အစ်မကြီး လု အစ်မက အရမ်း မွှေးတာပဲ!
Vol. 5 Ch. 48
တောင်ထိပ် ခုနစ်ခုပြိုင်ပွဲ တရားဝင် ပြီးဆုံးသွားသည်။
ဂျိချန်းဖန် ချန်ပီယံဘွဲ့ကို ရရှိပြီးနောက် ချန်စုန့်က ဂိုဏ်းချုပ် နတ်ဆရာကိုယ်စား ရှည်လျားသော မိန့်ခွန်း တစ်ခု ဟောပြောရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဂိုဏ်းချုပ် က အဆုံးသတ်ရန် ထွက်လာသည်...
ဒါက သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ကျောင်းအစည်းအဝေးတွေနဲ့ အတူတူပါပဲ။
အရင်ဆုံး အတန်းဒါရိုက်တာက ပြောလိမ့်မည်၊ နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြောလိမ့်မည်...
"ဂျိချန်းဖန်၊ ခဏလေး နေပါဦး။"
တာအိုရွှမ်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခေါင်းဆောင်များ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။
တကယ်တော့ သူတို့လည်း နေချင်ကြသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ရွှယ်ယွဲ့၊ စူးရူနှင့် ကျန့်ပူယီ။
သူတို့ ဂျိချန်းဖန်ကို မေးချင်တဲ့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပေမယ့် တာအိုရွှမ်းက ပြောပြီး လူတိုင်းကို ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်ပြီဖြစ်တာကြောင့် သူတို့ အရင် ထွက်သွားရုံသာ ရှိတော့သည်...
နတ်ဆရာမကြီး ရွှယ်ယွဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ တစ်ကြိမ် နောက်လှည့်ကြည့်သည်။
သူမ ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ စကားပြောချင်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေပြီး၊ တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ပြောချင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ဂျိချန်းဖန်က ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူ တာအိုရွှမ်ကို လိုက်ပြီး ယုကျင်း ခန်းမ ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဤအချိန်တွင်...
ယုကျင်း ခန်းမထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက်သာ ရှိသည်။
"ဂျိချန်းဖန်၊ ငါက မင်းကို အရင်က ဘာကတိပေးခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မှတ်မိသေးလား?" တာအိုရွှမ်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဂျိချန်းဖန် သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး "ဟုတ်ပါတယ်၊ မှတ်မိပါတယ်။ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော်တောင်ထိပ်ခုနစ်ခု ပြိုင်ပွဲကို အနိုင်ရရင် လက်ဆောင် ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား?!" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဒီလိုခေါ်တဲ့ လက်ဆောင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး။
ဂျိချန်းဖန် ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ လျို့ဟော် ကြေးမုံ ဖြစ်နိုင်တယ်သည်?
ဒီပစ္စည်းဟာ မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲမှာ တောင်ထိပ် ခုနစ်ခုပြိုင်ပွဲရဲ့ ဆုဖြစ်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့်...
တာအိုရွှမ်း ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဆုအဖြစ် ထုတ်မပြခဲ့ပါချေ။
အစားထိုးအနေနဲ့ သူ ဂျိချန်းဖန်ကို သီးသန့် ကတိပေးခဲ့သည်။
နောက်ဆုံး ဆုလာဘ်က လျို့ဟော် ကြေးမုံ ဖြစ်နေတုန်းပဲဆိုရင်တောင်။
အဓိပ္ပာယ်က မတူတော့ပေ။
ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းက တောင်ထိပ် ခုနစ်ခုပြိုင်ပွဲ ချန်ပီယံအတွက် ပေးတဲ့ ဆုနဲ့ တာအိုရွှမ်းက ဂျိချန်းဖန်ကို သီးသန့် ကတိပေးတဲ့ လက်ဆောင်၊ ဒါတွေက ကိစ္စနှစ်ခု မတူပါချေ...
တစ်ခုက ဂိုဏ်းမှဆု။
တစ်ခုက ဂိုဏ်းချုပ် ရဲ့ သီးသန့် လက်ဆောင်။
သူတို့ တူနိုင်ပါ့မလား?
ဟုတ်ပါတယ်၊ မတူနိုင်ပါေပ။
တာအိုရွှမ်း ပြုံးလိုက်ပြီး ကြေးမုံတစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်။
ဒီကြေးမုံက ရှေးဟောင်း ပုံသဏ္ဍာန် ရှိသည်။ ကြေးဝါ အဖွင့်အပိတ် အနားသတ်များဖြင့် အပေါ်မှာ နဂါးတစ်ကောင် ထွင်းထားပြီး၊ အောက်မှာ ကျားတစ်ကောင် ထွင်းထားတယ်။ ကြေးမုံရဲ့ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပါးကွ ရှစ်ခုပုံစံ ထွင်းထားသည်။ ထိုအရာက ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဒသမမြောက် ဘိုးေဘးသခင်၊ဝူဖန်ကျီ လက်ထက်ကတည်းက ဆင်းသက်လာတဲ့ မှော်ရတနာပါပဲ—
လျို့ဟော် ကြေးမုံ!
"ယူလိုက်။" တာအိုရွှမ်း ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ထိုအရာကို ကြားလိုက်ရတော့ ဂျိချန်းဖန် လေးစားစွာ လက်လှမ်းပြီး လျို့ဟော် ကြေးမုံကို ယူလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်-
"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကြီး၊ ဒီရတနာကို ပေးသနားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"
တာအိုရွှမ်း ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ ဆက်ပြောသည် "ဂျိချန်းဖန်၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မင်းကို ငါ လွှဲအပ်ရမယ့် အလုပ်တစ်ခုလည်း ရှိတယ်။"
"ညွှန်ကြားပါ" ဂျိချန်းဖန် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
တာအိုရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မကြာသေးမီက နတ်ဆိုးဂိုဏ်း က ပိုပြီး မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာနေတယ်။ ငါ့ရဲ့ တပည့် ရှောင်ယီချိုင်က နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ သွေးသန့်စင် ခန်းမ ကို စိမ့်ဝင်နိုင်ခဲ့ပြီး သွေးသန့်စင်ခန်းမရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေဟာ ကုန်းဆန်း တောင် ပေါ်က လင်းနို့ ရှေးဟောင်းဂူ မှာ သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းအခြေခံကို ပြန်လည် တည်ထောင်နေတယ်ဆိုတာ တွေ့ရှိခဲ့တယ်..."
"ဒီတစ်ကြိမ် တောင်ထိပ်ခုနစ်ခု ပြိုင်ပွဲရဲ့ ထိပ်ဆုံး လေးဦးကို ကုန်းဆန်း တောင်ပေါ်က လင်းနို့ ရှေးဟောင်းဂူဆီ ဦးဆောင်စေပြီး အဲဒီ သွေးသန့်စင် ခန်းမ အကြွင်းအကျန်တွေကို ရှင်းလင်းစေဖို့ ငါ ရည်ရွယ်ထားတယ်။"
"အော်၊ ပြီးတော့ ဒီခရီးစဉ်အတွက် ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်းနဲ့ ဖန်ရှန် ချိုင့်ဝှမ်း ကလည်း တပည့်တွေ စေလွှတ်လိမ့်မယ်..."
ပြောရင်းဆိုရင်း
တာအိုရွှမ်း အနည်းငယ် ရပ်နားလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည် "နောက်ထပ် ချောင်ေမြာင်ရွာ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဆရာတော် ပူဟုန်နဲ့ ဆက်သွယ်ပြီးပြီ။ ဂျိချန်းဖန်၊ အလွန်အကျွံ မတွေးပါနဲ့..."
"ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းက မင်းတို့ အားလုံးအတွက် တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းပေးပါလိမ့်မယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်။" ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။
တကယ်တော့ ကျန်းရှောင်ဖန်၏ ဗုဒ္ဓနှင့် တာအို နှစ်မျိုးလုံး ကျင့်ကြံမှုကိစ္စ ဖြေရှင်းဖို့ အလွန် လွယ်ကူတယ်။ တာအိုရွှမ်းကို ကြိုတင် အသိပေးပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်ဟာ သားကောင်ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို သိစေလိုက်ရုံနဲ့ အခြေခံအားဖြင့် ပြဿနာ မရှိတော့ဘူး...
ချောင်းေမြာင်ရွာ သတ်ဖြတ်ခံရမှုနဲ့ ကျန်းရှောင်ဖန် ဗြဟ္မာမဟာ ဉာဏ်ပညာ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းက ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်းနဲ့ သဘာဝအတိုင်း ညှိနှိုင်းလိမ့်မယ်။
ထို့အပြင် ဂျိချန်းဖန် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းမှာ တစ်ရက်သာ ရှိနေရင်တောင်ထိုကိစ္စကို လျစ်လျူရှုထားလို့ မရပါချ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်
ဂျိချန်းဖန်၏ ပါရမီကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရွှမ်းဟွမ် ဝတ္ထုများအရ ပြောရမယ်ဆိုလျင် ဂျိချန်းဖန်က အခြေခံအားဖြင့် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်မင်းသား ဖြစ်နေပါပြီ။ သူတော်စင် မင်းသားတစ်ဦးရဲ့ မိသားစု သတ်ဖြတ်ခံရတာကို သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလို့ သတ်မှတ်နိုင်မလား?!
ဟုတ်ပါတယ်၊ မသတ်မှတ်နိုင်ပါဘူး!
မဖြစ်နိုင်ရုံသာမက ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းကပါ ဒီကိစ္စကို ကြီးကြီးမားမား လုပ်ပြီး ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်းနဲ့ ပြဿနာ ရှာရမည်။အဘယ်ေကြာင့်လဲ?!
အဘာ်ကြောင့်ဆိုသော်ထိုအရာက သဘောထား ဖြစ်သည်။
ဂိုဏ်းက သူ့ရဲ့ သူတော်စင်ကို "ငါတို့ မင်းရဲ့ အခိုင်မာဆုံး ကျောထောက်နောက်ခံပဲ၊ ဘာကိုမှ မကြောက်နဲ့!!" ဆိုတာကို ပြသရမယ်။
အဲဒီလိုမှသာ သူတော်စင်က ဂိုဏ်းအပေါ် လုံလောက်တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ခံစားချက် ရှိပြီး အနာဂတ်မှာ ဂိုဏ်းအတွက် အကျိုးပြုလိမ့်မည်။
ဒါ့အပြင် ဂိုဏ်းတစ်ခုက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သူတော်စင်ကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဘာအကျိုးရှိတော့မှာလဲ?!
စောစောစီးစီး ဖျက်သိမ်းလိုက်တာ ပိုကောင်း၏။
တာအိုရွှမ်း ညင်သာစွာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည် "သွားတော့။ တကျူး တောင်ထိပ်ကို ပြန်ပြီး တစ်ညတာ ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ပါ။ ဒီ တခြားသူတွေကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။ မနက်ဖြန် မနက်စောစော ထုန်းထျန်း တောင်ထိပ်မှာ စုဝေးနိုင်အောင်လို့။"
"မင်း မနက်ဖြန် မနက်စောစော လာပြီး သူတို့ကို တောင်အောက်ကို ဦးဆောင်နိုင်တယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ကြီး!" ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူ လှည့်ပြီး ယုကျင်း ခန်းမမှ ထွက်သွားသည်။
ထို့နောက် သူ ဓားထိန်းချုပ်မှု နည်းပညာ ဖြင့် တကျူး တောင်ထိပ်သို့ ပြန်သွားသည်။
...
သူ တကျူး တောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။
ဂျိချန်းဖန်ကို ကျန့်ပူယီနှင့် စူးရူတို့၏ မေးခွန်းများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။
သူတို့ ခုန်ဆန်း တောင်ပေါ်က လင်းနို့ရှေးဟောင်းဂူအကြောင်း သိကြပြီး တောင်ထိပ် ခုနစ်ခုပြိုင်ပွဲရဲ့ ထိပ်ဆုံး လေးဦး တောင်အောက်ဆင်းပြီး လေ့ကျင့်ရေး (training) လုပ်မယ့်အကြောင်းလည်း သိကြသည်...
သူတို့ အဓိကအားဖြင့် မေးချင်တာက တကယ်တော့ ကျန်းကွေ့ရှန် စစ်မှန်သော ဓား အတတ်ပညာအကြောင်း ဖြစ်သည်။
ဒါပေမယ့် အဲဒါကို ဖုံးကွယ်ဖို့က လွယ်ပါသည်။
တာအိုရွှမ်း၏လိမ်ညာမှုကို လိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်ရုံပဲဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်။
ကျန့်ပူယီနှင့် စူးရူတို့ နောက်ဆုံးတွင် ဆက်မမေးတော့ပေ။
" ဂျိချန်းဖန်၊ ရှောင်ဖန်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြန်သွားပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ကြ။ မနက်ဖြန် လေ့ကျင့်ရေး ထွက်ရဦးမယ်။"
စူးရူ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဂျိချန်းဖန်နှင့် ကျန်းရှောင်ဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှိုးကျင့် ခန်းမ ) မှ ထွက်ခွာပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဝင်းခြံငယ်ဆီသို့ အနားယူရန် ပြန်သွားသည်...
...
...
နောက်တစ်နေ့၊ ထုန်းထျန်း တောင်ထိပ်။
ဂျိချန်းဖန် ကျန်းရှောင်ဖန်ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ယွီချင်း ခန်းမသို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လုရွှယ်ချီ အရင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အစ်မကြီး လု။" ဂျိချန်းဖန်က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"အစ်... အစ်မကြီး လု။" ကျန်းရှောင်ဖန်လည်း လျင်မြန်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"အင်း။" လုရွှယ်ချီ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမ ဂျိချန်းဖန်ကို သိမ်မွေ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထျန်းယာဓားကို ပိုက်ပြီး ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်... ဂျိချန်းဖန်နှင့် အနည်းငယ် ပိုနီးသော နေရာသို့ဖြစ်သည်။
သုံးယောက်သား ခဏတာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်။
မကြာခင်မှာပဲ ရှီဟောင်လည်း ထုန်းထျန်း တောင်ထိပ်ကို ရောက်လာသည်။
"သွားကြတော့..."
တာအိုရွှမ် ယွီချင်း ခန်းမထဲမှာ ရပ်နေပြီး သူတို့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့။
လေးယောက်သား အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် သူတို့ တစ်ပြိုင်နက် တောင်အောက်သို့ လျှောက်ဆင်းသွားကြသည်။
တိမ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး သက်တံ့တံတားကို ဖြတ်ကျော်ကာ
လေးယောက်သား ဓားထိန်းချုပ်မှု နည်းပညာဖြင့် ပျံသန်းတော့မည့် အချိန်တွင်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဂျိချန်းဖန် ရုတ်တရက် "အစ်မကြီး လု၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဓားပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားမလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်။
သူကဓားပေါ်မှာ ကောင်းကင်ကို ပျံသန်းချင်စိတ် တကယ် မရှိပါချေ
သူ ဓားထိန်းချုပ်မှု နည်းပညာကို သုံးလျင်သူ့၏ အမြန်နှုန်းက အရမ်း မြန်လွန်းလိမ့်မည်။
လုရွှယ်ချီနဲ့ တခြားသူတွေ လိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။
ထို့ကြောင့် ဂျိချန်းဖန် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ခေါ်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ တွေးလိုက်သည်။
ဘယ်သူက သူ့ကို ခေါ်သွားမလဲဆိုတာက?
တွေးဖို့တောင် လိုအပ်သေးလား?!
ဟုတ်ပါတယ်၊ လုရွှယ်ချီပါပဲ!
ရှီဟောင်နှင့် ကျန်းရှောင်ဖန်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုရွှယ်ချီကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ မူလက ဒီ အေးစက်သော မိန်းမပျိုလေး ငြင်းလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ဘယ်သူက ထင်ခဲ့ပါ့မလဲ...
လုရွှယ်ချီ တိတ်ဆိတ်စွာ ထျန်းယာဓားကို ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့သို့ ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နောက်ကျောတွင် နေရာလွတ် တစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။
ဂျိချန်းဖန် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ၎င်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။
"ရွှစ်—"
သူမ၏ နောက်က အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရတော့ လုရွှယ်ချီ၏ လှပသော မျက်နှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။ သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ ဓားပေါ်တွင် ရှေ့သို့ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နောက်က ရှီဟောင်နှင့် ကျန်းရှောင်ဖန်ကို စောင့်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ...
"အစ်မကြီး လု၊ အစ်မက အရမ်း မွှေးတာပဲ~"
သူမနောက်က လူက ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာပြီး လုရွှယ်ချီ၏ နားဘေးတွင် ပေါ့ပါးသော ရယ်မောသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို သူမ၏ လှပသော မျက်နှာတစ်ခုလုံး အနီရောင်ဖြစ်သွားသည်။
လုရွှယ်ချီ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်လာသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ၏ နားရွက်ဖျားများလည်း တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာသည်။