လျှို့ဝှက်ဇုန်
Vol. 33 Ch. 486
“စကားကို ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်တွေ မပြောပါနဲ့တော့ ၊ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာပဲ ပြောပြပါ”
ကောင်းမင်သည် အချိန်သိပ်မရပေ။ သူသည် အခြားသရဲအိမ်တစ်ခုတွင် အင်တာဗျူးရန် ရောက်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ပထမ ရှင့်ရဲ့ သတ္တိကို သက်သေပြဖို့လိုမယ် ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကော်ရစ်ဒါအဆုံးမှာရှိတဲ့ လူနာခန်းနံပါတ် (၀) ထဲကို ဝင်ပြီး သူနာပြုခေါင်းဆောင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ သော့ကို ယူစေချင်တယ် ၊ ပြီးရင် ရှင့်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို မှန်ထဲက ပုံရိပ်မှာ ဖော်ပြဖို့အတွက် အိမ်သာထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားရမယ် ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအတွက်တော့ ရှင်စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး ၊ သူနာပြုခေါင်းဆောင်ရဲ့ သော့ကို ယူလိုက်တာနဲ့ ရှင့်ကို ဒီဆေးရုံက ဆရာဝန်တိုင်းက ပစ်မှတ်ထားကြလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ တခြားလူနာတွေကလည်း ရှင့်ကို ဝိုင်းပယ်ကြလိမ့်မယ် ၊ ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးရလိမ့်မယ်”
တုန့်ကောသည် ကြောက်စရာကောင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုထင်လဲ၊ ရှင် ကြောက်သွားပြီလား”
“ငါဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ ၊ ငါနဲ့အတူ မင်းရှိနေတာ မဟုတ်လား”
ကောင်းမင်က တုန့်ကောကို ကြည့်လိုက်သည်။
“လူနာခန်းနံပါတ်(၀) က ဘယ်မှာလဲ”
“အနီရောင်မီးတွေအတိုင်း လိုက်သွားလိုက်ပါ ၊ ကျွန်မ အိမ်သာဝင်ပေါက်မှာ ရှင့်ကို စောင့်နေမယ်”
တုန့်ကောသည် ကင်မရာမျက်ကွယ်နေရာမှ ထွက်သွားသည်။ သူမသည် ကိုယ်ကို ကွေးညွှတ်၍ တွားသွားလိုက်သည်။
“ဒီသရဲအိမ်ကို အစတုန်းက သိပ်စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ နောက်ခံက မသေဆေးနဲ့ ဆက်စပ်နေပုံရတယ် ၊ အဲဒီ အနက်ရောင်သေတ္တာထဲမှာ ဘာတွေရှိနေတာလဲ”
ကောင်းမင်သည် မှောင်မိုက်နေသောကော်ရစ်ဒါအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားသည်။ အနီရောင်မီးများ လင်းလာသည့်အခါတိုင်း မကောင်းဆိုးဝါးအသစ်များက သူဒုတိယထပ်သို့ ရောက်လာသည်အထိ သူ့နောက် လိုက်ဖမ်းကြသည်။
“ဒီအထပ်အပေါ်မှာ နောက်ထပ် အထပ်တစ်ခု ရှိသေးတာလား! ဒီနေရာက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးတာလဲ”
သူ လှေကားပေါ် တက်သွားသည်နှင့် အနီရောင်ဥဩဆွဲသံ ပြန်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမကောင်းဆိုးဝါးများသည် လှေကားသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ဒုတိယထပ်သည် ၎င်းတို့အား တားမြစ်ထားပုံရသည်။
နံရံများ ပြောင်းလဲသွား၏။ လမ်းဟောင်းတစ်ခုသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ နံရံပေါ်တွင် လူနာစာရင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့တွင် ကုတ်ခြစ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ဖုန်မှုန့်များ တဖွဲဖွဲကွာကျနေသည်။ ဤလျှို့ဝှက်ကော်ရစ်ဒါအား အသုံးမပြုခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်သည် အခြားဧည့်သည်များနှင့် လူကွဲသွားပြီဖြစ်ပြီး ဇုန်အသစ်တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“စာရင်းထဲက လူနာတွေအားလုံးက ကလေးတွေပဲ၊ သူတို့အားလုံးက အသက် ၁၀ နှစ်အောက်တွေဖြစ်ပြီး ရောဂါအမျိုးမျိုး ခံစားနေရတယ်”
ကော်ရစ်ဒါထဲတွင် အရုပ်များစွာ ပြန့်ကျဲနေလေသည်။ ခြေထောက်ပျောက်နေသော သစ်သားမြင်းများနှင့် မျက်လုံးများပျောက်နေသော အရုပ်များ ရှိသည်။ အခြေခံအားဖြင့် အရုပ်အားလုံးသည် သွေးများစွန်းထင်းနေသည်။
သူ ဆက်လက်၍ ရှေ့ဆက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ဖိနပ်များသည် စေးကပ်နေသောအရာတစ်ခုခုကို ထိမိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဆံပင်နက်များကပ်နေသော သွေးများကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
ကော်ရစ်ဒါသည် ဖိအားများစွာ ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။ ၎င်းသည် အရာအားလုံး ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့လာသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ဖန်တီးပေးလျက်ရှိသည်။
“အခန်းနံပါတ် (၀) လား”
ကော်ရစ်ဒါအဆုံးတွင် အခန်းမရှိပေ။ စာသင်ခန်းဟောင်းတစ်ခုသာ ရှိပြီး အထဲတွင် စားပွဲငယ် ၃၁ လုံး ရှိသည်။ စားပွဲတိုင်းတွင် လူသေဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ကပ်ထားလေသည်။ ကောင်းမင်သည် ကလေးများ၏ ပုံတူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ဦးနှောက်သည် နာကျင်မှုဖြင့် ဖျစ်ညှစ်ခံလိုက်ရသည်။ အဖြူအမည်း မျက်နှာများက သူ့မျက်လုံးများရှေ့မှ တဖျတ်ဖျတ်ဖြတ်ပြေးသွား၏။ ၎င်းတို့သည် သူ့အတွက် အရေးကြီးပုံရသည်။ ကောင်းမင်သည် တံခါးလက်ကိုင်တွင် ချိတ်ထားသော သော့ကို လျစ်လျူရှု၍ စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ သူသည် အခန်းအလယ်ရှိ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ စပီကာမှ တဂျစ်ဂျစ်အနှောင့်အယှက်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ နောက်ခံတေးဂီတကို စတင်လိုက်သည်။ ၎င်းတွင် ကလေးများ၏ ငိုသံ၊ရယ်သံများနှင့် ရောနှောနေလေသည်။
“ငါတို့ဟာ အပြည့်စုံဆုံး ကလေးတွေပါ ၊ ငါတို့ဟာ စိတ်ပျက်အားငယ်ဆုံး ကလေးတွေပါ။
“ငါတို့ဟာ လှောင်အိမ်ထဲ ပိတ်မိနေတဲ့ ငှက်ကလေးတွေပါ၊ ငါတို့ဟာ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုဆီ ဦးတည်နေတဲ့ တံတားလေးပါ။
“ငါတို့ မင်းကို ကြိုဆိုနေပါတယ်”
နောက်ဆုံးဝါကျ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ စာသင်ခန်းထဲရှိ မီးရောင်များ ပြောင်းလဲသွား၏။ အသွင်ပြောင်းနေသော ကလေးများ၏ သန္ဓေပြောင်းပုံရိပ်များက ထိုင်ခုံတိုင်းတွင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ သူတို့သည် ကောင်းမင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အကြည့်များအားလုံးက ကောင်းမင်အပေါ် အာရုံစိုက်လာသည်။ သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် ကလေးတစ်ဦးနှင့် ထပ်လာတော့သည်။ ထိုကလေးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ကြီးထွားလာသကဲ့သို့ သူသည် ထိုကလေးဖြစ်နေပုံရသည်။
“မင်း အိပ်မက်ဆိုးထဲမှာ လှည့်လည်နေပြီး မျှော်လင့်ချက်ရဲ့ အစွန်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းနေပါတယ် ၊ မင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ ငါတို့ ရှိနေသေးလားဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါကွယ်”
ဖြူဆွတ်နေသော မျက်နှာများသည် ကောင်းမင်ထံ နီးကပ်စွာ ရွေ့လာကြသည်။ အခြားဧည့်သည်များဆိုပါက မေ့လဲသွားကြမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကောင်းမင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ရုံသာ ကြုတ်လိုက်သည်။
“မျှော်လင့်ချက်ကို ဖွင့်လို့မရတဲ့ သေတ္တာထဲမှာ ဝှက်ထားတာပါ ၊စိတ်ပျက်အားငယ်နေဆုံးသူသာ သူရဲ့ ပိုင်ရှင် ဖြစ်နိုင်တယ် ၊ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်ရဖို့ မင်းမျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပါရစေကွယ် ၊ မင်းရဲ့ ကြင်နာမှုကို မြင်ရဖို့ မင်းဝိညာဉ်ကို ကြည့်ပါရစေကွယ် ၊ အဲဒီမှာ တကယ့်စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ ရှိမရှိကို သိရဖို့ မင်းနှလုံးသားကို ကြည့်ပါရစေကွယ်”
ကလေးများက ကောင်းမင်ဆီသို့ တွားသွားလာကြသည်။ လက်သေးသေးလေးများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ သူ့ဦးနှောက်ထဲသို့ တွားဝင်ရန် ကြိုးစားလာကြသည်။
“မင်း အနက်ရောင်သေတ္တာကို ရှာရမယ် ၊ မင်းထက် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ပိုကြီးကြီးမားမား ခံစားရမယ့်သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ပေါ်မလာစေနဲ့…”
ကလေးများ၏အသံနှင့် ကွဲပြားသော အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသားတစ်ဦး၏အသံသည် ကောင်းမင်၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကောင်းမင် ချက်ချင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ စားပွဲများ၏ ဒုတိယအတန်းဆီသို့ သူလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အသံသည် စားပွဲနံပါတ် ၂ ၏ အံဆွဲထဲမှ ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကောင်းမင်သည် အံဆွဲထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ဘာမှ မတွေ့လိုက်ရပေ။
“ဒီနေရာရဲ့ ပိုင်ရှင်က ငါ့ကို တစ်ခုခုပြောပြဖို့ ကြိုးစားနေသလို ခံစားရတယ်”
စားပွဲများပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော လက်ရေးစာသားများ ၊ အရုပ်များထုတ်လုပ်ရာနေရာနှင့် စာရင်းများမှ အကြံပြုထားသော ဆေးဝါး… စသည့်အားလုံးသည် မသေဆေးနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ၎င်းသည် သာမန်အီစတာဥတစ်ခုထက် ပိုသည်။ မသေဆေးသည် ကြီးမားသော အပြစ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့သော်ငြား ၎င်းကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟူသော သဲလွန်စများကို သူဌေးက ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ရှင်းလုမှာ တားမြစ်ထားတဲ့ မတော်တဆဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို လူတော်တော်များများ ပြောတာ ကြားဖူးတယ် ၊ အဲဒီ တားမြစ်ထားတဲ့ မတော်တဆဖြစ်ရပ်က ဘာလဲ”
ကောင်းမင်သည် သူ၏မေ့မြောနေခြင်းမှ နိုးထလာရန် မသေဆေး၏ နည်းပညာကို အားကိုးခဲ့ရသည်။ သူ သိရှိသည်မှာ မသေဆေးသည် ရှင်းလု၏ဦးဆောင်ကုမ္ပဏီများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး အချိန်၏ စွန့်ပစ်မခံရသေးကြောင်းသာ ဖြစ်သည်။
“ဟေး၊ ရှင် အထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ”
တုန့်ကောက စာသင်ခန်းပြတင်းပေါက်တွင် ပေါ်လာလေသည်။ သူမသည် အကူညီမဲ့စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ရှင့်ကို သော့ယူဖို့ မပြောခဲ့ဘူးလား ၊ ဘာလို့ စာသင်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတာလဲ”
တုန့်ကောသည် ကောင်းမင်ကို မစ်ရှင်ပေးပြီးနောက် ထွက်သွားပြီး အခြားလူများကို ခြောက်လှန့်ရန် စီစဉ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကောင်းမင်သည် ပွင့်နေသော ဇုန်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူမသည် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်လာရန် လိုအပ်ကြောင်း နားကြပ်မှတစ်ဆင့် သူမကို ပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကောင်းမင်ဆီသို့ ပြန်တွားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
တုန့်ကောသည် တံခါးမှ သော့ကိုယူလိုက်ပြီး စာသင်ခန်းအတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးအနေဖြင့်ပင် သူမသည် ဤနေရာက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။
“မင်းသူဌေးက အရင်က မသေဆေးမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးတာလား ၊ အဲဒီကုမ္ပဏီက တကယ်ပဲ ကလေးတွေအပေါ် စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ခဲ့ဖူးတာလား”
စာသင်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော ကောင်းမင်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လမ်းပျောက်နေသော ဝိညာဉ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်နေလေသည်။
တုန့်ကော မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကောင်းမင် တကယ်ရူးသွားတာလားဟု သူမ တွေးမိသည်။ သူမ၏ အလုပ်နေရာသည် မသေဆေးနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ပေ။ သို့သော် ဇာတ်ညွှန်းထဲတွင် ဒါရိုက်တာသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုစာသင်ခန်းကို ဖန်တီးရန် ကလေးများကို အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
“မကောင်းဆိုးဝါးတွေ လာနေပြီ ၊ကျွန်မတို့ ပြေးမှဖြစ်မယ်”
တုန့်ကောက စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ သူမသည် ကောင်းမင်ကို ဆွဲထုတ်သွားချင်နေသော်လည်း သူမ ခေါင်းမော့လိုက်ရာ ကောင်းမင်သည် ကလေးများ၏ လူသေဓာတ်ပုံများကို ပွတ်သပ်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။
ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ ၎င်းသည် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ တုန့်ကောသည် စားပွဲနံပါတ် ၂ ၏ ပုံတူထဲရှိ ကလေးသည် ပြုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရကြောင်း ကျိန်ဆိုဝံ့သည်။ တုန့်ကောသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုနှင့်အတူ ကောင်းမင်သည် ပုံတူများအတွင်းရှိ ကလေးများနှင့် ဆက်သွယ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ”