ဖန်းယွဲ့၊ အပြင်ထွက်လာပြီး သေလိုက်စမ်း

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့ရှီဟောင် နှင့် အခြားသူများ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူတို့ရှေ့က ဒီလူက ဗေဒင်ဆရာလား?

ဖန်းယွဲ့ မြို့ မှာ ‘‌ ဗေဒင် ဟောသည်’ ဆိုသော ဆိုင်းဘုတ်ကို ဘယ်လိုလုပ် သတ္တိရှိရှိ ကိုင်ထားရဲတာလဲ? သူ တကယ် အစွမ်းအစတချို့ ပိုင်ဆိုင်ထားတာ ဖြစ်နိုင်မလား?!

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...

ဖန်းယွဲ့ မြို့ ဟာ ကျင့်ကြံသူများ နဲ့ ပြည့်နေခြင်းဖြစ်၏။

ဒီလို ဆိုင်းဘုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားနိုင်ပြီး ရိုက်မခံရဘူးဆိုရင်...

သူ တကယ် အစွမ်းအစ ရှိနေတာ သေချာပေါက် ဖြစ်ရမည်!

လူတိုင်း သူတို့ရှေ့က အဖိုးအိုကို သေချာ ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်ကြသည်။သူတို့ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ အဖိုးအိုသည် စုတ်ပြဲနေသော တာအို ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ မုတ်ဆိတ်ရှည်သည် ဖြူဖွေးနေသည်။ တာအိုသခင်တစ်ဦး၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့်တာအို အရှိန်အဝါများ ရှိနေပြီး အလွန် ထူးချွန်သော ဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်...

ဂျိချန်းဖန် သည် သူ၏ ရှေ့က အဖိုးအိုကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးယိရှန်း လား?!

ကျူးရှန်း လောက တွင် အနက်နဲဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်လား?

သူ ဒီနေရာမှာ သူ့ကို တွေ့လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဂျိချန်းဖန် သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ခါးက ဓားပေါ် တင်ထားပြီး သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို ပြုံးရယ်စွာ ကြည့်နေသည်။ ကျိုးယိရှန်း က ဘယ်လို လှည့်ကွက်တွေ ကစားဖို့ ရည်ရွယ်ထားသလဲဆိုတာ သိချင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှီဟောင်က ဂျိချန်းဖန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ စကားပြောရန် ရှေ့တိုးချင်သော အရိပ်အယောင် မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အစပြု၍ ရှေ့သို့ တိုးလာ၏။ သူ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ကျိုးယိရှန်းအား “ဆရာ၊ ခင်ဗျားကလည်း တာအို ဂိုဏ်းက ပုဂ္ဂိုလ်လား?” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒီ အဖိုးအို ကျိုးယိရှန်းက အလုပ်လက်မဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ၊ တာအို ဂိုဏ်းက ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ပါဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး...” ကျိုးယိရှန်း ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ကာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ၏ အကြည့်သည် ဂျိချန်းဖန်ဆီသို့ မသိမသာ ရောက်ရှိသွားသည်။

“အဟွတ် အဟွတ် ..”

“လူက‌လေးတို့ကို ခဏရပ်တန့်စေတာ သီးခြား အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး။”

“လူကလေးတို့ အားလုံး ထူးခြားတဲ့ စရိုက်လက္ခဏာနဲ့ နက်နဲတဲ့ နည်းစနစ်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတာကို မြင်ရလို့ လူကလေးတို့နဲ့ သိကျွမ်းချင်တာပါ။”

“လူလေးတို့ အားလုံး ကျင်းယွမ်က တပည့်တွေလား?”

ကျိုးယိရှန်းသည် ဂျိချန်းဖန်နှင့် အခြားသူများ၏ အချက်အလက်များကို တစ်ခါတည်း ဖော်ထုတ်လိုက်၏။

ပြောပြီးနောက် သူသည် အမြီးသုံးချောင်းမြေခွေး နှင့် သူမ၏ လက်ထဲက အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေး ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် သူ လျင်မြန်စွာနဲ့ သတိထားပြီး သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ရှီဟောင် မျက်နှာ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။

သူတို့၏ အချက်အလက်များကို တစ်ခါတည်း ဖော်ထုတ်လိုက်သည်?

ဒီလူက တကယ်ပဲ ဆရာကြီးတစ်ဦးဦး ဖြစ်နိုင်မလား?

သူ မသိစိတ်ဖြင့် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်၏၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တုံ့ဆိုင်းမှု အရိပ်အယောင် ရှိနေကာ ပြောလိုက်သည...

“ဆရာက ဗေဒင်ဆရာ ဖြစ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဟောပြောပေးနိုင်မလားလို့ သိချင်ပါတယ်?”

ဂျိချန်းဖန် ပြုံးရယ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာသောအခါ

“လွယ်ပါတယ်၊ လွယ်ပါတယ်...” ကျိုးယိရှန်း ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ မလှမ်းမကမ်းက စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုကို ညွှန်ပြပြီး “ကျွန်တော်တို့ အဲဒီ စားသောက်ဆိုင်မှာ သွားထိုင်ရင် ဘယ်လိုလဲ? ဒါက ဒီ အဖိုးအိုကို လူငယ်လေးရဲ့ ရုပ်ဆင်းရုပ်အသွင်ပြင်တွေကို သေချာ ကြည့်ဖို့လည်း အခွင့်အရေး ရစေပါလိမ့်မယ်။”

“ကောင်းပြီ!” ဂျိချန်းဖန် မဆိုင်းမတွ သဘောတူလိုက်၏။ထို့နောက်

သူကပင် စားသောက်ဆိုင်ဆီသို့ ဦးဆုံး လျှောက်သွားသူ ဖြစ်၏။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ အခြားသူများလည်း နောက်က ကပ်လိုက်သွားကြသည်။

စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးယိရှန်းသည် သူတို့ကို ထောင့်တစ်နေရာဆီ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် စားပွဲတစ်ခု ရှိပြီး ကျန်နေသေးသောစားလက်စ အစားအစာများသာ ရှိသည်။ ဘေးတွင် မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

ထို မိန်းကလေးသည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် ချစ်စဖွယ်ကောင်းပြီး နီရဲသော ပါးပြင်များ ရှိကာ ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ကိုးနှစ်ခန့်သာ ရှိပုံရသည်။

သူမ ကျိုးယိရှန်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချစ်စဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး “အဘိုး၊ ငွေရှင်းဖို့ လူတွေ ခေါ်လာတာလား?” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“...” ကျိုးယိရှန်း၏ အမူအရာ တင်းမာသွားသည်။

သူ သူ၏ မြေးမလေး၏ ပါးစပ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်- “မင်း ဗိုက်ပြည့်အောင် စားပြီးရင်တောင် ပါးစပ်ကို ပိတ်မထားနိုင်ဘူးလား?!”

ဒီလို ပြောပြီးနောက် သူ ရှက်ရွံ့သော အပြုံးဖြင့် နောက်လှည့်လာသည်။

သူ ဂျိချန်းဖန်က သူ့ကို ဖတ်၍မရသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အဟွတ် အဟွတ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ကြပါ၊ အားလုံး။ ဒါ ကျွန်တော့် မြေးမလေး ရှောင်ဟွမ် ပါ။ သူက ငယ်သေးပြီး လောကကြီးကို နားမလည်သေးပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဂရုမစိုက်ပါနဲ့...”

ကျိုးယိရှန်း ညင်သာစွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်သည် ဂျိချန်းဖန်ဆီ လှည့်သွားပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်- “လူငယ် မိတ်ဆွေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ။ ဒီ အဖိုးအို သေချာ ကြည့်ပါရစေ။”

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

သူ ကျိုးရှောင်ဟွမ် ကို ညင်သာစွာ ညွှန်ပြပြီး “ဆရာ၊ ခင်ဗျားရဲ့ မြေးမလေးကို ကျွန်တော့် ကံကြမ္မာကို ဟောပြောပေးဖို့ တောင်းဆိုနိုင်မလား?” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အာ?!”

ကျိုးယိရှန်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

လုရွှယ်ချီနှင့် အခြားသူများလည်း ဂျိချန်းဖန်ကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဒီ မိန်းကလေးငယ်လေးကို ဗေဒင်ဟောခိုင်းမယ်?

ညီငယ် ဂျိက ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ?

သူတို့ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း များများစားစား မပြောပေ။

ဂျိချန်းဖန် ဒီလို လုပ်နေတယ်ဆိုရင် အကြောင်းပြချက် ရှိရမည်။

သူတို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေရုံသာ ဖြစ်၏။

ကျိုးယိရှန်း တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ပြောလိုက်သည်- “လူငယ် လေး အတည်ပြောနေတာလား? ကျွန်တော့် မြေးမလေးကလည်း ဗေဒင်ဟောခြင်း ကို နားလည်ပေမယ့် သူက ငယ်သေးတယ်၊ တချို့ အရာတွေက...”

“ကိစ္စမရှိပါဘူး။”

ဂျိချန်းဖန် သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူ ကျိုးယိရှန်းဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အကြောင်း လုံးဝ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်လူက တကယ့် အစွမ်းအစ ရှိချင် ရှိနိုင်ပေမယ့်...

ဒီလူကလည်း အလွန် နက်နဲဆန်းကြယ်သူပဲ!

ကျိုးရှောင်ဟွမ်က ငယ်ပေမယ့် သူမသည် ဗေဒင်ဟောခြင်း အတတ်ပညာကို တကယ်နားလည်‌ နေသည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် ကျိုးရှောင်ဟွမ်ထံ လျှောက်သွားပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး “ညီမလေး ရှောင်ဟွမ်၊ မင်း ငါ့ကို ကံကြမ္မာ ဟောပြောပေးနိုင်မလား?” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျိုးရှောင်ဟွမ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

သူမ မသိစိတ်ဖြင့် ကျိုးယိရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ဟောပြောသင့်သလားဟု မေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျိုးယိရှန်း လျင်မြန်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

ဟောပြောလိုက်!

မဟောပြောရင် ဘယ်သူက ငါတို့အတွက် ငွေရှင်းပေးမှာလဲ?!

ကျိုးရှောင်ဟွမ် နားလည်သွားကာ

သူမ ဂျိချန်းဖန်ကို ပြုံးရယ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး “အစ်ကိုကြီး၊ ဘာသိချင်လဲ?” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အနာဂတ်ကိုပဲ ဟောပြောကြည့်ရအောင်” ဟု ဂျိချန်းဖန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ကျိုးရှောင်ဟွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ မင်တံ နဲ့ စာရွက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး “အစ်ကိုကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စာရွက်ပေါ်မှာ စာလုံးတစ်လုံး ရေးပေးပါ။ ဂဏန်း ဖြစ်ဖြစ် စကားလုံး ဖြစ်ဖြစ် ရတယ်။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဂျိချန်းဖန် မင်တံ ကို ယူလိုက်ပြီး စာရွက်ပေါ်မှာ ‘ကိုး’ ဆိုတဲ့ စာလုံးကို မဆိုင်းမတွ ရေးလိုက်သည်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျိုးရှောင်ဟွမ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

သူမ စာရွက်ပေါ်က ‘ကိုး’ စာလုံးကို သေချာ ကြည့်လိုက် ကာ ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ကို အကဲခတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ကျိုးရှောင်ဟွမ် ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “အစ်ကိုကြီး၊ တာအို ဂိုဏ်းမှာ ကိုး က အမြင့်ဆုံးပါ။အကို့ရဲ့ အနာဂတ် ကို စာလုံး ရှစ်လုံးနဲ့သာ အကျဉ်းချုပ်နိုင်တယ်။”

“ဘယ် စာလုံး ရှစ်လုံးလဲ?” ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

လုရွှေချီနှင့် အခြားသူများလည်း သိချင်စိတ် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ကျိုးရှောင်ဟွမ် မင်တံ ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

သူမ မဖြေဘဲ အဖြေကို စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးလိုက်သည်—"ကောင်းကင် နဲ့ မြေကြီး တစ်ခွင်မှာ၊ ငါ တစ်ယောက်တည်းသာ အစွမ်းအထက်ဆုံး”

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ဂျိချန်းဖန်ကမူ မှိန်ဖျော့စွာသာ ပြုံးလိုက်သည်။ထို့နောက်

သူ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ငွေစတစ်ခုကို ကျိုးယိရှန်း၏ လက်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးရှောင်ဟွမ်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး “ရှောင်ဟွမ်၊ မင်းရဲ့ စကားတွေကို အကို မှတ်ထားပါ့မယ်။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျိုးယိရှန်းက သူ့လက်ထဲက ငွေစကို ပွတ်သပ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

လုရွှယ်ချီ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ထို့နောက် ထရပ်ပြီး ကျိုးရှောင်ဟွမ်၏ ဘေးသို့ သွားကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်- “ရှောင်ဟွမ်၊ မင်း ငါ့ကိုလည်း ကံကြမ္မာ ဟောပြောပေးနိုင်မလား?”

“အင်း?” ကျိုးရှောင်ဟွမ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ လှည့်လည်သွားပြီး “အစ်မကြီး၊ ပြောဖို့ မလိုဘူး၊ အစ်မကြီး ဘာကို ဟောပြောချင်လဲဆိုတာ ငါ သိတယ်။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အင်း? မင်း သိတယ်?” လုရွှယ်ချီ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

“အွန်း-ဟွန်း!” ကျိုးရှောင်ဟွမ် ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ ဂျိချန်းဖန်ကို ညွှန်ပြပြီး “အစ်မကြီး၊ အစ်မကြီးရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဟောပြောချင်တာ မဟုတ်လား? စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစ်မကြီးနဲ့ ဒီ အစ်ကိုကြီးက လက်ထပ်ဖို့ ကံကြမ္မာ ပါလာတာ!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အာ?” လုရွှေချီ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို သူမ၏ လှပသော မျက်နှာ အလွန်အမင်း နီရဲသွားသည်။ သူမ လျင်မြန်စွာ လှည့်ထွက်သွားပြီး ဘယ်သူ့မျက်နှာကိုမှ မကြည့်ရဲပေ။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းယမ်းပြီး ရယ်လိုက်သည်။

သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ကာ ကျိုးရှောင်ဟွမ်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လုရွှယ်ချီဆီ လှည့်ပြီး “ရွှယ်ချီ၊ ကို့ အတွက် ဝိုင်တစ်ခွက် နွေးပေးပါဦး။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အင်း?!”

ဒီစကားတွေ ကြားလိုက်ရတော့ လုရွှယ်ချီ ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမ ဂျိချန်းဖန်ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး “အစ်ကိုကြီး ဂျိ၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ?” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချီဟောက်နှင့် အခြားသူများလည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဂျိချန်းဖန် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဖန်းယွဲ့ ဘိုးဘေးအကြောင်း ကို စုံစမ်းဖို့။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ စားသောက်ဆိုင်မှ လှမ်းထွက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ဓား အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိမ်တိုက်များဆီသို့ တက်လှမ်းသွား၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် ရှင်းလင်းသော အသံတစ်ခု ဖန်းယွဲ့ မြို့ တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“ဖန်းယွဲ့၊ အအပြင်ထွက်လာပြီးအသေံလိုက်စမ်း!”