မိန်းကလေး၏ စိတ်ခံစားမှုများ လှုပ်ရှားလာခြင်း!

“ဟူး—“

ဂျိချန်းဖန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ဆက်တိုက် စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ကြိမ်ကြောင့် သူ၏ အတွင်းမှ မှော်စွမ်းအား လုံးဝ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ နောက်ကျောမှ နူးညံ့ပြီး သိမ်မွေ့သော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုက သူ့ကို ဖိထားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဂျိ အစ်ကို၊ အဆင်ပြေရဲ့လား?”

လုရွှယ်ချီ ၏ အေးမြသော အသံတွင် စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါလာသည်ပင်။

သူမ ဂျိချန်းဖန်၏ ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်လိုက်သည် ထို့နောက် သူမ၏ နူးညံ့ပြီး သိမ်မွေ့သော ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ကို ဖိထားပြီး သူ့ကို သူမကို မှီလျက် နားခွင့် ပေးလိုက်၏...

“ငါ အဆင်ပြေတယ်။” ဂျိချန်းဖန် ညင်သာစွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

သူ မှော်စွမ်းအား အလွန်အကျွံ အသုံးပြုခဲ့တာကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေရုံသာ ဖြစ်သည်ပင်။

ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ မရှိပေ။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ လုရွှယ်ချီ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရာ

အနီးနားက ရှီဟောင် လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

သို့သော် အလွန်လျင်မြန်စွာပင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြန်ပေါ်လာသည်။ သူ အဝေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကျန်းရှောင်ဖန် ၏ အရိပ်အယောင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေပြီဖြစ်၏။

“ ညီ‌ လေး၊ညီလေးကျန်း သူ...”

“ရတယ်၊ ရှောင်ဖန် အဆင်ပြေလိမ့်မယ်။” ဂျိချန်းဖန် သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရေမြွေနက် က ထိုကဲ့သို့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါချေ။

၎င်းကသူ၏ ရှေးဟောင်း သားရဲ အမည်ကထိုက်တန်တယ်လို့သာ ပြောနိုင်သည်။

“ဟူး—“

ဂျိချန်းဖန် ညင်သာစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။

သူ လုရွှယ်ချီကို မှီနေသည်။ သူ၏ အကြည့်က အောက်ဘက်သို့ ကြည့်နေသည်။

ရေမြွေနက် သူ၏ ဧရာမ မြွေခန္ဓာကိုယ်ကို မြှင့်ကာ ပါးပျဉ်းထောင်လျက် သူ၏ ရွှေရောင် ဖျော့ဖျော့ မြွေမျက်လုံးတစ်စုံက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြမ်းတမ်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်လာသည်...

သို့သော်မည့်အရာမှမလုပ်နိုင်ပါချေ။

“ရှီး—“

ရေမြွေနက် မြည်သံကို ထုတ်လွှတ်သည်။

သူ ဂျိချန်းဖန်နှင့် အခြားသူများကို အနည်းငယ် ဝန်လေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ အကူအညီမဲ့စွာ လှည့်ထွက်သွားပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော ပင်လယ် နက်နဲရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်...

“ယောင်အာ!” ယိုဂျီ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။

သို့သော် သူမ ချက်ချင်း အောက်ကို ဆင်းဖို့ မဝံ့ရဲပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရေနက်မြွေနက် တကယ် ထွက်သွားပြီလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ သူ တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေပြီး လုပ်ဆောင်ဖို့ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?!

ထို့ကြောင့် အဖွဲ့သားများသည် လေထဲမှာ နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ရေနက်မြွေနက် တကယ် ထွက်သွားပြီဆိုတာ သေချာမှသာ သူတို့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော ပင်လယ်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်ဖို့ ဝံ့ရဲကြသည်။

“ရှစ်—“

သူတို့ ဆင်းသက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်

ယိုဂျီက အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့

လုရွှယ်ချီနှင့် ရှီဟောင် နှစ်ဦးလုံး သူတို့၏ မှော်ပစ္စည်းများ ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ကြကာသူတို့၏ မျက်လုံးများက တစ်ဖက်လူကို သတိထားစွာ ကြည့်နေကြသည်။

“ဟွန့်။” ယိုဂျီ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံ အနည်းငယ် အေးမြပြီး သူမ၏ လေသံတွင် နားမလည်နိုင်သော ခံစားချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါလာကာပြောလိုက်သည်-

“ရှင်က ယောင်အာကို တစ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့တာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ အသက်ကို ဒီတစ်ကြိမ် ချမ်းသာပေးမယ်...”

ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဂျိချန်းဖန် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်လား?

တကယ်လား?

သူမ သူ အခု အားမရှိဘူးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား?!

သူ့မှာ မှော်စွမ်းအား သိပ် မကျန်တော့ပေမယ့်။

သို့သော် ယိုဂျီကို ကိုင်တွယ်ဖို့က လုံလောက်သည်ထက် ပိုပါ၏။

ဒါ့အပြင် အဲဒီစကားကို သူ ပြောသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား? သူ ယိုဂျီနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတုန်းက အများကြီး ထိန်းထားခဲ့တာ...

ဂျိချန်းဖန် ယိုဂျီကို ပြုံး၍ပြည့်လိုက်သည်။

“ဟွန့်!”

သူ၏ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကို ယိုဂျီ သတိထားမိပြီး နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူမက သူမ အနည်းငယ် အရှက်ကင်းမဲ့သည်ဟုခံစားလိုက်ရ၏။

ဂျိချန်းဖန် အစောပိုင်းက ထိန်းထားခဲ့တယ်ဆိုတာ သူမ သိသည်ပင်။

ဒါပေမယ့်... သူမ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?!

သူ့ကို အရှုံးပေးမလား?

ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!

ဒေါသထွက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ယိုဂျီ၏ မျက်လုံးများတွင် ဖျက်ခနဲလင်းလက် သွားသည်။ သူမ ဂျိချန်းဖန်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို သူမ လှည့်ထွက်သွားပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကာ

ပိယောင်ပျောက်ကွယ်သွားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ရှာဖို့ စတင်လိုက်သည်။

“သွားကြစို့။”

“ငါတို့ ရှောင်ဖန်ကို သွားရှာရမယ်။”

ဂျိချန်းဖန် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့။” လုရွှယ်ချီနှင့် အခြားသူများ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

မမျှော်လင့်ထားတဲ့ဟာ ဘာမှ မဖြစ်ရင် ကျန်းရှောင်ဖန် သွေးစက် ဂူ ထဲသို့ ဝင်သွားနိုင်သင့်ပါသည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့ မသိတာက...

သွေးစက် ဂူက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သူတို့ ရှာတွေ့နိုင်မလား?!

…

…

ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော ပင်လယ် အတွင်း သွေးစက် ဂူအတွင်း၌

ကျန်းရှောင်ဖန် သတိမေ့မြောရာမှ ထိတ်လန့်စွာ နိုးလာသည်။ သူ မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်က အမှောင်ထဲသို့ လုံးဝ နစ်မြုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်...

“ရှင် နိုးလာပြီလား?”

သူ၏ ဘေးမှတည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘယ်သူလဲ?!”

ကျန်းရှောင်ဖန် ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ အဲဒီအသံကို အနည်းငယ် ရင်းနှီးတယ်လို့ ထင်လို့ပါပဲ။

သူ အမှောင်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပြီးနောက်

ကျန်းရှောင်ဖန် နောက်ဆုံးတွင် ထောင့်တစ်နေရာမှာ ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုသူက အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားကာ သူမ၏ လက်များကို သူမ၏ ဒူးခေါင်းပတ်ပတ်လည်မှာ ထားပြီး ရှေ့ကို မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေ၏...

“မင်းလား?” ကျန်းရှောင်ဖန် သတိထားစွာ ပတ်ပတ်လည်ကို စမ်းကြည့်၍ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဝိဉာဏ်ဝါးမြိုတောင်ဝှေး ကို သူ့ဘေးမှာ တွေ့လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ သူ၏ နှလုံးသား အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားချေ၏။

ပီယောင်း ကျန်းရှောင်ဖန်ကို မကြည့်ပေ ထိုအစား

သူမက အလုံပိတ်ထားသော ဂူပေါက်ဝကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့် နေကာ မကောင်းသော အမှတ်ရစရာတချို့ စိတ်ထဲ ရောက်လာသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

တိတ်ဆိတ်မှု အချိန်အကြာကြီး လွှမ်းခြုံနေ၏။

ခဏအကြာမှာ သူ့ကို အစွမ်းကုန် ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ အဖြူရောင်ဝတ် ပုံရိပ်က ရုတ်တရက် စိတ်ထဲ ရောက်လာချေသည်ပင်။...

“ဟေး၊ ရှင့် နာမည် ဘယ်သူလဲ?”

ပိယောင် ကကျန်းရှောင်ဖန်ကို မေးလိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူမ ကျန်းရှောင်ဖန်ကို မမေးချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဂျိချန်းဖန်လို့ နာမည်ပေးထားတဲ့ ကျင်းယွမ် တပည့် ကို မေးချင်တာပါ ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့...

သူမ သူ့အကြောင်း အချက်အလက်တချို့ကို ကျန်းရှောင်ဖန်ဆီကပဲ ရနိုင်မည်။

ပိယောင်၏ မေးခွန်းကို ရင်ဆိုင်ရတော့ ကျန်းရှောင်ဖန်၏ အမူအရာက အနည်းငယ် သတိရှိနေတုန်းပဲ။ သူ ပိယောင်၏ မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆက်လက် လေ့လာနေသည်။

ပီယောင်း သူ၏ အတွေးများကို နားလည်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏ “လက်လျှော့လိုက်ပါ၊ ဒီဂူကို အလုံပိတ်ထားပြီးပြီ၊ ငါတို့ ထွက်လို့ မရဘူး...”

ကျန်းရှောင်ဖန် သူ့ပါးစပ် ဖွင့်လိုက်သည်။ထို့နောက်

သူ ဂူပေါက်ဝကို သွားကြည့်သောအခါ ၎င်းကို လုံးဝ အလုံပိတ်ထားသည်မှာအမှန်ပင်ဖြစ်နေကြောင်းမြင်ရအမှန်ပင်ဖြစ်နေကြောင်းမြင်ရလိုက်ရ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန် မြေပြင်ပေါ်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ ကြောက်မနေပါချေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ယုံကြည်ပါသည်သူ၏ သတ္တမမြောက် အစ်ကိုကြီးက သူ့ကို လာကယ်လိမ့်မည်။

“မင်း မကြောက်ပုံရတယ်?” ပိယောင် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန် ခေါင်းယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည် “ငါ့ရဲ့ သတ္တမမြောက် အစ်ကိုကြီးက ငါ့ကို လာကယ်လိမ့်မယ်။”

“ဟဲဟဲ~” ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ပီယောင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ဒီဂူကို လုံးဝ အလုံပိတ်ထားပြီ၊ ဘယ်သူက သူတို့ကို ကယ်နိုင်မှာလဲ?

သူမ သူ့ကို လှောင်ပြောင်ဖို့ လုပ်နေသည်။

သို့သော် သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ အဖြူရောင်ဝတ် ပုံရိပ် သူမ၏ စိတ်ထဲ မဝင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်၏၊ သူ တကယ် လာလိမ့်မည်လား?

ပီယောင်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည် “မင်းရဲ့ သတ္တမမြောက် အစ်ကိုကြီး နာမည်က ဂျိချန်းဖန်လား?”

“မင်း ဘယ်လို သိလဲ?” ကျန်းရှောင်ဖန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ပီယောင်း သူ့ကို မဖြေဘဲ ဆက်လက် မေးခွန်း ထုတ်သည် “မင်းတို့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း တပည့် ဘယ်မျိုးဆက်ကလဲ “

“မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ?” ကျန်းရှောင်ဖန် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ။

ဒါပေမယ့် ပီယောင်း၏ နောက်စကားများက သူ့ကို တုံ့ဆိုင်းသွားစေသည်။

“ဘာလို့ ငါနဲ့ မဆိုင်ရမှာလဲ? သူ အစောပိုင်းက ရေမြွေနက်ဆီကနေ ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ၊ ငါ ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်အကြောင်း အချက်အလက် မေးမြန်းလို့ မရဘူးလား?”

ပိယောင် ဖြောင့်မတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အိုး...” ကျန်းရှောင်ဖန် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည် “ငါ့ရဲ့ သတ္တမမြောက် အစ်ကိုကြီးနဲ့ ငါ နှစ်ယောက်လုံး တကျူး တောင်ထိပ် တပည့်တွေပါ။”

“ဒါကျူး တောင်ထိပ်၊ ဟုတ်လား?” ပီယောင်း စဉ်းစားနေသည်။

“တခြား ဘာတွေ ရှိသေးလဲ?”

“ဂျိချန်းဖန်က ဘယ်လို လူမျိုးလဲ?”

“သတ္တမမြောက် အစ်ကိုကြီးက အရမ်း ကောင်းတဲ့လူပါ၊ သူ ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တယ်၊ သူ ငါ့ကို ဘယ်လို ကျင့်ကြံရမယ်ဆိုတာ သင်ပေးခဲ့တယ်၊ ငါ့ကိုယ်ငါ ဘယ်လို ပြုမူရမယ်ဆိုတဲ့ နည်းလမ်း အမျိုးမျိုးကို သင်ပေးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူ ငါ့ကို ပြောခဲ့တာက...”

သွေးစက် ဂူအတွင်းမှာ အသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

တစ်ဦးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောကာ တစ်ဦးက ဖြည်းဖြည်းချင်း နားထောင်သည်။

ဒါပေမယ့် ချွင်းချက် မရှိဘဲ သူတို့ရဲ့ စာကြောင်းတိုင်း စကားလုံး သုံးလုံးပတ်ပတ်လည်မှာ လည်ပတ်နေသည်—

ဂျိချန်းဖန်!

သူတို့ စကားပြောနေတုန်းမှာ ဂူထဲက အသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဟေး? ရှင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...”

ပီယောင်း ညင်သာစွာ မေးလိုက်၏။သို့သော်

သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းရှောင်ဖန် အိပ်ပျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ဟဲဟဲ~ အရမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ။”

“ရှင် ဂျိချန်းဖန်က ရှင့်ကို တကယ် လာကယ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား?”

ပိ‌ယောင် ညင်သာစွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ထို့နောက်

သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ ဂူနံရံကို မှီနေပြီး အသေခံဖို့ တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဟုတ်တယ်။

သူမ သေရတော့မှာ သေချာတယ်လို့ ယုံကြည်၏။

တခြား ဘယ်သူက သူမကို ကယ်နိုင်မှာလဲ?

ပီယောင်း ဂူပေါက်ဝဆီသို့ မှင်သက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ရှစ်—“

ထိုအချိန်တွင် သူမ ဂူပေါက်ဝက ကျောက်တုံးကြီး တုန်ခါနေတယ်လို့ ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်?

အပြင်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိတာလား?!

မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပိယောင်၏ မျက်လုံးများတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

သူမ ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ သူမ၏ အကြည့်က ဂူပေါက်ဝ နေရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဒုန်းဒုန်း—“

နောက်တစ်ခဏတွင် ဂူ လုံးဝ ပြိုကျသွားကာ

မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထိုးဝင်လာသည်။

ပီယောင်း ထိုအလင်းတန်းကို အာရုံမစိုက်ပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့...

သူမ အဖြူရောင်ဝတ် ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။