ငါ့ ကျင်းယွမ်ကလန်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားနတ်ဘုရားတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မယ်

ဤအချိန်တွင်။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

စင်အောက်ရှိ လုံရှိုး တောင်ထိပ်မှ လူများသည် ထိုပုံရိပ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဂျိချန်းဖန်သည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နတ်ဓားနှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူသည် လူအုပ်ကြီးကို ကျောပေးကာ ရပ်နေပြီး၊ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ အသံသည် ကြည်လင်ပြတ်သားကာ လွှမ်းမိုးမှုအပြည့်ဖြင့်...

‘မှတ်ထားပါ! ငါ့ကို ရှုံးနိမ့်ခြင်းက မင်းဘဝမှာ တစ်ခုတည်းသော အမှတ်ရစရာ ကိစ္စပဲ!’

လွှမ်းမိုးမှုအပြည့်ရှိသော အသံသည် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

လုံရှိုး တောင်ထိပ်မှ လူအုပ်စုသည် တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ရှီဟောင်သည် နှိုင်းယှဉ်၍မရလောက်အောင် ကျက်သရေရှိသော ထိုပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေပြီး၊ မကြာသေးမီက တကျူး တောင်ထိပ်တွင် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို မသိစိတ်က ပြန်လည်အမှတ်ရလာသည်...

‘သူ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား?’

ရှီဟောင် အနည်းငယ် ခါးသက်သွားသည်။

ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းသည် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

အခြား ကွင်းပြင် သုံးခုရှိ ပွဲစဉ်များပင်လျှင် ခေတ္တရပ်တန့်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ဝတ်ရုံဖြူ ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေကြပြီး၊ ထူးကဲစွာ လွှမ်းမိုးမှုရှိသော စကားလုံးများသည် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာကာ အဆုံးမဲ့ ခံစားမှုကို ချန်ထားခဲ့သည်...

“ဂျိချန်းဖန်! လုပ်လိုက်စမ်း!”

“သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်လိုက်!”

တကျူး တောင်ထိပ်မှ လူများ အားပေးလိုက်ကြသည်။ ကျန့်လင်းအာသည် သူမ၏ လက်များကို အသံချဲ့စက်သဏ္ဍာန် လုပ်လိုက်ပြီး ကွင်းပြင်ဆီသို့ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးနောက်။

သူမသည် ရှီဟောင်နှင့် သူ့အဖွဲ့ရှိရာဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာပင် စိုက်ကြည့်လိုက်သေးသည်။

တစ်ခဏတာမျှ လုံရှိုး တောင်ထိပ် တပည့်များသည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့ တစ်ခုခု ပြောချင်နေကြသည်။

ဒါပေမယ့်...

ကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ နှိုင်းယှဉ်၍မရလောက်အောင် ကျက်သရေရှိသော ထိုပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူတို့ မသိစိတ်က ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်ကြသည်။

ရန်စလို့ မဖြစ်ဘူး၊ ရန်စလို့ မဖြစ်ဘူး။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားတောင်ထိပ်များမှ တပည့်များသည် အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်-

“ရှစ်—လွှမ်းမိုးလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေပါလား!”

“ဒီလူက ဘယ်သူလဲ?”

“သူ့နာမည်က ဂျိချန်းဖန်၊ တကျူး တောင်ထိပ်က ဂျိချန်းဖန်ပဲ!”

“ဂျိချန်းဖန်? ဖြစ်နိုင်တာက...”

“သူက ကျင်းယွမ်ကလန်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု သမိုင်းကြောင်းကို ချိုးဖျက်ခဲ့တဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်လား?”

“တစ်ညတည်းနဲ့ ယုကျင်း ပထမအဆင့်ကို ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး၊ လဝက်အတွင်း ယုကျင်း ဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်တယ်ဆိုတာ၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ဖြစ်မှာလဲ? ဒါက ဉာဏ်ကြီးရှင် ပဲ!”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များသည် အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။

စကားအနည်းငယ်ဖြင့် သူတို့သည် ဂျိချန်းဖန်၏ ‘အနိုင်ယူမခံရနိုင်သော’ ကျင့်ကြံမှု သမိုင်းကြောင်းနှင့် သူ၏ အောင်မြင်မှုများကို ဖော်ထုတ်လိုက်ကြသည်...

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် ဂျိချန်းဖန်၏ ပြိုင်ဘက်ကိုလည်း မှတ်မိသွားကြသည်။

“ဒီ ညီလေး ဂျိရဲ့ ပြိုင်ဘက်က လုံရှိုး တောင်ထိပ်က တပည့် လင်းကျင်းရူပဲ၊ ဟိုးအရင်တုန်းက ချောင်းမြောင် ရွာက မိဘမဲ့ကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်လေ...”

“သူ ဂိုဏ်းဝင်တာ ငါးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ယွီချင်း ပဉ္စမအဆင့် နယ်ပယ်ကို ချိုးဖျက်ပြီးနေပြီ။”

“ငါးနှစ်? ယွီချင်း ပဉ္စမအဆင့်?”

“ရှစ်—“

“ယွီချင်း ပဉ္စမအဆင့် ကျင့်ကြံမှုက ညီလေး ဂျိဆီက ဓားဆန္ဒ တစ်ခုတည်းကိုတောင် မတောင့်ခံနိုင်ဘူးလား? ဖြစ်နိုင်တာက...”

“ညီလေး ဂျိက ရှန်ကျင်း နယ်ပယ် ကို ချိုးဖျက်ပြီးသွားပြီလား?!!!”

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။

ရှိနေကြသူ အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

သို့သော် မကြာမီ သူတို့ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။

ရှန်ကျင်း နယ်ပယ်က ချိုးဖျက်ဖို့ အဲဒီလောက် လွယ်ကူပါ့မလား?

မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဟုန် ဘယ်လောက်ပဲ မြန်ပါစေ၊ ငါးနှစ်ဆိုတဲ့ တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ရှန်ချင်း နယ်ပယ်ကို ချိုးဖျက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား?

မဖြစ်နိုင်ဘူး!

လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!

…

…

ကွင်းပြင်ပေါ်တွင်။

ဂျိချန်းဖန်သည် ပတ်ဝန်းကျင် လူအုပ်ကြီး၏ ဆွေးနွေးမှုများကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် ကွင်းပြင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော အကြီးအကဲထံသို့ ရောက်သွားပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်-

“စီနီယာ၊ ရလဒ်ကို ကြေညာလို့ ရပြီလားလို့ မေးပါရစေ?”

“အာ? အို၊ အို...”

ထို တုန့်ထျန်း တောင်ထိပ် အကြီးအကဲသည် လျင်မြန်စွာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူသည် ဘေးရှိ ခေါင်းလောင်းငယ်လေးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ပြီး ကြေညာလိုက်သည်-

“ဒီအချီမှာ၊ တကျူး တောင်ထိပ်က ဂျိချန်းဖန်၊ အနိုင်ရရှိပါတယ်!”

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဂျိချန်းဖန် ကွင်းပြင်စောင့် အကြီးအကဲကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ လှည့်ထွက်ပြီး မဆိုင်းမတွ ကွင်းပြင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ လင်းကျင်းရူကို တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

“မင်း...”

လင်းကျင်းရူ နာကျင်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသည်။

သူ ဂျိချန်းဖန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ နေရာတင် မေ့လဲသွားသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့။

လုံရှိုး တောင်ထိပ်မှ လူများသည် အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး သူ့ကို သယ်သွားကြသည်...

အခုကစပြီး။

လင်းကျင်းရူသည် ဂျိချန်းဖန်၏ အရိပ်အောက်တွင် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နေထိုင်သွားရဖွယ် ရှိသည်။

ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ချန်စုန့်က ဘာမှ မမှားပါဘူးဟု ထုတ်ဖော် ပြောဆိုခဲ့သည်။

အစ်ကိုကြီး ဝမ်၏ တပည့်ကို ရှုံးနိမ့်ရခြင်းသည်၊

လင်းကျင်းရူ၏ ဂုဏ်ယူစရာပင်!

…

မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် တောင်ထိပ်သခင် အများအပြား အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျန့်ပူယီသည် သူ့ဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်သော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ သူ့နှလုံးသားသည် ဝမ်းသာပီတိဖြင့် ပွင့်လန်းနေပြီဖြစ်သည်။

သူ မျက်လုံးထောင့်စွန်းမှ တစေ့တစောင်း ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ချန်စုန့်၏ မျက်နှာတွင် မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ခု စားထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ချင်သော်လည်း...

ရလဒ်က သူ့ကို အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ချန်စုန့်သည် မနှစ်မြို့သည့် လက္ခဏာ မပြသရုံသာမက၊ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

???

ငါ့ရဲ့ တာ့ကျူး တောင်ထိပ် တပည့်က မင်းရဲ့ လုံရှိုး တောင်ထိပ် တပည့်ကို ရိုက်နှက်လိုက်တာလေ၊ မင်းက ဘာလို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ?

ကျန့်ပူယီ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ချန်စုန့်က ‘မင်း ဘာမှမသိပါဘူး!’ ဟု ထုတ်ဖော် ပြောဆိုခဲ့သည်။

သူသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ပုံရိပ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး နှလုံးသားထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်-

“အစ်ကိုကြီး ဝမ်ရဲ့ တပည့်ပီသပါပေတယ်!”

“တူတော် ချန်းဖန်ကို ရှုံးနိမ့်ရတာ ကျင်းယွီအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ...”

ဂရန်းမစတာ ရွှယ်ယွဲ့သည် ဂျိချန်းဖန်၏ ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။

သူမသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးရာက ခုနစ် တောင်ထိပ် ပြိုင်ပွဲကို မသိစိတ်က ပြန်လည်အမှတ်ရလာသည်...

အဲဒီအချိန်တုန်းက။

အစ်ကိုကြီး ဝမ်သည်လည်း နှိုင်းယှဉ်၍မရလောက်အောင် ကျက်သရေရှိခဲ့သည်။

တာအိုရွှမ်းသည်လည်း သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူသည် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်-

“အခုကစပြီး၊ ငါ့ ကျင်းယွမ်ကလန်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားနတ်ဘုရားတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မယ်!”

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။

ချန်စုန့် ချက်ချင်း သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “တူတော် ချန်းဖန်က အမြင့်ဆုံး နယ်ပယ် ရဲ့ အလားအလာ ရှိပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့အားလုံး ဂျိချန်းဖန်၏ ပါရမီကို သိကြသော်လည်း။

သို့သော် ဒီအချိန်မှာ သူ့ကို ဒီလောက် တက်ကြွပြီး နှိုင်းယှဉ်၍မရလောက်အောင် ကျက်သရေရှိစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူတို့ စိတ်ခံစားမှု အချို့ မဖြစ်ပေါ်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ...

ဂျိချန်းဖန်ကိုယခုဓားနတ်ဘုရားငယ်လေး ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်!

…

…

ဂျိချန်းဖန် ကွင်းပြင်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာသည်။

သူ မျက်လုံးထောင့်စွန်းမှ တစေ့တစောင်း ကြည့်လိုက်ရာ မလှမ်းမကမ်းရှိ ထောင့်တစ်နေရာမှ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသော ထျန်းယာ နတ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အေးစက်သော မိန်းမပျိုလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဂျိချန်းဖန် လုရွှယ်ချီကို ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ လုရွှယ်ချီ လှည့်ထွက်သွားပြီး မျက်နှာထား တစ်ချက်မပြောင်းဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

“ဂျိချန်းဖန်! မြန်မြန် လာ!”

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကျန့်လင်းအာသည် တကျူး တောင်ထိပ် တပည့်များဘေးတွင် ရပ်လျက်၊ သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ပြနေသည်။

ဂျိချန်းဖန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ကျန့်လင်းအာ၏ မျက်လုံးများသည် ထူးဆန်းသော တောက်ပမှုဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် လက်နေပြီး၊ သူမ၏ ချောမောသော မျက်နှာလေး ရဲနေကာ ပြောလိုက်သည်-

“ဂျိချန်းဖန်! လုပ်လိုက်စမ်း!”

“လုံရှိုး တောင်ထိပ်က လူတွေရဲ့ မျက်နှာတွေ ဘယ်လောက်တောင် အရုပ်ဆိုးသွားလဲဆိုတာ နင် မမြင်လိုက်ဘူး...”

ကျန့်လင်းအာသည် ဂျိချန်းဖန်ဘေးတွင် ရပ်လျက် မရပ်မနား ပြောဆိုနေသည်။

ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည် “ညီမလေး၊ ငါတို့ တကျူး တောင်ထိပ်က ဘယ်နှယောက် ပထမအချီ အောင်သွားလဲ?”

ကျန့်လင်းအာ ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် “ငါရယ်၊ နင်ရယ်၊ ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီးရယ်။ ရှောင်ဖန်ရဲ့ ပွဲက မပြီးသေးဘူး။”

ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်ကတော့ ပြောစရာမလိုပါဘူး၊ လွယ်လွယ်လေး အောင်မှာပါ။

ယွီချင်း ကိုးဆင့်မြောက်မှာ ရှိနေတဲ့ ရှီဟောင်လို ထိပ်တန်း တပည့်တွေနဲ့ မတွေ့သရွေ့ပါ။

ဒါဆိုရင်၊ သူ့ရဲ့ ဗုဒ္ဓလမ်းစဥ်နဲ့ တာအိုလမ်းစဉ် ပူးတွဲကျင့်ကြံမှု၊ ပြီးတော့ ကိုးပါးကောင်းကင် နတ်လက်နက် နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ ဝိဉာဏ်ဝါးမြိုတောင်ဝှေးကို အားကိုးပြီး၊ ထိပ်ဆုံး လေးယောက်ထဲ ဝင်ဖို့ဆိုတာ ရိုးရှင်းပါသည်...

“သတ္တမ အစ်ကို၊ အစ်မကြီး။”

ထိုအချိန်တွင်ပင် အသံတစ်သံ သူ့နောက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြည့်လိုက်ရာ။

ကျန်းရှောင်ဖန်သည် မီးလောင်တုတ်ကို ခါးတွင် ထိုးလျက်၊ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် လျှောက်လာသည်။

“ရှောင်ဖန်? နင့်ပွဲ ပြီးပြီလား?” ကျန့်လင်းအာ မေးလိုက်သည်။

“ပြီးပါပြီ!” ကျန်းရှောင်ဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်သည် ဂျိချန်းဖန်ထံ ရောက်သွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်-

“သတ္တမ အစ်ကို၊ ကျွန်တော် နိုင်ခဲ့တယ်!”

“မဆိုးဘူး။” ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင်၊ ကျန်းရှောင်ဖန်ဘေးတွင် အခြားတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ခေါက်ယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ၊ တော်တော်လေး ကြွားဝါပုံရသည်...

“ဒါက ဘယ်သူလဲ?” ကျန့်လင်းအာ ထိုလူကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျန်းရှောင်ဖန်က တစ်ဖက်လူကို မိတ်ဆက်ပေးတော့မလို့ပါပဲ။

ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်လူက လုံးဝ မရှက်ဘဲ၊ ပြုံးစစဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။

“ကျွန်တော်က ဖုန်းဟွေ တောင်ထိပ် က ဇန်ရှုရှု ပါ၊ မင်္ဂလာပါ အစ်မကြီး ကျန့်နဲ့ အစ်ကိုကြီး ဂျိ။” ဇန်ရှုရှုက ခေါက်ယပ်တောင်ကို ကိုင်လျက် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဇန်ရှုရှု?” ဂျိချန်းဖန် တစ်ဖက်လူကို တွေးတောဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး ဂျိ၊ ခုနက အစ်ကို့ပွဲကို ကျွန်တော် ကြည့်ခဲ့တယ်၊ တကယ်ကို မိုက်လွန်းတယ်ဗျာ၊ အထူးသဖြင့် အဲဒီ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကလေ...”

ဇန်ရှုရှု ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ဂျိချန်းဖန်၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်ရာ၊ သိသာထင်ရှားစွာပင် မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်။

ပြောပြီးနောက်။

သူသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ကိုလည်း ထုတ်လိုက်သည်။

အဲဒီအထဲမှာ ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုရှိသော စကားများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။