အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ!

ဂျိချန်းဖန်၏ စကားကြောင့် တာအိုရွှမ်းလည်း လန့်သွားသည်။

သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?

ချောင်‌ေမြာင်ရွာကို ဘုန်းကြီး ပူကျီက သတ်ဖြတ်ခဲ့တာလား?

ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!?

“ဘုန်းကြီး ပူကျီရဲ့ ဗုဒ္ဓလမ်းစဥ်ကျင့်ကြံမှုက နက်နဲတယ်။ သူ ဒီလို ဆိုးယုတ်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်လိမ့်မယ် မဟုတ်ပါဘူး။”

တာအိုရွှမ်းမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချန်စုန့် က တစ်ခုခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သူ သတိပေးလိုက်သည်-

“ဂိုဏ်းချုပ် အစ်ကိုကြီး၊ ဘုန်းကြီး ပူကျီဟာ တစ်ချိန်က အနောက်ပိုင်း ရွံ့ညွန်အိုင်ကြီး မှာ သွေးသန့်စင်ရေး ခန်းမရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး မှော်ရတနာ၊ သွေးဆာနေတဲ့ ပုတီးလုံး ကို ရှာတွေ့ခဲ့ဖူးတယ်!”

“သူ ဒီ ပစ္စည်းကို တစ်လျှောက်လုံး ယူလာခဲ့တော့ ကျွန်တော်က သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်...”

ချန်စုန့် ၏ စကား မဆုံးသေးပေ။

သို့သော် အားလုံးက နားလည်ကြသည်။

မိစ္ဆာ ပစ္စည်းကို ကိုယ်နှင့်အတူ သယ်ဆောင်လာခြင်းသည် ၎င်း၏ မိစ္ဆာ သဘာဝကြောင့် ယိုယွင်းပျက်စီးခြင်းမှ ရှောင်လွှဲမရနိုင်ပေ။ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်ဆိုလျင် ပြောဖို့တောင် မလိုတော့ပေ...

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ တာအိုရွှမ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လင်းလက်သွားပြီး သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်- “မေ့လိုက်ပါ။ မနက်ဖြန် ငါ ကျန်းရှောင်ဖန်ကို ခေါ်ပြီး စစ်ဆေးမယ်။ အဖြေအားလုံးကို သိရလိမ့်မယ်။”

“ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ၊ ဒါက မသင့်လျော်ဘူး ထင်တယ်။” ဂျိချန်းဖန် ညင်သာစွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှင်းပြသည်-

“ရှောင်ဖန်က ခေါင်းမာတယ်။ သူ တခြားသူတွေကို ပေးထားတဲ့ ကတိကို မဖျက်နိုင်တတ်ပါဘူး သူ အသေသာခံမယ်။ သူ့ဆီက ဘာမှ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

တာအိုရွှမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်သော်လည်း ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားသောကြောင့် သူ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

“မေ့လိုက်ပါ။ ငါ မနက်ဖြန် စာတစ်စောင် ရေးမယ်။”

“ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်းရဲ့ ကျောင်းထိုင် ဆရာတော် ပူဟုန် ကို ဒါတွေ အားလုံး တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မေးကြည့်ရအောင်?!”

…

…

နောက်တစ်နေ့။

ထုန်းထျန်း တောင်ထိပ်သည် လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော တပည့်များစုဝေးနေကြသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီနေ့ဟာ တောင်ထိပ် ခုနစ်ခုပြိုင်ပွဲရဲ့ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ ဖြစ်လို့ပါ။

ဒီနှစ်ပြိုင်ပွဲရဲ့ ချန်ပီယံကို ဒီနေ့ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မည်!

“ဘယ်သူ အနိုင်ရမယ် ထင်လဲ? အစ်ကိုကြီး ဂျိလား အစ်ကိုကြီး ရှီလား?”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ အစ်ကိုကြီး ရှီပဲ!”

“အို၊ လာပါတော့။ အစ်ကိုကြီး ရှီက မနေ့က အစ်ကိုကြီး ဂျိရဲ့ ဓားကို ပိတ်ဆို့နိုင်ပါ့မလား?!”

“ကျွန်တော် ထင်တယ် အစ်ကိုကြီး ဂျိ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများတယ်လို့။”

“ကျွန်တော်လည်း ဒီလိုပဲ ထင်တယ်...”

မရေမတွက်နိုင်သော လူများ တက်ကြွစွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ဂျိချန်းဖန် ဂိုဏ်းဝင်တာ ငါးနှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး။

ဒါပေမယ့် ဒီလူတွေက သူ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်နေကြတယ်ဆိုတာ ရှင်းနေသည်...

သူတို့ မနေ့က ဂျိချန်းဖန် ပြသခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံမှုကြောင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြတာပဲ!

ကျင့်ကြံမှုလောကမှာ ခွန်အားကို လေးစားကြတယ်!

“ဒေါင်း—“

ကွင်းပြင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော အကြီးအကဲ ကြေးနီ ခေါင်းလောင်းကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ပွဲနေရာ တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လူများ အသက်အောင့်ထားကြသည်။

တိုက်ပွဲ စတင်ဖို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

“ဒီတိုက်ပွဲက ဒီ ခုနစ် တောင်ထိပ် ပြိုင်ပွဲရဲ့ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ ဖြစ်ပါတယ်!”

“ဒါက တကျူး တောင်ထိပ် တပည့် ဂျိချန်းဖန်နဲ့ လုံးရှိုး တောင်ထိပ် တပည့် ရှီဟောင်တို့ကြားက ဖြစ်ပါတယ်!”

ကွင်းပြင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော အကြီးအကဲ၏ အသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။

“ဟူး—“

ပုံရိပ်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဂျိချန်းဖန် ကွင်းပြင်ပေါ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ရှီဟောင် သူ၏ ရေခဲဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် လျှောက်လာသည်။

သူ၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် တည်ကြည်နေပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်သော သူ၏ အကြည့်သည် အလွန် သတိထားနေသည်။

မနေ့ညက သူ သူ့ဆရာ၊ ချန်စုန့် တာအိုသခင် ကို ဂျိချန်းဖန်၏ ကျင့်ကြံမှု ဘယ်နယ်ပယ်ကို ရောက်နေလဲဆိုတာ မေးဖို့ တွေ့ခဲ့သော်လည်း...

ချန်စုန့် က ညင်သာစွာ ခေါင်းခါရုံသာ လုပ်ခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ‘ဟောင်အာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂျိချန်းဖန်နဲ့ မနှိုင်းပါနဲ့၊ မင်း သူ့ကို မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ဘူး’ ဟု ပြောခဲ့သည်။

သူ၏ ဆရာ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ရှီဟောင် လုံးဝ တွေဝေသွားသည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?

သူ မနိုင်ရင် မနိုင်ဘူးပေါ့။

ဒါပေမယ့် ‘မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ဘူး’—အဲဒါ ဘာကြီးလဲ?!

ရှီဟောင်၏ မျက်နှာထား အလွန် တည်ကြည်နေသည်။ သူ သူ၏ ရေခဲဓားကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ပြန်လည် ရယူမယ်လို့ ကတိပြုလိုက်သည်။

“ဂျိချန်းဖန်! သွား၊ သွား၊ သွား~”

ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဂျိချန်းဖန် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ကွင်းပြင်အောက်တွင် ကျန့်လင်းအာ ရပ်နေပြီး သူ့ကို အားပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တာ့ကျူး တောင်ထိပ်မှ တခြား တပည့်များ အားလုံး ရှိနေကြသည်။

“သတ္တမမြောက် အစ်ကိုကြီး၊ သွား!” ကျန်းရှောင်ဖန်လည်း ဘေးမှ သူ့ကို အားပေးသည်။

ကျင်းယွမ်ရဲ့ ဒုတိယ ပရိသတ် ဇူရှုရှုလည်း ဖန်ဟွေး တောင်ထိပ် က တပည့်တစ်စုကို ခေါ်လာခဲ့သည်။

“ညီလေး ဂျိ၊ သွား!”

လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်တော့ လူများစွာက ဂျိချန်းဖန်ကို ထောက်ခံနေကြသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ရှီဟောင်ဘက်တွင်။

လူအုပ်စုငယ်လေးကသာ သူ့ကို ထောက်ခံသည်။

သူတို့ အများစုက လုံးရှိုး တောင်ထိပ်က တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။

“ဟူး—“

ထိုအချိန်တွင် ဂျိချန်းဖန် အေးစက်သော အကြည့်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ပြီး ကွင်းပြင်အစွန်အဖျားတွင် ထျန်းယာဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အေးစက်သည့် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လုရွှယ်ချီ။

သူမလည်း ဒီချန်ပီယံဆုအတွက် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကို လာကြည့်ခဲ့သည်။

ဂျိချန်းဖန် သူမကို ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို လုရွှယ်ချီ ခေါင်းကို လှည့်မပစ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူမ၏ အေးစက်သော၊ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော နီမြန်းမှုတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မနေ့က ထို နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ကို မရှင်းပြနိုင်ဘဲ တွေးမိသည်...

လုရွှယ်ချီ ထွက်သွားချင်သည်။

ဒါပေမယ့်...

“ဂျိချန်းဖန်! သွား၊ သွား၊ သွား~”

မလှမ်းမကမ်းက အသံက သူမကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။ သူမ မူရင်း နေရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို နှုတ်ဖြင့် အားမပေးနိုင်သော်လည်း။

သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများက အားလုံးကို ပြောပြနေသည်။

…

ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည်။

သူ သူ၏ မှော်ရတနာကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသော သူ့ရှေ့မှ ရှီဟောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒေါင်း—“

ကြေးနီ ခေါင်းလောင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။

ကွင်းပြင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော အကြီးအကဲ တရားဝင် ကြေညာလိုက်သည်- “ပွဲ စတင်စေ!”

စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ နှစ်ဦးစလုံး ဦးစွာ မလှုပ်ရှားခဲ့ကြပေ။

ရှီဟောင် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ပြောလိုက်သည်- “ညီလေး ဂျိ၊ ကျွန်တော့် ကျင့်ကြံမှုက မင်းလောက် မကောင်းဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ဒါကြောင့်...”

“လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုတည်းနဲ့ အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်ရအောင်!”

“ကောင်းပြီ။” ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟူး—“ ရှီဟောင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် သူ သူ၏ လက်ထဲရှိ ရေခဲဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။

“ညီလေး ဂျိ၊ သတိထားပါ။”

စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။

ရှီဟောင် ချက်ချင်း လေထဲသို့ တက်သွားသည်။

သူ ကိုးပါးသော ကောင်းကင်အထက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ မျက်နှာထား တည်ကြည်နေကာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ရေခဲဓားသည် တောက်ပသော အေးစက်သည့် အလင်းကို ထုတ်လွှတ်သည်။

“ခရက်—“

သိပ်သည်းသော အေးစက်သည့် ချီ သည် ပတ်ပတ်လည်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာသည်။

ရှီဟောင် သူ၏ အစွမ်းအစ အားလုံးကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်သည်။

သူ အစကတည်းက အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးနေသည်!

သူ ဒီလိုနဲ့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရင်တောင်။

ဒါဆိုလည်း ဖြစ်ပါစေ။

အနည်းဆုံး သူ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

“ဘုန်း—“

ရေခဲချီ ဆက်လက် ပျံ့နှံ့နေသည်။

ရှီဟောင် သူ၏ အကျွမ်းကျင်ဆုံးသော ကောင်းကင် ရေခဲ မြေကျစ်လျစ်သော အတတ်ပညာကို ဆက်လက် အသုံးပြုနေသည်!

“ ကိုးကောင်းကင်ရဲ့ သန့်စင်သော အအေးဓာတ်၊ မိုင်တစ်သောင်းရေခဲ”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အေးစက်သည့် ချီ ပို၍ ပို၍ သိပ်သည်းလာသည်။

ဒါပေမယ့် ကွင်းပြင်ပေါ်က ဂျိချန်းဖန်ကတော့ လှုပ်ရှားခြင်း မပြုသေးပေ။

သူ ရှီဟောင် သူ၏ ဓားသိုင်းပညာကို လုပ်ဆောင်နေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်သည် သူ့နောက်က နေရာတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန့်လင်းအာ ထိုနေရာတွင် ရှိသည်။

လုရွှယ်ချီလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိသည်။

“အစ်မ ၊ ဒီဓားကို သေချာ ကြည့်!”

ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နဂါးသတ်ဓား၊ ဓားအိမ်မှ ထွက်လာလေသည်။ “ရွှမ်း”

“ဟင်?” ကျန့်လင်းအာ ဂျိချန်းဖန်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် လင်းလက်သွားသည်။

သူ... ခုနက ငါ့ကို ကြည့်နေတာလား?

သူမနောက်တွင် လုရွှယ်ချီ မကူညီနိုင်ဘဲ တောင့်တင်းသွားသည်။

အစ်မ လား? သူ ခုနက ငါ့ကို ခေါ်လိုက်တာလား?

“ချလွင်—“

ကြည်လင်သော ဓားသံသည် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဂျိချန်းဖန် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီဓားက အရမ်း အေးလိမ့်မယ်!”

သူ လက်ကို မြှောက်ကာ နဂါးသတ်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ဓားမန္တန် ပုံစံတစ်ခု ပြုလုပ်ပြီး လူတိုင်းအတွက် အနည်းငယ် မရင်းနှီးသော မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်-

“ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဖြောင့်မတ်သော ချီက ထာဝစဉ် ကျယ်ပြောပြီး တည်မြဲတယ်!”

“ငါ နတ်ဘုရားများကို သတ်ဖြတ်ဖို့ မရှာ ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးများနဲ့ မစ္ဆာများကိုတော့ သတ်ဖြတ်ဖို့ လိုက်ရှာတယ်!”

စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဧရာမ ဓားဆန္ဒ တစ်ခုက ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်သွားသည်!

နဂါးသတ်ဓား၊ နောက်မဆုတ်ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးလာခြင်း၊ နှင့် “တစ္ဆေသတ်နတ်ဘုရားဓားကွက်”

မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများက ဂျိချန်းဖန်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။