ငါက မင်းကို အလိုမလိုက်ပေးရင် ဘယ်သူ့ကို အလိုလိုက်ပေးရမှာလဲ

“ငါ မင်းကို မီအောင် အချိန်ပေးမယ် ”

ရှင်းလင်းသော အသံက မာန်ထောင်လွှားမှုနှင့် ယုံကြည်မှုရဲ့ အရိပ်အမြွက်ကို သယ်ဆောင်လာပြီး၊ ကျောပြင်က လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသည်။

ဤအချိန်မှာ။

ရှီဟောင် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူက ဂျိချန်းဖန် ရဲ့ ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်၊ သူနဲ့ အခြားသူကြားက အကွာအဝေးက တိုင်းတာလို့မရအောင် ဖြစ်သွားသလို ခံစားရသည်။

ဒါပေမယ့်…

သူက သူ့ရှေ့မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိနေတယ်။

သူ တကယ်ပဲ ရှန်ကျင်း အလွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးပြီလား?

မဟုတ်ဘူး!

မဖြစ်နိုင်ဘူး!

လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!

ဂျိချန်းဖန် က ဘယ်လောက်ထူးချွန်ပါရမီရှင် ဖြစ်နေပါစေ၊ ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးမှာ၊ ရှေးဟောင်းကနေ ယနေ့ထိ မဖြစ်ဖူးတဲ့ အရာတစ်ခုဖြစ်တဲ့… တိုတောင်းတဲ့ ငါးနှစ်အတွင်းမှာ ရှန်ကျင်း အလွာ ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး…

ကျီဟောင်း မယုံချင်ဘူး။

‘မင်းနဲ့ ငါနှစ်ယောက်စလုံး ယူကျင်း အဆင့်ကိုး မှာ ရှိတယ်။ ဒီရှုံးနိမ့်မှုက ငါ့ရဲ့ သတိမမူမိမှုကြောင့် ဖြစ်တာ။’

‘နောက်တစ်ခါ!’

‘နောက်တစ်ခါ ငါ မင်းနဲ့ တိုက်ရင်၊ ငါ သေချာပေါက် အနိုင်ရမယ်!!!’

ကျီဟောင်း သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာ။

လျိုကျင်းခန်းမ ထဲက လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

သူတို့က အားလုံးကို ကိုယ်တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။

ဂျိချန်းဖန် ရဲ့ ယုံကြည်မှုနှင့် မာန်ထောင်လွှားမှု။ ရှီဟောင် ရဲ့ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုနှင့် ရှုံးနိမ့်မှု။

ဂျိချန်းဖန် ပြောတဲ့ စကားလုံးတွေကို ကြားတဲ့အခါ၊ သူတို့အားလုံး သူတို့ရဲ့ဦးခေါင်းအရေပြား တရွရွနဲ့၊ သူတို့ရဲ့သွေးတွေ ဆူပွက်လာကြတယ်။

‘

“ငါ့ကိုရှုံးတဲ့သူတွေကို ငါ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်တွေလို့ မှတ်ယူမထားဘူး။ ငါ မင်းကို မီအောင် အချိန်ပေးမယ်…”

ဒါက ဘယ်လောက် အာဏာရှင်ဆန်သလဲ?

ဒါက ဘယ်လောက် မာန်ထောင်လွှားသလဲ!?

ဒါပေမယ့်၊ ဂျိချန်းဖန် တကယ်ပဲ ဒါကို ပြောဖို့ စွမ်းအား ရှိတယ်။

ဒီတောင်ထိပ်ခုနစ်ခု ပြိုင်ပွဲ မှာ လူကြိုက်များတဲ့ ချန်ပီယံ အဖြစ်၊ ရှီဟောင် ရဲ့ အဆင့်က ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကတည်းက ယူကျင်း အဆင့်ကိုး အထွတ်အထိပ် ရောက်ရှိပြီးသားပါ။

ဒါပေမယ့် ဒီလိုရှိ‌ေရာက်ရှိ‌ေနမှုတောင် အဆုံးမှာ ဂျိချန်းဖန် ရဲ့ တစ်ချက် ကိုတောင် မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူးလား?!

ဂျိချန်းဖန် က ဓားတောင် မဆွဲခဲ့ပါဘူး။

သူ့ရင်ဘတ်ထဲက မိုရှူး ဓား နဲ့ နဂါးသတ်ဓား တို့ကို ထိတောင်မထိခဲ့ပါဘူး။

သူ ဓားဆွဲတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လိုမျိုး စွမ်းအားရှိမှာလဲ ဆိုတာ ကောင်းကင်သာ သိမည်။

ကျန့်လင်းအာက ထို ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ထူးဆန်းတဲ့ အလင်းတစ်မျိုးနဲ့ တောက်ပနေပြီး၊ ဂျိချန်းဖန် ရဲ့ ချောမောတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း၊ သူမမျက်လုံးထဲမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စိတ်ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်…

မိန်းကလေးတွေက အမြဲတမ်း အားကောင်းသူတွေကို အားကျတတ်ကြတယ်။

ပြောကာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့ရှေ့က ဒီအားကောင်းသူက သူမကို သမီးလို ငါးနှစ်ကြာ ချစ်ခဲ့တယ်…

ထိုအချိန်မှာ၊ သူမရဲ့ ရိုသေလေးစားမှုကအချစ်အဖြစ် သဘာဝပြောင်းသွားတယ်။

ကျန်းရှောင်ဖန် က ဂျိချန်းဖန် ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်၊ စကားလုံးတွေက သူ့နားထဲမှာ အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး၊ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ သွေးတွေ ဆူပွက်နေသည်…

ဒါက အစ်ကိုကြီး ဂျိချန်းဖန် လား?

ဟုတ်တယ်။

အစ်ကိုကြီး ဂျိချန်းဖန် သာ ဒီလို အာဏာရှင်ဆန်တဲ့ စကားလုံးတွေ ပြောမှာပါ!

“ကောင်းတယ်!”

“ကောင်းကောင်းပြောတယ်!”

ကျန့်ပူယီ (စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ရန်းကို ရိုက်လိုက်သည်။ သူက ဂျိချန်းဖန် ရဲ့ ‘ပုံမှန်စကား’ ကို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ လက်ခုပ်တီးချင်လို့ နေရာမှာ မတ်တတ်ရပ်ချင်လာတယ်။

ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ရင်း၊ စူးရူ ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရောင်မျိုးစုံနဲ့ တောက်ပနေသည်၊ သူမတစ်ခါက ပြောခဲ့တာကို တကယ်ပဲ အတည်ပြုလိုက်ပါ‌ေတာ့သည်…

ဒီခေတ်ကို ဂျိချန်းဖန်‌ရဲ့ခေတ် လို့ခေါ်တယ်!

ဒါက ဂျိချန်းဖန် ရဲ့ ခေတ်ပါ!

…

ရှီဟောင်ဟာ ဒီ‌ ဂျိချန်းဖန်မျက်နှာကို ထပ်ကြည့်ရဲမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။

သူက လက်အုပ်ချီကာ ကျန့်ပူယီကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်-

“ဦးကြီး ကျန့်၊ တပည့်တော် ကျွန်တော့်ဆရာရဲ့ အမိန့်အရ ညီလေးလင် နဲ့ အတူ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ဆီကို လာလည်ဖို့ တကျူးတောင်ထိပ် ကို ရောက်လာတာပါ။ ဒီလည်ပတ်မှုအတွင်း များစွာ စော်ကားမှုတွေ ရှိခဲ့တဲ့အတွက်၊ ဦးကြီး ကျန့်ရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို တောင်းဆိုပါတယ်…”

ကျန့်ပူယီ သူ့လက်ကြီးကို လှုပ်လိုက်သည်။

သူက ဒီနေ့ ပျော်နေတယ်။

ဒါကြောင့် သူနဲ့ ငြင်းခုံဖို့ အလုပ်မရှုပ်ချင်ဘူး။

ဒါကို မြင်တွေ့ရသော အခါ၊ ရှီဟောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူက မြန်မြန်ပဲ သတိလစ်နေတဲ့ လင်ကျင်ရှု ဆီ သွားပြီး၊ နူးညံ့စွာ နှိုးလိုက်သည်။

“ညီလေး လင်?”

လင်ကျင်ရှု ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာသည်။

သူ နိုးလာတဲ့အချိန်မှာ၊ သူက ဂျိချန်းဖန် ကို ဒေါသထွက်ဟန်နဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

တုံ့ပြန်မှုအနေနဲ့၊ ဂျိချန်းဖန် က သူလိုလူတစ်ယောက်နဲ့ အလုပ်မရှုပ်ချင်ဘူးလို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျန့်ပူယီ လည်း စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် ကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။

ကံကောင်းတာက၊ သူက လင်ကျင်းရှု၊ ဒီပြဿနာ‌ေကာင်ကို ချန်စုန့် ဆီကနေ မလုမိခဲ့ပါဘူး

“ကျင်ရှု၊ ဒီဘက်ကို သွားပြီး စကားပြောကြရအောင်။”

နောက်ဆုံးမှာတော့၊ ကျန်းရှောင်ဖန် က လင်ကျင်ရှု ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

မဟုတ်ရင်၊ သူ ဒီမှာ ဆက်နေပြီး ရိုက်ခံရမှာလား?

တစ်ချက်နားထောင်လိုက်တော့၊ ရှီဟောင် လို ပြင်ပလူတစ်ယောက်ပဲ လျိုကျင်းခန်းမထဲမှာ ကျန်ရှိနေတယ်။

သူက ဒီမှာ ရပ်နေရင်း၊ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသလို ပုံပေါက်နေသည်။

သူ့ရဲ့ ကြည့်ရှုမှုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး၊ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောချင်ခဲ့သည်၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်သူနဲ့ ပြောရမှန်း မသိခဲ့ပါဘူး…

နောက်ဆုံးမှာ၊ ရှီဟောင် ရဲ့ ကြည့်ရှုမှုက ကျန့်လင်းအာ အပေါ် ကျရောက်သွားသည်။

“အင်?”

သူ့မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း တောက်ပလာသည်။

ကျန့်လင်းအာ က ဒီနှစ် အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်လောက် ရှိပြီ၊ သူမရဲ့ ပျိုဖော်ဝင်မှု အထွတ်အထိပ်အခြေအနေမှာ ရှိနေသည်။ သူမက အနီရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ပယင်းကျောက်ရောင်နှင်းဆီ ကို သူ့ခါးမှာ ချည်ထားကာ၊ သူ့အရေပြားက ဝါဂွမ်းလို ဖြူစင်ပြီး၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ကျောက်စိမ်းလိုကြည်လင်နေသည်။

“ဒါက ညီမ ကျန့်လင်းအာ ဖြစ်မှာလား?”

ရှီဟောင် ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး၊ သူ နူးညံ့တယ်လို့ ထင်ရတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို သိသလား?” ကျန့်လင်းအာ မျက်‌ေမှာင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

ခုနက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက် ကြောင့်၊ သူမက ရှီဟောင် အပေါ် ကောင်း‌ေသာထင်မြင်ချက် မရှိပါဘူး။ သူက တောင်ထိပ်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ညီလေးတစ်ယောက်ကို တိတ်တဆိတ် ကြံစည်နေသည်။

ပြီးတော့ လင်ကျင်ရှု၊ ဒီငတုံးက သိတောင်မသိဘူး။

ကျန့်လင်းအာ သိမ်မွေ့စွာ ဂျိချန်းဖန် ရဲ့ ကျောဘက်ကို ပိုနီးကပ်အောင် ရွေ့လိုက်သည်။

ဒါကို မြင်တွေ့ရသော အခါ၊ ရှီဟောင်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။

ကျီဟောင်း တျိန်လင်းအာ ကို အားနာဟန်နဲ့ ရယ်မောကာ- “ညီမ ကျန့်လင်းအာ က အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်လောက် ရှိပြီ၊ ပြီးတော့ ညီမရဲ့ ထိုက်ကျိရွှမ်ရှင်းတာအိုရဲ့ အောင်မြင်မှု‌ေတွက မနည်းပါဘူး”

“ဒီကိစ္စက ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးမှာ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် သိနေကြပြီး၊ အကိုက ဒါကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ လေးစားမိနေခဲ့တာပါ…”

ဒီစကားလုံးတွေ ထွက်လာတာနဲ့၊ လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ လေးစားတယ်လို့လား?!

မှတ်မိမယ်ဆိုရင်၊ မင်း ရှီဟောင်၊ အသက် ရာကျော်ပြီ မဟုတ်လား?

ဒါဆို မင်းလည်း တျိန်လင်းအာ က အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်လောက် ရှိတယ်ဆိုတာ သိတယ်မလား?

ကျန့်ပူယီ မျက်နှာ မှောင်သွားသည်။

စူးရူ လည်း မျက်‌ေမှာင်အနည်းငယ် ကြုတ်သည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့က အကြီးအကဲတွေ ဖြစ်နေတာကြောင့်၊ တစ်ခုခု ပြောဖို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လို့ မကောင်းပါဘူး။

သူတို့က တိတ်ဆိတ်စွာပဲ ကြည့်နေနိုင်သည်။

ထိုအချိန်မှာ။

ရှီဟောင်ရဲ့ ချီးမွမ်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရင်း၊ ကျန့်လင်းအာ က အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့မိသည်ဟု ခံစားရသည်။

ကျေးဇူးပြုပြီးငါ့မိဘတွေနဲ့ ငါ့အစ်ကိုကြီးအားလုံး ဒီမှာ ရှိနေတယ်၊ မင်း သိလား။မင်း ပေါက်ကရလုပ်တဲ့အခါ ကျေးဇူးပြုပြီး အခြေအနေကို ကြည့်ပါလား?!

ငါ ကျင်းယွမ်ကလန် မှာ တစ်ခါမှ လှုပ်ရှားမှု မလုပ်ဖူးဘူး၊ ဒါဆို မင်း ငါ့ကျင့်ကြံခြင်းအောင်မြင်မှုတွေက နက်ရှိုင်းတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်မှာလဲ?

ကျန့်လင်းအာ အနည်းငယ် ရွံရှာဟန်နဲ့ ပြောလိုက်သည်- “အကိုက တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပါတယ်။ အကိုက ညီလေးတစ်ယောက်ကို တမင်တကာ အမှားလုပ်စေဖို့ လမ်းညွှန်တာ ဆိုးတယ်၊ ဒါတင်မကဘူး မင်းက အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့စကား တွေလည်း ‌ေ‌ပြာနေတယ်…”

“ငါ ကျင်းယွမ်ကလန် မှာ တစ်ခါမှ မစ်ရှင် မလုပ်ဖူးဘူး၊ ဒါဆို ငါ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အောင်မြင်မှုတွေက နက်ရှိုင်းတယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်မှာလဲ?”

ဒီစကားလုံးတွေ ထွက်လာတာနဲ့၊ လျိုကျင်းခန်းမ ထဲက လူတိုင်း တိတ်တဆိတ် ရယ်မောကြသည်။

စူးရူ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဆုံးမလိုက်သည်- “လင်းအာ၊ မင်း အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ကို မရိုင်းပျရဘူး ”

ရှီဟောင် မျက်နှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားသည်။

သူက အားနာဟန်နဲ့ ရယ်မောပြီး၊ သူ့လက်ဝတ်ရုံကြား ကနေ သေးငယ်တဲ့သေတ္တာတစ်လုံး ဆွဲထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်- “ဒါကအကို့ရဲ့စကားမထိန်းမှုပါညီမဒီသေးငယ်တဲ့သေတ္တာထဲက ‘ကြည်လင်အေးမြ ပုလဲ ’ က တစ်ခါက တောင်ခြေဆင်းပြီး မကောင်းဆိုးဝါးကလန် လူဆိုးအုပ်စုတစ်စုကို ဖယ်ရှားတဲ့အခါ မထင်မှတ်ဘဲ ရခဲ့တာပါ။ ဒါက ရှားပါးတဲ့ ရတနာ တစ်ခုမဟုတ်ပေမယ့်၊ အသားအရေကို အလှဆင်ပြီး အာဟာရဖြည့်တဲ့နေရာမှာ ကောင်းမွန်တယ်။”

“ဒီနေ့၊ ဒါကို ညီမလင်းအာ ဆီ ငါ့ရဲ့တောင်းပန်မှုအဖြစ် ပေးအပ်ပါတယ်။”

“အသားအရေကို အလှဆင်ပြီး အာဟာရဖြည့်တယ်လား?” တျိန်လင်းအာ ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စူးစမ်းမှုရဲ့ အရိပ်အမြွက် လှုပ်ရှားလာသည်။

သူမက ဂျိချန်းဖန် ဖော်စပ်ထားသော တင်းအန်း ဆေးပြား ကို ရုတ်တရက် တွေးမိသည်။

ဒီပုလဲ နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်၊ တင်းအန်း ဆေးပြား ရဲ့ သက်ရောက်မှုက ပိုပြင်းထန်တယ်၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ငယ်ရွယ်သော အသွင်အပြင်ကို နှစ်တစ်ရာ ထိန်းသိမ်းပေးတယ်။ ကြည်လင်အေးမြ ပုလဲ ဆိုတာ ဘာများ ဖြစ်မှာလဲ?!

ဒါကြောင့်၊ ကျန့်လင်းအာ က ရှီဟောင်း ကို လျစ်လျူရှုပြီး၊ အစား ဂျိချန်းဖန် ကို လောဘတကြီးနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟေ့! ဂျိချန်းဖန်။”

“မင်းရဲ့ တင်းအန်း ဆေးပြား တစ်ပြားပဲ ငါ့ကို ပေးလိုက်ပါလား~”

တျိန်လင်းအာ က ဂျိချန်းဖန် ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ၊ သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ ရင်နှစ်မြွှာက သူ့အပေါ် ဖိထားပြီး၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း တုန်ခါကာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့်တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားရသောအခါ၊ ဂျိချန်းဖန် က ကျန့်လင်းအာ ကို အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းပြီ၊ သူ သူမကို ဆက်ပြီး အလိုလိုက်ထားသင့်တယ်။

*ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။ငါသူမကို အလိုမလိုက်ဘူးဆိုရင်၊ ဘယ်သူကအလိုလိုက်မှာလဲ။*

မဟုတ်ရင် ညစ်ပတ်တဲ့ကောင်က သူမဆီကပ်တာ ခွင့်ပြုလိုက်ရမှာလား ?

ဟင့်အင်းပါ …

ရှီဟောင် ကျန့်လင်းယာ ကို လက်ဆောင်ပေးနေပုံကိုမြင်ပြီး ဂျိချန်းဖန် စိတ်ထဲ ခိုးလိုးခုလုဖြစ်မိ၏

…

…