ဘုရင်မတစ်ဦး၏ “နဂါးမျိုးနွယ်” အပေါ် မကျေနပ်ချက်

ကလေးမလေးက “ဖေဖေ” ဟု ခေါ်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက ပွေ့ဖက်ရန် ဆန့်တန်းလို့ လာလေသည်။

လုအန်းကျီ က အိတ်များ အပြည့်ပါသော လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြပြီး ပြုံးကာ၊

“ဖေဖေက သမီးအတွက် လက်ဆောင်တွေ သယ်လာတာ၊ ဒါကြောင့် ချန်းချန်း ကို ပွေ့လို့ မရဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်းချန်း က

“အိုး!” ဟု အာမေဋိတ်ပြုလိုက်ပြီး သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုသည် လုအန်းကျီ လက်ထဲမှ အိတ်များဆီ ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။

ကျန်းစူရှင်းသည် လုအန်းကျီ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး လုအန်းကျီ ဝင်လာသောအခါ သူ့ရှေ့တွင် ဖိနပ်ပါးအသစ်တစ်ရံကို ချပေးလိုက်ကာ

“ဒါကို စီးလိုက်ပါ၊ မင်းအတွက် အခုမှ ဝယ်လာတာ” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီ သည် အိတ်အားလုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ချလိုက်ပြီး ဖိနပ်လဲစီးသည်။ ကလေး ချန်းချန်း သည် အိတ်များကို ပတ်ကြည့်ရင်း တောင့်တသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဖွင့်မကြည့်ချေ။

ကျန်းစူရှင်းသည် ကလေးမလေးကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ သင်ကြားပေးထားပုံရပြီး

ကလေးမလေးသည် အိတ်များကို ဖွင့်ကြည့်ခြင်းမပြုပေ။

လုအန်းကျီ ဖိနပ်လဲပြီးနောက် အိတ်များထဲမှ ကစားစရာများကို တစ်ခုချင်းစီ ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ

“ဒါတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်းချန်း မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး တစ်ခုချင်းစီ ရွတ်ဆိုသည်-

“အိုး! ကား! ယုန်! သေတ္တာ! အဝတ်! အဝတ်! အဝတ်! စကတ်!”

ကလေးမလေး၏ ဝေါဟာရသည် တီရှပ်၊ ရှပ်အင်္ကျီ စသည်တို့ကို ခွဲခြားနိုင်လောက်အောင် မစုံလင်သေးသောကြောင့် အားလုံးကို “အဝတ်” ဟုသာ ခေါ်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက “လာလည်တာလေးကို ဒီလောက်အများကြီး ဝယ်စရာမလိုပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ က ပြုံးပြီး

“ဒါတွေက ကျွန်တော့်သမီးအတွက်ပါ၊ ဝယ်သင့်တယ်မဟုတ်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းလည်း ပြုံးမိသည်- “ဝယ်သင့်ပါတယ်။” သူမ ချန်းချန်း ဘက်သို့ လှည့်ပြီး “ကြိုက်ရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်းချန်း က ဝမ်းသာအားရဖြင့်

“ကြိုက်! ပါ! တယ်!” ဟု စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ပြတ်သားစွာနှင့် အလေးအနက်ထား ပြောလိုက်သည်။

တစ်ခါ ကစားစရာကို ကောက်ကိုင်လိုက်၊ နောက်တစ်ခါ အဝတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်နှင့် ဗျာများနေသည်။

သူမအမှန်တကယ်ကြိုက်ပုံရသည်။

ချန်းချန်းထိုပစ္စည်းများနှင့် ကစားနေချိန်တွင် လုအန်းကျီ က သူ့ကျောပိုးအိတ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကျန်းစူရှင်းအား “ခင်ဗျားလို နာမည်ကြီး မင်းသမီးတစ်ယောက်က ဇိမ်ခံ၊ အဆင့်မြင့် လူနေရပ်ကွက်မှာ နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားတာ။ ဒီမှာ နေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းစူရှင်းက

“နာမည်ကြီး မင်းသမီး ဟုတ်လား? ကျွန်မ အနားယူတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ အရင်က ယင်ဖျင်း ကုမ္ပဏီပိုင် အိမ်မှာ နေခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် အလုပ်က ထွက်တော့ ပြန်ပေးရတာပေါ့။”

“နောက်ပိုင်း ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ ကိုယ်အိမ်ဝယ်တော့ သိပ်ပြီးချေးများနေလို့မရဘူး။ ဒီနားက ဒီအိမ်ဟောင်းကို မဝယ်ခင် အကြာကြီး ရှာခဲ့ရတာ။”

“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဈေးနှုန်းက သင့်တော်ပြီး ကျွန်မ တတ်နိုင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အနားယူပြီးပြီဆိုတော့ နောင်ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလေ။ သမီးကို ပြုစုဖို့ ပိုက်ဆံစုထားရမယ်။

“ဒုတိယအနေနဲ့ ဒီအိမ်က အသစ်မဟုတ်တော့ ပြင်ဆင်စရာမလိုဘူး။ လက်ရှိ အပြင်အဆင်နဲ့ နေရာချထားပုံကလည်း အဆင်ပြေတော့ ကျွန်မ အကြိုက်နဲ့ ကိုက်ညီသွားတာ။ ကျွန်မ အလုပ်ရှုပ်တာတွေကို အများကြီး သက်သာစေပြီး ကလေးရဲ့ ကျန်းမာရေးကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်ခဲ့တယ်။

“ချန်းချန်း ကို ကိုယ်ဝန်ရှိပြီးနောက် ကလေးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အရာတွေကို အွန်လိုင်းမှာ မကြာခဏ ရှာကြည့်ခဲ့ပြီး ကလေးငယ်တစ်ယောက် အိမ်အသစ်မှာ နေရတာက ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်...”

သူမ ပြောနေရင်း လုအန်းကျီ လက်ထဲမှ ကျောပိုးအိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး ဘေးနားချထားရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း အိတ်၏အလေးချိန်ကြောင့် သူမလက် ထိခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

“အရမ်းလေးတာပဲ၊ ဘာတွေ သယ်လာတာလဲ”

သူမ မေးလိုက်မိသည်။

လုအန်းကျီ က “ဒါ ကျွန်တော့် ကွန်ပျူတာပါ။ အယ်ဒီတာက စာမူကို အရေးတကြီး တောင်းဆိုနေလို့ အပြီးသတ်ဖို့ အလျင်လိုနေတာကြောင့် လက်ပ်တော့ပ်ကို ယူလာတာ။ အချိန်ရရင် ရေးလို့ရအောင်လို့ပါ။”

ကျန်းစူရှင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်-

“ဒါ ‘နဂါးရာဇာ’ ရဲ့ တတိယပိုင်းလား”

လုအန်းကျီ ခေါင်းညိတ်သည်- “ဟုတ်တယ်၊ ခေါင်းစဉ်က ‘လနက်‌ရေတက်’တဲ့။

ကျန်းစူရှင်းက “ဒီအပိုင်းမှာ ရှမီလိုမျိုး နောက်ထပ် နဂါးဘုရင်တွေ ပါဦးမလား” ဟု မေးသည်။

သူမ အကြိုက်ဆုံး မဟုတ်တာက ဒီအချက်ပါ။ သူတို့က ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ဗီလိန်ကြီးတွေ ဖြစ်နေတာ၊ ဒါကို ဘာလို့ လူတွေကို စာနာမိအောင် ဒါမှမဟုတ် သဘောကျမိအောင် ဇာတ်ကောင်တွေနဲ့ ဇာတ်ကြောင်းတွေကို ရေးရတာလဲ။ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ ကြေကွဲစရာ ကောင်းတဲ့ အဖြစ်တစ်ခုကို ပေးပြီး စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ ခံစားချက်နဲ့ ကျန်ခဲ့ရတာမျိုး။

ကျန်းစူရှင်းက လုအန်းကျီ တမင်လုပ်တယ်လို့ သံသယရှိသည်။

Dora B Dream ရဲ့ ပထမစာအုပ် နှစ်အုပ်ကလည်း အချစ်ဇာတ်လမ်းဆန်ဆန် အဖြစ်ဆိုးတွေဖြစ်တယ်လို့ သူမ ကြားဖူးသည်။ သူက မျက်ရည်ကျစေတဲ့ ဒီလိုအရေးအသားတွေကို ကြိုက်ပုံရသည်။

အကယ်၍ အဲဒီလိုဆိုရင် သူမ ‘နဂါးရာဇာ’ ရဲ့ တတိယပိုင်းကို လုံးဝ ဖတ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမက ဖျော်ဖြေရေးအတွက် စာဖတ်တာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘာလို့ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်အောင် လုပ်ရမှာလဲ။

လုအန်းကျီ က

“မပါဘူး။ တတိယပိုင်းမှာ ဗီလိန်က အစအဆုံး ဆိုးသွမ်းတဲ့ လူဆိုးတစ်ယောက်ပဲ။ အရင်ရှေ့က အပိုင်းတွေလို မရေးတော့ဘူး ၊ တူညီတဲ့ အရေးအသားပုံစံကို ထပ်ခါထပ်ခါ သုံးရင် စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။ အရာအားလုံးက နှစ်ကြိမ်ဆို လုံလောက်ပြီမဟုတ်လား”

ကျန်းစူရှင်းက ယုံတစ်ဝက် မယုံတစ်ဝက် ဖြစ်နေသည်- “တကယ်လား”

လုအန်းကျီ က “တကယ်ပါ။ အခုပဲ ပြောပြမယ်- တတိယပိုင်းက ဗီလိန်နာမည်က

ဟာဇော့ဂ်(Herzog )ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ အစောပိုင်း ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ နာမည်က တချီဘာန မစမူ(Tachibana Masamune) ပါ။ အဲဒီအခါကျရင် ဖတ်ကြည့်ပါ”

ကျန်းစူရှင်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် ချက်ချင်း မြင့်တက်လာပြီး လုအန်းကျီ ကို တတိယပိုင်း စာမူကို အရင်ဖတ်ရန် တောင်းဆိုချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။

ဒါပေမယ့် သူမ ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမနဲ့ လုအန်းကျီ ဟာ ကလေးရဲ့ မိခင်နဲ့ ဖခင်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ထက် ပိုသော ရင်းနှီးမှု မဟုတ်ပေ။

လုအန်းကျီ ကို စာမူတောင်းတာက လုအန်းကျီ ရဲ့သူ အသစ်ရေးသားထားပြီး မထုတ်ဝေရသေးတဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ် တောင်းတာနဲ့ အတူတူပဲ ဒါဟာ အလွန်မသင့်လျော်ပေ။

သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး

“ဘယ်လောက်ထိ ရေးပြီးပြီလဲ” ဟုသာ မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ က “ ဒီနေ့ ဒါမှမဟုတ် မနက်ဖြန် အပြီးသတ်နိုင်မယ်ထင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ဒါဆို အရမ်းမကြာခင် ထွက်လာတော့မှာပေါ့၊ ဟုတ်လား” ဟု မေးသည်။

လုအန်းကျီ ခေါင်းညိတ်သည်- “ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် စာမူကို မနက်ဖြန် သွားတင်ပို့မှာပါ မေပယ်လ်ထရီး ထုတ်ဝေရေးက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပြန်လည်သုံးသပ်ပါလိမ့်မယ်။ သူတို့ က ကျွန်တော့်စာမူတွေကို အရမ်းမြန်မြန် သုံးသပ်ပေးတာ။ ပြီးတော့ ဒီစာအုပ်က တတိယပိုင်း ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ထုတ်ဝေမှု နံပါတ်အတွက် စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ မြှင့်တင်ရေး၊ ပုံနှိပ်ခြင်းနဲ့ ထုတ်ဝေခြင်းတို့က သိပ်အချိန်ယူရတာ မဟုတ်ဘူး။”

ကျန်းစူရှင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ဖတ်ဖို့ စောင့်နေမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ၊ သမီး အဝတ်အသစ်တွေ ဝတ်ချင်တယ်!”

ချန်းချန်း ၏ အသံက သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်းချန်း ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် ပန်းရောင်ဂါဝန်လေးကို မြှောက်ပြနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ဒါ အင်္ကျီတွေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်းချန်း က “အင်္ကျီ” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “အင်း၊ မှန်တယ်၊ အင်္ကျီအသစ်” ဟု ပြောသည်။

ချန်းချန်း က “အဝတ်အသစ်” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီ က ရယ်မောလိုက်သည်။

ချန်းချန်း သည် လုအန်းကျီ ရယ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ ဘာကို ရယ်သည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ အလွန် ပျော်နေသည်။

ကျန်းစူရှင်းလည်း မတတ်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

“သူမကို စကားပြောဖို့ သင်ပေးရတာ တော်တော်ခက်တယ်။ သူမက အမြဲတမ်း ‘ငါး၊ ခြောက်၊ ရှစ်၊ ခုနစ်’ လို့ပဲ ပြောချင်တာ၊ ‘ငါး၊ ခြောက်၊ ခုနစ်၊ ရှစ်’ လို့ ဘယ်လိုသင်သင် မပြောင်းဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ က ပြုံးပြီး “သူမက နှစ်နှစ်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတဲ့ ကလေးပါ။ သူမဆီက ဘယ်လောက် မြင့်မားတဲ့ စံနှုန်းတွေကို မျှော်လင့်နေတာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ပြဿနာက အဲ့ကလေး မှန်အောင် ပြောနိုင်တယ်၊ ကျွန်မကို တမင် နောက်ပြီး ပြောနေတာ၊ ရယ်စရာလို့ ထင်နေတာလားလို့တောင် သံသယရှိတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်း၏ စကားကြောင့် သတိရသွားသကဲ့သို့ ချန်းချန်း သည် ကြွားလုံးထုတ်သကဲ့သို့ ခေါင်းလေးကို နံပါတ်တစ်ခုစီနှင့်အတူ ညိတ်ကာ၊ အလွန်အလေးအနက်ထားပြီး စတင်ရေတွက်သည်- “တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး၊ ငါး၊ ခြောက်၊ ရှစ်၊ ခုနစ်။”

လုအန်းကျီ က “ကိုး က ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးသည်။

ချန်းချန်း က “ရှစ်၊ ခုနစ်၊ ကိုး၊ ဆယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ က “ခုနစ်၊ ရှစ်၊ ကိုး၊ ဆယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဟီးဟီး။”

ချန်းချန်း ခေါင်းညိတ်ကာ ဆက်လက် ရေတွက်ပြီး ခေါင်းလေးကို ညိတ်သည်- “ငါး၊ ခြောက်၊ ရှစ်၊ ခုနစ်၊ ကိုး၊ ဆယ်။”

ကျန်းစူရှင်းက ပြုံးပြီး “တွေ့လား...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ: “...”