လောကမှာရှိတဲ့ဓားကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို မေးလိုက်မယ် ဘယ်သူက ငါ့ဓားကို ပိတ်ဆို့နိုင်သလဲ

ဂျိချန်းဖန်သည် နဂါးသတ်ဓား ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

သူသည် သူ့ရှေ့မှ အေးစက်ပြီး အထီးကျန်ဆန်သော မိန်းမပျိုလေးကို တည်ငြိမ်စွာ ငေးကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်...

အင်း...

ရွှယ်ချီသည် အရာရာတိုင်းတွင် ကောင်းမွန်သော်လည်း သူမသည် အလွန် ခေါင်းမာသည်။

လုရွှယ်ချီသည် ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်လုံးများရှိ နာကျင်မှုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသား နာကျင်လာပြီး ထျန်းယာဓားကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဟွန့်!

ရှင်ရဲ့ သနားမှုကို ငါ မလိုချင်ဘူး!

ရှင်က ရှင်ရဲ့ အစ်မကြီးအတွက် ကလဲ့စားချေတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား?

ဒါဆိုရင် လာခဲ့!

“ဟူး~”

လုရွှယ်ချီ ညင်သာစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။

ထျန်းယာဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူမ လေထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း တက်သွားသည်။

လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုများက ကောင်းကင်ကိုးခုကို ဖြတ်ကျော်တိုက်ခတ်သွားပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို လှုပ်ခါစေကာ သူမ၏ ဝတ်ရုံများ လွင့်နေ‌‌ေစသည်။

သူမသည် ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာသည် နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အထူးသဖြင့် ကြည်လင်နေကာ၊ ပြင်းထန်သော လေများ မည်မျှပင် တိုက်ခတ်ပါစေ၊ သူမ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပင် နောက်ဆုတ်ရန် ငြင်းဆန်နေသည်...

လုရွှယ်ချီသည် ထိုသို့သော ထူးခြားသည့် အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။

အလှအပ၊ ခွန်အား၊ ခေါင်းမာမှုနှင့် အေးစက်သည့် အထီးကျန်ဆန်မှုအားလုံးသည် သူမထံတွင် စုစည်းနေသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုခု မပါဝင်ပါက။

သူမသည် လုရွှယ်ချီ ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဂျိချန်းဖန်သည် သူ့ရှေ့မှ အရာအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

သူ လှုပ်ရှားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ထိုအစား သူ ရပ်နေရင်း ဤလှပသော မြင်ကွင်းကို နှစ်သက်ခံစားနေသည်။

“ရွှစ်—“

ဓားအလင်းတန်း လျှပ်ခနဲ ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း ကမ္ဘာ့ လေနှင့် တိမ်များ ပြောင်းလဲသွားသည်!

လုရွှယ်ချီ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လည်ပင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် လေတိုက်နှုန်း ရပ်သွားသည်။

လောကကြီးသည် ဤအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားသလိုပင်။

“ဝုန်း—“

ကောင်းကင်မှ အသံနိမ့်ပြီး လှိုင်းထန်သော ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“ချလွင်—“

ဓားအော်သံ ကြည်လင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လုရွှယ်ချီသည် ထျန်းယာ နတ်ဓားကို နောက်ပြန် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တောက်ပသော ကောင်းကင်ပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လုရွှယ်ချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထွန်းလင်းနေသည်။ သူမ၏ ဝတ်ရုံများ လွင့်နေပြီး ဆံပင်များ လေထဲတွင် ဝဲနေသည်။

လုရွှယ်ချီ၏ မျက်နှာသည် နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး၊ သူမ၏ လက်က ဓားမန္တန် ပုံစံတစ်ခု ပြုလုပ်ကာ၊ သူမသည် လေထဲတွင် ခြေလှမ်းခုနစ်လှမ်း ဆက်တိုက် လှမ်းနေပြီး၊ သူမ၏ နတ်ဓားသည် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ မျက်နှာသည် အလွန် ဖြူဖျော့သွားသည်။

အရောင်တစ်စက်မျှပင် မကျန်တော့ပေ။

သူမသည် ဤဓားတစ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်ရန်အတွက် သူမ၏ မှော်စွမ်းအင်အားလုံးကို အကုန်အစင် သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကောင်းကင်ကိုးခု၏ နက်နဲသောသန့်စင်မှုကနတ်မိုးကြိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲပါစေ၊ ခမ်းနားသော နတ်ဘုရား စွမ်းအားကို ဓားဖြင့် လမ်းညွှန်ပါစေ!”

သူမ၏ အေးစက်သော အသံသည် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို လောကကြီး အရောင်ကင်းမဲ့သွားသည်။

“ဝုန်း—“

နားကွဲမတတ် မိုးကြိုးသံသည် ကောင်းကင်မှ ဟိန်းထွက်လာသည်။

မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ စုဝေးလာကြသည်။

မည်းနက်သော တိမ်များ ဖိဆင်းလာပြီး ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးတော့မည့်အလား ခြိမ်းခြောက်နေသည်!

ရုတ်တရက် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။

…

…

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့။

ကွင်းပြင်ပတ်ပတ်လည်ရှိ လူအုပ်ကြီး ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

“နတ် မိုးကြိုး ဓားထိန်းချုပ်မှု? သူမ...”

“သူမ တကယ်ပဲ နတ်မိုးကြိုး ဓားထိန်းချုပ်မှုကို သုံးလိုက်တာလား?!”

သူတို့ဘေးရှိ ကွင်းပြင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်စိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?!

ပုံမှန် ပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုမှမည်သို့အသက်နှင့် သေခြင်း တိုက်ပွဲ ဖြစ်သွားရသနည်း?

အခုဆိုရင် နတ်ဓား မိုးကြိုး ထိန်းချုပ်မှုကိုတောင် သုံးလိုက်ပြီလား?!

ကျန်းရှောင်ဖန်သည် နတ်ဓား မိုးကြိုး ထိန်းချုပ်မှု ဖန်တီးလိုက်သော ဆူပူသံကို ငေးကြည့်နေသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ထိုညသည် အခုနှင့် မခြားနားပေ...

မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်တွင်။

အကြီးအကဲများစွာ၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့၏ လှပသော မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်ပင် ပေါ်လာသည်။

“ချီအာ...”

သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။ လုရွှယ်ချီ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုဖြင့် သူမသည် နတ်ဓား မိုးကြိုး ထိန်းချုပ်မှုကို အနည်းဆုံးသာ ကျွမ်းကျင်နိုင်ပြီး၊ ၎င်းကို အမှန်တကယ် ထုတ်လွှတ်ရန်အတွက်မူ...

ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ကျန့်ပူယီ၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် တွန့်လိမ်နေသည်။

သို့သော် ဂျိချန်းဖန်၏ ခွန်အားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

“အစ်မကြီး၊ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဂျိချန်းဖန်ကို ယုံပါ။” စူးရူသည် နတ်ဆရာမ ရွှေယွဲ့၏ ကျောက်စိမ်းသဖွယ်လက်ကို ညင်သာစွာ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“အင်း...” ရွှယ်ယွဲ့ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမသည် လုရွှယ်ချီ၏ ပုံရိပ်ကို အလွန် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေပြီး၊ အခုဆိုရင် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ဂျိချန်းဖန်အပေါ်တွင်သာ ထားရှိနိုင်တော့သည်။

မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ဂျိချန်းဖန်...

ကိုင်တွယ်နိုင်ပါစေ။

ကျန့်ယွင်၊ ဆရာ ဇန် နှင့် ရှန်ကျန့်လျန်၊ အကြီးအကဲ သုံးဦးစလုံး အကြီးအကျယ် ကြောင်သွားကြသည်။

ဒါက တကယ်ပဲ ခုနစ် တောင်ထိပ် ပြိုင်ပွဲလား?

ဒီအဆင့်ရှိ တပည့်တွေက ဒီလောက်ထိ ကြမ်းတမ်းနေတာလား?

သူတို့ နတ်ဓား မိုးကြိုး ထိန်းချုပ်မှုကိုတောင် သုံးနိုင်တာလား?!

သူတို့ သုံးဦးစလုံး တာအိုရွှမ်းနှင့် အခြားသူများဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့လည်း အံ့အားသင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တာအိုရွှမ်းသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူသည် လုရွှယ်ချီကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ရှောင်ကျူး တောင်ထိပ်မှ ဒီအမျိုးသမီး တပည့်က ယုကျင်း ကိုးဆင့်မြောက် ကျင့်ကြံမှုဖြင့် နတ်ဓား မိုးကြိုး ထိန်းချုပ်မှုကို သုံးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ?!

နတ်ဓား မိုးကြိုး ထိန်းချုပ်မှု၊ ထိုအံ့ဖွယ် နည်းပညာကို ရှန်ချင်း နယ်ပယ် ကျင့်ကြံမှုနှင့်ပင် အသုံးပြုရန် မလွယ်ကူဘူးဆိုတာ သိထားရမည်...

တာအိုရွှမ်း ကြည့်လိုက်သည်။

သူ လုရွှယ်ချီ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ သူမသည် ဆန္ဒရှိသော်လည်း မတတ်နိုင် ဖြစ်နေသည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

တာအိုရွှမ်း ညင်သာစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူသည် ထိုအမျိုးသမီး တပည့်၏ ဘေးကင်းရေးကိုလည်း သိပ် စိုးရိမ်ခြင်း မရှိပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဂျိချန်းဖန်က အောက်မှာ ရပ်နေတာပဲ။

ဒီကောင်လေးက ဒီကောင်မလေးကို သဘောကျတာ မဟုတ်ဘူးလား?

ဟဲဟဲ၊ သူရဲကောင်းက အလှကို ကယ်တင်ဖို့ အခွင့်ကောင်းပဲ။

တာအိုရွှမ်းတိတ်တိတ်လေး ပြုံးလိုက်သည်။

…

…

ကွင်းပြင်ပေါ်တွင်။

အနီရောင် သွေးများသည် လုရွှယ်ချီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။

သူမ၏ အစွမ်းထက်သောပုံပန်းသဏ္ဍာန်ဖြင့်လှည့်စားမခံပါနှင့်၊ တကယ်တော့...

သူမသည် ကြီးမားသော ဖိအားအောက်တွင် ရှိနေသည်။

ကောင်းကင်မှ လှိုင်းထန်သော ဖိအားသည် အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏ ချီနှင့် သွေးများ လှုပ်ခတ်ကာ သူမ၏ သွေးကြောများ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသည်။

သူမ၏ အတွင်းပိုင်း မှော်စွမ်းအင်သည် အတော်လေး နည်းနေပြီဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခုက သူမ နတ်ဓား မိုးကြိုး ထိန်းချုပ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ဝုန်း ဒိုင်း ဒိုင်း—“

နားကွဲမတတ် မိုးကြိုးသံ ကောင်းကင်မှ ဆက်တိုက် ဟိန်းထွက်လာသည်။

လုရွှယ်ချီ မလိုလားစွာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။

သူမသည် လေနှင့် မိုးကြိုးကြားတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး သူမ၏ ပုံရိပ်သည် မရေမရာ ယိမ်းထိုးနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် အထူးသဖြင့် ဖြူဖျော့နေသည်။

ကြည့်လိုက်ရာ။

ဤအေးစက်ပြီး အထီးကျန်ဆန်သော မိန်းမပျိုလေး၏ မျက်လုံးများတွင် မရှင်းပြနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အဆုံးမဲ့ ဖိအားကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမသည် အလွန်သေးငယ်နေသည်...

“ဝုန်း ဒိုင်း ဒိုင်း!”

မိုးကြိုးများ ဆက်တိုက် စုဝေးလာသည်။

အဆုံးမဲ့သော တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာမည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

“ဖူး—“

လုရွှယ်ချီ သွေးလတ်တစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ဝတ်ရုံများ လွင့်နေပြီး ဆံပင်များ လေထဲတွင် ဝဲနေသည်။ အင်အားမရှိခြင်း ခံစားချက်တစ်ခု သူမကို လွှမ်းမိုးသွားသည်၊ သူမ...

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဤအံ့ဖွယ် နည်းပညာကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

လုရွှယ်ချီ၏ မျက်လုံးများ အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုပုံရိပ်သည် ဖြောင့်တန်းစွာရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူသည် ကောင်းကင်ရှိ မိုးကြိုးကို တည်ငြိမ်စွာ ငေးကြည့်နေကာ၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ နတ်ဓားသည် တိုက်ခိုက်ရန် အနည်းငယ် အသင့်အနေအထား ရှိနေသည်...

“ရှစ်—“

လုရွှယ်ချီ ဆက်လက် မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်စွမ်းအင်ကို အားအင်မရှိဘဲ လွှတ်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးသည် ကောင်းကင်ကိုးပါးမှ ပြုတ်ကျလာပြီး နတ်သမီးတစ်ပါး လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ချီအာ!” နတ်ဆရာမ ရွှေယွဲ့၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ အလျင်အမြန် ကူညီရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင်...

လူတစ်ယောက်သည် သူမထက် ပိုမြန်နေသည်။

“ရှစ်—“

ဂျိချန်းဖန် ခြေလှမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှမ်းလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင် ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ တိမ်များထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားပြီး ထိုသွယ်လျပြီး နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

သူ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အေးစက်ပြီး အထီးကျန်ဆန်သော မိန်းမပျိုလေး၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူတစ်ယောက်ကို သနားကြင်နာစေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ အရောင်မဲ့နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

“အစ်မကြီး လု။”

“နိုင်တာ ရှုံးတာက အဲဒီလောက် အရေးကြီးလား?”

လုရွှယ်ချီ မူးမေ့လဲကျတော့မည့် အချိန်တွင် သူမ၏ နားထဲတွင် ညင်သာသော ရယ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

လုရွှယ်ချီ သူမ၏ မျက်လုံးများကို အတင်းဖွင့်လိုက်သည်။

သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နွေးထွေးသော ရင်ခွင်တစ်ခုထဲတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။

စိတ်ဓာတ်တက်ကြွသော လူငယ်လေး၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ပါးလွှာသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ကိုးပါးသော ကောင်းကင်ရှိ မိုးကြိုးကို သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ထည့်မတွက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“သူ... ခုနက ငါ့ကို ဘာခေါ်လိုက်တာလဲ?”

လုရွှယ်ချီ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမသည် သူမရှေ့မှ ဂျိချန်းဖန်ကို ငေးကြည့်နေပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လုံခြုံစွာ တည်ရှိနေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ အရာအားလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ရှိနေသလိုမျိုး...

ဘယ်လို မတော်တဆမှုမှ သူမကို မဖြစ်စေနိုင်တော့ဘူး။

ဂျိချန်းဖန်သည် တာဟွမ် ဆေးလုံး (ကုသရေးဆေးလုံး)ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး လုရွှယ်ချီ၏ နှုတ်ခမ်းဆီသို့ ယူဆောင်လာကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်-

“အစ်မကြီး၊ ပါးစပ်ဖွင့်ပါ~”

လုရွှယ်ချီ အလိုအလျောက် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ဆေးလုံးသည် ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် အရည်ပျော်သွားသည်။

ကြီးမားသော ဆေးစွမ်းအင်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး သူမ၏ သွေးကြောများဆီသို့ အဆက်မပြတ် ပျံ့နှံ့သွားကာ သူမ၏ အတွင်းပိုင်းကို နွေးထွေးစေသည်...

လုရွှယ်ချီသည် ဂျိချန်းဖန်ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဤအချိန်တွင်။

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် သူသာ ရှိနေသည်။

“ရှစ်—“

ဓားအော်သံ ကြည်လင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် လှပသော အမျိုးသမီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နဂါးသတ်ဓားကို ခေါ်လိုက်သည်။

သူ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ရှိ အဆုံးမဲ့ မိုးကြိုးကို ငေးကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာထား မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။

ဤအဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး စွမ်းအားကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင်။

သူသည် အလွန် သေးငယ်နေသည်။

ဒါပေမယ့်...

ဘာဖြစ်လဲ?

“ငါ့မှာ ဓားတစ်လက် ရှိတယ်!”

“ဒါက ရန်သူအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်!”

သူ၏ စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဂျိချန်းဖန်သည် နဂါးသတ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်။

သူသည် လှပသော အမျိုးသမီးကို ပွေ့ဖက်ထားလျက် ကိုးပါးသော ကောင်းကင်အထက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင်

ဂျိချန်းဖန်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ နဂါးသတ်ဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထက်မြက်သော ဓားဆန္ဒ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာ ရပ်နေရင်း ကောင်းကင်ကိုးခုကို တိုက်ရိုက် ကြည့်နေသည်။

“ဝုန်း ဒိုင်း ဒိုင်း—“

နားကွဲမတတ် မိုးကြိုးသံ လှိမ့်လာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် အားကြီးသော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် ကြီးမားသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး စွမ်းအားကို ဆောင်ယူလာပြီး ဆင်းသက်လာသည်။

ဂျိချန်းဖန်ကို အောက်ဘက်တွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဆုတ်ဖြဲပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ခဏတာမျှ လူတိုင်း မကူညီနိုင်ဘဲ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကြသည်။

“ရွှမ်းး—“

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် သူ၏ ဓားကို မြှောက်ပြီး ခုတ်ချလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကြီးမားသော ဓားချီကို တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အထက်ရှိ လျှပ်စီးကြောင်းဆီသို့ တိုက်ခိုက်သွားသည်။

ဤဓားအလင်းတန်းသည် အလွန် တောက်ပနေသည်။

အလွန် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေသည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤဓားတစ်ချက်သာ ရှိနေသကဲ့သို့!

လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဤဓားတစ်ချက်သာ ရှိနေသကဲ့သို့!

“ရှစ်—“

ဓားအလင်းတန်း ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အတူ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခုသည် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ချက်ချင်း ပဲ့တင်ထပ်လာသည်-

“လောကကြီးမှာရှိတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို မေးမယ် ဘယ်သူက ငါ့ဓားကို ပိတ်ဆို့နိုင်သလဲ!”

သူ၏ စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။

ဓားချီသည် မိုးကြိုးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ တိမ်များကို ခွဲဖြတ်လိုက်သည်!

ကိုးပါးသော ကောင်းကင်အထက်တွင်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ရပ်နေသည်။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ လှပသော အမျိုးသမီးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ငေးကြည့်နေသည်။