ဝမ်ကျန်ယီကို ဆရာတင်‌ခြင်း။

“တပည့် ဂျိချန်းဖန်၊ ခေါင်းဆောင်ကြီးတောက်ရွှမ်းနဲ့ ဦးရီး ချန်စုန့်ကို အရိုအသေပြုပါတယ်။”

ဂျိချန်းဖန်သည် တောက်ရွှမ်းနှင့် ချန်စုန့် တို့အား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

တောက်ရွှမ်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ် လေးစားမှု ပေါ်လာကာ “ဂျိချန်းဖန် လေ့ကျင့်မှု လေးလကျော် ပြီးဆုံးသွားပြီ၊ သူသည် ရှန်ကျင်းနယ်ပယ် သို့ ကျော်ဖြတ်သွားပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည် ဝမ်ကျန်းယီ နှင့်ချန်စုန့် နှစ်ဦးစလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်း သိထားကြသည့်အတိုင်း။

ထိုက်ကျိရွှမ်ချင်းတာအို တွင် ကျော်ဖြတ်ရန် အခက်ခဲဆုံး အတားအဆီးသုံးခု ရှိသည်- ယူကျင်း စတုတ္ထအဆင့်၊ ရှန်ချင်းနှင့် တိုင်ချင်း တို့ ဖြစ်သည်။

ဤနယ်ပယ်သုံးခုသည် ကြီးမားသော အတားအဆီးတစ်ခုပင်။

ထိုအဆင့်များတွင် မရေမတွက်နိုင်သော လူများ ပိတ်မိခဲ့ကြ၏။

ဂျိချန်းဖန်က ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီလား၊ မကျော်ဖြတ်နိုင်သေးဘူးလားဆိုတာကိုတော့ မသိရ သေးပါ။

ဤအချိန်တွင်။

တောက်ရွှမ်းနှင့် အခြားသူတို့၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရသော အခါ ဂျိချန်းဖန်သည် အနည်းငယ် ပြုံးရီလျက်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထိုက်ချိရွှမ်ချင်းတာအို ၏ အစစ်အမှန် အဓိပ္ပာယ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရှန်ကျင်း !

သေချာပေါက် ရှန်ကျင်း နယ်ပယ် ပါ!

ထိုအရာကို မြင်တွေ့ရသော အခါ တောက်ရွှမ်း နှင့် အခြားသူများသည် ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်သော အရိပ်အယောင်များ ပြသလာကြသည်။

ငါးနှစ်ကြာ လေ့ကျင့်မှုအပြီး ရှန်ကျင်း နယ်ပယ် ကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီလား?

ဤသည်မှာ မည်သည့် ပါရမီမျိုးနည်း?!

“ဟားဟားဟားဟားဟား!” တာအိုအရှင်ချန်စုန့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ရယ်မော၍၊ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ “ဒါကြောင့်ပဲ ရှီဟောင်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ဒီတပည့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုကိုတောင် မခံနိုင်တာ ပေါ့၊ ရှန်ကျင်း နယ်ပယ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသွားပြီလား!?”

“အိုး?” ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော အခါ တာအိုအရှင်တောက်ရွှမ်းသည်ာအိုအရှင် ချန်စုန့် ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရှု၍၊

“ဆရာဦးလေးချန်စုန့်၊ ရှီဟောင် က ဆရာဦးလေးရဲ့ ခေါင်းဆောင် တပည့် မဟုတ်လား? သူက ဂျိချန်းဖန်နှင့် ဘာကြောင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလဲ”

“ဂိုဏ်းချုပ် ဒီလိုပါ...” တာအိုအရှင်ချန်စုန့် ရိုသေစွာဖြင့် အစမှအဆုံးထိ အဖြစ်အပျက် တစ်ခုလုံးကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။

ဝမ်ကျန်ယီ မသေဆုံး သေးကြောင်း သူသိရသည့်အချိန်မှစ၍ သူသည်

တာအိုအရှင်တောက်ရွှမ်းနှင့်ကျောင်းတော်ကြီးအပေါ် နှလုံးသား အတွင်းပိုင်းမှ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာလေးစားမှု တိုးပွားလာခဲ့သည်။

တာအိုအရှင်ချန်စုန့် သည် ဂျိချန်းဖန်ကို လျှပ်တစ်ပြက် ကြည့်လိုက်ပြီး၊အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်တောင် ဂျိချန်းဖန် စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ မခံမရပ်နိုင်ဘဲ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားမိသွားတယ်။ ဘယ်လောက် ရဲရင့်မှုရှိလိုက်သလဲ!!”

“ဘယ်လို စကားမျိုးမို့လဲ” ဝမ်ကျန်ယီ သည် အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုသွား၏။

တာအိုအရှင်‌ တောက်ရွှမ်းလည်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

တာအိုအရှင်ချန်စုန့်သည် အနည်းငယ် ပြုံးရီလျက်၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာကာ၊ “ငါ့ကို ရှုံးနိမ့်တဲ့သူတွေကို ဘယ်တော့မှ ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် အဖြစ် မသတ်မှတ်ဘူး။ ငါမင်းကို လိုက်မှီနိုင်ဖို့ အချိန်ပေးမယ်၊ ငါက‌တော့...”

“မင်းလက်လှမ်းမမှီနိုင်တဲ့အထိတက်လှမ်းမယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ကျန်ယီ ၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွား၏။

တဒင်္ဂအတွင်း သူ၏သွေး ပွက်ပွက်ဆူလာ၏။

သူကိုယ်တိုင်ဦး‌ေဆာင်၍ အခြားသူများကို မိစ္ဆာဂိုဏ်း ဌာနချုပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်သတိရနေဟန် ရှိသည်။

“အို...”

ဝမ်ကျန်ယီ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်က သူလည်း ဤမျှ ချောမောပြီး ဤမျှ စိတ်အားဓာတ်ထက်သန်ကာ အတူတူပင် သို့သော်...

ဝင့်ကြွားမှုသည် အမြဲတမ်း တန်ဖိုးရှိသည်။

ဥပမာ- သူ၏ လက်မောင်းကို နတ်ဆိုး ဂိုဏ်း မှ အဆူရာ၏ ဖြတ်တောက်ခြင်းကိုခံခဲ့ရသည်။

ဝမ်ကျန်ယီသည် ဂျိချန်းဖန်ကို အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်၊ “မင်း ကောင်လေး၊ အမြဲတမ်း ဒီလို မောက်မာတဲ့ စကားမျိုးတွေ ပြောနေရင်၊ နောက်ပိုင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခံရမှာကို သတိထားပါ...”

သူသည် ဝန်ခံရမည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် သူ့ထက် ပို၍ ချောမောသည်။

ထို စိတ်ကူးယဉ်စရာ စကားလုံးများကို ကြည့်ပါ။

တစ်ခုချင်းစီတိုင်းသည် အခြားတစ်ခုထက် ပို၍ ထင်ရှားသည်။

ဘာကြောင့် သူသည် ထိုအချိန်က ထိုကဲ့သို့သော ရဲရင့်သည့် စကားမျိုးကို မပြောနိုင်ခဲ့သနည်း။

ဝမ်ကျန်ယီ သည် အနည်းငယ် အားကျပြီး မနာလိုဖြစ်နေသည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် အနည်းငယ် ပြုံးရီလျက် “ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ချလိုက်ပါ၊ ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လက်ရှိ သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းသည် တိုက်ရိုက်အားဖြင့် အသက်ကြီးသော ရှမ်းချင်း ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပြီး၊ သူသည် ထိုအသက်ကြီးသော အကြံအစည်ရှိသူများကို မတွေ့ဆုံရသရွေ့၊ အခြေခံအားဖြင့် အန္တရာယ် မရှိပါ။

အခြားသူများက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခံရမည်ကို ထားလိုက်ပါ။

ဝမ်ကျန်ယီ သည် နူးညံ့စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ရှုရင်း၊ တစ်မြုံ့မြုံ့ နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်၊

“မင်း... ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်ဖို့ သဘောတူမလား?”

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တောက်ရွှမ်း ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းသွားကာ၊ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ပြုံးယောင် ပေါ်လာသည်။

တာအိုအရှင်ချန်စုန့်၏ မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး၊ သူ၏ အကြည့်သည် ဝမ်ကျန်ယီ နှင့် ဂျိချန်းဖန်တို့ကြားတွင် အရှေ့အနောက် ပြောင်းလဲနေ၏။ ဤအချိန်တွင်...

သူ့အတွင်းစိတ်တွင် တစ်ခုတည်းသော အတွေးသာ ရှိသည်။

အစ်ကိုဝမ်ကျန်ယီ သည် တပည့်တစ်ယောက် ယူတော့မည်လား?

အိုး မကောင်းပြီ! သူသည် လက်ဆောင်များ မပါလာခဲ့ပါ။

ဂျိချန်းဖန်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ဝမ်ကျန်ယီကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရှုရင်း၊ သူ့အား တပည့်အဖြစ် ခံယူရန် တကယ်ပင် အဆိုပြုမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားဘဲနှင့် ဖြစ်နေပါသလား။

ဝမ်ကျန်ယီသည် အနည်းငယ် မျက်ခုံးကြုတ်ကာ “ဘာလဲ? မလိုချင်ဘူးလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မလိုချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။”

ဂျိချန်းဖန်သည် နူးညံ့စွာ ခေါင်းညိတ်၍ “ တပည့်မှာ ဆရာတစ်‌ေယာက် ရှိပြီးသားပါ...” ဟု ရှင်းပြသည်။

သို့သော် သူ မပြောမီတွင်

သူ့ကို ဝမ်ကျန်ယီက တိုက်ရိုက် ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။

“ငါသိပါတယ်၊ မင်းက ကျန်းပူယီ ကို ဆရာအဖြစ် ခံယူပြီးသားပါ၊ ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ? အဲ့ဖက်တီးကျန်းရဲ့စရိုက်နဲ့ဆို မင်းကို ဘာမှ သင်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ မင်းက ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် ခံယူလိုက်ပါ...”

ဝမ်ကျန်ယီ သည် မသည်းမခံနိုင်ဟန်ဖြင့် “ကျန်းပူယီ တွင် မည်သည့် သဘောထားမျိုး ရှိပါစေ၊ သူ့ကို ငါ့ဆီ လာရောက်ရန် ပြောလိုက်ပါ!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအရာကို မြင်တွေ့ရသော အခါ ဂျိချန်းဖန်သည် အနည်းငယ် နားလည်သွားသည်။

ဘေးနားရှိ တောက်ရွှမ်းက ဘာမျှ မပြောခဲ့သလော? ရှင်းလင်းစွာပင် ဤသည်မှာ ၎င်းတို့ ကြိုတင်ဆွေးနွေးထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်...

ထို့ကြောင့်၊ ဂျိချန်းဖန်သည် နောက်ထပ် မတွန့်ဆုတ်တော့ပါ။

တေက်ရွှမ်းနှင့် တာအိုအရှင်ချန်စုန့်တို့၏ ရှေ့မှောက်တွင်၊ သူသည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ဝမ်ကျန်ယီ အား တပည့်ခံ ကန်တော့မှု ပြုလုပ်ကာ၊ အကျယ်ကြီး ကြေညာလိုက်သည်-

“တပည့် ဂျိချန်းဖန်၊ ဆရာ့ကို ကန်တော့ပါတယ်!”

နှစ်များတစ်လျှောက်၊ သူတုံးထျန်းတောင်ထိပ် သို့ ရောက်လာသည့် အခါတိုင်း၊ ဝမ်ကျန်ယီသည် သူ၏ ဓားပညာကို စမ်းသပ်ပေးလေ့ရှိပြီး၊ သူ့အား ကျန်းကွေးရှမ်း နတ်မြား အမှန်တကယ် ဆုံးဖြတ်ခြင်း အတတ်ကို သင်ပေးခြင်းကို မပြောတော့ပါ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အမည်အားဖြင့်။

ဝမ်ကျန်ယီသည် သေချာပေါက် ဂျိချန်းဖန်၏ ‘ဆရာ’ အဖြစ် မှတ်ယူနိုင်သည်။

တုံးထျန်းတောင်ထိပ် နှင့် ပတ်သက်၍...

တောက်ရွှမ်း၏ အဆိုအရ၊ ဂျိချန်းဖန်သည် တုံးထျန်းတောင်ထိပ်၏ တပည့်တစ်ဦး ဆက်လက်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်၊ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ကျန်ယီ ကို လူများက မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဤအခိုက်အတန့်မှစ၍။

ဂျိချန်းဖန်တွင် ဆရာနှစ်ပါး ရှိလာသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ကျင်းယွမ်ကလန် မှ ဖြစ်သည်နှင့်အညီ၊ ဤမျှ ဂရုစိုက်ရန် မလိုအပ်ပါ။

ဤအချိန်တွင်။

ဝမ်ကျန်ယီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင် ပေါ်လာသည်။ သူသည် လေးလေးနက်နက် လက်ဆန့်ကာ ဂျိချန်းဖန်ကို ထစေပြီး၊ နူးညံ့စွာ သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ! ကောင်းပြီ! ကောင်းပြီ!”

ဝမ်ကျန်ယီ သည် ‘ကောင်းပြီ’ ဟု ဆက်တိုက် သုံးကြိမ် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖော်ပြရန် ဖြစ်သည်။

တာအိုအရှင်ချန်စုန့်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ကြည့်နေပြီး၊ ဤအချိန်တွင်၊ သူသည် မျက်ရည်များ ကျနေပြီ...

အစ်ကိုဝမ်ကျန်ယီ သည် တပည့်တစ်ယောက် ယူသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းသည် သူ၏ ကြီးမားသော ဂုဏ်ယူမှုတစ်ခု ဖြစ်နေဟန် ရှိသည်။

“တပည့်ကောင်းပဲ၊ အခုချိန် မင်းရဲ့ဆရာအနေနဲ့ သင်ပေးနိုင်တဲ့ အရာ မရှိတော့ပါဘူး။ မင်းက ရှိသမျှ အရာအားလုံး သင်ယူပြီးသွားပါပြီ၊ သို့သော်...”

“မင်း တိုင်ချင်းနယ်ပယ်သို့ မကျော်ဖြတ်မီအထိ၊ ငါမှာ မင်း ဆရာအဖြစ် ခံယူနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်!”

ဝမ်ကျန်ယီ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူ၏ အသံ ကျဆင်းသွားသည်နှင့်

စွမ်းအားပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခုသည် ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထိုက်ချိရွှမ်ချင်းတာအို၏ အစစ်အမှန် အဓိပ္ပာယ်သည် သူ့ကို ဆက်လက်၍ ဝန်းရံလျက် ရှိနေသည်။

တိုင်ချင်းနယ်ပယ်!

တိုင်ချင်း နယ်ပယ်!

ထိုအရာကို မြင်တွေ့ရသော အခါ တာအိုသခင်ချန်စုန့်၏ ပါးစပ်သည် ချက်ချင်းပင် ကျယ်လောင်ဆွံ့အသွားသည်။

ဘေးနားရှိ‌ေတာက်ရွှမ်းသည် စကားမပြောဘဲ ပြုံးရီနေသည်။

နှစ်များတစ်လျှောက်၊ သူနှင့် ဝမ်ကျန်ယီ တို့သည် စဉ်ဆက်မပြတ် တိုင်ချင်း နယ်ပယ်သို့ ကျော်ဖြတ်သွားကြပြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဂျိချန်းဖန်သည်လည်း နောင်တွင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါက...

ထိုအခါ ကျင်းယွမ်ကလန်တွင် တိုင်ချင်းကျွမ်းကျင်သူ သုံးဦး တစ်ကြိမ်တည်း ရှိလာမည်!

ထိုကဲ့သို့သော အခြေခံအုတ်မြစ်သည်၊ ဇူရှင်းဓား နှင့် အတူတွဲ၍၊ ဤလောကကို ကြီးစိုးရန် လုံလောက်ပေသည်!

“အကိုဝမ်ကျန်ယီ မင်း၊ မင်းက တိုင်ချင်း နယ်ပယ် ကျော်ဖြတ်ပြီးသွားပြီလား” တာအိုအရှင်ချန်စုန့်သည် ဆက်လက်၍ အံ့အားသင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ထိုအရာသည် တိုင်ချင်း နယ်ပယ် ဖြစ်သည်!

ရှေး‌ေခတ်မှ ယခုခေတ်အထိ၊ ဒဏ္ဍာရီလာ ကျင်းယွမ်ကလန် ဘိုးဘေး သာရောက်ရှိခဲ့သော နယ်ပယ်တစ်ခု...

ယခု၊ သူ၏အကိုကြီး ဝမ်ကျန်ယီ သည် တကယ် ကျော်ဖြတ်သွားပြီလား?!

ဝမ်ကျန်ယီ သည်ချန်စုန့် ကို လျှပ်တစ်ပြက် ကြည့်ရှုကာ၊ အဓိပ္ပာယ်အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် “တိုင်ချင်းနယ်ပယ်က သေးသေးလေးပါ၊ တောက်ရွှမ်းက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ် တွေထဲက ကျော်ဖြတ်ပြီးသွားပါပြီ။ ဘာကြောင့် ဒီလောက် အံ့အားသင့်နေရတာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော အခါချန်စုန့် သည် ပို၍ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူသည် တောက်ရွှမ်း ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ လေးစားမှုသည် ပို၍ တိုးပွားလာသည်။

“ကျွန်တော် ဘယ်တုံးကမှ မမျှော်လင့်မိခဲ့တာပါ၊ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ဆရာ တို့နှစ်‌ေယာက်စလုံး ဒဏ္ဍာရီလာ တိုင်ချင်း ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်နေကြပြီလား!”

ဂျိချန်းဖန်က ‘အံ့အားသင့်’ ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်ယီသည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ခါပြကာ “တိုင်ချင်းနယ်ပယ်ဆိုတာ သေးသေးလေးပါ၊ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိပါဘူး၊ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိပါဘူး...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးဝမ်က ထပ်မံ၍ ဝင့်ကြွားနေပြန်၏။

ဂျိချန်းဖန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စုပ်သပ်လိုက်သည်။

ဘာမှ ပြောစရာ မရှိဘူးလား? ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် မှတ်ထားပါမယ်။

တောက်ရွှမ်းသည် ပြုံးရီလျက် ဂျိချန်းဖန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ “ဂျိချန်းဖန်၊ ကြိုးစားပါ။ ခဏအတွင်းမှာ ငါက မင်းကို လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“လက်ဆောင်လား” ဂျိချန်းဖန်သည် အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုသွားသည်။

သူသည် စိတ် လှုပ်ရှားသွားသည်၊ တွေးမိသည်၊ ထိုအရာသည် ‘တောင်ထိပ်ခုနှစ်ခု ပြိုင်ပွဲချန်ပီယံ’ သာရနိုင်သော လျိုဟဲ မှန် ဖြစ်နိုင်မလား?

“အို...” ဤအချိန်တွင် တာအိုအရှင်ချန်စုန့် သည် နူးညံ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကာ၊ သူသည် အနည်းငယ် မအီမသာဖြစ်ဟန်ဖြင့်၊

“ဂျိချန်းဖန်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနှင့်။ ငါ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကောင်းတဲ့အရာ ဘာမှ မပါလာခဲ့ဘူး။ နောင်မှ မင်းကို ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင် ပြန်ပေးမယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော အခါ ဂျိချန်းဖန်သည် မြန်မြန်ဆန်ဆန် လက်ခါပြကာ “ဆရာဦးလေးချန်စုန့် ဘာကို ပြောနေတာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်ကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြပါ။

သို့သော် ချန်စုန့်သည် ဤကဲ့သို့သော ခေါင်းမာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျန်ယီနှင့် ပတ်သက်သရွေ့၊ သူသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် မဖြစ်နိုင်ပါ...

ဂျိချန်းဖန်သည် “ဆရာဦးလေးချန်စုန့်၊ ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်က တကယ်တော့ မလိုအပ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ အဆင်ပြေရင်၊ ကျွန်တော့်ကို အကူအညီတစ်ခု ပေးနိုင်မလား” ဟု ပြောရုံမျှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

“ဘယ်လို အကူအညီမျိုးလဲ? ဂျိချန်းဖန်၊ ပြောလိုက်ပါ!” တာအိုအရှင်ချန်စုန့် လက်ခါပြကာအမြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော အခါ ဂျိချန်းဖန်သည် ပထမဦးစွာ သတိထား၍ တောက်ရွှမ်းကို လျှပ်တစ်ပြက် ကြည့်ကာ၊တာအိုအရှင်ချန်စုန့်ကို

“ဆရာဦးလေးချန်စုန့် ကျွန်တော်ကြားတာက တောင်ထိပ်ခုနှစ်ခု ပြိုင်ပွဲက အမြဲတမ်း မဲစနစ် အရ ပြိုင်ဘက် တွေကို ရွေးချယ်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားကို အကူအညီတောင်းချင်တယ်...”

“ကျွန်တော်နဲ့ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ် က လုရွှယ်ချီ လို့ခေါ်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို နောက်ဆုံးလေးယောက်ထဲမှာ တွဲဖက်ပေးဖို့ စီစဉ်ပေးနိုင်မလား”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော အခါ တာအိုအရှင်ချန်စုန့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အချို့ တွန့်ဆုတ်မှုအပြီးတွင်၊ သူသည် ချက်ချင်း သဘောတူခြင်း မပြုသေးဘဲ၊ ပထမဦးစွာ တောက်ရွှမ်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်... တောက်ရွှမ်းသည် ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်သည်။

“လုရွှယ်ချီလား? ငါမှတ်မိသလောက် သူမဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ရွှယ်ယွဲ့ခေါ်လာတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်။ သူမဟာ ဉာဏ်ကောင်းပြီး ပါရမီရှိတယ်၊ ထျန်းယာဓားသိုင်းကိုလည်း သင်ပေးထားတယ်...”

“တပည့်၊ သူမကို စိတ်ဝင်စားသလား” ဝမ်ကျန်ယီ သည် ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော အခါ ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

သူသည် စကားမပြော‌ေတာ့ပါ။

သူမကို စိတ်ဝင်စား၏၊ သို့သော်...

လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်က ပထမဆုံးအကြိမ် လုရွှယ်ချီ ကို တွေ့ဆုံချိန်တွင် သူမကို စိတ်ဝင်စားကြောင်း ပြောနိုင်မည် မဟုတ်ပါသေးပေ?

ဖျတ်!

ထိုအရာသည် တကယ်ပင် သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်လိမ့်မည်!

ဘာလဲ? ထိုအရာကို မြင်မြင်ချင်းအချစ်ဟု ပပြောလို့ရမလား

ချောင်းဆိုးသည် ချောင်းဆိုးသည်၊ ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် ဟန်ဆောင်တာကို ရပ်လိုက်မယ်။

ကျွန်တော်သည် သားရဲတစ်ကောင်ပါ..

ထိုအရာကို မြင်တွေ့ရသော အခါ၊ မြေခွေးအိုကြီးများက ချက်ချင်းပင် ပြုံးမိသွားကြသည်။

တောက်ရွှမ်းက ဤတောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုကြောင်း မြင်တွေ့ရသော အခါ၊ သူသည် ဂျိချန်းဖန်၏ တောင်းဆိုချက်ကို ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

“ပြဿနာ မရှိပါဘူး!”

“ဒီကိစ္စကို ငါနဲ့ ထားခဲ့ပါ!”

တောက်ရွှမ်းသည် စကားမပြောဘဲ ပြုံးလျက် ရှိနေပြီး၊ ချန်စုန့်အား ဤသို့ နောက်ကွယ်မှ လှည့်စားမှုအတွက် ဆူပူခြင်း မပြုခဲ့ပါ။

နောက်ဆုံးတွင်...

ပါရမီရှင်များတွင် အခွင့်ထူးများ ရှိသည်။

အထူးသဖြင့် ဂျိချန်းဖန်ကဲ့သို့သော ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော အဆင့်ရှိသည့် ပါရမီရှင် တစ်ဦးတွင်ပင်။