အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ ဘယ်လို လှပတဲ့ အမျိုးသမီးလဲ! မျက်နှာဖုံးအောက်မှာ ဘယ်လိုမျိုး အလှတရား ရှိနေမလဲ?

"ရွှယ်ချီ၊ ကောင်းသောညပါ~"

ဂျိချန်းဖန် အခန်းထဲက ထွက်လာပြီး အထဲမှာရှိတဲ့ လုရွှယ်ချီကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ လုရွှယ်ချီ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်သည်။

သူမ ရှက်သွားပြီး ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟူး—"

စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ညင်သာသော လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။

လေပြေက သူမ၏ ဆံပင်များကို တိုက်ခတ်၊ သူမ၏ ထဘီကို လွှင့်တင်လိုက်သည်။ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အေးစက်ပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းက မိန်းကလေးဟာ လမင်းအောက်က နတ်သမီးတစ်ပါးလို ဖြစ်နေသည်။ အနီရောင် အလင်းရောင် အနည်းငယ်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံး ရှုခင်းလို ဖြစ်နေပြီး မမေ့နိုင်စရာ ဖြစ်သည်...

"စောစော နားလိုက်ဦး။"

ဂျိချန်းဖန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

လုရွှယ်ချီ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူမ ပြောလိုက်သည် "မင်းလည်း စောစော နားပါ၊ ကောင်းသောညပါ..."

ပြောပြီးနောက်။

သူမ ရှက်ရွံ့ကာထွက်ပြေးပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက် လေသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့။

ဂျိချန်းဖန် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ရွှယ်ချီ က အရမ်း ချစ်စရာ ကောင်းတာပဲ!

သူ သူ့အခန်းဆီ ပြန်ဖို့ လှည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်။

သူ ရုတ်တရက် စင်္ကြံလမ်းရဲ့ အဆုံးက နောက်ဖေးခြံထဲမှာ ရပ်နေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ထိုသူက အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည်။

ညဘက်မှာ ထင်ရှားလွန်းနေသည်။

ဂျိချန်းဖန် ခဏ ရပ်လိုက်သည်။

သူ ခြေလှမ်းလှမ်းပြီး နောက်ဖေးခြံဆီ လျှောက်သွားသည်။

"ဒုန်း—"

တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းမှာ ရှင်းလင်းတဲ့ ခြေသံတွေ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ပိယောင် လှည့်တောင် မကြည့်ပေ။

သူမ လရောင်အောက်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေသည်။ ကြယ်တွေ တောက်ပနေပြီး ညလေက ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်နေသည်။ သူမ၏ ရေစိမ်းရောင် ထဘီ လွင့်နေပြီး ဆံပင်များ လေထဲမှာ ပျံဝဲနေသည်။

မိန်းကလေးရဲ့ နှလုံးသားက ဆုံးရှုံးမှု ခံစားချက်နဲ့ ပြည့်နေသည်။

ငယ်ဘဝ အတွေ့အကြုံများ သူမ၏ စိတ်ထဲမှာ အဆက်မပြတ် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြီး အကြီးအကျယ် နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်...

တစ်ခါတရံ။

သူမ တွေးမိသည်—သေလိုက်ရမလား?

အဆုံးသတ်လိုက်ရုံပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် နာကျင်ပြီး စိတ်ရှုပ်စရာ ကိစ္စတွေ များနေရတာလဲ?

"ဟင်းးး..."

ပိယောင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပန်းများနှင့် အပင်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ပန်းရောင်-အဖြူရောင် ပန်းတစ်ပွင့် သူမ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

ထိုပန်းက ညလေထဲမှာ ညင်သာစွာ တုန်ခါနေသည်။ ကြည်လင်သော နှင်းစက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး လှပပြီး အရောင်အဝါ ထွက်နေသည်။

ပိယောင် ညင်သာစွာ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ဖတ်—"

သူမ ထိုပန်းကို မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ခူးလိုက်သည်။

"ဟမ်?!"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အာမေဋိတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပိယောင် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ အနည်းငယ် ထိုင်းမှိုင်းသော ကောင်လေးတစ်ယောက် သူမကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ပြောလိုက်သည် "ဟေး! အဲဒီပန်းက ကောင်းကောင်း ရှင်သန်နေတာ၊ မင်း ဘာလို့ ခူးလိုက်တာလဲ?"

ပိယောင် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမ၏ အာရုံက တခြားတစ်ယောက်ဆီ ရောက်နေလို့ပဲ။

ကြည့်လိုက်တော့ ထိုင်းမှိုင်းသော ကောင်လေးရဲ့ ဘေးမှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့ နောက်ထပ် ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှိနေသည်။

သူ၏ မျက်နှာက ချောမောပြီး သူ၏ အကြည့်က ခပ်မိုက်မိုက် ဖြစ်သည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများက မာနကြီးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ဓားရှည် နှစ်ချောင်းက သူ၏ ခါးမှာ ထိုးထားသည်။ သူ့ကို အတော်လေး ထူးခြားနေသယောင် ဖြစ်စေသည်...

ပိယောင် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အကြည့်ကို ကျန်းရှောင်ဖန်ဆီသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဟဲ—"

"ပထမအချက်၊ ငါ့ကို 'ဟေး' လို့ မခေါ်နဲ့!"

"ဒုတိယအချက်၊ ငါ ဒီပန်းကို ခူးတာက သူ့ရဲ့ ဂုဏ်အသရေပဲ!"

"မင်း ဘာသိလို့လဲ?"

ပိယောင် ညင်သာစွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

သူမ သူ၏ မေးစေ့ကို ချွန်မြစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မာနကြီးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမ ဒီပန်းကို 'သတ်' လိုက်တာက ဘဝ ကိုးခုကျော် ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုဟန်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

"မင်း..." ကျန်းရှောင်ဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည် "မင်း ဒီပန်းကို ခူးလိုက်တဲ့အခါ မင်း သူ့ရဲ့ အသက်ကို ယူလိုက်တာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ပျော်ရွှင်နိုင်မှာလဲ?"

"ကြည့်စမ်း၊ သူ့ပေါ်က နှင်းစက်တွေ၊ ဒါတွေက သူ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေ ဖြစ်နိုင်တယ်!"

"ဟဲ၊ မင်း တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ!" ပိယောင် မကူညီနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ ပြောလိုက်သည် "အရွယ်ရောက်ပြီးတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က နှင်းစက်တွေကို ပန်းမျက်ရည်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်တာကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာပဲ!"

"ဟားဟား၊ ဟားဟားဟားဟား!"

ပိယောင် တွေးလေ၊ ပိုရယ်ရလေ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဗိုက် နှိပ်ပြီးအသားကုန် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာကို ရယ်နေတာလဲ? ဘယ်သူက မင်းကို ရယ်ခိုင်းလို့လဲ!"

ကျန်းရှောင်ဖန် အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားသည်။

အကြောင်းမဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံရခြင်းပင်။

ဒါ တကယ်ပဲ စိတ်မချမ်းသာစရာ ကောင်းတယ်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ပိယောင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံး တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် အေးစက်နေပြီး သူမ ခပ်မိုက်မိုက် ပြောလိုက်သည်-

"ဘာလဲ? ငါ ရယ်ဖို့ မင်းရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်သလား?"

မကောင်းဆိုးရွားဘုရင် ဂိုဏ်းမှာ ကြီးပြင်းလာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။

သူမ ဘယ်လိုလုပ် ကြင်နာတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?

ဘယ်အချိန်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ဆန့်ကျင်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ဘူး။

ဘယ်သူကမှ သူ့ကို အမိန့်ပေးဖူးခြင်းလည်း မရှိခဲ့ဘူး!

"မင်း..." ကျန်းရှောင်ဖန်က မိန်းကလေး ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတာကြောင့် လန့်သွားသည်။ သူ ပိယောင်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဒီလောက် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူးလား?

"ဒုန်း—"

ထိုအချိန်တွင် စင်္ကြံလမ်း၏ တခြားတစ်နေရာမှ ခြေသံများ ရောက်လာသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၊ သူမ၏ မျက်နှာကို အနက်ရောင် ပိုးပုဝါဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူမ ပိယောင်၏ ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။ သူမ၏ အနက်ရောင် ပိုးပုဝါအောက်က မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နက်ရှိုင်းနေပြီး အနည်းငယ် အန္တရာယ် ရှိနေသည်...

စကားတစ်ခု ရှိသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပိုပြီး နက်နဲဆန်းကြယ်လေ၊ သူမ ပိုပြီး အန္တရာယ် ရှိလေပဲ။

အစောပိုင်းက ဝမ်ကျန့်ယီလို အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတောင် အမျိုးသမီးရဲ့ တကယ့် မျက်နှာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရဖို့ လက်တစ်ဖက်ကို ပေးခဲ့ရသည် ။

"မင်း..."

ကျန်းရှောင်ဖန် တစ်ခုခု ပြောချင်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဂျိချန်းဖန်က သူ့ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်-

"ရှောင်ဖန်၊ ပြန်သွားပြီး အရင် နားလိုက်ဦး။"

"ဟမ်?" ကျန်းရှောင်ဖန် အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။ ထို့နောက် နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့၊ သတ္တမမြောက် အစ်ကိုကြီး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်။

သူ လှည့်ပြီး သူ့အခန်းဆီ ပြန်သွားသည်။

သူ ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ စကားကို အမြဲ နာခံလေ့ရှိသည်။

တခြား ဘာအကြောင်းကြောင့်မှ မဟုတ်ဘဲ။

ဂျိချန်းဖန်က သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံမှု အတွေ့အကြုံကနေ လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးအထိ နိယာမ အမျိုးမျိုးကို သင်ပေးခဲ့လို့ပဲ။ သူ ဂျိချန်းဖန်ကို သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အလေးစားဆုံး နေရာမှာ ထားခဲ့တာ ကြာပြီ၊ သူ့ရဲ့ ဆရာနဲ့ ဆရာမပြီးရင် ဒုတိယ အလေးစားဆုံးပဲ...

"ဟူး~"

ညလေညင်း ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်လာသည်။

ဂျိချန်းဖန်နှင့် အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်သာ နောက်ဖေးခြံထဲမှာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ပိယောင် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ လျင်မြန်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်-

"မင်းရဲ့ ဘွဲ့နာမည်က ဘာလဲ?"

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဂျိချန်းဖန် သူမကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောပေ။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့။

ပိယောင် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး။

ဒီလိုမျိုး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။

"ဟေး! ငါ မင်းကို စကားပြောနေတာ၊ မင်း မကြားဘူးလား?" ပိယောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန်ကတော့ သူမကို လျစ်လျူရှုနေတုန်းပဲ။

သူ၏ မျက်လုံးများ ယိုကျီ ပေါ်မှာ ခဏတာ စွဲမြဲနေပြီး သူ စိတ်ဝင်တစား ပြောလိုက်သည်-

"မင်း ဘာလို့ မျက်နှာဖုံး ဝတ်ထားတာလဲ?"

"မင်းက ရုပ်မချောလို့များလား?"

ဒီစကားတွေ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယိုကျီ မပြောခင်မှာပဲ သူမဘေးက ပိယောင်က အထူးတလည် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?

ငါ မင်းကို စကားပြောနေတာကို မင်းက လျစ်လျူရှုတယ်လား?

မင်းက ငါ့ရဲ့ အန်တီ ယိုနဲ့ သွားပြောတယ်လား?

မင်း ငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား?

"မျက်နှာဖုံး ဝတ်တာ ဘာဖြစ်လဲ? ဒါက မင်းမိသားစုရဲ့ ထမင်းကို စားခဲ့လို့လား? မင်း လူယုတ်မာက တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ!"

ပိယောင် အနည်းငယ် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဂျိချန်းဖန် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းလှည့်ပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ရယ်မောလိုက်သည် "ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ဖြစ်နေတာလဲ၊ မိန်းကလေး? ငါ မင်းရဲ့ အကြီးအကဲနဲ့ စကားပြောပြီးမှ မင်းနဲ့ စကားပြောပါ့မယ်..."

"???"

"အန်တီ ယို၊ သွားကြမယ်!"

"ဒီ လူယုတ်မာကို ဂရုမစိုက်နဲ့!"

ပိယောင် စိတ်မချမ်းမြေ့စွာ ယိုကျီရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး ထွက်သွားရန် ရည်ရွယ်သည်။

"ယောင်အာ။" ယိုကျီ ညင်သာစွာ ပိယောင်ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

သူမ၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်က ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်နေပြီး သူမ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် "မင်းက ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း တပည့်လား?"

ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "မင်းက မကောင်းဆိုးရွား တာအို ရဲ့ ဘယ်လို လေးစားခံရတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူလဲ? အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးနဲ့? မင်းက မကောင်းဆိုးရွားဘုရင် ဂိုဏ်းရဲ့ မဟာ မြင့်မြတ်သော သံတမန် လေးပါးထဲက တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ချူကျွဲ များလား?"

ဒီစကားတွေ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။

ပတ်ဝန်းကျင်က အခြေအနေ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။

ပိယောင် မယုံကြည်နိုင်စွာ ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို သိလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူးလား?

ယိုကျီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ယိမ်းသွားသည်။

သူမ၏ အကြည့်က ဂျိချန်းဖန်ကို စွဲမြဲနေသည်။ သူမ၏ အေးစက်သော လေသံထဲတွင် သေစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက် အနည်းငယ် ပါဝင်နေပြီး ပြောလိုက်သည်-

"ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းက ဘယ်တုန်းက ဒီလို ရှန်ကျင်း နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူကို မွေးထုတ်ခဲ့တာလဲ?!"

"ရှန်ကျင်း နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ?!" ပိယောင် ပိုပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူက အရမ်း ငယ်ရွယ်ပုံရတယ်။ သူမနဲ့ သိပ် မကွာခြားဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူ ရှန်ကျင်း နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူးလား?!

"အင်း၊ အင်း၊ အင်း။"

ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

သူ ယိုကျီကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်-

"အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ ဘယ်လို လှပတဲ့ အမျိုးသမီးလဲ၊ ဒါပေမယ့် သူမက သူခိုးတစ်ယောက်လား? မျက်နှာဖုံးအောက်မှာ ဘယ်လိုမျိုး အလှတရား ရှိနေမလဲဆိုတာပဲ ငါ မသိဘူး!"