မှတ်ထားပါ ငါ့ကို ရှုံးနိမ့်ခြင်းက မင်းဘဝမှာ တစ်ခုတည်းသော အမှတ်ရစရာ ကိစ္စပဲ

‘သူမ ငါ့ကို ဘာလို့ စိုက်ကြည့်နေတာလဲ?’

ဂျိချန်းဖန်သည် ကျောက်စိမ်းဖျာကို ခါးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချည်နှောင်လိုက်(အရွယ်ပြောင်းပုံစံ‌ပြောင်းလို့ရပါတယ်) ရင်း အတော်လေး နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ထားလိုက်ပါတော့။

သူ ဒီအကြောင်း ဆက်မတွေးတော့ဘူး။

ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ချန်စုန့်သည် တာအိုတရားစာများကို ပြန်လည် ပို့ချနေပြန်သည်။ ဤအချိန်တွင် လူအများစုသည် အာရုံစူးစိုက် နားထောင်နေကြသော်လည်း ဂျိချန်းဖန်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ငုံ့လိုက်သည်...

ဒီဘက်နားဝင် ဟိုဘက်နားထွက်ပါပဲ။

ချန်စုန့်သည် ထိုအရာကို မြင်သော်လည်း ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

ဂျိချန်းဖန်က ဘယ်လိုလုပ် ငေးငိုင်နေမှာလဲ?

သူက ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာအချို့ကို စဉ်းစားနေတာ ဖြစ်ရမယ်!

ဟုတ်တယ်!

အတိအကျပဲ!

ဒါပေါ့!

ချန်စုန့်သည် နာရီဝက်ကျော်ကြာ ပြောဆိုပြီးနောက် စင်မြင့်ကို ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် တာအိုရွှမ်းအား လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

တာအိုရွှမ်းသည် လူတိုင်းကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် အားပေးပြီးနောက်၊ တပည့်များကို ပြန်လည်အနားယူနိုင်ကြောင်း လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အချက်ပြလိုက်သည်...

အမြဲတမ်း ဒီလုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်းပါပဲ။

ပထမဦးစွာ ချန်စုန့်က လူဆိုးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ပြီးနောက်၊ တာအိုရွှမ်က လူကောင်းအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရန် အလှည့်ကျလာလေ့ရှိသည်။

ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး၊

တောင်ထိပ်သခင်များအားလုံး နေသားကျနေကြပါပြီ။

ဒါကြောင့်လည်း တာအိုရွှမ်းက နတ်ဆရာ ချန်စုန့်ကို အလွန်မျက်နှာသာပေးရခြင်း ဖြစ်သည်။

…

…

ညဘက်တွင် လေပြေညှင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်နေသည်။

ညကောင်းကင်ယံတွင် ထွက်ပေါ်နေသော လမင်းကြီးသည် နူးညံ့ပြီး ကြည်လင်သော အလင်းရောင်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ငွေရောင် အလင်းတန်းသည် စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းလေးကဲ့သို့ တုန့်ထျန်း တောင်ထိပ်ကို အိပ်မက်ဆန်သော ပုဝါပါးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် မင်နှင်း ဓား(မိုရှုးနတ်ဓား) နှင့် နဂါးသတ် နတ်ဓားများကို လက်မောင်းတွင် ပိုက်လျက်၊ ခါးတွင် ကျောက်စိမ်းဖျာ ကို ချည်နှောင်ထားပြီး တိမ်ပင်လယ်ဘေးရှိ တောအုပ်ငယ်လေးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် နတ်ဓားနှစ်လက်ကို ဘေးသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ခါးမှ ဖျာ ကို ဖြည်လိုက်ပြီး၊ အနီးနားရှိ သစ်ပင်ကြီး နှစ်ပင်ကို ရှာကာ ရိုးရှင်းသော ပုခက်တစ်ခု ဆောက်လုပ်ရန် ဖျာ ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

“ဟင်း...”

“မဆိုးဘူး၊ တော်တော် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသားပဲ!”

ဂျိချန်းဖန် လှဲလျောင်းပြီး စမ်းကြည့်လိုက်ရာ မမျှော်လင့်ထားလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေသည်။

“ရှစ်—“

ထိုအချိန်တွင်ပင် သူ၏ မျက်လုံးထောင့်စွန်းမှ မလှမ်းမကမ်းရှိ တိမ်ပင်လယ်အထက်တွင် ရပ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရိပ်ခနဲ မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုလူသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကောင်းကင်ပြာရောင် နတ်ဓားတစ်လက်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားသည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးသည် ဆုပ်ကိုင်ရန်ပင် လွန်စွာ နူးညံ့ပုံရပြီး၊ သူမ၏ အေးစက်ပြီး လှပသော မျက်နှာသည် လရောင်အောက်တွင် ထူးကဲစွာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းနေပုံရသည်...

ရွှယ်ချီ?

သူမက ဘာလို့ ဒီလောက် ညဉ့်နက်တဲ့အထိ အပြင်ထွက်နေရတာလဲ?

ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူ သူမကို ညင်သာစွာ လက်ပြလိုက်သည်။

…

လုရွှယ်ချီသည် ထျန်းယာဓားကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားသည်။ သူမသည် တောအုပ်ထဲရှိ အလုပ်ရှုပ်နေသော ပုံရိပ်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရှုရင်း တွေးတောနေမိသည်။

ဒါဆို...

သူ အိပ်ဖို့ ပုခက်ဆောက်ချင်လို့ ကျန့်လင်းအာရဲ့ဖျာ ကို ယူခဲ့တာပေါ့?

လုရွှယ်ချီသည် ထိုအရာကို အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။

ကျန့်လင်းအာသာ ဒီကိစ္စကို သိရင်၊ သူတို့ ငြင်းခုန်ကြတော့မှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား?

“ရှစ်—“

ထိုအချိန်တွင်ပင် တောအုပ်ထဲမှ ပုံရိပ်က သူမကို ရုတ်တရက် လက်ပြလိုက်သည်။

လုရွှယ်ချီ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

‘စိတ်ငြိမ်‌ေကျာက်ဖျာ’ ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပုခက်နားသို့ ရောက်သောအခါ ဂျိချန်းဖန် စကားပြောသည်ကို လုရွှယ်ချီ ကြားလိုက်ရသည်-

“ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေပြီ၊ မအိပ်ဘဲ ဘာလို့ အပြင်ထွက်နေတာလဲ?”

လုရွှယ်ချီသည် သူမရှေ့မှ လူငယ်ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး လိုရင်းတိုရှင်း ပြောလိုက်သည်-

“အိပ်မပျော်လို့။”

ဂျိချန်းဖန်သည် ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ့ဘေးမှ နေရာလွတ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပြပြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်- “တက်ပြီး စမ်းကြည့်မလား? တော်တော် သက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်။”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုရွှယ်ချီ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

သူမ အမှန်တကယ်ပင် အပေါ်တက်ထိုင်ပြီး ဘယ်လိုခံစားရလဲ ဆိုတာ သိချင်သော်လည်း၊ ဒါက ကျန့်လင်းအာရဲ့ မှော်ရတနာ ဖြစ်နေတာကို ထည့်တွက်လိုက်တော့...

သူမ ထပ်မံ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

“ရပါတယ်၊ တက်လာခဲ့ပါ။”

“သူ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

ဂျိချန်းဖန်သည် လုရွှယ်ချီ၏ တုံ့ဆိုင်းနေမှုကို ရိပ်မိပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

လုရွှယ်ချီ ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ ‘ပယင်းကျူလင်း’ ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပုခက်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ? တော်တော် သက်တောင့်သက်သာ မရှိဘူးလား?”

ဂျိချန်းဖန် ရယ်မောလိုက်သည်။

လုရွှယ်ချီသည် ထိန်းသိမ်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမ တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် နောက်သို့ မှီလိုက်ရာ၊ ပုခက်က ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့သွားသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခဏတာမျှ နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောကြပေ။

သူတို့သည် ပုခက်ထဲတွင် လဲလျောင်းရင်း သူတို့ရှေ့မှ တောက်ပသော ကြယ်ရောင်စုံ ကောင်းကင်ကြီးကို တိတ်တဆိတ် ငေးကြည့်နေကြသည်။

မကြာမီ လုရွှယ်ချီ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလိုက်သည်။

“ပြန်တော့မလို့လား?” ဂျိချန်းဖန်က မေးလိုက်သည်။

“အင်း။” လုရွှယ်ချီ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများသည် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်နေပြီး၊ သူမက ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်-

“တောင်ထိပ်ခုနစ်ခု ပြိုင်ပွဲမှာ၊ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမယ်!”

**အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမယ် = ငါ နိုင်ကို နိုင်ရမယ်။**

ဂျိချန်းဖန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည် “ကောင်းပြီ။”

လုရွှယ်ချီသည် ချက်ချင်း ထွက်မသွားဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။ သူမသည် ဂျိချန်းဖန် တစ်ခုခု ပြောမည့်အရာကို စောင့်နေပုံရသည်?

“ဘာဖြစ်လို့လဲ?” ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။

လုရွှယ်ချီ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် “ရှင်လည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမယ်!”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဂျိချန်းဖန် ပြုံးလိုက်ပြီး “ကောင်းပြီ၊ ငါလည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် အဲဒါက မင်း ငါ့ကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးအောင် တွန်းအားပေးနိုင်မှပါ... ဟု သူ စိတ်ထဲတွင် ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။

လုရွှယ်ချီ ထွက်ခွာသွားသည်။

တိမ်ပင်လယ်အထက်မှ ထျန်းယာကို ပွေ့ပိုက်ထားသော အေးစက်သော မိန်းမပျိုသည် လရောင်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်...

ဂျိချန်းဖန် ပုခက်ထဲတွင် ပြန်လှဲလိုက်သည်။

သူသည် မနက်ဖြန် ကျင်းပမည့် ခုနစ် တောင်ထိပ် ပြိုင်ပွဲကို မျှော်လင့်ရင်း ကြယ်ရောင်စုံ ကောင်းကင်ကြီးကို တိတ်တဆိတ် ငေးကြည့်နေမိသည်။

…

…

နောက်တစ်နေ့တွင်။

တုန့်ထျန်း တောင်ထိပ် တစ်ခုလုံးသည် အလွန်တက်ကြွသော လေထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူ၏ ဆရာနှင့် ဆရာကတော်တို့၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင်၊ တာ့ကျူး တောင်ထိပ်မှ အစ်ကိုကြီးများ၏ အားပေးမှုဖြင့်၊ ဂျိချန်းဖန်သည် ကွင်းပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လှမ်းလာခဲ့သည်...

ထိုအချိန်တည်းမှာပင်၊

လုံရှိုး တောင်ထိပ်မှ လင်းကျင်းယွီသည်လည်း သူ၏ မှော်ရတနာကို ကိုင်ဆောင်လျက် တက်လာခဲ့သည်။

သူ ကွင်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဂျိချန်းဖန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်-

“ဂျိချန်းဖန်! ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်တုန်းက ငါ ပေါ့ဆခဲ့လို့ မင်းကို ရှုံးခဲ့တာ!”

“ဒီနေ့၊ ငါ့ရဲ့ အရှက်ကို ငါ သေချာပေါက် ဆေးကြောပစ်မယ်!”

စင်အောက်တွင် လုံရှိုး တောင်ထိပ်မှ တပည့်များ စုရုံးနေကြပြီး လင်းကျင်းယွီအတွက် အားပေးနေကြသည်။ သူတို့ထဲတွင် ရှီဟောင်နှင့် သူ့အဖွဲ့သည် ရှေ့ဆုံးမှ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်ရှိ တာ့ကျူး တောင်ထိပ်မှ တပည့်များက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ကြသည်။

မင်း ရှုံးရင် ရှုံးတာပဲလေ။

ပေါ့ဆတယ် ဆိုတာက ဘာစကားလဲ?

ကျန့်လင်းအာသည် လင်းကျင်းယွီကို အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်များကို အသံချဲ့စက်သဏ္ဍာန် လုပ်လိုက်ပြီး ဂျိချန်းဖန်အား ပြောလိုက်သည်-

“ဂျိချန်းဖန်! အဲဒီကောင်ကို ကောင်းကောင်း ပညာပေးလိုက်စမ်းပါ!”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဂျိချန်းဖန် နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် မျက်လုံးထောင့်စွန်းမှ တစေ့တစောင်း ကြည့်လိုက်ရာ စင်မြင့်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ထျန်းယာကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အေးစက်သော မိန်းမပျိုတစ်ဦးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

လုရွှယ်ချီလည်း ဒီကို ရောက်နေတာလား?

ဂျိချန်းဖန် နားလည်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ မဆိုင်းမတွဘဲ သူ့ရှေ့မှ လင်းကျင်းယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။

“သိုင်းကွက် တစ်ကွက်တည်း။” ဂျိချန်းဖန်သည် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထောင်ပြလိုက်သည်။

“ဘာ?” လင်းကျင်းယွီ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ဂျိချန်းဖန်က လျစ်လျူရှုသော ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည် “ငါ တစ်ကွက်ပဲ ထုတ်သုံးမယ်။ မင်း တောင့်ခံနိုင်ရင် ငါရှုံးမယ်။”

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စင်ပေါ်ရှိ လင်းကျင်းယွီနှင့် စင်အောက်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လုံရှိုး တောင်ထိပ် တပည့်များအားလုံး ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

“မောက်မာလိုက်တာ!”

“လုံးဝကို ရောင့်တက်လွန်းနေပြီ!”

“ညီလေး လင်း၊ မကြောက်နဲ့! ရဲရဲသာ ဝင်ချ!”

ဖန်းချောင် အမည်ရှိ လုံရှိုး တောင်ထိပ် တပည့်တစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သည်။

ထောင့်တစ်နေရာရှိ လုရွှယ်ချီသည် ထိုလူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ၊

ဂျိချန်းဖန်သည် နတ်ဓားနှစ်လက်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားပြီး၊ သူ့ရှေ့မှ လင်းကျင်းယွီအပေါ် လျစ်လျူရှုသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ ဒေါသကို ဂရုမစိုက်ပါ။

ထိုအစား သူသည် ညာဘက်လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး၊ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ပူးကာ ဓားဆန္ဒကို လက်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက်...

လင်းကျင်းယွီကို ညင်သာစွာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ဘုန်း—“

နောက်တစ်ခဏတွင်။

ကြီးမားသော ဓားဆန္ဒ တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ တည့်မတ်စွာ ထိုးတက်သွားသည်။

အစိမ်းဖျော့ရောင် ဓားဆန္ဒသည် ကခုန်နေသော မြစိမ်းရောင် မြွေတစ်ကောင်အသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းကျင်းယွီဆီသို့ မဆိုင်းမတွ ပြေးဝင်သွားသည်။

“ဝတ်ရုံထဲမှမြွေစိမ်း”

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ လင်းကျင်းယွီ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူသည် ခုခံကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လက်ထဲမှ မှော်ရတနာကို အလျင်အမြန် မြှောက်လိုက်သော်လည်း...

သူ့ရှေ့မှ ဓားဆန္ဒသည် ယုံနိုင်စရာမရှိလောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းသည်!

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် သူ့ရှေ့သို့ တည့်တည့် ရောက်လာပြီး၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူ့ချီစွမ်းအင်များကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်စေလိုက်သည်...

“ဘုန်း—“

လင်းကျင်းယွီ နာကျင်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားသည်။

သူ မလိုလားစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝါးတားတား ကျောပြင်တစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“မင်းက ငါ့ရဲ့ ဓားဆန္ဒ တစ်ခုတည်းကိုတောင် မတောင့်ခံနိုင်ဘူးလား?”

“မင်းက ငါ့ရန်သူဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး!”

“မှတ်ထားပါ! ငါ့ကို ရှုံးနိမ့်ခြင်းက မင်းဘဝမှာ တစ်ခုတည်းသော အမှတ်ရစရာ ကိစ္စပဲ!”