ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ လင်းနို့အကုန် သတ်! မင်းရဲ့ ခွေးမျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထား!

“အန်တီ ယို၊ အဆင်ပြေရဲ့လား?”

မိန်းကလေး၏ သတိထားသော အသံ သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ယိုကျီ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ သူမ၏ လက်ထဲရှိ အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးကို ပြန်ဝတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် “ယောင်အာ၊ ငါ အဆင်ပြေတယ်။”

ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း၊

သူမ၏ အကြည့်က ထို အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့ ကျောပြင်ပေါ်တွင် စွဲမြဲနေသည်။ ထိုသူ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ လှည့်မကြည့်သေးပေ...

ပိယောင် သတိထားစွာ ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။

သူမ ဘာပြောရမှန်း မသိပေ။

သူမ ယိုကျီ၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို သိသည်။ ယိုကျီသည် မကောင်းဆိုးရွားဘုရင် ဂိုဏ်း၏ မဟာ မြင့်မြတ်သော သံတမန် လေးပါးထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက၊ တစ်ချိန်က နတ်ဆိုး ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ သူတော်စင်မလည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်...

ထို အဖွဲ့က သူတော်စင်မ ရာထူးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်ထားသည့် အမျိုးသမီးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မျက်နှာဖုံး ဝတ်ထားရမည်၊ မယ်တော်ကြီး မင်ဝမ် ကို ရိုသေလေးစားစွာ ဆည်းကပ်ရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ သူမ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို တခြားယောက်ျားတစ်ဦးမှ မြင်လျှင်၊ သူမသည် ထိုသူကို သတ်ရမည် သို့မဟုတ် ထိုသူ့ကိုသာ လက်ထပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်...

ယိုကျီ သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ စိတ်ခံစားမှု လှုပ်ရှားမှုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်-

“ယောင်အာ၊ အမိန့်ပေးလိုက်ပါ။”

“ငါတို့ ဒီည ဟေယန် မြို့ကနေ ထွက်သွားမယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့၊ အန်တီ ယို။”

ပိယောင် နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

…

…

နောက်တစ်နေ့၊ မနက်စောစော။

ဂျိချန်းဖန် စောစော ထခဲ့သည်။

“ကလစ်—“

သူ သူ၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့်အခါ၊ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေးတစ်ဦးလည်း သူ့ဘက်က အခန်းမှ ထွက်လာသည်။ သူမ အခုလေးတင် မျက်နှာသစ် ဆေးကြောပြီးပြီလား? ဆံပင်တစ်ချောင်းက သူမ၏ လှပပြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကပ်နေပြီး သူမ၏ စိုစွတ်သော မျက်လုံးများက အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေတုန်းပဲ...

“ရွှယ်ချီ၊ မနက်ခင်းပါ” ဂျိချန်းဖန် ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည်။

“ဂျိ ဆရာ အစ်ကိုကြီး၊ မင်္ဂလာမနက်ခင်းပါ” လုရွှယ်ချီ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးများ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်။

“မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တာလဲ? ငါ ခုနက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားလိုက်ဘူး၊ ထပ်ပြောပေးလို့ ရမလား?” ဂျိချန်းဖန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ လုရွှယ်ချီ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်သည်။

သူမ ဂျိချန်းဖန်ကို စိတ်ဆိုးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ပြီး အောက်ထပ်သို့ လျှောက်သွားသည်။

“ဟေး၊ ရွှယ်ချီ၊ ငါ့ကို စောင့်ဦး...”

သူမ၏ နောက်က အသံကို နားထောင်ပြီး လုရွှယ်ချီ သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို သိမ်မွေ့စွာ နှေးလိုက် လေသည်။

နှစ်ယောက်သား ဘေးချင်းကပ်လျက် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာကြသည်။

ရှီဟောင်နှင့် ကျန်းရှောင်ဖန်လည်း မကြာခင်မှာပဲ ဆင်းလာကြသည်။

တောင်နှင့် ပင်လယ် ဥယျာဉ်မှာ ရိုးရှင်းတဲ့ မနက်စာ စားပြီးနောက် သူတို့ ဟေယန် မြို့ကနေ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ဓားထိန်းချုပ်နည်း ကို အသုံးပြုပြီး ကုန်းဆန်း တောင်သို့ အလျင်စလို သွားဖို့ ရည်ရွယ်သည်။

“ရှစ်—“

ဟေယန် မြို့ပြင်မှာ ရှီဟောင်နှင့် အခြားသူများ သူတို့၏ မသေမျိုး ဓားများကို အသီးသီး ခေါ်လိုက်ကြသည်။

လုရွှယ်ချီက ထျန်းယာ ဓား ကို ခေါ်လိုက်သည်။ သူမ အနည်းငယ် ကြည့်လိုက်သည်။ ဂျိချန်းဖန် ဓားထိန်းချုပ်နည်းကို သုံးဖို့ အစီအစဉ် မရှိပုံရတာကို မြင်တော့ သိမ်မွေ့စွာ ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်...

သူမ၏ နောက်မှာ လူနှစ်ယောက် ရပ်ဖို့ လုံလောက်သော နေရာလွတ်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ ဂျိချန်းဖန် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ လုရွှယ်ချီ၏ နောက်မှာ ရပ်လိုက်သည်။ သိမ်မွေ့ပြီး သာယာသော ရနံ့တစ်ခု သူ၏ နှာခေါင်းသို့ ရောက်လာသည်။ ဒါက မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးရဲ့ ရနံ့ ဖြစ်ပုံရတယ် မဟုတ်လား?

“ရှစ်—“

ဓားအလင်းရောင် လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

လေးယောက်သား ခုန်ဆန်း တောင်သို့ ခရီးစတင်လိုက်သည်။

ခုန်ဆန်း တောင်က ဟေယန် မြို့မှ လီ သုံးထောင်ခန့် ဝေးသည်။

လေးယောက်သား ဓားထိန်းချုပ်နည်းကို အသုံးပြုပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက်သော တစ်နေ့တာလောက် အချိန်ယူခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နေ့လည်ခင်းမှာ ညမမှောင်မီ သူတို့၏ ခရီးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့ရှေ့က ကုန်ဆန်း တောင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ရှီဟောင် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်-

“ညီလေး ဂျိ၊ ငါတို့ နောက်ဘာလုပ်သင့်လဲ? ငါတို့ လင်းနို့သောင်းချီသော ရှေးဟောင်း ဂူ ကို တိုက်ရိုက် ရှာသင့်လား? ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ အရင်ဆုံး ထျန်းယင် ဘုန်းကြီး‌ေကျာင်းနဲ့ ဖန်းရှန်း ချိုင့်ဝှမ်း က တပည့်တွေနဲ့ တွေ့သင့်လား?!”

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည် “အရင်ဆုံး ညမမှောင်မချင်း စောင့်ဖို့ နေရာ ရှာကြမယ်။”

“ညမမှောင်မချင်း စောင့်မယ်? ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?” ရှီဟောင် အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်နှင့် လုရွှယ်ချီတို့လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဂျိချန်းဖန် ရှင်းပြလိုက်သည် “သွေးသန့်စင်ခြင်း ခန်းမ က လင်းနို့သောင်းချီသော ရှေးဟောင်း ဂူထဲမှာ သွေးစုပ် လင်းနို့ အမြောက်အမြားကို မွေးမြူထားတယ်။ ဒီ သွေးစုပ် လင်းနို့တွေက ညဘက်မှာ အရမ်း တက်ကြွလာတယ်။”

“ငါတို့ ညမမှောင်မချင်း စောင့်ရုံပဲ၊ ပြီးရင် အဲဒီ သွေးစုပ် လင်းနို့တွေကို ရှာကြမယ်။ အဲဒါဆို လင်းနို့သောင်းချီ ရှေးဟောင်း ဂူကို ခြေရာခံနိုင်လိမ့်မယ်...”

“ထျန်းယင် ဘုန်းကြီးကျောင်းနဲ့ ဖန်းရှန်း ချိုင့်ဝှမ်းက လူတွေကောဆိုရင်? သူတို့လည်း ဒီအကြောင်းကို တွေးမိလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။”

ဂျိချန်းဖန် ထျန်းယင် ဘုန်းကြီးကျောင်းနဲ့ ဖန်းရှန်း ချိုင့်ဝှမ်းက လူတွေအပေါ် သိပ် ချစ်ခင်မှု မရှိပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆို လင်းနို့ သောင်းချီ ရှေးဟောင်း ဂူ တွင်းကို တစ်ယောက်တည်း ရှင်းတာက လုံလောက်တာထက် ပိုတယ်။

သူတို့နဲ့ တွေ့ဆုံသည်ဖြစ်စေ မတွေ့ဆုံသည်ဖြစ်စေ ဘာမှ အရေးမကြီးပေ။

ရှီဟောင် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည် “ဒါဆို အရင် နားကြတာပေါ့။”

လေးယောက်သား လွင်ပြင်နေရာတစ်ခုကို ရှာလိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး အနားယူကြသည်။ ညမှောင်လာဖို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းကြသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ကောင်းကင် လုံးဝ မှောင်လာသည်။

ဂျိချန်းဖန်နှင့် အခြား သုံးယောက် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် အားလုံး ထရပ်ပြီး ခုန်ဆန်း တောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ သွေးစုပ် လင်းနို့များ၏ ခြေရာများကို ရှာဖွေကြသည်...

“ဟူး—“

ဂျိချန်းဖန်နှင့် အခြားသူများ ခုန်ဆန်း တောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ အဝေးက အချို့သော လမ်းကြောင်းဆီသို့ ပျံသန်းနေသော ကြီးမားသော အမှောင်ထုတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

“အဲဒါ ဘာလဲ...” ကျန်းရှောင်ဖန် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဂျိချန်းဖန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် “အဲဒီအရာက သွေးစုပ် လင်းနို့ပဲ။ လာ၊ လိုက်သွားကြမယ်။”

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊

သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မင်နှင်း ဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဓားထိန်းချုပ်နည်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ လူနှင့် ဓား တစ်ခုသားတည်း ဖြစ်သွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ဓားသက်တံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သွေးစုပ် လင်းနို့များရဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားသည်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ ရှီဟောင်နှင့် အခြားနှစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သူတို့ ဓားထိန်းချုပ်နည်းကို အသုံးပြုပြီး လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားကြသည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့ ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ အမြန်နှုန်းကို မမှီနိုင်သေးပေ။

“ဒါကြောင့် သူ ဓားထိန်းချုပ်နည်းကို မသုံးတာလား?” ရှီဟောင်နှင့် အခြားသူများ ရုတ်တရက် နားလည်သွားကြသည်။

ဂျိချန်းဖန် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဓားထိန်းချုပ်နည်းကို ဘာလို့ ပျင်းရိစွာ မသုံးတာလဲ?!

သဘာဝအတိုင်းပင်၊ သူ့ရဲ့ ဓားထိန်းချုပ်နည်း အမြန်နှုန်းက အရမ်း မြန်လွန်းလို့ပဲ။ ရှီဟောင်နှင့် အခြားသူများ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မလိုက်နိုင်ကြဘူး...

“ရှစ်—“

ဂျိချန်းဖန် သီးခြား ဧရိယာတစ်ခုထဲသို့ ပျံသန်းပြီးနောက် ရပ်လိုက်သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ ရှေ့က လွင်ပြင်နေရာတစ်ခုမှာ ယောက်ျား သုံးယောက်နဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ကို မရေမတွက်နိုင်သော သွေးစုပ် လင်းနို့တွေက ဝိုင်းရံ တိုက်ခိုက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ပဲ။

“သူတို့က...” ကျန်းရှောင်ဖန်နှင့် အခြားသူများ မှီလာကြသည်။

သူတို့ အောက်က သွေးစုပ် လင်းနို့တွေ ဝိုင်းရံ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ယောက်ျား သုံးယောက်နဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ကို စပ်စုစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဂျိချန်းဖန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည် “သူတို့က ထျန်းယင် ဘုန်းကြီးကျောင်းနဲ့ ဖန်းရှန်း ချိုင့်ဝှမ်းက တပည့်တွေ ဖြစ်မယ် ထင်တယ်?”

သူ တကယ်တော့ ဒီလူအုပ်နဲ့ လျှောက်သွားချင်တာ မဟုတ်သော်လည်း၊

သူတို့ကို တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီးမှတော့၊

သူတို့ကို သေအောင် ထားခဲ့တာက မကောင်းဘူးပဲ။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊

ဂျိချန်းဖန် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို နဂါးသတ် ဓား ကို သူ၏ ခါးမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ရှစ်—“

ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော ဓားအလင်းရောင် လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အောက်က မရေမတွက်နိုင်သော သွေးစုပ် လင်းနို့များ ဒီ တောက်ပသော ဓားအလင်းရောင်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်!

“ဒုန်း—“

မရေမတွက်နိုင်သော သွေးစုပ် လင်းနို့ အလောင်းများက တောင်ပုံယာပုံ ကျဆင်းလာသည်။ ထျန်းယင် ဘုန်းကြီးကျောင်းနဲ့ ဖန်းရှန်း ချိုင့်ဝှမ်းက တပည့်များကို တိုက်ရိုက် မြှုပ်နှံလိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန်နှင့် အခြားသူများ ဓားထိန်းချုပ်နည်းကို အသုံးပြုပြီး ဆင်းသက်လာကြသည်။

သူတို့ သွေးစုပ် လင်းနို့ အလောင်းများစွာ ပုံထဲကနေ ရုန်းကန် ထွက်လာဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ထျန်းယင် ဘုန်းကြီးကျောင်းက လူအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက သွေးစုပ် လင်းနို့တွေရဲ့ သွေးတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်နေပြီး ပြင်းထန်တဲ့ အနံ့ဆိုးတစ်ခု သူတို့ဆီက ထွက်လာသည်...

ဂျိချန်းဖန်နှင့် အခြားသူများ သိမ်မွေ့စွာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

လုရွှယ်ချီ တိတ်ဆိတ်စွာ ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ နောက်မှာ ပုန်းလိုက်သည်။ သူမ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ပါးစပ်နဲ့ နှာခေါင်းကို ကာလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်...

“အော်မိတောဖော”

ညစ်ညူးသော သွေးများ ဖုံးအုပ်နေသော ရဟန်းငယ်တစ်ပါးက ဗုဒ္ဓဘာသာ မန္တန်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ သူ ဂျိချန်းဖန်နှင့် အခြား သုံးယောက်ကို ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်-

“ကယ်တင်ရှင်တို့၊ ခင်ဗျားတို့က ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းက လေးစားရတဲ့ တပည့်တွေလားလို့ မေးချင်ပါတယ်?”

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ရှီဟောင် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ စကားပြောဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိတာကို မြင်တော့ သူ ရှေ့သို့ တက်ပြီး ပြောလိုက်သည်-

“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းက ရှီဟောင်ပါ။ ဒီလူတွေက...”

ရှီဟောင် ဂျိချန်းဖန်နှင့် အခြားသူများကို တခြားပါတီကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“အောမိတောဖော” ရဟန်းငယ်က ဂျိချန်းဖန်ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်-

“အစ်ကိုကြီး ဂျိ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီ ရဟန်းငယ်က ထျန်းယင် ဘုန်းကြီးကျောင်းက ဖာရှန် ဖြစ်ပြီး၊ ဘေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီငယ်က ဖာရှန်း ပါ...”

“ဒီဘေးက နှစ်ယောက်က ဖန်းရှန်း ချိုင့်ဝှမ်းက လီရွှမ် နဲ့ ယန်ဟုန် တို့ ဖြစ်ကြပါတယ်။”

“အစ်ကိုကြီး ဂျိ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” ဖန်းရှန်း ချိုင့်ဝှမ်းက ယန်ဟုန်၊ သူမ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ညစ်ညူးသော သွေးများကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

လီရွှန်ကလည်း သူ၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို ပြောဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ လင်းနို့ပေါင်း သောင်းချီကို ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့ နည်းလမ်းက အတော်လေး ထူးခြားပြီး တကယ်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားလို့ မရနိုင်ဘူး...

ဒါပေမယ့် သူ မော့ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ နတ်သမီး တစ်ပါးလို အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ပြီးပြည့်စုံပြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းတယ်။ သူမ၏ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်မှုက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သနားကြင်နာစိတ် မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်စေဘူး...

ခဏတာ လီရွှမ် မကူညီနိုင်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

“ရှစ်—“

ထိုအချိန်တွင် ကြီးမားသော ဓားဆန္ဒ ရုတ်တရက် လေထဲကနေ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ လီရွှမ်အပေါ် ဖိအားပေးလိုက်သည်။

“အင်း...” လီရွှန် အသံထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်ထိုးသွားသည်။

“မင်းရဲ့ ခွေးမျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထား။”

ခပ်မိုက်မိုက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဂျိချန်းဖန် လီရွှမ်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကိုသာ တွေ့ရသည်။ ခုနက ဓားဆန္ဒကို သူ့ကြောင့် ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။