အစ်မ ကို ရွှယ်ချီလို့ ခေါ်လို့ရမလား အစ်မကြီး လု

ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်ခြင်းက ဆိုင်အကူကို ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ တကယ်ပဲ တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ဟင်းပွဲကို ဖြတ်ယူပြီး ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ စားပွဲကို အရင် ကျွေးခဲ့လို့ပဲဖြစ်သည်။

ဒီလို အပြုအမူက တကယ်တော့ အတော်လေး ပုံမှန်ပါ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...

လူတွေက သူတို့ မြင်တဲ့အရာပေါ် မူတည်ပြီး အမြဲ ပြုမူကြတာပဲ။

ဒါပေမယ့် ဆိုင်အကူက တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဖော်ထုတ်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

ခဏတာအတွင်းမှာ ဧည့်ဂေဟာတစ်ခုလုံးက လူတွေ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဟမ်?” ကျန်းရှောင်ဖန်က အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ သူ စားပွဲပေါ်က ငါးဟင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ထူးဆန်းသွားသည်...

အစ်ကိုကြီး ရှီ တိတ်ဆိတ်စွာ သူ၏ တူများကို ချလိုက်သည်။ ဆိုင်အကူ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ ရည်ရွယ်သည်။

သူ ဒီလို အပြုအမူမျိုးကို အကျွမ်းတဝင် ရှိပြီးသား။ လူတွေက ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ပေါ် မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်ကြတာမျိုး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဒီလောက်ကြာကြာ နေခဲ့ပြီးပြီဖြစ်၏။

ဆိုင်အကူ မဖြေရှင်းနိုင်ရင် သူ ဝင်ရောက် ကူညီဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မည်...

လုရွှယ်ချီ သူမ၏ မျက်လုံးများကို မြှောက်လိုက်ပြီး အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဂျိချန်းဖန်ကတော့ ဘာအမူအရာမှ မပြဘဲ ရှိနေသည်။

သူ စားပွဲပေါ်က ငါးဟင်းကို ဆက်စားနေသည်။ အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေး ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်...

‘ပိယောင် ?’

ဂျိချန်းဖန် အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်က အနက်ရောင် ပိုးပုဝါဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော အမျိုးသမီးကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်နေသည်။

‘မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါ သူမကို တွေ့ခဲ့ပြီ...’

ဤအချိန်တွင် ဆိုင်အကူ ပိယောင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ အပြုံးက အလွန် အောင့်အီးထားရသည်။

“လေးစားရပါသော ဧည့်သည်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဟင်းပွဲ ချက်ချင်း အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ။ ကျွန်တော် အခုပဲ သွားယူလာပေးပါ့မယ်...”

ထိုသို့ ပြောပြီး ဆိုင်အကူ မီးဖိုချောင်သို့ ဦးတည်ရန် ရည်ရွယ်သည်။

“စောင့်ပါဦး!”

သို့သော် ပိယောင်က သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်မှာ ရှင်းနေသည်။

သူမ၏ တက်ကြွသော မျက်လုံးများတွင် စိတ်ဆိုးဒေါသ အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူမ ပြောလိုက်သည် “မင်း ပြောတာ နားထောင်ရတာ သူတို့ရဲ့ ဟင်းပွဲက ငါတို့ရဲ့ ဟင်းပွဲ ဖြစ်ခဲ့တာ သေချာတယ် မဟုတ်လား?!”

ထိုသို့ ပြောရင်း သူမ ဂျိချန်းဖန်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

“ဒါက...” ဆိုင်အကူ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်း မသိတော့ပေ။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ အစ်ကိုကြီး ရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ ဆိုင်အကူကို ကူညီဖို့ ထရပ်တော့မည့်အချိန်မှာ သူ့ဘေးက ဂျိချန်းဖန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

“အဟမ်း။”

“အစ်ကိုကြီး ရှီ၊ အရင် စားရအောင်။”

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဂျိချန်းဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဓားဆန္ဒတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

“ဟူး—“

ဓားဆန္ဒက ပိယောင်ကို ညင်သာစွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထို့နောက် အနက်ရောင် ပိုးပုဝါဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော အမျိုးသမီးကို မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ဖိအားပေးလိုက်သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဂျိချန်းဖန် ဒီအဖွဲ့ထဲက တကယ့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချသူက အနက်ရောင် ပိုးပုဝါဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော အမျိုးသမီး၊ သူမက မကောင်းဆိုးရွားဘုရင် ဂိုဏ်း ရဲ့ မဟာ မြင့်မြတ်သော သံတမန် လေးပါးထဲက တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ချူကျွဲ (ဗာမီလီယံ ငှက်) ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိထား၍ဖြစ်သည်။

“ဒုန်း—“

ပိယောင် ညင်သာသော လေပြေတစ်ချက် ဖြတ်သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဓားဆန္ဒက သူမကို အပြည့်အဝ ဦးတည်ထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တောင် သူမ ဖြူဖျော့မသွားဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...ရှန်ကျင်း နယ်ပယ် ရဲ့ အရှိန်အဝါ ၊ အနည်းငယ်သာ ယိုစိမ့်ထွက်လာရင်တောင် သူမ ခုခံနိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ပါချေ။

“ယောင်အာ၊ ပြန်လာ!”

အနက်ရောင် ပိုးပုဝါဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော အမျိုးသမီးကတော့ ဘာအမူအရာမှ မပြဘဲ ညင်သာစွာ စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ပိယောင် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

သူမ ဂျိချန်းဖန်နှင့် အခြားသူများကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ပြီး ပြန်လျှောက်သွားသည်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ ဆိုင်အကူလည်း မီးဖိုချောင်ဆီ အလျင်စလို ပြေးသွားသည်။

သူ နားလည်သွားပြီ။

ဒီလူတွေဟာ သူ စော်ကားလို့ မရနိုင်တဲ့သူတွေပဲ။

“ညီလေး ဂျိ...” အစ်ကိုကြီး ရှီ ဂျိချန်းဖန်ကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ သူ့ကို ဘာကြောင့် ဝင်ရောက် ကူညီခွင့် မပေးတာလဲလို့ မေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုကြီး ရှီ၊ အရင် စားရအောင်။”

“ဒီလူတွေ မရိုးရှင်းဘူး။”

ဂျိချန်းဖန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ အစ်ကိုကြီး ရှီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

သူ ပိယောင်နှင့် အခြားသူများကို သိမ်မွေ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စားတော့သည်။

လုရွှယ်ချီကတော့ နည်းနည်း စပ်စုချင်နေသည်။

မရိုးရှင်းဘူးလား?

သူတို့ ဘယ်လိုမျိုး မရိုးရှင်းတာလဲ?

သူမ ဂျိချန်းဖန်ကို မေးချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လူအများကြီး ရှေ့မှာ စကားမပြောတော့ပေ။

လေးယောက်အဖွဲ့ သူတို့၏ ညစာကို တိတ်တဆိတ် စားကြသည်။

ကောင်းကင် တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာသည်။

“ညအိပ်ဖို့ အနားယူကြမယ်၊ မနက်ဖြန် မနက်စောစော ကုန်းဆန်း တောင်ကို ထွက်ခွာကြမယ်” ဂျိချန်းဖန် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။” အစ်ကိုကြီး ရှီနှင့် အခြားသူများ ခေါင်းညိတ် သဘောတူကြသည်။

လေးယောက်သား သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အခန်းများသို့ ပြန်သွားကြသည်။

…

ညအချိန်တွင် ပုစဉ်းရင်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဂျိချန်းဖန် လုံးဝ အိပ်မပျော်နိုင်သော်လည်း ကျင့်ကြံဖို့လည်း ပျင်းနေသည်။

ဒါကြောင့် သူ အနီးအနားက အခန်းသို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်သည်။

“အစ်မကြီး လု၊ အိပ်နေပြီလား?”

ဂျိချန်းဖန် တံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

ညဘက် အိပ်မပျော်ဘူးလား?

ဒါဆို အစ်မကြီးနဲ့ စကားပြောကြမည်!

“ကလစ်—“

တံခါးကို လျင်မြန်စွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

အဖြူရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော လုရွှယ်ချီ ဆံပင်တစ်ချောင်းကို နားနောက်သို့ ညင်သာစွာ ချိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို စောင်းကာ ဂျိချန်းဖန်ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက တစ်ခုခု မှားနေသလားဟု မေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဂျိချန်းဖန် တံခါးကို မှီပြီး ထူးဆန်းနေသော အစ်မကြီး လုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြုံးလျက် မပြောဘဲ မနေနိုင်ပေ-

“အစ်မကြီး လု၊ ခင်ဗျား အိပ်လို့ရလား?”

“ကျွန်တော်တို့ ခဏလောက် စကားပြောကြမလား?”

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ လုရွှယ်ချီ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပြီ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ ဂျိချန်းဖန် သူမ၏ အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“???”

လုရွှယ်ချီ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။

သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ရေကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။

“အစ်မကြီး လု၊ ဘာဖြစ်တာလဲ?”

ဂျိချန်းဖန် သူမကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လျှောက်သွားပြီး သူမ တံခါးပိတ်ဖို့ ကူညီပေးလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ပြောလိုက်သည်-

“လာ၊ လာ၊ ခဏလောက် စကားပြောကြမယ်။”

ထိုသို့ ပြောပြီး သူ လုရွှယ်ချီ၏ လက်ကလေးကို ဆွဲယူပြီး အနီးနားက စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

လုရွှယ်ချီ သူ့ကြောင့် မရှင်းမလင်း ဦးဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဒါက...

ဒါ သူမရဲ့ အခန်း ဖြစ်ပုံရတယ် မဟုတ်လား?

စားပွဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဂျိချန်းဖန်နှင့် လုရွှယ်ချီ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

သူ လုရွှယ်ချီ၏ လက်ကလေးကို ဆက်ကိုင်ထားပြီး မလွှတ်သေးပေ။

သို့သော် လုရွှယ်ချီ ဒီအချိန်မှာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမ ညင်သာစွာ ရုန်းကန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဂျိချန်းဖန်ကို မကြည့်ရဲပေ။

ရွှယ်ချီက တကယ်ပဲ ရယ်စရာ ကောင်းတယ်။

သူမရဲ့ စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျတွေက သိပ် မများပါဘူး။

သို့သော်

သူမ မျက်နှာနီမြန်းလာတဲ့အခါ၊ သူမ ရှက်တဲ့အခါ၊ သူမ ဒေါသထွက်တဲ့အခါ၊ ထိုအရာတွေ အားလုံးက အရမ်းကို ထင်ရှားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

“အစ်မကြီး လု၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ပြောချင်တဲ့ တစ်ခုခု ရှိလား?” ဂျိချန်းဖန် သူ၏ မေးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ တင်ထားပြီး သူ့ရှေ့က အေးစက်ပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းက မိန်းကလေးကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ လုရွှယ်ချီ အနည်းငယ်အ‌ေတွးများသွားသည်။

သူမ ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည် “မင်း... ဘာလို့ ငါ့ကို အစ်မကြီးလို့ ခေါ်တာလဲ?”

ပြောပြီးနောက် လုရွှယ်ချီ ဂျိချန်းဖန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အလေးအနက်ထားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဒီမေးခွန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူမ တကယ် စပ်စုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...

သူမ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခု ပြိုင်ပွဲမှာ ရှုံးခဲ့တယ်။

လောင်းကြေးအရ သူမက သူ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်ရမှာ ဖြစ်တယ်။

ဂျိချန်းဖန် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က အလေးအနက်ထားသော အေးစက်သည့် မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ပြောလိုက်သည် “အစ်မကြီးက ကျွန်တော့်ထက် အရင် ဂိုဏ်းဝင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား? ကျွန်တော်က အစ်မကြီးလို့ ခေါ်တာ မှန်တာပေါ့။”

“ဒါပေမယ့်...” လုရွှယ်ချီ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် “လေးနှစ်အရင်က လောင်းကြေး၊ ငါ ရှုံးခဲ့တယ်။”

“မင်း ငါ့ကို အစ်မကြီးလို့ မခေါ်နိုင်ဘူး။”

ဂျိချန်းဖန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် “အစ်မကြီးလို့ မခေါ်ရဘူးလား? ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာလို့ ခေါ်ရမှာလဲ? ညီမလေး? ဒါမှမဟုတ်...”

“ရွှယ်ချီ ?”

‘ရွှယ်ချီ’ ဆိုတဲ့ နာမည် ကျလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အခန်းထဲတွင် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လုရွှယ်ချီ၏ ပါးများ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်။ သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ တခြားနေရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်-

“မင်း ခေါ်ချင်တာ ခေါ်နိုင်တယ်။”

“တကယ်လား?” ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

“ဒါဆို ငါ...”

“...ရွှယ်ချီလို့ ခေါ်မယ်နော်?”

“အင်း။” အေးစက်ပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းက မိန်းကလေး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များ ညင်သာစွာ တုန်ခါနေသည်။ သူမ၏ လက်များက ဒူးပေါ်တွင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ပါးများပေါ်က နီမြန်းမှုက အားလုံးကို ဖော်ပြနေသည်။

ဤအချိန်တွင် မိန်းကလေး၏ အရှက်သည်းမှုက အရာအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားသည်။