တုန့်ကော
Vol. 33 Ch. 485
တုန့်ကောသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အကပညာကို လေ့လာဆည်းပူးခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူမ၏ အိပ်မက်စင်မြင့်သည် ပွဲဦးထွက်မင်းသမီးဖြစ်လိုသော်လည်း သူမ၏အမှန်တကယ် စင်မြင့်သည် သရဲအိမ်တစ်လုံးရှိ လူနာခန်းကုတင်အောက်တွင် ဖြစ်နေလေသည်။
သူမဘွဲ့ရပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏စူပါလူသားပျော့ပြောင်းမှုဖြင့် ရှန်ဟိုင်း စိတ္တဇဆေးရုံတွင် သရုပ်ဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့်ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပုံပျက်နေသော လူနာတစ်ဦးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့ရသည်။ နှစ်ပတ်ကြာ လေ့ကျင့်ရေးပြီးနောက် ဤသည်မှာ တုန့်ကောတစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူရသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဘလူးတုသ်နားကြပ်မှတစ်ဆင့် အမိန့်များကို စောင့်ဆိုင်းရင်း စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် သူမ၏နေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမအတွက် အံ့အားသင့်ရသည်မှာ ဧည့်သည်တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ကုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်၍ သူမကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ကုတင်အောက်တွင် မဲမှောင်နေလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူများသည် အပြင်ဘက်မှ မည်သည့်အရာကိုမျှ မြင်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။ သို့သော် တုန့်ကောသည် စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။ ဧည့်သည်၏အကြည့်သည် အလွန်ထူးဆန်းသည်။ ၎င်းသည် ငါးပြတိုက်ရှိ ရေသူမများကို ကြည့်ရှုနေသည့် လူများကဲ့သို့အကြည့် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက ရေသူမများသည် အတုဖြစ်သည်ကို သိကြသည်။ သို့သော် ထိုဧည့်သည်သည် ရေသူမ၏အရသာကို မြည်းစမ်းရန် ကြိုးပမ်းနေသည့်အလား ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အမျိုးမျိုးကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဒါက အရမ်းပုံမှန်မဟုတ်ဘူးနော်။
တုန့်ကောသည် မလှုပ်ရှားရဲသော်လည်း ထို့နောက် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို သတိပြုမိသည်။ ဧည့်သည်၏မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်မှုကို သူမ မြင်လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။
“သူ ဘာလို့ စိတ်ပျက်နေရတာလဲ ၊ သူက ကုတင်အောက်မှာ သရဲအစစ်ကို မြင်ချင်နေတာလား”
တုန့်ကော ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမ၏အကမင်းသမီးအိပ်မက်မှာ ပျက်သုဉ်းသွားပြီဖြစ်သည်။ ဘယ်သူက ဒီလူကို သူမကို အထင်သေးဖို့ ခွင့်ပြုချက်ပေးထားလို့လဲ။
နားကြပ်မှ အမိန့်များဖြင့် တုန့်ကောသည် ချက်ချင်း သူမ၏မျက်နှာအမူအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူမသည် အခန်းထဲရှိလူများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် အသံအချို့ကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။
“သဲလွန်စတစ်ခုခု ရှိလို့လား”
အန်းယွမ်သည် သူနောက်ဆုံးအကြိမ် လာခဲ့စဉ်က အခြားအခန်းတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သောကြောင့် ထိုအခန်းတွင် ဘာတွေရှိသည်ကို သူမသိခဲ့ပေ။ သူသည် ကုတင်ဆီသို့ သတိထား၍ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။ သူ ကုတင်အောက်ကို ငုံ့ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် တုန့်ကော၏မျက်နှာက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“အား!”
အန်းယွမ် ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။ အစ်မချောင်မှာ တံခါးမှ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
တုန့်ကောမှာ ထူးဆန်းစွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။ သူမသည် အန်းယွမ်နှင့် အစ်မချောင်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေလက်များကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ထား၍ ကောင်းမင်ဆီသို့ တွားသွားလိုက်သည်။ ပြောင်းပြန်လှန်ထားသော မျက်နှာ၊ ကျယ်လောင်သောအော်သံနှင့် ပုံပျက်နေသောခြေလက်များဖြင့် တုန့်ကောသည် သရုပ်ဆောင်များအား ဧည့်သည်များကို မထိရန် တားမြစ်ထားသော စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်၍ ကောင်းမင်ကို လိုက်ဖမ်းလိုက်သည်။
“သူ သရဲပူးနေတာလား”
ကောင်းမင် လှည့်ပြေးလိုက်သည်။ တုန့်ကော၏ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ကောင်းမင်သည် လူသစ်တိုင်း လုပ်မည့်အမှားမျိုးကို လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် လမ်းကြောင်းများကို စစ်ဆေးခြင်းမရှိဘဲ ပြေးလွှားသွားသည်။ ‘သရဲ’ များက သူ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်နိုင်သည်အထိ သူ့ကိုယ့်သူ ချောင်ပိတ်မိစေလိမ့်မည်။
တုန့်ကောသည် သူမတတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် တွားသွားသော်လည်း သူ့အား မည်သို့မျှ လိုက်မမီနိုင်ခဲ့ပေ။
“ငါ ဒီမှာ နှစ်ပတ်ကြာနေခဲ့ပြီး လမ်းကြောင်းတိုင်းကို ကျွမ်းကျင်နေပြီ ၊ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ ဒီလူက ငါ့ထက် ဒီနေရာကို ပိုကျွမ်းနေရတာလဲ ၊ သူ့မှာ ညကြည့်မျက်လုံးရှိနေတာလား”
တုန့်ကောသည် သုံးမိနစ်ကြာ တွားသွားပြီးနောက် ပင်ပန်းသွားလေသည်။ သူမ အကြောဆန့်ရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ အမိန့်များအရ ကောင်းမင်သည် အပြင်ဘက်အလွှာမှ ထွက်ပြေးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ့မအား ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် ကောင်းမင်ကို တစ်ကိုယ်တည်း ကစားသမားဇာတ်လမ်းဆီသို့ ဦးဆောင်ရန် သူမ၏ဘေးထွက်မစ်ရှင်ကို လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။
သရဲအိမ်သည် လွတ်လပ်မှုအဆင့်မြင့်မားပေသည်။ သရုပ်ဆောင်များစွာလည်း ရှိသည်။ လိုက်နာရမည့် သတ်မှတ်ထားသော ဇာတ်ညွှန်းမရှိပေ။ ထို့ကြောာင့်ပင် အန်းယွမ်နဲ့ ကျယ်ကျစ်၏အဖွဲ့များက ယင်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားချင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါတော့ တကယ်ကို ငါ့ကိုယ်ငါ ပြဿနာရှာမိနေတာပဲ”
တုန့်ကောသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်တွားသွားရင်း သူမ၏စိတ်ခံစားချက်များကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။ သူမ နောက်ထပ် တစ်မိနစ်ခန့် တွားသွားလိုက်သည်။ ကောင်းမင်သည် သူမနှင့်ဝေးရာသို့ ပို၍ပြေးသွားသောကြောင့် သူမအော်ပြောလိုက်ရသည်။
“စောင့်ပါဦး”
“သူ စကားပြောလိုက်တာလား”
ကောင်းမင်သည် ထောင့်ဘက်သို့ ချိုးလိုက်ပြီး တုန့်ကောအား သိချင်စိတ်ဖြင့် ငုတ်တုတ်ထိုင်၍ စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည်။
ကောင်းမင်၏စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသော တုန့်ကောသည် လူများကို ခြောက်လှန့်ရသည့် ပျော်ရွှင်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားတော့သည်။ သူမသည် ထူးဆန်းစွာဖြင့် စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခံစားနေရသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ပီသမှုကြောင့် သူမဆက်လက် သရုပ်ဆောင်နေရသည်။
“ကျွန်မ ရှင့်ကို ကယ်တင်နေတာပါ ၊ သူနာပြုက ဒါရိုက်တာနဲ့ အတူပူးပေါင်းနေတာပဲ ၊ သူတို့က ရှင့်ကို မကောင်းဆိုးဝါးတွေဆီ အစာကျွေးချင်နေကြတာ”
“အိုကေ”
ကောင်းမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မင်း ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ကတည်းက… ငါဆိုလိုတာက… မင်း ဒီမှာ ဆေးရုံတက်ကတည်းက ထူးဆန်းတဲ့အရာ တစ်ခုခု တွေ့ဖူးလား ၊ ဥပမာ - လူစိမ်းတစ်ယောက်က မင်းရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကြားထဲ ရောက်လာတာမျိုးပေါ့”
“ဟမ်”
တုန့်ကော စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
“ထားလိုက်ပါတော့ နောက်တစ်ဆင့်ကို သွားကြစို့”
အန်းယွမ်နှင့် ကျယ်ကျစ်တို့ထံမှ ကောင်းမင်သည် ဤသရဲအိမ်သည် ကြီးမားကြောင်း သိခဲ့ရသည်။ ဇာတ်လမ်းသွား၏တိုးတက်မှုနှင့် ချိတ်ဆက်နေသည့် လျှို့ဝှက်ဇုန်များစွာ ရှိသည်။ သူသည် နေရာတစ်ခုလုံးကို စူးစမ်းချင်သောကြောင့် ဖြုန်းတီးရန် အချိန်မရှိပေ။
“ဒီဆေးရုံမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဝှက်ထားတယ် ကျွန်မတို့ရဲ့ ဒါရိုက်တာက အချိန်အကြာကြီးကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးပြီ၊ ကောလဟာလတွေအရ ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်ရှိဒါရိုက်တာက တကယ်တော့ လူနာတစ်ယောက်ပဲ ၊ သူက ကျွန်မတို့အပေါ်မှာ စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်နေခဲ့တာ ၊ သူ့ရဲ့ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး ပရောဂျက်က…”
တုန့်ကောသည် မဲမှောင်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဝမ်းနည်းစရာဘဝ ပရောဂျက်တဲ့”
“ဝမ်းနည်းစရာဘဝ ပရောဂျက်”
“ဒါရိုက်တာက တစ်ခုခုကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့အတွက် အရမ်းစိတ်ပျက်အားငယ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ကို လိုအပ်တယ် ၊ လက်တွေ့ဘဝမှာ သင့်တော်တဲ့စတေးခံ မရှိဘူးလေ ၊ ဒါကြောင့် သူ အဲ့ဒါကို ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားတယ် ၊ သူက ကျွန်မတို့ကို ရူးသွပ်သွားအောင်နဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ဆုံးရှုံးသွားအောင် အိပ်မက်ဆိုးထဲမှာ ထောင်ချောက်ဆင်ထားတာ ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက ပုံပျက်လာအောင်ပေါ့”
တုန့်ကောက ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ၏စကားများသည် ကောင်းမင်နှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။ သဘာဝအားဖြင့် တုန့်ကောသည် ယင်းကို မသိပါပေ။
“ဒါဆို ငါ ဒါရိုက်တာကို သတ်ပစ်လိုက်ရမလား”
သူ၏စကားသံများသည် အတက်အကျမရှိဖြစ်နေလေသည်။ ကောင်းမင်သည် အရာအားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်လိုက်နိုင်ပုံရသည်။
တုန့်ကော၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များ ကျဆင်းသွားသည်။ ကောင်းမင်က သူမပြောရမည့်စကားများကို မေ့လျော့သွားစေသည်။ လူသစ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမရှေ့မှ ဧည့်သည်သည် ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေတော့သည်။
“သူ ဝတ်ပြုဓလေ့ကိုမပြီးခင် ဒါရိုက်တာ ဝှက်ထားတဲ့အရာကို ကျွန်မတို့ ရှာဖို့လိုတယ်”
တုန့်ကောသည် သူမကိုယ်သူမ ပိုကြောက်စရာကောင်းစေရန် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားကို ဆက်လက် တွန့်လိမ်ထားသည်။
“ဒီအနေအထားကို ထိန်းထားရတာ မပင်ပန်းဘူးလား ၊ ဖော်ထုတ်ခံရမှာကို မပူပါနဲ့ ၊ ဒီနေရာမှာ ကင်မရာမရှိဘူး ၊ မင်းအနားယူလို့ရပါတယ်”
ကောင်းမင် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ တုန့်ကော၏ နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးသွား၏။ ထို့နောက် သူမ၏နောက်ကျောတွင် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သရဲအိမ်သည် ကင်မရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်သည် သူလိုက်ဖမ်းခံနေရချိန်တွင် ကင်မရာမျက်ကွယ်နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ချေသည်။
တုန့်ကော အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူမသည် သူမလည်ပင်းပေါ်ရှိ ခြေထောက်များကို ချလိုက်ပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
“ကျွန်မကို မနှောင့်ယှက်နဲ့နော် ၊ ရှင့်ကို အရေးကြီးတဲ့အရာတစ်ခု ပြောပြမယ် ၊ ရှင် မှတ်ထားရမယ်”
“ကောင်းပြီ”
“ကျွန်မ ဒါရိုက်တာနဲ့ အဓိကသူနာပြုမတို့ စကားပြောတာကို တစ်ခါက ဒါရိုက်တာရုံးခန်းအပြင်ဘက်မှာ ခိုးနားထောင်ခဲ့ဖူးတယ် ၊ သူတို့လုပ်သမျှ အရာအားလုံးက အနက်ရောင်သေတ္တာတစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်နေတယ် ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အရှိဆုံးသူကသာ အဲဒီသေတ္တာကို ဖွင့်နိုင်တယ်တဲ့”
“ဒါဆို ငါလုပ်ရမှာက အဲဒီသေတ္တာထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့အရာကို ရှာဖို့လား”
ကောင်းမင်သည် အနက်ရောင်သေတ္တာဟူသော ဝေါဟာရကို မှတ်သားလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ရှင့်ကို ဒါရိုက်တာရုံးခန်းကို ခေါ်သွားပေးနိုင်တယ် ၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီမတိုင်ခင် ရှင် အချက်သုံးခုကို ကျွန်မကို သက်သေပြရမယ်”
တုန့်ကော၏ မျက်လုံးများတွင် ကောက်ကျစ်မှုတချို့ ဖြတ်သန်းသွားရင်း လက်ချောင်းသုံးချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ရှင့်မှာ သတ္တိ၊ အပြစ်ကင်းစင်မှုနဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အဲ့တာတွေ လုံလုံလောက်လောက်ရှိရမယ်”
တုန့်ကောအား စိတ္တဇဆေးရုံတွင် အခက်ခဲဆုံးဇာတ်လမ်းသွားကို တာဝန်ပေးထားခဲ့သည်။ မည်သူမျှ ၎င်းကို နိုးဆွနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် သူမကဲ့သို့ လူသစ်တစ်ဦးကို ပေးအပ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။