မဲနှိုက်ခြင်း။ လုရွှယ်ချီ၏ စူးစိုက်ကြည့်နေခြင်း။

“ညီမလုရွှယ်ချီ မတွေ့ရတာကြာပြီ”

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရှောင်ကျူး တောင်ထိပ်မှ အမျိုးသမီး တပည့်များသည် ဂျိချန်းဖန်နှင့် လုရွှယ်ချီတို့အကြား ‘ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံခြင်း’ ကို ပြုံးရယ်လျက် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

သူတို့သည် ထိုနှစ်ယောက်အကြားက ‘အလောင်းအစား’ ကို သိကြသည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးရလဒ်သည် မည်သို့ဖြစ်မည်ကို သူတို့လည်း အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

ဂျိချန်းဖန်က သူမကို အစ်မကြီးဟု ခေါ်မည်လား၊ သို့မဟုတ် လုရွှယ်ချီက သူ့ကို အစ်ကိုကြီးဟု ခေါ်မည်လား။

သူတို့ အမှန်တကယ် သိချင်နေကြသည်။

ပြပွဲကြည့်နေသော ရှောင်ကျူး တောင်ထိပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တကျူး တောင်ထိပ်မှ လူများမှာမူ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

သူတို့သည် ဂျိချန်းဖန်နှင့် လုရွှယ်ချီတို့အကြား အလောင်းအစားကို မသိကြပေ။

ထို့ကြောင့်၊ ဤအချိန်တွင် သူတို့ အချင်းချင်း ရင်ဆိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဂျိချန်းဖန်က ရှောင်ကျူး တောင်ထိပ်၏ တပည့်ဖြစ်သူ လုရွှယ်ချီကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဒေါသထွက်စေသည်ဟု ထင်မှတ်ကြပေမည်။

ကျန့်လင်းအာသည် သူမ၏ ပါးများကို ဖောင်းလိုက်ပြီး ဂျိချန်းဖန်နှင့် လုရွှယ်ချီတို့ အချင်းချင်း ကြည့်နေကြသည်ကို အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းမသာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

သူမသည် ထို ‘အလောင်းအစား’ ကို သိသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ လူအများရှေ့တွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ‘ချစ်ခင်တွယ်တာစွာ’ ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ မသိသူ မည်သူမဆို သူတို့နှစ်ဦးကြား တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ထင်ကြပေမည်။

လုရွှယ်ချီသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုသူများကို ဂရုမစိုက်ပါ။

ဤအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဂျိချန်းဖန်သာ ရှိသည်။

လေးနှစ်တာ ခက်ခဲသော ကျင့်ကြံမှုသည် ဤတစ်နေ့အတွက်သာ ဖြစ်သည်!

သူမအား ‘ညီမငယ်’ ဟု ခေါ်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လုရွှယ်ချီ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ခံစားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမက အလွန်အလေးအနက်ထားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်–

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလောင်းအစားက မပြီးသေးပါဘူး၊ ရှင် ကျွန်မကို ညီမငယ်လို့ မခေါ်သင့်ဘူး!”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် သူ့ရှေ့မှ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ကျက်သရေရှိသော မိန်းကလေးကို ‘ကျေနပ်အားရစွာ’ ကြည့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး “ညီမငယ် မဟုတ်ဘူးလား? ဒါဆို ဘာလို့ ခေါ်ရမလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လေးနှစ် ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ။

လုရွှယ်ချီ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်သည် ပို၍ပင် လှပလာပြီး၊ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ ဝတ်စုံအနားစသည် လေထဲတွင် လွင့်နေပြီး၊ သူမ၏ ဆံပင်နက်များသည် သိမ်မွေ့စွာကျနေကာ ရနံ့တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူမ၏ အသားအရေမှာ ဖြူစင်ချောမွတ်ပြီး၊ မျက်လုံးများက ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်ကာ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး၊ သူမ၏ လှပပြီး အေးစက်သော မျက်နှာသည် လူများကို မိုင်ထောင်ချီ ဝေးကွာစေသော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက တခြားသူတွေ ခံစားရတဲ့အတိုင်းပါပဲ။

ဂျိချန်းဖန်က ပြောရမယ်ဆိုရင် သူမက အရမ်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ သူပါပဲ!

တွေ့လား?

ဂျိချန်းဖန်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူမသည် သေချာ ဂရုတစိုက်ပင် စဉ်းစားခဲ့သေးသည်။

သူမကို ညီမငယ်လို့ မခေါ်ရဘူးလား? ဒါဆို ဘာလို့ ခေါ်သင့်လဲ?

ဟင်း...

ဆရာမနှင့် အစ်မကြီးတို့က သူမကို ချီအာ သို့မဟုတ် ရွှယ်ချီဟု ခေါ်ကြသည်။

သူမ ဂျိချန်းဖန်ကိုလည်း ထိုအတိုင်း ခေါ်ခွင့်ပြုသင့်သလား?

မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး!

ရင်းနှီးသူများသာလျှင် သူမကို ထိုသို့ ခေါ်နိုင်သည်။

လုရွှယ်ချီသည် တွေ့ကြုံရခက်သော ဒွိဟတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

သူမကို နာမည်နဲ့ပဲ ခေါ်ခိုင်းရမလား?

ဒါပေမယ့် အဲဒါက အရမ်း ဝေးကွာလွန်းနေမလား?

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...

ဂျိချန်းဖန်သည် သူမအား ကျင့်ကြံခြင်း ပညာကို သင်ကြားပေးခဲ့သော ကျေးဇူးရှိသည်။

လုရွှယ်ချီ ခက်ခဲသော ဒွိဟတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေချိန်တွင် သူမဘေးမှ ဝမ်မင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ထွက်လာပြီး သူမကို အခြေအနေမှ ကူညီပေးလိုက်သည်။

မောင်လေး ဂျိရဲ့ မျက်လုံးတွေက ညီမလေး ရွှယ်ချီပေါ်မှာပဲ ရှိနေတာလား”

ဝမ်မင် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှောင်ကျူး တောင်ထိပ်မှ တပည့်များသည် စတင် စနောက်ကြသည်-

“အိုး၊ ညီလေး ဂျိက လေးနှစ်လောက်က ရှောင်ကျူး တောင်ထိပ်ကို ရောက်တုန်းက ညီမလေး လုနဲ့ အလောင်းအစား လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ အခု သူ့မျက်လုံးတွေက ညီမလေး လုဆီမှာပဲ ရှိနေတာပေါ့...”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်...”

ရှောင်ကျူး တောင်ထိပ် တပည့်များ၏ စနောက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရင်း ဂျိချန်းဖန်သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့နောက်က အချို့နေရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်-

“အစ်ကိုကြီး စုန့် မင်း တက်လာပြီး အစ်မကြီး ဝမ်မင်ကို နှုတ်မဆက်တော့ဘူးလား”

“အာ?!” စုန့်ဒါရန်ရန် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တက်လာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ရှောင်ကျူး တောင်ထိပ်မှ အမျိုးသမီး တပည့်များအားလုံးက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက်...

သူတို့ အစ်မကြီး ဝမ်မင်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဝမ်... ညီမလေး ဝမ်မင်၊ မတွေ့တာ ကြာပြီ” ဟု စုန့်ဒါရန်က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်မင်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “အစ်ကိုကြီး စုန့်၊ ကျွန်မတို့ မတွေ့တာ နှစ်ခြောက်ဆယ် ရှိပြီ။ အခုရော နေကောင်းရဲ့လား” ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

စုန့်ဒါရန် အေးခဲသွားသည်။

သူသည် ဝမ်မင်၏ အပြုံးကို ငေးကြည့်နေပြီး အတွေးများ‌ေနပုံရကာ “ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ် ...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန်က သူ့ကို တွန်းလိုက်သည်။ ဂျိချန်းဖန်အနည်းငယ် ပြောစရာစကား‌မဲ့နေသည်။

သူ့စိတ် လွင့်သွားတာလား? စိတ်ထဲမှာ အော်နေတာလား?

“အာ? အဟွတ်အဟွတ်...” စုန့်ဒါရန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ ဆက်ပြောရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင်...

“ရှစ်—“

ဓားရောင် တစ်ချက် လက်သွားသည်။

တုန့်ထျန်း တောင်ထိပ်မှ တပည့်တစ်ဦး ရုတ်တရက် ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး တိမ်ပင်လယ်အထက်တွင် ရပ်လျက် ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်-

“ညီငယ်၊ ညီမငယ်များအားလုံး၊ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် နတ်ဆရာမနှင့် တောင်ထိပ်အသီးသီးမှ အကြီးအကဲများအားလုံး ယူချင်း ခန်းမတွင် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေကြပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ယွီချင်း ခန်းမသို့ စည်းကမ်းတကျ ကြွလှမ်းကြပါရန်...”

စကားများ ရပ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင်းယွမ် တပည့်များသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်ကြသည်။

တကျူး တောင်ထိပ်နှင့် ရှောင်ကျူး တောင်ထိပ်မှ တပည့်များလည်း စကားဆက်ပြောလိုသည့် ဆန္ဒကို ငြိမ်းသတ်လိုက်ကြသည်...

လူတိုင်းသည် တိမ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး သက်တန့်တံတားကို ဖြတ်ကာ စည်းကမ်းတကျ သွားကြသည်။

သူတို့ ယွီချင်း ခန်းမဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။

မထွက်ခွာမီ ဂျိချန်းဖန်သည် အနီးအနားရှိ နေရာတစ်ခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လုံရှိုး တောင်ထိပ်မှ ရှီဟောင်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အခြားတောင်ထိပ်မှ တပည့်များနှင့်အတူ လျှောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

သူတို့သည် တကျူး တောင်ထိပ်နှင့် အဆက်အသွယ် အများကြီး မလုပ်ချင်ကြပုံရသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်သည် ဝိဉာဏ်ဝါးမြို‌‌ေတာင်‌ေဝှးကို ခါးတွင် ထိုးထားပြီး၊ မျက်လုံး ၃ ခုမျောက်ဖြစ်သော ရှောင်ဝေ့(မီးခိုးရောင်‌လေး) သည် သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ရပ်လျက်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်...

ရှောင်ဝေ့ကို ဂျိချန်းဖန်က ကယ်တင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဂျိချန်းဖန် မကြာခဏ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေသောကြောင့်၊ ၎င်းသည် တကျူး တောင်ထိပ်၏ ထမင်းချက်ဖြစ်သူ ‘ကျန်းရှောင်ဖန်’ နှင့် နက်ရှိုင်းသော ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုကို တည်ဆောက်ထားပြီး၊ မကြာခဏ သူ့ဘေးတွင် ကစားလေ့ရှိသည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် ကျန်းရှောင်ဖန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ခါးရှိ ဝိဉာဏ်ဝါးမြိုတောင်ဝှေးသည် ပုံမှန်တုတ်ကဲ့သို့ ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှု မပြသခဲ့ပေ၊ ထို့ကြောင့်...

လူတိုင်း သက်တန့်တံတားကို ဖြတ်ကျော်သောအခါ၊ တံတားအောက်တွင် အနားယူနေသော ရေကီရင်(ရေချီလင်- တရုတ်အသံထွက်) နတ်သားရဲ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မခံခဲ့ရဘဲ၊ အနှောင့်အယှက်မရှိ ယွီချင်း ခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယူချင်း ခန်းမအတွင်း၌ တောင်ထိပ်ပိုင်ရှင် အမျိုးမျိုးတို့သည် မိမိတို့၏ နေရာများတွင် ထိုင်နေကြပြီးဖြစ်သည်။

ရွှယ်ယွဲ့က ညင်သာစွာ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သောအခါ လုရွှယ်ချီသည် သူမ၏ နောက်ကျောတွင် ထျန်းယာ နတ်ဓားကို လွယ်ထားပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ကျက်သရေရှိသော အမူအရာဖြင့် သူမ၏ ဆရာမဘေးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ မထွက်ခွာမီ ဂျိချန်းဖန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် လုရွှယ်ချီ၏ စူးစိုက်ကြည့်ခြင်းကို သတိပြုမိပြီး၊ သူမကို ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ခုနစ် တောင်ထိပ် ပြိုင်ပွဲ တရားဝင် မစတင်မီ နတ်ဆရာမ ချန်စုန့်သည် ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း နက်နဲသော အခြေခံမူများ ပြည့်နှက်နေသည့် ရှည်လျားသော မိန့်ခွန်းတစ်ခု ပြောကြားခဲ့ပြီးနောက် ခုနစ် တောင်ထိပ် ပြိုင်ပွဲ တရားဝင် စတင်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်...

ထိုအချိန်တွင်ပင် သူသည် တပည့်များကို ရှေ့သို့ တက်လာပြီး မဲနှိုက်ရန် ခေါ်လိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန်နှင့် လုရွှယ်ချီတို့ မဲနှိုက်ရမည့် အလှည့်ရောက်သောအခါ ချန်စုန့်သည် သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို အမြန်ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ နံပါတ်များကို အောင်မြင်စွာ ချိန်ညှိကာ သူတို့ကို ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဂျိချန်းဖန်နှင့် လုရွှယ်ချီတို့ ပထမအချီ အနည်းငယ်ကို ချောမွေ့စွာ အောင်မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဆီမီးဖိုင်နယ်တွင် ဆုံတွေ့ကြလိမ့်မည်။

“သတ္တမအကို၊ ငါ နံပါတ်တစ် ရတယ်!” ကျန်းရှောင်ဖန်က သူ့လက်ထဲက ဖယောင်းလုံးကို လှုပ်ယမ်းပြလိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် သူ့ဖယောင်းလုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

နံပါတ်သုံး။

စည်းမျဉ်းများအရ သူ၏ ပထမအချီပွဲကို နံပါတ်ခြောက်ဆယ်နှစ်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရမည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် လုံရှိုး တောင်ထိပ်ဘက်သို့ မဆိုင်းမတွ ကြည့်လိုက်သည်။

မှန်ပါသည်။ လင်ကျင်းရူ၏ နံပါတ်မှာ ခြောက်ဆယ်နှစ် ဖြစ်သည်။

“အစ်မ မင်း ရှုံးသွားပြီ!” ဂျိချန်းဖန် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျန့်လင်းအာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး “ရှင်၊ ဘယ်လို ခန့်မှန်းလိုက်တာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“လျှို့ဝှက်ချက်!” ဂျိချန်းဖန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့သော အရာကို မည်သို့ ခန့်မှန်းနိုင်မည်နည်း?

မဟုတ်ရင်...

သူ့မှာ အတွင်းလူ ရှိနေလို့ ဖြစ်ရမည်။

ကျန့်လင်းအာ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်ကာ သူမ၏ ကျောက်စိမ်းဖျာကို ဂျိချန်းဖန်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ရော့~ မနက်ဖြန် ငါ့ကို ပြန်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့နော်~”

“စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်မလေး!” ဂျိချန်းဖန် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန့်လင်းအာ ကမ်းပေးလိုက်သည့် ကျောက်စိမ်းဖျာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

“ရွှစ်—“

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် သူ့အပေါ် စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည်။

သူသည် ဂရန်းမာစတာရွယ်ယွဲ့ဘေးမှ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ကျက်သရေရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

သူမသည် လုရွှယ်ချီမှလွဲ၍ တခြား ဘယ်သူဖြစ်နိုင်ဦးမလဲ?