ဓား လာခဲ့...

မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်တွင်။

ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့သည် ဂျိချန်းဖန်က စူးယီကို အဆင့်တက်ရန် လမ်းညွှန်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ ဂျိချန်းဖန်ကို နူးညံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ငေးကြည့်ရင်း အတွေးများ လွင့်မျောနေသည်...

“ညီမလေး၊ ငါ့ကိုယ်စား ဂျိချန်းဖန်ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါဦး။”

ရွယ်ယွဲ့သည် သူမဘေးရှိ စူးရူကို ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

စူးရူသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြား တောင်ထိပ်သခင်များသည်လည်း ကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ အခြေအနေကို သတိပြုမိလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မရှင်းပြနိုင်သော မနာလိုမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

“ကောင်းတယ်။”

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ တာအိုရွှမ်းသည် မထိမ်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောရင်း သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်-

“ဂျိချန်းဖန်သည် ဂုဏ်သတ္တိနှင့် ပါရမီ နှစ်မျိုးစလုံး ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ပြီး၊ အဖော်တပည့်များကို ကူညီပြီး‌ေတာ့သူတို့ဘေးမှာလည်း ရပ်တည်ပေးတယ်။ ကောင်းသည်။ အရမ်းကောင်းသည်။”

ချန်စုန့်က အသံကျယ်ကျယ် ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဟားဟားဟား၊ ဂျိချန်းဖန်က ငါတို့ ကျင်းယွမ်ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ကံကြမ္မာ သားတော်ပါပဲ!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

တာအိုရွှမ်း၏ ချီးမွမ်းသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန့်ပူယီ၏ မျက်နှာတွင် အစပိုင်း၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ချန်စုန့် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်...

သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ့နေရာတွင် ပဟေဠိဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။

ဒီ ချန်စုန့် ဘာဖြစ်နေတာလဲ?

သူ့ရဲ့ သတ္တမမြောက် တပည့်က လုံရှိုး တောင်ထိပ် တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နေသလို ဘာလို့ ခံစားရတာလဲ...

…

…

ကွင်းပြင်ပေါ်တွင်။

ကွင်းပြင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော အကြီးအကဲသည် ဂျိချန်းဖန်၏ အနိုင်ရရှိမှုကို မဆိုင်းမတွ ကြေညာလိုက်သည်။

ဒီလိုနဲ့ ဂျိချန်းဖန်သည် ထိပ်ဆုံး လေးယောက်ထဲသို့ တရားဝင် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တည်းမှာပင်။

အခြား ကွင်းပြင်တစ်ခုပေါ်တွင်။

မိန်းမပျိုလေး နှစ်ဦး မာနကြီးစွာဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြပြီး၊ ကျင်းယွမ် တပည့်များစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လိုက်ကြသည်။

ဘာပဲပြောပြော...

သူတို့နှစ်ဦးက အရမ်းကို တောက်ပလွန်းနေသည်။

“ရှောင်ကျူး တောင်ထိပ်က လုရွှယ်ချီပါ၊ ညီမလေး ကျန့်လင်းအာ၊ ပညာပြသပေးပါဦး။”

လုရွှယ်ချီသည် ထျန်းယာကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ကျန့်လင်းအာကို လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ကျန့်လင်းအာလည်း အလျှော့မပေးဘဲ “တာ့ကျူး တောင်ထိပ်က ကျန့်လင်းအာပါ၊ အစ်မကြီး လု၊ ပညာပြသပေးပါဦး!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ အသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။

မိန်းမပျို နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး၊ ထို့နောက် ပြင်းထန်စွာဖြင့် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။

“ရှစ်—“

တောက်ပသော ကောင်းကင်ပြာရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ထျန်းယာ နတ်ဓား ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်ထွက်လာခြင်း!

ဘာပဲပြောပြော ကျန့်လင်းအာသည် စူးရူ၏ သမီးဖြစ်ပြီး ရှောင်ကျူး တောင်ထိပ်နှင့် မိသားစုလို နီးစပ်သူဖြစ်သောကြောင့် လုရွှယ်ချီသည် သူမကို လုံလောက်သော မျက်နှာပေးခဲ့သည်။

“ဟူး—“

ကျန့်လင်းအာ၏ လက်နက်(စိတ်ငြိမ်‌ေကျာက်စိမ်းဖျာ)သည် အလွန်အားကောင်းသော ချည်နှောင်အားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ လုရွှယ်ချီကို ချက်ချင်း ဝန်းရံသွားသည်...

ဒီမှော်ရတနာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး။

လုရွှယ်ချီသည် အလွန် ရင်းနှီးသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ဒီရက်ပိုင်း ညတိုင်းလိုလို ယင်းနှင့် အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့သည်၊ ဘယ်လိုလုပ် မရင်းနှီးဘဲ နေမလဲ?

“ချလွင်—“

လုရွှယ်ချီသည် ထျန်းယာ နတ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဓားမြည်သံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ကောင်းကင်ပြာရောင် ဓားအလင်းတန်း လျှပ်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လက်နက်သည် ချက်ချင်း မရေမတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကိုးပါးကောင်းကင် နတ်လက်နက် ရှေ့တွင် ကျန့်လင်းအာ၏ စမ်းသပ် တိုက်ခိုက်မှုသည် ခုခံနိုင်စွမ်း

မရှိတော့ပေ။ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျန့်လင်းအာ အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် လက်ပုံစံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီး မှော်ရတနာကို တစ်ဖန် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

“သွား!”

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ကျန့်လင်းအာသည် ပယင်းကျူလင်းကို လုရွှယ်ချီ၏ ထွက်ပြေးလမ်းကြောင်းအားလုံးကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ရန် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

လုရွှယ်ချီ ထွက်ပြေးရန် လမ်းမရှိတော့ပါက။

ထို့နောက် သူမ၏ အဆုံးစွန် ကံကြမ္မာမှာ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ရတနာ၏ ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ် ခိုင်မာမှုဖြင့် လုံးဝ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့သည်အထိ တိုက်ရိုက် ချည်နှောင်ခံရခြင်းပင်။

ကွင်းပြင်အောက်တွင်။

ဂျိချန်းဖန်သည် အပြင်ဘက်အနားစွန်းတွင် ရပ်နေသည်။

ပွဲပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီအချိန်တွင် ကျန့်လင်းအာနှင့် လုရွှယ်ချီတို့၏ ပွဲကို ကြည့်ရင်း ဂျိချန်းဖန် မကူညီနိုင်ဘဲ ခေါင်းညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။

ဘယ်လို ပြောရမလဲ?

ကျန့်လင်းအာသည် အပေါ်ယံတွင် အသာစီးရနေပုံရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ...

သူမသည် ရှုံးနိမ့်ရန် ကံကြမ္မာ ပါနေပြီးသား ဖြစ်သည်။

အကြောင်းရင်းများစွာ ရှိသည်-

ပထမ၊ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် လုရွှယ်ချီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန် နိမ့်ကျနေသည်။

ဒုတိယ၊ မှော်ရတနာ၏အစွမ်းမှ။

တတိယ၊ သူမ သေစေနိုင်သော အမှားတစ်ခုကို လုပ်မိခဲ့သည်။

ကျောက်စိမ်းဖျာ သည် ထျန်းယာ နတ်ဓား၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံနေရသည်။ ဒီအခြေအနေမှာ ကျန့်လင်းအာသည် လုရွှယ်ချီနှင့် အဝေးက တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မရွေးချယ်သင့်ပေ။

သူမသည် ကျောက်စိမ်းဖျာ၏ ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်မှုကို အသုံးပြု၍ ကိုယ်ချင်း ထိစပ် တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် လုရွှယ်ချီ၏ လက်ထဲရှိ ထျန်းယာ နတ်ဓားကို ရစ်ပတ်သင့်သည်။

ထိုအခါမှသာ။

ကျန့်လင်းအာ အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး ရနိုင်မည်...

ဂျိချန်းဖန်သည် ကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ တိုက်ပွဲကို အဆက်မပြတ် အာရုံစိုက်နေသည်။

ကြည့်လိုက်ရာ။

ကျန့်လင်းအာသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ပုံစံများ ပြုလုပ်နေပြီး၊ မှော်ရတနာသည် လုရွှယ်ချီကို ဆက်တိုက် ဝန်းရံနေသဖြင့် သူမကို အတွင်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ချည်နှောင်နိုင်ခဲ့သည်...

ကျန့်လင်းအာ၏ မျက်နှာလေး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။

သူမ အနိုင်ရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အလျင်အမြန် အော်လိုက်သည် “နတ်ဘုရားကို ချည်နှောင်!”

“ရှစ်—“

နောက်တစ်ခဏတွင်။

ပယင်းကျူလင်းသည် လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး လုရွှယ်ချီ၏ နောက်ဆုံး ဆုတ်ခွာလမ်းကြောင်းကို လုံးဝ ချည်နှောင်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင်...

အလွန်တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ရှစ်!”

ချက်ချင်းပင် ရတနာ၏ ‘နတ်ဘုရားကို ချည်နှောင်’စွမ်းအား သည် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

လုရွှယ်ချီ၏ ပုံရိပ် လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူမသည် ကျန့်လင်းအာ၏ ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ပေါ်လာကာ၊ ထျန်းယာကို သူမရှေ့တွင် အလျားလိုက် ညင်သာစွာ ထားလိုက်သည်။

“ညီမလေး ကျန့်လင်းအာ၊ ရှုံးနိမ့်မှုကို ဝန်ခံပါ။” လုရွှယ်ချီ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန့်လင်းအာ၏ မျက်နှာလေး ညှိုးကျသွားသော်လည်း မလိုလားအပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။

“ရှောင်ကျူး တောင်ထိပ်က လုရွှယ်ချီ၊ အနိုင်ရရှိပါတယ်!”

ကွင်းပြင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော အကြီးအကဲက နောက်ဆုံး ရလဒ်ကို ကြေညာလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင်းယွမ် တပည့်များ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ် အားပေးကြသည်၊ ဒီပွဲက ရိုးရိုးလေးပဲ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလွန်းသည်။

အံ့မခန်း ပါရမီရှိသော လှပသည့် မိန်းမပျို နှစ်ဦးကြား တိုက်ပွဲ!

ဘယ်သူကများ မကြည့်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ?

ကွင်းပြင်အောက်တွင် ဂျိချန်းဖန်သည် ခါးသီးသော မျက်နှာထားဖြင့် လျှောက်လာသော ကျန့်လင်းအာကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဂျိချန်းဖန်! ဘာရယ်နေတာလဲ?” ကျန့်လင်းအာ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲနေပြီး သူမ နှုတ်ခမ်းစူကာ နာကျင်နေပုံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမတွင် ‘မင်း ငါ့ကို မနှစ်သိမ့်ဘူးဆိုရင်၊ မင်း မြင်အောင် ငိုပြမယ်’ ဆိုတဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ခံစားချက် ရှိနေသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။”

ဂျိချန်းဖန် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ၊ ထို့နောက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည် “မနက်ဖြန် မင်းအတွက် ကလဲ့စားချေပေးရင် ဘယ်လိုလဲ?”

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန့်လင်းအာ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။

ကလဲ့စားချေ?

“တကယ်လား?” ကျန့်လင်းအာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ တကယ်ပဲ။”

ဂျိချန်းဖန် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့မော့ဖို့အတွက်။

မင်းက သူတို့ကို သင့်လျော်သလို လှည့်ဖြားရမယ်။

သို့သော် သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မလှမ်းမကမ်းမှ အေးစက်သော အကြည့်တစ်ခု လှမ်းကြည့်နေသည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန် အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါက လုရွှယ်ချီမှလွဲ၍ တခြားသူ မဟုတ်ပေ။

ထားလိုက်ပါတော့လေ။

ချော့မော့ဖို့ နောက်တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။

“ကောင်းပြီ၊ ရှောင်ဖန်ရဲ့ ပွဲကို သွားကြည့်ရအောင်။” ဂျိချန်းဖန် မျက်နှာထား မပြောင်းဘဲ သူ့အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။” ကျန့်လင်းအာ၏ စိတ်ခံစားချက် သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး ကျန်းရှောင်ဖန်၏ ကွင်းပြင်ဆီသို့ အတူတူ လျှောက်သွားကြသည်။

သူတို့နောက်တွင် လုရွှယ်ချီသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်...

ကလဲ့စားချေမယ်...

ဟွန့်။

လာခဲ့လေ။

…

ဂျိချန်းဖန်နှင့် ကျန့်လင်းအာတို့ ကျန်းရှောင်ဖန်၏ ကွင်းပြင်သို့ ရောက်လာသောအခါ ပွဲက ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

မဟုတ်ဘူး။

ပွဲက လုံးဝ မစခဲ့ဘူးလို့ ပြောသင့်တယ်။

ကျန်းရှောင်ဖန်၏ ပြိုင်ဘက်မှာ တုန့်ထျန်း တောင်ထိပ်မှ တပည့် ချန်ကျန့် ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် ယခင်အချီတွင် တာ့ကျူး တောင်ထိပ်မှ စုန့်ဒါရန်ရန်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်စဉ် သူ၏ မူလ ချီ ကို ထိခိုက်မိခဲ့သည်...

ဒါကြောင့် ထိုအချီပွဲကို တက်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဒါကြောင့် ကျန်းရှောင်ဖန်သည် ကွင်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေချစရာ မလိုဘဲ ထိပ်ဆုံး လေးယောက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် တက်သွားခဲ့သည်။

ဒီလိုနဲ့ ပြိုင်ဘက် ခိုင်မာသူ လေးဦးလုံး ဆုံးဖြတ်ပြီး ဖြစ်သည်။

သူတို့မှာ လုရွှယ်ချီ၊ ဂျိချန်းဖန်၊ ကျန်းရှောင်ဖန်နှင့် ရှီဟောင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ထိပ်ဆုံး လေးယောက်ထဲမှ နှစ်ယောက်သည် တာ့ကျူး တောင်ထိပ်မှ ဖြစ်သောကြောင့် ကျန့်ပူယီသည် ဝမ်းသာလွန်း၍ ရယ်မောတော့မတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

မူလက သူ ဂျိချန်းဖန် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းရှောင်ဖန်လည်း ထိပ်ဆုံး လေးယောက်ထဲသို့ ဝင်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ?!

အလွန်ကောင်းသည်။ အလွန်ကောင်းသည်။

“သတ္တမနဲ့ အဋ္ဌမ၊ ကောင်းကောင်း နားနားနေနေ။ မနက်ဖြန် မင်းတို့အတွက် နောက်ထပ် ပွဲစဉ်တစ်ခု စောင့်ကြိုနေတယ်။”

ကျန့်ပူယီက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက ဂျိချန်းဖန်ကို ပိုပြီး ပြောနေတာပါ။

ဘာပဲပြောပြော...

ယွီချင်း ကိုးဆင့်မြောက်မှာ ရှိနေတဲ့ ရှီဟောင်ကို ကျန်းရှောင်ဖန် အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ကျန့်ပူယီ မထင်ခဲ့ပေ။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ!” ဂျိချန်းဖန်နှင့် ကျန်သူများ ရိုသေစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

… …

အချိန်တွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ညတစ်ည ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့် ညက လုရွှယ်ချီသည် ဂျိချန်းဖန်နှင့် ‘မတော်တဆ’ မတွေ့ဆုံခဲ့ပေ။

ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး။

ဂျိချန်းဖန် သူမ ဒေါသထွက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်လိုက်သည်။

“ငါ မနေ့က ကျန့်လင်းအာကို ကလဲ့စားချေပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာကို ရွှယ်ချီက ကြားလိုက်လို့လား?”

ဂျိချန်းဖန် ဒါက အကြောင်းရင်း ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် အရေးမကြီးပါဘူး။

ဒေါသထွက်တာက ဘယ်လောက်တောင် ပုံမှန်ပါလဲ?

လူတိုင်း ဒေါသထွက်ကြတာပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ ပွဲပြီးသွားရင်။

ရွှယ်ချီရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ သူပဲ ရှိတော့မှာ သေချာပါတယ်။

အဟွတ်၊ အဟွတ်။

လေးနှစ်တာ စီစဉ်ခဲ့ရတာ။

ဂျိချန်းဖန်က သူမကို သူ့ကိုယ်ပိုင် ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ။

သူက ဘယ်လို ဆိုးယုတ်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနိုင်မှာလဲ?

“ဒီတိုက်ပွဲက တကျူး တောင်ထိပ်က ဂျိချန်းဖန်၊ ရှောင်ကျူး တောင်ထိပ်က လုရွှယ်ချီနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်!”

ကွင်းပြင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော အကြီးအကဲ၏ အမိန့်ဖြင့်။

ဂျိချန်းဖန်သည် ကွင်းပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လှမ်းလာသည်။

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် မျက်နှာသေ ဖြစ်နေသော လုရွှယ်ချီသည် ထျန်းယာ နတ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် လျှောက်လာသည်။

“ရှစ်!”

ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ကြသည်။

လုရွှယ်ချီသည် မဆိုင်းမတွ ထျန်းယာ နတ်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်-

“ရှောင်ကျူး တောင်ထိပ်က လုရွှယ်ချီပါ၊ ပညာပြသပေးပါဦး!”

“ချလွင်—“

တောက်ပသော ကောင်းကင်ပြာရောင် ဓားအလင်းတန်း လျှပ်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထျန်းယာသည် ဂျိချန်းဖန်ကို တည့်တည့် ညွှန်ပြနေသည်။

“တကျူး တောင်ထိပ်က ဂျိချန်းဖန်ပါ၊ ပညာပြသပေးပါဦး!” ဂျိချန်းဖန် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ဓားထုတ်မည့် အရိပ်အယောင် မပြခဲ့ပေ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့...

သူ ဓားယူမလာခဲ့လို့ပါ။

တကယ်တော့ ‘ဓားထိန်းချုပ်မှု နည်းပညာ’ ကို ကျွမ်းကျင်ထားသော ဂျိချန်းဖန်အတွက် ဓားက သူ့မှာ ပါသည် မပါသည်က အရေးမကြီးပေ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ ဆန္ဒရှိရင် အတွေးတစ်ခုတည်းနဲ့ သူ့ဓားကို အဝေးကနေ ခေါ်ယူနိုင်လို့ပါ။

ဒီအချိန်မှာ လုရွှယ်ချီ နည်းနည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အကြည့်သည် ဂျိချန်းဖန်အပေါ် ဝေ့ဝဲသွားသော်လည်း မည်သည့် မှော်ရတနာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

“ရှင့်ဓား ဘယ်မှာလဲ?” လုရွှယ်ချီ အနည်းငယ် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဂျိချန်းဖန် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ မဖြေဘဲ ညာဘက်လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်-

“ဓား—လာခဲ့!”