မင်းကိုငါ လက်နှစ်ဖက်လုံး ပေးမယ်၊ ငါနဲ့ တိုက်ဖို့ သတ္တိရှိလား

ခဏတာအတွင်းမှာ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်က လူအချို့ သူတို့ဆီသို့ အကြည့်များ လှည့်လာကြသည်။

ရှီဟောင်၊ ဖာရှန်းနှင့် အခြားသူများ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ အချင်းချင်း ချီးမွမ်းနေကြရုံသာ ရှိသေးသည့်အတွက် ဘာဖြစ်ပျက်သွားလဲဆိုတာ လုံးဝ မသိလိုက်ကြပေ။

“မင်း...”

လူတိုင်း၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း လီရွှန်၏ မျက်နှာက အစိမ်းရောင်နှင့် အဖြူဖျော့ရောင်ကြား အလှည့်ကျ ဖြစ်နေသည်။ သူ ဂျိချန်းဖန်ကို စိတ်ဆိုးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ ချက်ချင်း သူ၏ မှော်ပစ္စည်း ဖြစ်သော ကျောက်စိမ်း နေမင်း ပေတံ ကို ခေါ်လိုက်သည်။

သူ ဆုံးရှုံးသွားသော သိက္ခာကိုပြန်ဆယ်ချင်ပုံရသည်။

“ဘာလဲ?”

“ငါနဲ့ တိုက်ချင်တာလား?”

ဂျိချန်းဖန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်က ခပ်မိုက်မိုက် ဖြစ်ပြီး လီရွှန်ကို အလေးအနက် မထားပေ။

“ရှစ်—“

ထိုအချိန်တွင် လုရွှယ်ချီ သူမ၏ တည်ငြိမ်သော ဓားကို သူ့နောက်ကနေ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာက အေးစက်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုဖြင့် လီရွှန်ကို ကြည့်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြင်းထန်သော အနံ့ဆိုးတစ်ခု ထွက်လာသည်။ လုရွှယ်ချီ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဂျိချန်းဖန် တည်ငြိမ်စွာ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး လုရွှယ်ချီကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ ညင်သာစွာ တည်ငြိမ်သော ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လီရွှန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်-

“ငါက မင်းကို လက်နှစ်ဖက်လုံး ပေးမယ်၊ ငါနဲ့ တိုက်ဖို့ မင်း သတ္တိရှိလား?”

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်

ဂျိချန်းဖန် သူ၏ လက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျောနောက်သို့ ပို့လိုက်သည်။

ထို့နောက်...

သူ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ လီရွှန်ဆီသို့ ဖိအားပေးလိုက်သည်။

“ဒုန်းဒုန်း—“

ရှန်ချင် နယ်ပယ် ၏ ဖိအားသည် ပြင်းထန်သော ဓားဆန္ဒ နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝှေ့ယမ်းသွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ထိုနေရာမှာ ရှိ သောလူတိုင်း၏ အမူအရာတွေ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့ မယုံကြည်နိုင်စွာ ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို အရှိန်အဝါက သူတို့ကို တမင်တကာ ပစ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ရင်တောင်သူတို့ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်ကို ခံစားနေရဆဲ...

ရှန်ကျင်း နယ်ပယ်?!

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“မင်း...” လီရွှန်၏ မျက်နှာ နီမြန်းသွားသည်။ သူ ထို အရှိန်အဝါ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို အပြည့်အဝ ခံခဲ့ရပြီး ချက်ချင်း ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ဖို့ အတင်းအကျပ် ခံလိုက်ရသည်။

“ဒုန်း—“

ကျောက်စိမ်း နေမင်း ပေတံက တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်သည်။

လီရှွန် သူ၏ မှော်ပစ္စည်းရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ထို အရှိန်အဝါရဲ့ ချုပ်ချယ်မှုကနေ အတင်းအကျပ် လွတ်မြောက်ချင်သည်။

“ဟွန့်!” ဂျိချန်းဖန် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်ပိုပြီး ပြင်းထန်သော ဓားဆန္ဒ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ကျောက်စိမ်း နေမင်း ပေတံကနေ ထွက်လာ‌ေသာအလင်းရောင်သည် ထို ဓားဆန္ဒကြောင့် လုံးဝ ကြေမွသွားသည်။

လီရွှန်ကိုယ်တိုင်လည်း...

မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။

“အမိတာဖော်” ဖာရှန်းက ဗုဒ္ဓဘာသာ စကားတစ်ခွန်းကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြေအနေကို ပြေလည်စေဖို့ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်-

“အစ်ကိုကြီး နှစ်ယောက် ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ? ကျွန်တော်တို့ ဒီခရီးစဉ်မှာ အရေးကြီးတဲ့ မစ်ရှင် ရှိနေတုန်းပဲ၊ ဒါကြောင့် မလိုအပ်တဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှုကို မထိခိုက်သင့်ဘူး။”

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဂျိချန်းဖန် ဖာရှန်းကို ခပ်မိုက်မိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ သူ၏ အရှိန်အဝါကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ဟုတ်ပါတယ်...

သူ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်-

“အစ်ကို လီလား? ငါက မင်းကို လက်နှစ်ဖက်လုံး ပေးပြီးပြီ၊ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ မင်းက မနိုင်သေးတာလဲ? ဖန်းရှန်း ချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ ထူးချွန် တပည့်ဘွဲ့ကအနည်းငယ် ချဲ့ကားနေပုံရတယ်။”

“မင်း!” လီရှွန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူ ရှက်ရွံ့စွာ ထရပ်လိုက်သည်။ ဂျိချန်းဖန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတွင် ယန်ဟုန်၏ ‘ဖြောင်းဖျမှု’ အောက်မှာ သူ သူ၏ မှော်ပစ္စည်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

“ဟွန့်!”

လီရွှန် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

သူ တမင်တကာ တခြားသူများကို မကြည့်ဘဲ နေသည်။ သူ၏ အကြည့်ကို တခြားနေရာသို့ လှည့်လိုက်သည်။

ယန်ဟုန်က အဆင်မပြေစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ခဏတာ သူမ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိပေ။

“အမိတာဖော်” ဖာရှန်းက လေးစားသော လေသံဖြင့် ဂျိချန်းဖန်ကို မေးလိုက်သည် “ဂျိ ဆရာမ အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျား ရှန်ကျင်း နယ်ပယ်ကို တက်ပြီးပြီလား?!”

ထိုစကားတွေ ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်း သူတို့၏ အကြည့်ကို ဂျိချန်းဖန်ဆီသို့ လှည့်လိုက်ကြသည်။

ရှီဟောင်နှင့် အခြားသူများ သံသယ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမယ့် ဂျိချန်းဖန် တကယ်ပဲ ရှန်ကျင်း နယ်ပယ်ကို တိုးတက်ခဲ့လားဆိုတာ သူတို့ မသိကြပေ။

ဖာရှန်း၏ မေးခွန်းကို ရင်ဆိုင်ရင်း။

ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် “ဒါက ကံကောင်းလို့ ဖြစ်ရုံပါပဲ။”

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ လူတိုင်း လန့်သွားကြသည်။

သူ တကယ်ပဲ တိုးတက်ခဲ့တာလား?

ရှန်ကျင်း နယ်ပယ်၏ ခွန်အား။

ထျန်းယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း သို့မဟုတ် ဖန်းရှန်း ချိုင့်ဝှမ်းမှာ ဖြစ်စေ၊ ဒါက အနည်းဆုံး အကြီးအကဲ တစ်ဦး၏ ခွန်အား ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ဂျိချန်းဖန် ဘယ်လောက် အသက်ကြီးပြီလဲ?

သူ ဘယ်နှစ်နှစ် ကျင့်ကြံခဲ့ရတာလဲ?

ရှီဟောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည် “ညီလေး ဂျိ ဂိုဏ်းဝင်တာ ငါးနှစ် ရှိပြီ။ ပြီးတော့ ရှန်ကျင်း နယ်ပယ်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပြီ။ ပြီးတော့ ဒီ ခုနစ် တောင်ထိပ် ပြိုင်ပွဲမှာ ထိပ်ဆုံး နေရာကိုလည်း ရခဲ့တယ်။ သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း...”

ပါရမီရှင်

ရှီဟောင် နောက်ဆုံး စကားကို မပြောလိုက်ပေ။

ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ လေသံထဲက အံ့အားသင့်မှုကို။

ဘယ်သူက မကြားနိုင်ဘဲ ရှိမှာလဲ?

လီရွှန်၏ ပါးစပ် အနည်းငယ် လှုပ်ယိမ်းသွားသည်။ ဂိုဏ်းဝင်ပြီး ငါးနှစ်အကြာမှာ ရှန်ချင် နယ်ပယ်ကို တိုးတက်ခဲ့တာလား? သူ့ကို ရန်စလို့ မရဘူး၊ ရန်စလို့ မရဘူး...

လုရွှယ်ချီ ဂျိချန်းဖန်ကို တွေဝေစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်ပြီး ဘာကို တွေးနေမှန်း မသိပေ။

ကျန်းရှောင်ဖန်က လေးစားမှုဖြင့် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါက သတ္တမမြောက် အစ်ကိုကြီးပဲ...

“ကောင်းပြီ၊ စကားပြောတာ ရပ်ကြရအောင်။” ဂျိချန်းဖန် သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် “ငါ ခုနက သွေးစုပ် လင်းနို့ တစ်ကောင်ကို တမင်တကာ အသက်ရှင်လျက် ထားခဲ့တယ်။ အဲဒါက ဟိုဘက် လမ်းကြောင်းကို ပျံသွားပုံရတယ်...”

“လင်းနို့သောင်းချီ ရှေးဟောင်း ဂူရဲ့ တည်နေရာက အဲဒီ ဧရိယာမှာ ရှိသင့်တယ်။”

ဂျိချန်းဖန် မဝေးသော နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဖာရှန်း၏ အမူအရာ လေးနက်သွားသည်။ သူ ပြောလိုက်သည် “ဂျိ အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျား ပြောနေတာက... ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ ဒီ သွေးစုပ် လင်းနို့ အုပ်စုကို သွေးသန့်စင်ခြင်း ခန်းမက မွေးမြူထားတာလား?!”

“ဟုတ်တယ်” ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ခဏတာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် လူတိုင်း ဂျိချန်းဖန်ကို သီးခြား လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း လိုက်သွားဖို့ သဘောတူကြသည်။

လင်းနို့သောင်းချီ ရှေးဟောင်း ဂူရဲ့ တိကျတဲ့ တည်နေရာကို ရှာဖွေဖို့။

မကြာခင်မှာပဲ။

သူတို့ ကုန်းဆန်း တောင်၏ အလယ်ဗဟိုကို ရောက်ရှိလာကြပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ဂူတစ်ခုကို တကယ်ပဲ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

အထဲကို ကြည့်လိုက်တော့ မရေမတွက်နိုင်သော သွေးစုပ် လင်းနို့တွေက မျက်နှာကျက်ကနေ တွဲလောင်းကျနေကြသည်။ သူတို့ရဲ့ နီမြန်းသော မျက်လုံးတွေက ဂျိချန်းဖန်နှင့် အခြားသူများကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်...

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့။

လူတိုင်း သူတို့ရဲ့ ဦးရေပြား ကျဉ်းသွားသည်ကို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ဝင်ပေါက်ကို စောင့်နေတဲ့ သွေးစုပ် လင်းနို့တွေ ဒီလောက် အများကြီးလား?!

သူတို့ ဝင်လို့တောင် ရပါ့မလား?

လုရွှယ်ချီ မရေမတွက်နိုင်သော သွေးစုပ် လင်းနို့တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ လက်လှမ်းပြီး ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်...

“ဂျိ အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ နောက်ဘာလုပ်သင့်လဲ?” ထျန်းယင် ဘုန်းကြီးကျောင်းက ဖာရှန်း မေးလိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန် သူ၏ ရှန်ချင် နယ်ပယ် ကျင့်ကြံမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည့်အခါ၊ ဒီလူအုပ်စုက သူ့ကို သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်လာကြပြီး ကိစ္စအားလုံးမှာ ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ ထင်မြင်ချက်ကို နားထောင်ကြလိမ့်မည်...

ဂျိချန်းဖန် လုရွှယ်ချီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ချလက်ချ အကြည့်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် စဉ်းစားလိုက်သည်-

“ဒီ သွေးစုပ် လင်းနို့တွေက ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူပေမယ့် သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်ကတော့ အနည်းငယ် များနေတုန်းပဲ။ မနက်ဖြန်ထိ စောင့်ကြရအောင်...”

“မနက်ဖြန် မနက်စောစော လင်းနို့ပေါင်း သောင်းချီသော ရှေးဟောင်း ဂူထဲကို ထွက်ခွာကြမယ်။”

လူတိုင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ လင်းနို့ပေါင်း သောင်းချီသော ရှေးဟောင်း ဂူရဲ့ အပြင်မှာ နေရာလွတ်တစ်ခုကို ရှာလိုက်သည်။ လက်တင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး အနားယူကြသည်။ အရုဏ်တက်ဖို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းကြသည်...

နာရီအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်။

လ နစ်မြုပ်သွားပြီး နေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာသည်။

လင်းနို့ပေါင်း သောင်းချီသော ရှေးဟောင်း ဂူထဲက သွေးစုပ် လင်းနို့တွေလည်း သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ကွေးလိုက်ကြပြီး အိပ်စက်ခြင်း အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်...

လင်းနို့တွေက ညဘက် သတ္တဝါတွေပါ။

နေ့ဘက်မှာ သူတို့ သေစေနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တချို့နဲ့ မကြုံမချင်း သူတို့ရဲ့ အသိုက်ကနေ ထွက်ခွာမှာ မဟုတ်ဘူး။

“အားလုံးပဲ၊ ဝင်ကြရအောင်။”

ဂျိချန်းဖန် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ လူတိုင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ အားလုံး သူတို့၏ မှော်ပစ္စည်းများကို ခေါ်လိုက်ကြပြီး သတိထားစွာ လင်းနို့ပေါင်း သောင်းချီသော ရှေးဟောင်း ဂူထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားကြသည်။

“ရှစ်—“

သူတို့ ဂူထဲကို ဝင်ရောက်ပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။

ဂျိချန်းဖန် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ မြေပြင်ပေါ်မှာ ရေခဲ အမျိုးအစား မှော်စာလုံး ကို သုံးလိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို ချက်ချင်း လန့်သွားစေသည်။