အယ်ဒီတာက စာမူကို အရေးတကြီး တောင်းဆိုခြင်း

ချန်းချန်း အသံတိတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းစူရှင်းက လုအန်းကျီ ကို ဖုန်းဆက်ပြီး

“မင်း မနက်ဖြန် ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ က ပြန်ဖြေသည်၊ “သိပ်တော့ မရှိပါဘူး။ နောက်ဆို အခန်းပြင်ဆင်တာ၊ ပရိဘောဂတွေ ဝယ်တာ၊ စာအုပ်ဆိုင်အတွက် လုပ်ငန်းလိုင်စင် လျှောက်တာပဲ ကျန်တော့တာ။ တစ်ဆင့်ချင်းစီ လုပ်ရမှာဆိုတော့ တစ်ရက်နှစ်ရက်လောက် နောက်ကျလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။”

“အင်း။”

ကျန်းစူရှင်းက ညင်သာစွာ ညည်းတွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်၊

“ဒါဆို ရှင် မနက်ဖြန် ကွန်မအိမ်ကို လာပြီး ချန်းချန်း နဲ့ အဖော်လုပ်ပေးလို့ရမလား”

လုအန်းကျီ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ကျန်းစူရှင်းက သူ့ကို ဒီလောက်မြန်မြန် အိမ်ကို ဖိတ်လိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သွားပြီး ချန်းချန်း နဲ့ အဖော်လုပ်ပေးနိုင်တာက ကောင်းတဲ့အခွင့်အရေးပဲ ဖြစ်သည်။

“အင်း၊ ကောင်းပြီ။”

သူ သဘောတူလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက “အဲဒီသီချင်း၊ ‘” ဟု မေးသည်။

လုအန်းကျီ က ပြန်ဖြေသည်၊ “ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သီချင်းတစ်ခုလုံးမှာ စာသားအနည်းငယ်သာ ရှိတာမို့ ကျန်းစူရှင်းအတွက် ခေါင်းစဉ်ကို အတည်ပြုဖို့ လွယ်ကူသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “မင်း အဲဒီသီချင်း မူပိုင်ခွင့်ကို အွန်လိုင်းမှာ မှတ်ပုံတင်ပြီးပြီလား” ဟု မေးသည်။

လုအန်းကျီ က အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး “အခု အွန်လိုင်းမှာ မူပိုင်ခွင့် မှတ်ပုံတင်လို့ရပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ့အနေနဲ့ ဒီကမ္ဘာရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုဟာ သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝ ၂၁ ရာစု အစောပိုင်းနဲ့ ဆင်တူလိမ့်မယ်လို့ပဲ ထင်ထားခဲ့တာ။

ဝတ္ထုတွေကတော့ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပုံရပြီး၊ သီချင်းတွေအတွက်ကတော့ အွန်လိုင်းမှာ သီချင်းဝက်ဘ်ဆိုဒ် အနည်းငယ်ရှိနေပြီဆိုပေမယ့် လူသိနည်းသေးပြီး သီချင်းဒေါင်းလုပ်လုပ်ခြင်းကို အဓိကထားပေမယ့် အင်တာနက်အရှိန်က အရမ်းနှေးတယ်။

အင်တာနက်ခေတ်ရဲ့ ပထမလှိုင်းစတင်နေပြီ ဖြစ်ပေမယ့်၊ အဆိုတော်တွေ သီချင်းထုတ်ဝေတဲ့ အဓိကနည်းလမ်းကတော့ အယ်လ်ဘမ်တွေကနေပဲ ဖြစ်နေသေးတယ်။

ကျန်းစူရှင်းက ပြောသည်၊ “ဟုတ်တယ်၊ ရတယ်။ တရားဝင် အွန်လိုင်းဂီတ မူပိုင်ခွင့် မှတ်ပုံတင်ခြင်း ပလက်ဖောင်းကို ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကမှ စတင်ခဲ့တာ။ မူပိုင်ခွင့်တွေကို အွန်လိုင်းကနေ တိုက်ရိုက် မှတ်ပုံတင်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အင်တာနက်အရှိန်က အရမ်းနှေးပြီး မကြာခဏလည်း လိုင်းကျတတ်တယ်။

“မင်း လိုအပ်ရင် မင်းရဲ့ မှတ်ပုံတင်ကတ်ကို ယူခဲ့ပါ၊ ငါ ကူညီပြီး မှတ်ပုံတင်ပေးမယ်။”

လုအန်းကျီ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး ဒီကမ္ဘာက ဒီအပိုင်းမှာ ဒီလောက် တိုးတက်နေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ကျန်းစူရှင်းက “ရပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုနောက်တွင် ပြောစရာမရှိတော့ပေ။

ဖုန်းမချမီ ကျန်းစူရှင်းက ချန်းချန်း ကို ခေါ်ပြီး သူ့အဖေကို နှုတ်ဆက်ခိုင်းလိုက်သည်။

ဖုန်းတစ်ဖက်ကနေ ကလေး ချန်းချန်း ရဲ့ “နှုတ်ဆက်ပါတယ် ဖေဖေ” ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ လေထဲကနေ နမ်းလိုက်တဲ့ အပြုအမူက လုအန်းကျီ ကို အလိုလို ပြုံးစေခဲ့သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက်၊ လုအန်းကျီ သည် ကျန်းစူရှင်းဆီကနေ စာတိုတစ်စောင် လက်ခံရရှိသည်။ ထိုစာတိုမှာ ရပ်ကွက်တစ်ခု၏ လိပ်စာ ပါဝင်သည်။

သူ့ရဲ့ မူလအစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ညစာစားဖို့ နေရာရှာပြီးနောက်၊ ချန်းချန်း အတွက် လက်ဆောင်ရွေးဖို့ စျေးဝယ်စင်တာကို သွားခဲ့သည်။

တွေ့ဆုံလက်ဆောင်က နောက်ကျပေမယ့် မပေးတာထက်စာရင် ပိုကောင်းတာပေါ့။

ကျိုအန်းလမ်းအနီးမှာ ဝမ်တုန်းစင်တာ ဆိုတဲ့ စျေးဝယ်စင်တာတစ်ခု ရှိပြီး၊ သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝက ဝမ်ဒါနဲ့ ဆင်တူတဲ့ ဘက်စုံသုံး စီးပွားရေးနယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒီစင်တာက ညဘက်မှာတောင် လူအရမ်းများပါတယ်။

လုအန်းကျီ တစ်ယောက်တည်း သွားတဲ့အခါ၊ စင်တာအပြင်ဘက်မှာ ဘတ်စကက်ဘောပွဲငယ်လေး ကျင်းပနေတာကို တွေ့ရပြီး စိတ်အားထက်သန်တဲ့ လူငယ်တွေက ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ကစားနေကြတယ်။ ပရိသတ်တွေကလည်း အချိန်အတန်ကြာ အော်ဟစ်အားပေးကြသည်။

အရင်ကဆိုရင် လုအန်းကျီ ကြည့်ဖို့ အချိန်ယူကောင်း ယူနိုင်ပေမယ့်၊ ဒီအချိန်မှာတော့ ချန်းချန်း အတွက် လက်ဆောင်ဝယ်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတာကြောင့် တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူ စင်တာထဲမှာ ကလေးကစားစရာဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာတွေ့ပြီး ဝင်သွားပေမယ့် ဝင်လိုက်တာနဲ့ ရွေးချယ်ရခက်သွားသည်။

ဆိုင်ထဲက ကစားစရာတွေက မျက်စိကျလောက်စရာတွေချည်းပဲ၊ ကားကစားစရာတွေ၊ အရုပ်တွေ၊ ဂီတသေတ္တာတွေ စသည်ဖြင့် အစုံအလင်ရှိပြီး ဘယ်ဟာကို ရွေးရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားသည်။

အကြာကြီး ကြည့်ပြီးနောက် သူ ရွေးချယ်တာကို ရပ်လိုက်ပြီး တစ်ခုစီ ယူလိုက်သည်- ကားကစားစရာ၊ ယုန်ရုပ်၊ နဲ့ ဂီတသေတ္တာ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့မှာ ပိုက်ဆံမရှားပါဘူး၊ ဒါကြောင့် တစ်ခုတည်းကို ရွေးနေစရာ မလိုပါဘူး။

ဒီမှာ ဘာဘီရုပ်နဲ့ ဆင်တူတဲ့ ကစားစရာမျိုး မတွေ့ရတာကတော့ နည်းနည်း စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ ကလေးမလေးတွေ ကြိုက်ကြလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့တာ။

ဒီကမ္ဘာမှာ မရှိတာများလား မသိဘူး။

စျေးဝယ်ရတာကို သူ ကျေနပ်သွားသည်။ ကစားစရာဆိုင်ကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ကောင်းမွန်တဲ့ ကလေးအဝတ်အစားဆိုင်ကို ရှာတွေ့ပြီး ချန်းချန်း ရဲ့ အရပ်နဲ့ အရွယ်အစားကို သတိရကာ အရောင်အမျိုးမျိုးရှိတဲ့ တီရှပ်အသေးလေးတွေ၊ ရှပ်အင်္ကျီအသေးလေးတွေ၊ စကတ်အသေးလေးတွေ၊ နဲ့ ဂျာကင်အသေးလေးတွေ အများအပြား ဝယ်လိုက်သည်။

ထိုနောက်တွင် သရေစာများ ဝယ်ချင်သေးသည်။ ဒါပေမယ့် နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ဘာစားလို့ရပြီး ဘာမစားရဘူးဆိုတာ မသိ၊ ကျန်းစူရှင်းရဲ့ ချန်းချန်း ရဲ့ အစားအသောက်အပေါ် လိုအပ်ချက်နဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုတွေကိုလည်း မသေချာတာကြောင့် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ကြီးမားတဲ့အိတ်တွေနဲ့ သေးငယ်တဲ့အိတ်တွေကို သယ်ပြီး ဟိုတယ်ကို ပြန်ရောက်တော့ လုအန်းကျီ စိတ်ကို စုစည်းပြီး စာဆက်ရေးသည်။

သူ “မင်းသားလေး” ရဲ့ နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခုကို ရေးလိုက်သည်။ အလယ်မှာ၊ သူက စကားပြောဆော့ဖ်ဝဲလ် ကျူးကျူး မှတဆင့် မေပယ်လ်ပင် အယ်ဒီတာ ကူးကူး ဆီက စာတိုတစ်စောင် လက်ခံရရှိသည်။ စာတိုမှာ- စာမူက ဘယ်မှာလဲ

လုအန်းကျီ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်- ရေးနေတုန်းပဲ။

ကူးကူး က အယ်ဒီတာရဲ့ အွန်လိုင်းနာမည်ဖြစ်ပြီး၊ လုအန်းကျီ က အယ်ဒီတာရဲ့ တကယ့်နာမည်ကို မသိသေးဘူး။

သုံးနှစ်ကြာ အွန်လိုင်းအပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုအပြီးမှာ လုအန်းကျီ နဲ့ ကူးကူးတို့ဟာ အတော်လေး ရင်းနှီးနေကြပြီဖြစ်ပေမယ့် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးရဲ့ နာမည်ဝှက်တွေရဲ့ မူလဇစ်မြစ်ကိုတော့ နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

လုအန်းကျီ က စကားပြောတဲ့အခါ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ တက်တက်ကြွကြွရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကူးကူး (Ku Ku-ကုကု) လို့ ခေါ်ရတာလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ဘူး။

ပြီးတော့ ကူးကူးကလည်း ဘာကြောင့် ဒိုရာ ဘီ ဒရင်းမ် ဆိုတဲ့ ကလောင်နာမည်ကို ယူတာလဲ၊ သူ့ရဲ့ ကျူးကျူး နာမည်ဝှက်က ဘာကြောင့် မင်း ဖင်ဂွင်းမဟုတ်ဘူး လို့ ပေးရတာလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။

ကူးကူးရဲ့ ပုံလေးက ထပ်ပြီး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာတော့ လုအန်းကျီ က စခရင်ကို ပြောင်းကြည့်လိုက်သည်။ အယ်ဒီတာက ထပ်ပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်- မင်းက စာမူကို နောက်တစ်ရက် နှစ်ရက်အတွင်း အပြီးသတ်မယ်လို့ ငါ့ကို ရှင်းရှင်းပြောထားတာ။

လုအန်းကျီ ပြန်ဖြေသည်- ဟုတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး နည်းနည်းလောက် ဆက်စောင့်ပါ။

ကူးကူး: T ပန်းကန် T!!!!

လုအန်းကျီ သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး ဆက်ရေးသည်။

သူမ နောက်ထပ် စာတိုတစ်စောင် ပို့ပြန်သည်- ငါ အရမ်း စောင့်နေရတာ! အရမ်းပင်ပန်းတာ! အရမ်းနေမကောင်းဖြစ်တာ!

လုအန်းကျီ ထပ်ဖြေသည်- ကြိုးစားပါ၊ ဆက်ကြိုးစားပါ၊ မင်း လုပ်နိုင်တယ်။

ကူးကူး: ... မင်း တကယ် ခွေးပဲ!

ဒါက လုအန်းကျီ အရင်က ကူးကူးနဲ့ နောက်ပြောင်ဖို့ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ စကားဖြစ်ပြီး ကူးကူးက အခု ကျွမ်းကျင်စွာ ပြန်လည်အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီ စခရင်ကို ပြောင်းလိုက်ပြီး စာမူကို ဆွဲဆန့်တာက မသင့်တော်ဘူးလို့ စဉ်းစားမိသည်။ အထူးသဖြင့် သူ ကတိပေးထားပြီးသားဖြစ်လို့ ကတိမတည်တာက သူ့ကို ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့သူလို့ ထင်စေနိုင်တယ်။

ဒါကြောင့် သူ ပြန်ဖြေသည်- ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ဒီခွေးက နောက်အကျဆုံး သန်ဘက်ခါကျရင် စာမူကို ပို့ပေးမယ်။ နောက်ဆုတ်ပြီ။

ကူးကူး နောက်ဆုံးတော့ ကျေနပ်သွားပြီး ပြုံးနေတဲ့ အီမိုဂျီပုံလေးနောက်ကနေ “နို” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ပို့လိုက်သည်။

လုအန်းကျီ မှာ “မင်းသားလေး” ကို ခေတ္တရပ်ပြီး နောက်မှ ရေးဖို့မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ချန်းချန်း က အခုလောလောဆယ် နားမလည်နိုင်သေးတာမို့ ဒီစာအုပ်ရဲ့ တိုးတက်မှု နှေးတာက ကိစ္စမရှိပါဘူး။

တစ်ညတာ စျေးဝယ်ခြင်းက သူ့ကလေးအတွက် တစ်ခုခုလုပ်ပေးချင်တဲ့ သူ့ရဲ့ အရေးတကြီး ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပြီးပြီ။ သူက ပထမဆုံး ပုံပြင်တွေ အလျင်စလို ရေးဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး။

သူ ဖိုင်ဟောင်းကို ဖွင့်ပြီး အယ်ရီယီကို “ဓားပေး” တာကို ဆက်လုပ်သည်။

နောက်နေ့ ကျန်းစူရှင်းအိမ်ကို ထွက်ခွာတဲ့အခါ လုအန်းကျီ ဟာ ချန်းချန်း အတွက် ဝယ်ခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ကစားစရာတွေအပြင် သူ့လက်ပ်တော့ပ် ပါတဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကိုပါ သယ်သွားခဲ့သည်။

ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ တစ်နေကုန် ချန်းချန်း နဲ့ အချိန်ဖြုန်းချင်တာ။ ချန်းချန်း နားနေတဲ့အချိန်တွေ ရှိနိုင်ပြီး အဲဒီအချိန်တွေကို စာရေးဖို့ အသုံးပြုနိုင်တာက စာမူကို ပိုစောပြီး တင်သွင်းဖို့လည်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ။

သူ့မှတ်ပုံတင်ကတ်ကလည်း သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ ရှိပါတယ်။ ကျန်းစူရှင်းအိမ်ရောက်ရင် သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝမှာ မရှိခဲ့တဲ့ ဂီတမူပိုင်ခွင့် မှတ်ပုံတင်ဝက်ဘ်ဆိုက်က ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်ခဲ့တယ်။

တက္ကစီပေါ် ရောက်ပြီးနောက် လုအန်းကျီ က ယာဉ်မောင်းကို စာတိုထဲက လိပ်စာကို ပေးလိုက်သည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့် မောင်းနှင်ပြီးနောက် သူတို့ ခရီးပန်းတိုင်ကို ရောက်ရှိခဲ့သည်။

အကွာအဝေးက သိပ်မဝေးပါဘူး။

သို့သော်လည်း လုအန်းကျီ အံ့သြသွားတာက ကျန်းစူရှင်း နေထိုင်တဲ့ ကျူယွမ် ရပ်ကွက် ဟာ အဆင့်မြင့် လူနေရပ်ကွက် မဟုတ်ဘဲ သာမန်ရပ်ကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ရပ်ကွက်ကတော့ ကြည့်ကောင်းနေပါသေးတယ်၊ ဇိမ်ခံတာ ဒါမှမဟုတ် အဆင့်မြင့်တာ မဟုတ်ပေမယ့် အလယ်အလတ်တန်းစားလို့ သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ရပ်ကွက်ဝင်ပေါက်မှာ လုံခြုံရေးအစောင့်တွေ ရှိနေတုန်းပဲ၊ အပြင်လူတွေ ဝင်ချင်ရင် အရင်ဆုံး နေထိုင်သူတစ်ဦးနဲ့ ဆက်သွယ်ရမယ်။

လုအန်းကျီ က ကျန်းစူရှင်းကို ဖုန်းခေါ်လိုက်ပြီး အဲဒီအခါမှ ရပ်ကွက်ထဲကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။

သူ ကျန်းစူရှင်းရဲ့ တံခါးဝကို ရောက်ပြီး တံခါးခေါက်လိုက်တော့ အထဲကနေ “ဒါ ဒါ ဒါ” ဆိုတဲ့ ခြေသံတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဒါက လူကြီးရဲ့ ခြေသံ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေပါတယ်။

“ကလစ်...”

တံခါးပွင့်လာတော့ အထဲကနေ ချန်းချန်း ရဲ့ ခေါင်းလေး ထွက်လာတာကို သူ တွေ့လိုက်ရပြီး ချိုသာစွာ သူ့ကို ခေါ်လိုက်သည်- “ဖေဖေ!”

နာမည်များကို တောင်းဆိုထားသည့်အတိုင်း ပြောင်းလဲပေးလိုက်ပါပြီ။ နောက်ထပ် ဝတ္ထုဆက်ရေးပေးရမလားခင်ဗျာ။

‌နွေးထွေးသော နိဒါန်းအခန်းဆက်များ

အခန်း (၇) - အယ်ဒီတာက စာမူကို အရေးတကြီး တောင်းဆိုခြင်း

ချန်းချန်း အသံတိတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းစူရှင်းက လုအန်းကျီ ကို ဖုန်းဆက်ပြီး

“မင်း မနက်ဖြန် ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ က ပြန်ဖြေသည်၊ “သိပ်တော့ မရှိပါဘူး။ နောက်ဆို အခန်းပြင်ဆင်တာ၊ ပရိဘောဂတွေ ဝယ်တာ၊ စာအုပ်ဆိုင်အတွက် လုပ်ငန်းလိုင်စင် လျှောက်တာပဲ ကျန်တော့တာ။ တစ်ဆင့်ချင်းစီ လုပ်ရမှာဆိုတော့ တစ်ရက်နှစ်ရက်လောက် နောက်ကျလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။”

“အင်း။”

ကျန်းစူရှင်းက ညင်သာစွာ ညည်းတွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်၊

“ဒါဆို ရှင် မနက်ဖြန် ကွန်မအိမ်ကို လာပြီး ချန်းချန်း နဲ့ အဖော်လုပ်ပေးလို့ရမလား”

လုအန်းကျီ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ကျန်းစူရှင်းက သူ့ကို ဒီလောက်မြန်မြန် အိမ်ကို ဖိတ်လိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သွားပြီး ချန်းချန်း နဲ့ အဖော်လုပ်ပေးနိုင်တာက ကောင်းတဲ့အခွင့်အရေးပဲ ဖြစ်သည်။

“အင်း၊ ကောင်းပြီ။”

သူ သဘောတူလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက “အဲဒီသီချင်း၊ ‘” ဟု မေးသည်။

လုအန်းကျီ က ပြန်ဖြေသည်၊ “ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သီချင်းတစ်ခုလုံးမှာ စာသားအနည်းငယ်သာ ရှိတာမို့ ကျန်းစူရှင်းအတွက် ခေါင်းစဉ်ကို အတည်ပြုဖို့ လွယ်ကူသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “မင်း အဲဒီသီချင်း မူပိုင်ခွင့်ကို အွန်လိုင်းမှာ မှတ်ပုံတင်ပြီးပြီလား” ဟု မေးသည်။

လုအန်းကျီ က အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး “အခု အွန်လိုင်းမှာ မူပိုင်ခွင့် မှတ်ပုံတင်လို့ရပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ့အနေနဲ့ ဒီကမ္ဘာရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုဟာ သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝ ၂၁ ရာစု အစောပိုင်းနဲ့ ဆင်တူလိမ့်မယ်လို့ပဲ ထင်ထားခဲ့တာ။

ဝတ္ထုတွေကတော့ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပုံရပြီး၊ သီချင်းတွေအတွက်ကတော့ အွန်လိုင်းမှာ သီချင်းဝက်ဘ်ဆိုဒ် အနည်းငယ်ရှိနေပြီဆိုပေမယ့် လူသိနည်းသေးပြီး သီချင်းဒေါင်းလုပ်လုပ်ခြင်းကို အဓိကထားပေမယ့် အင်တာနက်အရှိန်က အရမ်းနှေးတယ်။

အင်တာနက်ခေတ်ရဲ့ ပထမလှိုင်းစတင်နေပြီ ဖြစ်ပေမယ့်၊ အဆိုတော်တွေ သီချင်းထုတ်ဝေတဲ့ အဓိကနည်းလမ်းကတော့ အယ်လ်ဘမ်တွေကနေပဲ ဖြစ်နေသေးတယ်။

ကျန်းစူရှင်းက ပြောသည်၊ “ဟုတ်တယ်၊ ရတယ်။ တရားဝင် အွန်လိုင်းဂီတ မူပိုင်ခွင့် မှတ်ပုံတင်ခြင်း ပလက်ဖောင်းကို ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကမှ စတင်ခဲ့တာ။ မူပိုင်ခွင့်တွေကို အွန်လိုင်းကနေ တိုက်ရိုက် မှတ်ပုံတင်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အင်တာနက်အရှိန်က အရမ်းနှေးပြီး မကြာခဏလည်း လိုင်းကျတတ်တယ်။

“မင်း လိုအပ်ရင် မင်းရဲ့ မှတ်ပုံတင်ကတ်ကို ယူခဲ့ပါ၊ ငါ ကူညီပြီး မှတ်ပုံတင်ပေးမယ်။”

လုအန်းကျီ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး ဒီကမ္ဘာက ဒီအပိုင်းမှာ ဒီလောက် တိုးတက်နေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ကျန်းစူရှင်းက “ရပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုနောက်တွင် ပြောစရာမရှိတော့ပေ။

ဖုန်းမချမီ ကျန်းစူရှင်းက ချန်းချန်း ကို ခေါ်ပြီး သူ့အဖေကို နှုတ်ဆက်ခိုင်းလိုက်သည်။

ဖုန်းတစ်ဖက်ကနေ ကလေး ချန်းချန်း ရဲ့ “နှုတ်ဆက်ပါတယ် ဖေဖေ” ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ လေထဲကနေ နမ်းလိုက်တဲ့ အပြုအမူက လုအန်းကျီ ကို အလိုလို ပြုံးစေခဲ့သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက်၊ လုအန်းကျီ သည် ကျန်းစူရှင်းဆီကနေ စာတိုတစ်စောင် လက်ခံရရှိသည်။ ထိုစာတိုမှာ ရပ်ကွက်တစ်ခု၏ လိပ်စာ ပါဝင်သည်။

သူ့ရဲ့ မူလအစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ညစာစားဖို့ နေရာရှာပြီးနောက်၊ ချန်းချန်း အတွက် လက်ဆောင်ရွေးဖို့ စျေးဝယ်စင်တာကို သွားခဲ့သည်။

တွေ့ဆုံလက်ဆောင်က နောက်ကျပေမယ့် မပေးတာထက်စာရင် ပိုကောင်းတာပေါ့။

ကျိုအန်းလမ်းအနီးမှာ ဝမ်တုန်းစင်တာ ဆိုတဲ့ စျေးဝယ်စင်တာတစ်ခု ရှိပြီး၊ သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝက ဝမ်ဒါနဲ့ ဆင်တူတဲ့ ဘက်စုံသုံး စီးပွားရေးနယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒီစင်တာက ညဘက်မှာတောင် လူအရမ်းများပါတယ်။

လုအန်းကျီ တစ်ယောက်တည်း သွားတဲ့အခါ၊ စင်တာအပြင်ဘက်မှာ ဘတ်စကက်ဘောပွဲငယ်လေး ကျင်းပနေတာကို တွေ့ရပြီး စိတ်အားထက်သန်တဲ့ လူငယ်တွေက ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ကစားနေကြတယ်။ ပရိသတ်တွေကလည်း အချိန်အတန်ကြာ အော်ဟစ်အားပေးကြသည်။

အရင်ကဆိုရင် လုအန်းကျီ ကြည့်ဖို့ အချိန်ယူကောင်း ယူနိုင်ပေမယ့်၊ ဒီအချိန်မှာတော့ ချန်းချန်း အတွက် လက်ဆောင်ဝယ်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတာကြောင့် တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူ စင်တာထဲမှာ ကလေးကစားစရာဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာတွေ့ပြီး ဝင်သွားပေမယ့် ဝင်လိုက်တာနဲ့ ရွေးချယ်ရခက်သွားသည်။

ဆိုင်ထဲက ကစားစရာတွေက မျက်စိကျလောက်စရာတွေချည်းပဲ၊ ကားကစားစရာတွေ၊ အရုပ်တွေ၊ ဂီတသေတ္တာတွေ စသည်ဖြင့် အစုံအလင်ရှိပြီး ဘယ်ဟာကို ရွေးရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားသည်။

အကြာကြီး ကြည့်ပြီးနောက် သူ ရွေးချယ်တာကို ရပ်လိုက်ပြီး တစ်ခုစီ ယူလိုက်သည်- ကားကစားစရာ၊ ယုန်ရုပ်၊ နဲ့ ဂီတသေတ္တာ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့မှာ ပိုက်ဆံမရှားပါဘူး၊ ဒါကြောင့် တစ်ခုတည်းကို ရွေးနေစရာ မလိုပါဘူး။

ဒီမှာ ဘာဘီရုပ်နဲ့ ဆင်တူတဲ့ ကစားစရာမျိုး မတွေ့ရတာကတော့ နည်းနည်း စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ ကလေးမလေးတွေ ကြိုက်ကြလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့တာ။

ဒီကမ္ဘာမှာ မရှိတာများလား မသိဘူး။

စျေးဝယ်ရတာကို သူ ကျေနပ်သွားသည်။ ကစားစရာဆိုင်ကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ကောင်းမွန်တဲ့ ကလေးအဝတ်အစားဆိုင်ကို ရှာတွေ့ပြီး ချန်းချန်း ရဲ့ အရပ်နဲ့ အရွယ်အစားကို သတိရကာ အရောင်အမျိုးမျိုးရှိတဲ့ တီရှပ်အသေးလေးတွေ၊ ရှပ်အင်္ကျီအသေးလေးတွေ၊ စကတ်အသေးလေးတွေ၊ နဲ့ ဂျာကင်အသေးလေးတွေ အများအပြား ဝယ်လိုက်သည်။

ထိုနောက်တွင် သရေစာများ ဝယ်ချင်သေးသည်။ ဒါပေမယ့် နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ဘာစားလို့ရပြီး ဘာမစားရဘူးဆိုတာ မသိ၊ ကျန်းစူရှင်းရဲ့ ချန်းချန်း ရဲ့ အစားအသောက်အပေါ် လိုအပ်ချက်နဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုတွေကိုလည်း မသေချာတာကြောင့် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ကြီးမားတဲ့အိတ်တွေနဲ့ သေးငယ်တဲ့အိတ်တွေကို သယ်ပြီး ဟိုတယ်ကို ပြန်ရောက်တော့ လုအန်းကျီ စိတ်ကို စုစည်းပြီး စာဆက်ရေးသည်။

သူ “မင်းသားလေး” ရဲ့ နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခုကို ရေးလိုက်သည်။ အလယ်မှာ၊ သူက စကားပြောဆော့ဖ်ဝဲလ် ကျူးကျူး မှတဆင့် မေပယ်လ်ပင် အယ်ဒီတာ ကူးကူး ဆီက စာတိုတစ်စောင် လက်ခံရရှိသည်။ စာတိုမှာ- စာမူက ဘယ်မှာလဲ

လုအန်းကျီ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်- ရေးနေတုန်းပဲ။

ကူးကူး က အယ်ဒီတာရဲ့ အွန်လိုင်းနာမည်ဖြစ်ပြီး၊ လုအန်းကျီ က အယ်ဒီတာရဲ့ တကယ့်နာမည်ကို မသိသေးဘူး။

သုံးနှစ်ကြာ အွန်လိုင်းအပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုအပြီးမှာ လုအန်းကျီ နဲ့ ကူးကူးတို့ဟာ အတော်လေး ရင်းနှီးနေကြပြီဖြစ်ပေမယ့် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးရဲ့ နာမည်ဝှက်တွေရဲ့ မူလဇစ်မြစ်ကိုတော့ နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

လုအန်းကျီ က စကားပြောတဲ့အခါ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ တက်တက်ကြွကြွရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကူးကူး (Ku Ku-ကုကု) လို့ ခေါ်ရတာလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ဘူး။

ပြီးတော့ ကူးကူးကလည်း ဘာကြောင့် ဒိုရာ ဘီ ဒရင်းမ် ဆိုတဲ့ ကလောင်နာမည်ကို ယူတာလဲ၊ သူ့ရဲ့ ကျူးကျူး နာမည်ဝှက်က ဘာကြောင့် မင်း ဖင်ဂွင်းမဟုတ်ဘူး လို့ ပေးရတာလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။

ကူးကူးရဲ့ ပုံလေးက ထပ်ပြီး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာတော့ လုအန်းကျီ က စခရင်ကို ပြောင်းကြည့်လိုက်သည်။ အယ်ဒီတာက ထပ်ပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်- မင်းက စာမူကို နောက်တစ်ရက် နှစ်ရက်အတွင်း အပြီးသတ်မယ်လို့ ငါ့ကို ရှင်းရှင်းပြောထားတာ။

လုအန်းကျီ ပြန်ဖြေသည်- ဟုတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး နည်းနည်းလောက် ဆက်စောင့်ပါ။

ကူးကူး: T ပန်းကန် T!!!!

လုအန်းကျီ သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး ဆက်ရေးသည်။

သူမ နောက်ထပ် စာတိုတစ်စောင် ပို့ပြန်သည်- ငါ အရမ်း စောင့်နေရတာ! အရမ်းပင်ပန်းတာ! အရမ်းနေမကောင်းဖြစ်တာ!

လုအန်းကျီ ထပ်ဖြေသည်- ကြိုးစားပါ၊ ဆက်ကြိုးစားပါ၊ မင်း လုပ်နိုင်တယ်။

ကူးကူး: ... မင်း တကယ် ခွေးပဲ!

ဒါက လုအန်းကျီ အရင်က ကူးကူးနဲ့ နောက်ပြောင်ဖို့ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ စကားဖြစ်ပြီး ကူးကူးက အခု ကျွမ်းကျင်စွာ ပြန်လည်အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီ စခရင်ကို ပြောင်းလိုက်ပြီး စာမူကို ဆွဲဆန့်တာက မသင့်တော်ဘူးလို့ စဉ်းစားမိသည်။ အထူးသဖြင့် သူ ကတိပေးထားပြီးသားဖြစ်လို့ ကတိမတည်တာက သူ့ကို ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့သူလို့ ထင်စေနိုင်တယ်။

ဒါကြောင့် သူ ပြန်ဖြေသည်- ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ဒီခွေးက နောက်အကျဆုံး သန်ဘက်ခါကျရင် စာမူကို ပို့ပေးမယ်။ နောက်ဆုတ်ပြီ။

ကူးကူး နောက်ဆုံးတော့ ကျေနပ်သွားပြီး ပြုံးနေတဲ့ အီမိုဂျီပုံလေးနောက်ကနေ “နို” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ပို့လိုက်သည်။

လုအန်းကျီ မှာ “မင်းသားလေး” ကို ခေတ္တရပ်ပြီး နောက်မှ ရေးဖို့မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ချန်းချန်း က အခုလောလောဆယ် နားမလည်နိုင်သေးတာမို့ ဒီစာအုပ်ရဲ့ တိုးတက်မှု နှေးတာက ကိစ္စမရှိပါဘူး။

တစ်ညတာ စျေးဝယ်ခြင်းက သူ့ကလေးအတွက် တစ်ခုခုလုပ်ပေးချင်တဲ့ သူ့ရဲ့ အရေးတကြီး ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပြီးပြီ။ သူက ပထမဆုံး ပုံပြင်တွေ အလျင်စလို ရေးဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး။

သူ ဖိုင်ဟောင်းကို ဖွင့်ပြီး အယ်ရီယီကို “ဓားပေး” တာကို ဆက်လုပ်သည်။

နောက်နေ့ ကျန်းစူရှင်းအိမ်ကို ထွက်ခွာတဲ့အခါ လုအန်းကျီ ဟာ ချန်းချန်း အတွက် ဝယ်ခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ကစားစရာတွေအပြင် သူ့လက်ပ်တော့ပ် ပါတဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကိုပါ သယ်သွားခဲ့သည်။

ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ တစ်နေကုန် ချန်းချန်း နဲ့ အချိန်ဖြုန်းချင်တာ။ ချန်းချန်း နားနေတဲ့အချိန်တွေ ရှိနိုင်ပြီး အဲဒီအချိန်တွေကို စာရေးဖို့ အသုံးပြုနိုင်တာက စာမူကို ပိုစောပြီး တင်သွင်းဖို့လည်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ။

သူ့မှတ်ပုံတင်ကတ်ကလည်း သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ ရှိပါတယ်။ ကျန်းစူရှင်းအိမ်ရောက်ရင် သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝမှာ မရှိခဲ့တဲ့ ဂီတမူပိုင်ခွင့် မှတ်ပုံတင်ဝက်ဘ်ဆိုက်က ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်ခဲ့တယ်။

တက္ကစီပေါ် ရောက်ပြီးနောက် လုအန်းကျီ က ယာဉ်မောင်းကို စာတိုထဲက လိပ်စာကို ပေးလိုက်သည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့် မောင်းနှင်ပြီးနောက် သူတို့ ခရီးပန်းတိုင်ကို ရောက်ရှိခဲ့သည်။

အကွာအဝေးက သိပ်မဝေးပါဘူး။

သို့သော်လည်း လုအန်းကျီ အံ့သြသွားတာက ကျန်းစူရှင်း နေထိုင်တဲ့ ကျူယွမ် ရပ်ကွက် ဟာ အဆင့်မြင့် လူနေရပ်ကွက် မဟုတ်ဘဲ သာမန်ရပ်ကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ရပ်ကွက်ကတော့ ကြည့်ကောင်းနေပါသေးတယ်၊ ဇိမ်ခံတာ ဒါမှမဟုတ် အဆင့်မြင့်တာ မဟုတ်ပေမယ့် အလယ်အလတ်တန်းစားလို့ သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ရပ်ကွက်ဝင်ပေါက်မှာ လုံခြုံရေးအစောင့်တွေ ရှိနေတုန်းပဲ၊ အပြင်လူတွေ ဝင်ချင်ရင် အရင်ဆုံး နေထိုင်သူတစ်ဦးနဲ့ ဆက်သွယ်ရမယ်။

လုအန်းကျီ က ကျန်းစူရှင်းကို ဖုန်းခေါ်လိုက်ပြီး အဲဒီအခါမှ ရပ်ကွက်ထဲကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။

သူ ကျန်းစူရှင်းရဲ့ တံခါးဝကို ရောက်ပြီး တံခါးခေါက်လိုက်တော့ အထဲကနေ “ဒါ ဒါ ဒါ” ဆိုတဲ့ ခြေသံတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဒါက လူကြီးရဲ့ ခြေသံ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေပါတယ်။

“ကလစ်...”

တံခါးပွင့်လာတော့ အထဲကနေ ချန်းချန်း ရဲ့ ခေါင်းလေး ထွက်လာတာကို သူ တွေ့လိုက်ရပြီး ချိုသာစွာ သူ့ကို ခေါ်လိုက်သည်- “ဖေဖေ!”

နာမည်များကို တောင်းဆိုထားသည့်အတိုင်း ပြောင်းလဲပေးလိုက်ပါပြီ။ နောက်ထပ် ဝတ္ထုဆက်ရေးပေးရမလားခင်ဗျာ။