိုကြီးက သင်ကြားပေးသင့်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းက တမင်တကာ ‘လမ်းညွှန်’ ပေးပြီး သူ့ကို အမှားလုပ်ခိုင်းတာလား?!”
ဂျိချန်းဖန် ပြောလိုက်ကာ တစ်ခုခုကို ညွှန်းဆိုလိုက်သည်။
ဒီစကားလုံးတွေ ထွက်လာတာနဲ့၊ လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။
…
…