သဘောတူညီမှု
Vol. 33 Ch. 493
“အဲဒီကမ္ဘာရဲ့ ငါ့မှတ်ဉာဏ်တွေကို မရေမရာပဲမှတ်မိတယ် ၊ ငါ အဲဒီမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေခဲ့ရတယ်ဆိုတာကိုပဲ မှတ်မိတော့တယ် ၊ အဲဒီမှာ ငါ့အတွက် အရမ်းအရေးပါတဲ့လူတွေ ရှိတယ် ၊ မဟုတ်ဘူး ၊ သူတို့ သက်ရှိလူသားတွေ ဟုတ် မဟုတ်ကိုတောင် ငါမသေချာဘူး”
ကောင်းမင်သည် ရှေ့နောက်မဆီလျော်စွာ ပြောနေသည်။
“သက်ရှိနဲ့ သေဆုံးတာတွေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတယ် ၊ သရဲပုံပြင်တွေအားလုံး အမှန်တကယ် ဖြစ်လာတယ် ၊ ည၊ သေခြင်းတရားနဲ့ မိုးရေတွေဟာ နေရာတိုင်းမှာ ရွာသွန်းနေခဲ့တယ်…”
ကောင်းမင်၏ရှေ့နောက်မဆီလျော်သော စကားများသည် စကားပြောစက်ထဲမှ အသံ၏အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။
“မင်းရဲ့ ဖော်ပြချက်တွေက အဲဒီအိပ်မက်ကို ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ကမ္ဘာနဲ့ တူစေပေမယ့် အတူတူတော့ မဟုတ်ဘူး ၊ မင်းက အိပ်မက်ရဲ့အစွန်းမှာ ရှိခဲ့တာပဲ ၊ ဒါပေမယ့် လမ်းဆုံမှာ နောက်ဆုံးခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်တဲ့အခါ မင်းက နက်ရှိုင်းချောက်နက်ထဲကိုကျသွားတာ မဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့ဘဝထဲကို ဝင်ရောက်သွားခဲ့တာပဲ”
ထိုအသံသည် အရာများစွာ သိနေလေသည်။ ကောင်းမင်သည် သူ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို သဘောတူလိုက်သည်။
“ငါ အဲဒီအိပ်မက်ဆိုးဆီကို ဘယ်လို ပြန်သွားနိုင်မလဲ”
“အရမ်း ခက်ခဲတယ် ၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါ မင်းကို အခု မကူညီနိုင်သေးဘူး… ငါ့ရဲ့ ချိတ်ပိတ်ခံထားရတဲ့ ဦးနှောက်ကို မသေဆေး ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာ မတွေ့မချင်းပေါ့”
ထိုအသံက ငါးစာတစ်ခုကို ချပေးလိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိရင် ဒီစကားပြောစက်ကို မင်းရဲ့ နှလုံးသားနားမှာ ထားလိုက်လို့ရတယ် ၊ အဲဒါက မင်းနဲ့အတူ တခြားအိပ်မက်တွေထဲ ဝင်ရောက်နိုင်တယ် ၊ ငါလည်း အဲဒါကတဆင့် မင်းကို ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်”
ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလကားရသည့် နေ့လယ်စာ မရှိပေ။ အရာအားလုံးတွင် တန်ဖိုးတစ်ခု ရှိသည်။ ကောင်းမင်သည် ယင်းကို သိသော်လည်း ကြိုးစားကြည့်ရန် ဆန္ဒရှိသည်။ ကောင်းမင်သည် စကားပြောစက်ကို သူ့နှလုံးသားနားတွင် ထားလိုက်သည်။
“သဘောတူတယ်”
“ငါ မင်းကို လိမ်နေမှာ မကြောက်ဘူးလား ၊ မသေဆေးရဲ့ လက်စားချေတာကို မကြောက်ဘူးလား”
ကောင်းမင်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ထိုအသံကို အံ့အားသင့်စေသည်။ သူသည် ကောင်းမင်တစ်ယောက် အိပ်မက်ဆိုးထဲတွင် မည်သည့်အရာများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို သိချင်သွားသည်။
“ငါ မင်းကို အပြည့်အဝတော့ မယုံသေးဘူး၊ ဒါပေမယ့် အဲဒါက ငါမင်းကို ကူညီတာနဲ့တော့ မဆန့်ကျင်ပါဘူး ၊ ငါက အဖြေတစ်ခုပဲ လိုတာ”
ကောင်းမင်မျက်လုံးများထဲမှ ရှုပ်ထွေးမှုက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
“ထူးခြားတဲ့ ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ပဲ”
ထိုအသံက ပြုံးလိုက်သည်။
“ရှန်ဟိုင်းစိတ္တဇဆေးရုံ တည်ထောင်သူကို တန်လင်းလို့ ခေါ်တယ် ၊ မသေဆေးရဲ့ အကြီးအကဲတွေက သူဘာလုပ်ခဲ့လဲကို မသိကြဘူး ၊ မင်း အခက်အခဲ တစ်ခုခုနဲ့ကြုံတွေ့ရင် သူ့ဆီ သွားလို့ရတယ် ၊ ကောင်းပြီလေ ၊ မင်း ထွက်ခွာဖို့ အချိန်တန်ပြီ ၊ အိမ်သာထဲက ကလေးကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်သွားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”
“ခဏလေး၊ ငါ့မှာ မေးခွန်းတစ်ခု ကျန်သေးတယ်”
ကောင်းမင် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။
“ရှန်ဟိုင်းစိတ္တဇဆေးရုံက အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲထားတာ ၊ အပြင်ဘက်အလွှာက ခန္ဓာကိုယ်နယ်မြေဖြစ်ပြီး၊ ပင်မဗဟိုချက်က စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေပဲ ၊ ငါက စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲမှာ ရှိနေတာလား ၊ ဒါက မင်းရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးလား ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ဟာလား”
“ဒါက တန်လင်းရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးပဲ ၊ ဒါက မသေဆေးက သူ့စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုပုံရှိသလဲဆိုတာပဲ ၊ ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးအတွက်ကတော့ ဘယ်သူမှ အခုထိ ပုံတူမကူးရဲသေးဘူး”
ထိုအသံသည် အလွန်ပင်ပန်းသွားပုံရသည်။
ကောင်းမင်သည် သူစွမ်းအားပြည့်အချိန်တွင် ထိုအသံကို အခြေခံအားဖြင့် နားလည်သော်လည်း သူ အခုထိတော့ ထိုအသံက ဘာလဲဆိုတာ သူမသိသေးပေ။ သူက လူသားလား။ ကွန်ပျူတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သရဲလား။ သူသည် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုနှင့်မှ မတူညီပေ။
ကောင်းမင်သည် စာသင်ခန်းမှ ထွက်လာလိုက်သည်။ ကော်ရစ်ဒါက ပြိုကျနေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို အပြင်ဘက်သို့ အတင်းအကျပ် တွန်းထုတ်နေလေသည်။ ကောင်းမင်သည် အိမ်သာသို့ အပြေးအလွှားသွားလိုက်ပြီး အိမ်သာခန်းတံခါးကို ကန်ချလိုက်သည်။
“ကျုပ်တို့ သွားရတော့မယ်”
သူသည် ဒေါက်တာစီ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြေးလွှားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ဒေါက်တာစီ၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အိပ်မက်ကြောင့် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်။ နာကျင်မှုသည် နေရာအနှံ့မှ ထိုးတက်လာသည်။
ကောင်းမင် မျက်လုံးများကို ဖျတ်ခနဲ့ ဖွင့်လိုက်သည်။ ကောင်းမင်သည် သူ ဓာတ်ခွဲခန်းစမ်းသပ်ခန်းအတွင်း၌ ရှိနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ တုန့်ကောနှင့် ဝန်ထမ်းနှစ်ယောက်သည် တံခါးကို အကြိမ်ကြိမ် ထုရိုက်နေကြလေသည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်”
ကောင်းမင် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူအများအပြားကို မြင်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ခရီးစဉ် ပြီးဆုံးသွားပါပြီ ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စက်ပစ္စည်းတွေမှာ ပြဿနာရှိနေလို့ပါ ၊ လက်မှတ်ဖိုးကို ပြန်အမ်းပေးပါ့မယ် ၊ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပြဿနာအတွက် အရမ်းကို စိတ်မကောင်းပါဘူးခင်ဗျာ”
စီနီယာဝန်ထမ်းသည် ကောင်းမင် အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“စက်ပစ္စည်းမှာ ပြဿနာရှိတယ် ဟုတ်လား”
ကောင်းမင်သည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ ဒီလျှို့ဝှက်ခန်းအကြောင်း ပြောနေတာလား”
“အိပ်မက်ထဲ ဝင်ဖို့ ပုလင်းနှစ်လုံးပဲ ရှိသင့်တာပါ ၊ ဒီထဲမှာ အနီရောင်ပုလင်းအပိုတစ်လုံး ဘယ်သူ ထားခဲ့လဲ ကျွန်မမသိပါဘူး”
တုန့်ကောသည် သူမ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထံမှ အချက်ပြမှုများကို မမြင်လိုက်ဘဲ အမှန်တရားကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် ၊ ခင်ဗျားက တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့အီစတာဥကို နှိုးဆွလိုက်မိတာပဲ”
ဝန်ထမ်းနှစ်ယောက်က တုန့်ကောအား သူတို့နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
“နှိုးဆွနိုင်ခြေက (၁) ရာခိုင်နှုန်းတောင် မရှိလို့ ဒီဇာတ်ကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ လေ့ကျင့်တာရှားတယ်လေ ၊ နောက်ပြီး တုန့်ကောက ဝန်ထမ်းအသစ်ဖြစ်လို့ ပြဿနာအသေးစားလေး ဖြစ်သွားတာပါ”
သူတို့သည် အပြစ်ကို တုန့်ကောအပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပုံချလိုက်သည်။
တုန့်ကော မည်မျှအမှားလုပ်ခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းမင်က ပြောလိုက်သည်။
“ဒီမိန်းကလေးက ဘာမှားတာမှ လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော်မထင်ဘူး ၊ သူက သူ့ရဲ့ ဇာတ်ကောင်ရုပ်အပြည့်နဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တွားသွားတာကို မနားတမ်း လုပ်နေခဲ့တာ ၊ ကျွန်တော့်ကို မေးရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့စက်ပစ္စည်းကို ပြန်စစ်ဆေးသင့်တယ်လို့ထင်တယ်”
တုန့်ကောသည် ကောင်းမင်က သူမဘက် ရပ်တည်ပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဟတ်ထိသွားခဲ့သည်။
“ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို စိတ်ထဲမထားပါဘူး၊ ငွေပြန်အမ်းဖို့လည်း မလိုအပ်ဘူး ၊ ခရီးစဉ်ကို ဆက်လုပ်ပါ”
ကောင်းမင်သည် ထိုင်နေရာမှ ထရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားအတွင်း၌ အသစ်တစ်ခုခု ရှိနေသည်ကို သူခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သွေးစွန်းနေသော စကားပြောစက်တစ်လုံးကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ့ကျောဘက်တွင်လည်း သတင်းစာဟောင်းအချို့ ကပ်နေလေသည်။ ၎င်းတို့သည် လူသတ်မှုများအကြောင်း ဆောင်းပါးများချည်းသာ ဖြစ်သည်။
“တခြားဧည့်သည်တွေ ထွက်သွားကြပြီဆိုတော့ ဒီခရီးစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းရပါလိမ့်မယ် ၊ ခင်ဗျားရဲ့ လက်မှတ်ဖိုးကို ပြန်အမ်းပေးပါ့မယ်”
ဝန်ထမ်းနှစ်ယောက်သည် ဆက်လက် တောင်းပန်နေကြသည်။ သူတို့သည် ကောင်းမင်က သူတို့ကို တရားမစွဲရန်သာ မျှော်လင့်နေကြသည်။ တခြားဧည့်သည်များက ကောင်းမင်အပေါ် သွေးများဖိတ်စင်စေခဲ့ပြီး ကောင်းမင်က သူတို့ကို ပြန်ကြောက်လန့်စေခဲ့သည်။ နှစ်ဖက်စလုံး ထိခိုက်ခဲ့ရသည်။ ဤကိစ္စသည် တရားရုံးထိ ရောက်သွားပါက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီး ပြဿနာတက်ပေလိမ့်မည်။
“ကောင်းပါပြီ ဒါဆိုလည်း”
ကောင်းမင်သည် သတင်းစာကို ကောက်ယူ၍ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးများကို သုတ်မည့်ဟန် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့အား သူ့အနားတွင် ဆက်သိမ်းထားလိုက်သည်။ မီးများ လင်းလာသည်။ ဝန်ထမ်းများသည် သူ့ကို ဦးဆောင်ခေါ်လာပြီး ကောင်းမင်သည်လည်း ရှန်ဟိုင်းစိတ္တဇဆေးရုံမှ ထွက်ခွာလိုက်သည်။
သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ကောင်းမင် ပေါ်လာသောအခါ ဧည့်သည်များက ချက်ချင်းသတိထားလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ကောင်းမင်အား ဒါရိုက်တာရုံးခန်းအပြင်ဘက်မှ တွားသွားနေသော အရူးနှင့် တိုက်ကြည့်၍ မရပေ။
“ဒီနေရာက ဒီတစ်ကြိမ် သရုပ်ဆောင် အပိုငှားထားတာလား”
ကျယ်ကျစ်၏ ခြေထောက်များသည် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းမင်နှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်ခဲ့ပြီး မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ကောင်းမင်သည် လျော်ကြေးကို မစောင့်တော့ဘဲ ဓာတ်လှေကားဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ နဝမအာရုံ အာရုံခံဌာနမှ အမျိုးသမီးသည် တော်တော်ကြာကြာ စောင့်နေခဲ့ရသောကြောင့် ထွက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ သတ္တမထပ်သို့ ပြန်ရောက်လာလေသည်။ ဓာတ်လှေကားတံခါးများ ပွင့်လာသောအခါ ရင်းနှီးသောအသံကို သူကြားလိုက်ရသည်။
“ရှင် ဘာလို့ အရမ်းကြောက်စရာကောင်းနေတာလဲ ၊ ဒီပုံစံနဲ့ဆို သူဌေးဆီက အမှတ်ကောင်းတွေ ရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်”
ထိုအမျိုးသမီး၏ ဦးထုပ်မှာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အနက်ရောင်ဆံပင်များသည် သူမ၏ ပခုံးတဝိုက်တွင် ကျရောက်နေပြီး သူမလည်ပင်းပတ်လည်ရှိ ထူးဆန်းသော တက်တူးကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။
“ခင်ဗျား ရှာခိုင်းတဲ့သူကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့ခဲ့တယ်”
ကောင်းမင်သည် ထိုသတင်းစာဟောင်းကို အမျိုးသမီးအား ပေးလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့အသိစိတ်က အိပ်မက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတာ ၊ သူ ကျွန်တော့်နဲ့အတူ လွတ်မြောက်လာသင့်ပေမယ့် ကျွန်တော် နိုးလာတော့ သူ့ကို မတွေ့ရတော့ဘူး”
ထိုအမျိုးသမီးသည် သတင်းစာကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းများ ကွေးတက်သွားသည်။
“ကြည့်ရတာ တခြား အကူအညီတစ်ယောက်ယောက်ကို ငါရှာဖို့လိုမယ် ထင်တယ်”