အလွန်နှေးသော ဂီတမူပိုင်ခွင့်

လုအန်းကျီ သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အသီးကျွေးခံရပြီးနောက် ချန်းချန်း သည် မရပ်နိုင်ဟု မြင်သောကြောင့် သူမ၏ အာရုံကို လျင်မြန်စွာ လွှဲလိုက်သည်-

“ချန်းချန်း၊ အဝတ်အသစ်တွေ ဝတ်ကြည့်ချင်လား”

ချန်းချန်း မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး

“ဟုတ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် အဝတ်အသစ်များ ဝတ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသောကြောင့်

ဖေဖေ့ကို အသီးကျွေးရာကနေ

အာရုံပြောင်းသွားခဲ့သည်။

လုအန်းကျီ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ သူမ လှည့်၍ ပန်းရောင် ဂါဝန်လေးကို ကောက်ကိုင်ကာ “သမီး ဒါကို ဝတ်ချင်တယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကလေးမလေးသည် ဂါဝန်များကို ကြိုက်ပုံရသည်။

ထို့နောက် လုအန်းကျီ သည် ထိုဂါဝန်ကို ကလေးမလေးအား ဝတ်ပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ ဘယ်တုန်းကမှ မလုပ်ဖူးသောကြောင့် မကျွမ်းကျင်ဘဲ ချန်းချန်း ကို အဝတ်လဲပေးရန် အချိန်အကြာကြီး ယူခဲ့ရသည်။

“ပေး၊ ကျွန်မ လုပ်မယ်။”

အခြေအနေကို မြင်သော ကျန်းစူရှင်းသည် လွှဲယူလိုက်ပြီး ချန်းချန်း ကို ကျွမ်းကျင်စွာ အဝတ်အသစ်လဲပေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ က “မင်း တကယ် ကျွမ်းကျင်တာပဲ” ဟု ချီးကျူးစကား ပြောလိုက်မိသည်။

ကျန်းစူရှင်းက ပြုံးပြီး ဘာမှ မပြော။ သူမ မကျွမ်းကျင်ရင် ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။ သူ့လို သုံးနှစ်လုံး ခရီးသွားနိုင်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလေ။

သို့သော်လည်း ဒီနောက်ပြောင်သော မကျေနပ်ချက်ကို သူမ စိတ်ထဲမှာသာ တွေးလိုက်သည်။ လုအန်းကျီ စိတ်ထဲ လွန်လွန်ကျွံကျွံ တွေးသွားမှာစိုးလို့ အသံထွက် မပြောပေ။

ချန်းချန်း သည် ဂါဝန်လဲပြီးနောက် လုအန်းကျီ နှင့် ကျန်းစူရှင်းတို့ရှေ့တွင် ပုံစံမျိုးစုံ ပြသပြီးနောက် မှန်ကြည့်ရန် ပြေးသွားသည်။

ကျန်းစူရှင်း၏ အိမ်တွင် ကိုယ်လုံးပေါ်မှန် မရှိဘဲ ဖိနပ်ဗီရိုအပေါ်တွင် ကိုယ်တစ်ပိုင်းမှန်သာ ရှိသည်။

ကလေးမလေး၏ အရပ်က မှန်ကို မမီသောကြောင့် သူမ ညည်းသံပြုပြီး ကော်ဖီစားပွဲပေါ်သို့ တက်ကာ မှန်ရှေ့တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“တော်တော် အလှကြိုက်တာပဲ။”

လုအန်းကျီ ရယ်လိုက်မိသည်။

ချန်းချန်း သည် လုအန်းကျီ ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ ချီးမွမ်းနေသည်ဟု ထင်ပုံရသည်။ သူမ ရယ်မောပြီး “ချန်းချန်း လှတယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ က “ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ချန်းချန်း လှတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်းချန်း သည် ပိုပျော်သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို မှန်ထဲတွင် ထပ်ခါထပ်ခါ ကြည့်နေသည်၊ မငြီးငွေ့နိုင်အောင်ပင်။

“လာ၊ တခြားအဝတ်တွေ ဝတ်ကြည့်ရအောင်။”

ကျန်းစူရှင်းက ပြောပြီး ချန်းချန်း ကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ်မှ ချီချလိုက်သည်။

သူမသည် ကျန်အဝတ်အသစ် အနည်းငယ်ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဝတ်ကြည့်ရာ အားလုံး အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေသည်။ လုအန်းကျီ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်၊ အဝတ်အစား အရွယ်အစားကို သူ ခန့်မှန်းတာ အတော်လေး မှန်ကန်ပုံရသည်။

ထိုနောက် ကျန်းစူရှင်းသည် ချန်းချန်း ကို အဝတ်ဟောင်းများ ပြန်ဝတ်ပေးပြီး အဝတ်အသစ်များကို ယူ၍ မဝတ်မီ လျှော်ရဦးမည်ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ သည် ဤအရာများကို နားမလည်ပေ။

ကျန်းစူရှင်းသည် ချန်းချန်း ကို အချိန်အကြာကြီး ဂရုစိုက်ခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် ဤသို့လုပ်ခြင်းတွင် သူ့အကြောင်းရင်းရှိရမည်။

သူသည် ချန်းချန်း နှင့် ကစားနေချိန်တွင် ကျန်းစူရှင်းသည် အဝတ်များကို လျှော်ရန် ယူသွားသည်။

ချန်းချန်း သည် လုအန်းကျီ ဝယ်လာသော ကစားစရာများအားလုံးကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းထားပြီး တစ်ခုချင်းစီ ရေတွက်သည်၊ ထို့နောက် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကစားစရာများကို လုအန်းကျီ အား ပြသရန် ယူလာသည်။

“ဒါက ခွေးလေးရုပ်...”

“ဒါက ပန်းရောင်ကား...”

“အစိမ်းရောင်ကား...”

“အဝါရောင်... အင်း... မြေတူးစက်!”

“ဗုံ!”

ချန်းချန်း သည် တုန်ခါနေသော ဗုံသေးလေးကို လှုပ်ခါလိုက်ရာ ‘ဒုန်း ဒုန်း’ အသံ ထွက်လာသည်။ ကျန်းစူရှင်း ထွက်လာသည်။

“ဒီလောက် မြန်တာလား”

လုအန်းကျီ က မေးသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေအတွက် အဝတ်လျှော်စက်သေးသေးလေး တစ်လုံးကို ကျွန်မ သီးသန့်ဝယ်ထားတာ။ သူမ အဝတ်တွေကို အဝတ်လျှော်စက်ထဲ ထည့်ပြီး ဖွင့်လိုက်ရုံပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ အံ့သြသွားသည်၊ “ကလေးတွေအတွက် သီးသန့် အဝတ်လျှော်စက်တောင် ရှိသေးတာလား”

ကျန်းစူရှင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး “နောက်ပိုင်းတော့ တကယ်မလိုအပ်ဘူးလို့ ထင်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဝယ်ပြီးသားဆိုတော့ ဆက်သုံးနေတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ ရယ်လိုက်သည်၊ “မင်းက နာမည်ကြီး မင်းသမီးပဲ၊ ဒီလောက် ပိုက်ဆံလေးတော့ မရှားပါဘူး။”

ကျန်းစူရှင်းက “နာမည်ကြီး မင်းသမီးဆိုတာ အတိတ်က ကိစ္စပါ။ ကျွန်မ စုထားတာလေးနဲ့ နှစ်နှစ်ကျော် နေခဲ့ရပြီး၊ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်မှ တခြားသူတွေအတွက် သီချင်းရေးပေးတာတွေ စလုပ်တာ။ ဖြုန်းလို့မရဘူးလေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ က “ခင်ဗျားကို သီချင်းရေးခိုင်းရင် ဈေးမရဘူးမလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း သူ့ယခင်ဘဝက သီချင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊ စာသားမှသည် သံစဉ်အထိ၊ တီးခတ်မှုအထိ အားလုံး ရှင်းလင်းပြတ်သားသည်။

သို့သော် သူသည် ကျန်းစူရှင်းကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သည့်အပြင်၊ အဆက်အသွယ်လည်း မရှိ၊ နာမည်လည်း မရှိသောကြောင့် ထိုသီချင်းများသည် သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်သာ ရှိနေနိုင်ပြီး စိတ်မကောင်းစရာပင်။

ကျန်းစူရှင်းသည် သူမ၏ နူးညံ့သော နှာခေါင်းကို တွန့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဝင့်ဝါစွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “ဟုတ်တာပေါ့! ကျွန်မ အဲဒီတုန်းက အရမ်းနာမည်ကြီးတဲ့ အဆိုတော်-သီချင်းရေးသူလို့ ဘယ်လို ပြောလို့ရမလဲ။ ဈေးနှုန်း အရမ်းနည်းရင် ကျွန်မရဲ့ လုပ်သက်နှစ်တွေကို မတရားတာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့”

လုအန်းကျီ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ကျန်းစူရှင်း၏ စကားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ကျန်းစူရှင်းသည် ယခုလို အနည်းငယ် နောက်ပြောင်သော အမူအရာမျိုးကို ပြသသည်ကို သူ မမြင်ဖူးသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက

“စကားမစပ်၊ မင်းရဲ့ မှတ်ပုံတင်ကတ် ဘယ်မှာလဲ။ ယူလာခဲ့လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ယူလာခဲ့တယ်။”

လုအန်းကျီ ပြောပြီး သူ့ကျောပိုးအိတ်ဆီသွားကာ မှတ်ပုံတင်ကတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဒီကမ္ဘာက မှတ်ပုံတင်ကတ်တွေက သူ့ယခင်ဘဝကနဲ့ မတူပေမယ့် ကတ်အမာပုံစံ ဖြစ်ပြီး မြေအောက်ရထားတွေ ဝင်ထွက်ဖို့အတွက် ပွတ်ဆွဲပြီး သုံးလို့ရသည်။

ဒါပေမယ့် အိမ်မှာ ဝက်ဘ်ဆိုက်တစ်ခုကို ဝင်ဖို့ ပွတ်ဆွဲတာတော့ မဖြစ်နိုင်တာ ရှင်းနေသည်။

ကျန်းစူရှင်းသည် ကင်မရာတစ်လုံး ထုတ်ယူပြီး လုအန်းကျီ ၏ မှတ်ပုံတင်ကတ်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ၊ ထို့နောက် ကင်မရာထဲမှ မန်မိုရီကတ်ကို ဖြုတ်ပြီး သူမ၏ အိမ်သုံး ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်ကာ ကတ်ဖတ်စက်ဖြင့် ကွန်ပျူတာနှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။

လုအန်းကျီ သည် ကြည့်နေရင်း သူ့ယခင်ဘဝက စမတ်ဖုန်းများကို လွမ်းမိသည်။

ဒီကမ္ဘာမှာ စမတ်ဖုန်းတွေ ဘယ်တော့ ဖွံ့ဖြိုးလာမလဲ မသိဘူး။

သူ ဒီနည်းပညာတွေမှာ မကျွမ်းကျင်တာ စိတ်မကောင်းစရာပဲ၊ မဟုတ်ရင်တော့ သူ သေချာပေါက် စမ်းကြည့်ပြီး နည်းပညာ ဖခင် ကြီးဖြစ်လာမှာ။

လုအန်းကျီ ၏ မှတ်ပုံတင်ဓာတ်ပုံကို ကွန်ပျူတာသို့ ထည့်သွင်းပြီးနောက် ကျန်းစူရှင်းသည် ဆော့ဖ်ဝဲလ်တစ်ခုကို ဖွင့်ကာ ဓာတ်ပုံ၏ ပုံစံနှင့် အရွယ်အစားကို တည်းဖြတ်သည်။

“မင်း တော်တော် သိတာပဲ။”

လုအန်းကျီ က ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက

“မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က သီချင်းရေးတဲ့အခါတုန်းက ဒီဝက်ဘ်ဆိုက်ကို သုံးခဲ့ရတာ။ ဒါပေမယ့် ဒီဝက်ဘ်ဆိုက်က ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှ စတင်ခဲ့တာ၊ ကျွန်မ အနားယူတုန်းက မသုံးခဲ့ရဘူး။ ယာယီ မှတ်ပုံတင်ရုံပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒီ ဂီတမူပိုင်ခွင့် ဝက်ဘ်ဆိုက်က မှတ်ပုံတင်ကတ် တင်တဲ့အခါ သီးခြားပုံစံ လိုအပ်ပြီး အရွယ်အစားလည်း အရမ်းကြီးလို့ မရဘူး။ အရမ်း အလုပ်ရှုပ်တယ်။”

“ကျွန်မရဲ့ မှတ်ပုံတင်ကတ်ကို အပြင်မှာ သွားလုပ်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အရင်က ကုမ္ပဏီဟောင်းကို ရှာဖို့လည်း အဆင်မပြေဘူးဆိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာ ဓာတ်ပုံတည်းဖြတ်နည်းကို သင်ယူခဲ့ရတာ”

ပြောနေရင်း ကျန်းစူရှင်းသည် ပုံကို တည်းဖြတ်ပြီးနောက် ဓာတ်ပုံအသစ်ကို ဒက်စ်တော့တွင် သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ဖွင့်ပြီး လုအန်းကျီ ကို ပြသည်။

“မနေ့က မင်းရဲ့ ‘မျောက်နှစ်ကောင်’ ကို မှတ်ပြီး စန္ဒရားတီးလုံးအဖြစ် ရေးလိုက်တာ၊ စာသားတွေလည်း ရေးထားတယ်။ မှန်လားဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါဦး။”

ကျန်းစူရှင်းက ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ သည် ကျန်းစူရှင်း ဒီလောက် စဉ်းစားပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့။ သူ နီးကပ်စွာ ခါးလေးကိုင်းလိုက်ပြီး တစ်ကြိမ် ဖတ်ရှုကာ “ပြဿနာမရှိဘူး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ ခါးလေးကိုင်းလိုက်သောအခါ မလွဲမရှောင်သာ ကျန်းစူရှင်းနှင့် နီးကပ်သွားပြီး ကျန်းစူရှင်း၏ ကိုယ်အပူချိန်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခေါင်းလျှော်ရည်နံ့ သင်းသင်းလေးက သူ့နှာခေါင်းထဲ ဝင်လာပြီး လုအန်းကျီ အတွက် အလွန် နှစ်သက်စရာ ဖြစ်သည်။

“အင်း...”

ကျန်းစူရှင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ သူမ၏ အသံက အနည်းငယ် တိုးနေပြီး ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။

လုအန်းကျီ သည် ထိုအချက်ကို ယခုမှ သတိထားမိပြီး လျင်မြန်စွာ မတ်တပ်ပြန်ရပ်လိုက်သည်။

ထိုနောက် ကျန်းစူရှင်းသည် ဝက်ဘ်ဆိုက်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုဝက်ဘ်ဆိုက်၏ စာမျက်နှာသည် အလွန် သန့်ရှင်းရိုးရှင်းပြီး ထိပ်တွင် “ဂီတမူပိုင်ခွင့် ဝက်ဘ်ဆိုက်” ဟူသော စာသားကို ရေးထားသည်။

ကျန်းစူရှင်းသည် မှတ်ပုံတင်ခြင်း စာမျက်နှာကို ဖွင့်ကာ မတ်တပ်ရပ်၍ ဘေးသို့ ရွေ့လိုက်ပြီး လုအန်းကျီ ကို ထိုင်ကာ အကောင့်နှင့် စကားဝှက်ကို ဖြည့်သွင်းစေသည်။ ထို့ပြင် သူမ၏ ဖုန်းတွင် အတည်ပြုကုဒ်ကိုလည်း လက်ခံရရှိသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ အချိန်အကြာကြီး ကြာမည့် ကိုယ်ပိုင်အထောက်အထား စိစစ်ခြင်းနှင့် မှတ်ပုံတင်ကတ် တင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် စတင်သည်။

ဤဝက်ဘ်ဆိုက်သည် တကယ်ပင် နှေးကွေးပြီး မကြာခဏ တင်မရ ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းစူရှင်းသည် ဆယ်ကြိမ်ကျော် တင်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသည်။

“Dora B Dream ဆိုတဲ့ ကလောင်အမည် ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ နာမည်ရင်း လုအန်းကျီ ကို သုံးချင်လား” ကျန်းစူရှင်းက မေးသည်။

လုအန်းကျီ က “လုအန်းကျီ ပဲ သုံးပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ ဝတ္ထုတွေ ရေးတဲ့အခါ ကလောင်နာမည် သုံးတာ အကျင့်ဖြစ်နေတာ။ သူ့ယခင်ဘဝက အွန်လိုင်း ဝတ္ထုတွေ တစ်ခါတလေ ရေးတုန်းကလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကလောင်နာမည်ကို သုံးခဲ့တာကြောင့် အဲဒီအချိန်က ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခုတော့ လိုအပ်တော့မည် မဟုတ်ပါ။

ကျန်းစူရှင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး အများသုံးအမည်နေရာတွင် “လုအန်းကျီ” ဟု ဖြည့်သွင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် “မျောက်နှစ်ကောင်” အတွက် သံစဉ်နှင့် စာသားများကို တင်သွင်းရန် ဖြစ်သည်။

ဤအရာနှစ်ခုကို တင်သွင်းရန် ပို၍ ခက်ခဲသည်၊ ထပ်ခါထပ်ခါ မအောင်မြင်ဘဲ၊ တစ်ကြိမ်တွင် ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရောက်ပြီးမှ စာမျက်နှာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

လုအန်းကျီ သည် ဘေးမှ ကြည့်နေရင်း ကွန်ပျူတာကို ရိုက်ခွဲချင်စိတ် ပေါ်လာသော်လည်း ကျန်းစူရှင်းက စိတ်မပျက်ဘဲ ထိုင်နေနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သော စိတ်ရှည်မှုက လုအန်းကျီ ကို အမှန်တကယ် လေးစားမိစေသည်။

တင်သွင်းမှု ပြီးစီးပြီးနောက် ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် လုအန်းကျီ နှင့် ကျန်းစူရှင်း နှစ်ဦးစလုံးသည် ချန်းချန်း ၏ ကစားစရာများဖြင့် ကစားနေကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ကျန်းစူရှင်းသည် ရုတ်တရက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လက်ခံရရှိသည်။ ဖုန်းချပြီးနောက် သူမ စိတ်ပျက်သော မျက်နှာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ” လုအန်းကျီ က မေးသည်။

ကျန်းစူရှင်း သက်ပြင်းချပြီး “ကျွန်မ သီချင်းအော်ဒါ

တစ်ခု လက်ခံထားတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမယ့် ဘာစိတ်ကူးမှ မရသေးဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။