ကျွန်တော့်ဘဝ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း

လုအန်းကျီသည်ချန်းချန်းကိုအလေးအနက်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးကျယ်များဖြင့် မှိတ်တုပ်မှိတ်တုပ် ကြည့်နေသော ကလေးမလေးကို မြင်ပြီးနောက် သူက ခေါင်းညိတ်ကာ

“ကောင်းပါပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်း က သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှ နုနယ်သိမ်မွေ့သည့် နာရီလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

“အချိန်‌တောင် တော်တော် နောက်ကျနေပြီ။

ကလေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားသ‌င့်နေပြီ

နို့မှုန့်တစ်ခွက်လောက် ဖျော်တိုက်ရအုန်းမယ်။ မနက်ဖြန်မနက် အားလား။ အချိန်ရရင် မနက်ဖြန်မနက်ကျ ကလေးကို ထပ်ခေါ်လာခဲ့မယ်” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက “ဒီမှာ ညစာစားပြီးမှ သွားပါလား” ဟု မေးသည်။

ကျန်းစူရှင်းက

“ဟင့်အင်း၊ အိမ်မှာပဲစား‌တော့မယ်။ ဒီမှာ နှာခေါင်းစည်းချွတ်လို့မရဘူး” ဟု ပြန်ပြောသည်။

လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

“မနက် ကိုးနာရီမှာ ကျုံ့အမ်းလမ်းက ကျုံ့အမ်းဂီတဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို သွားကြည့်မယ်။ ဆိုင်ရှင်က ဆက်မဖွင့်တော့ဘူးဆိုလို့ ကျွန်တော်က ဝယ်ပြီး စာအုပ်ဆိုင်အဖြစ် ပြောင်းဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းအံ့အားသင့်သွားသည်

“စာအုပ်ဆိုင်ဖွင့်မယ်ဆို?!”

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က လုအန်းကျီသည် စားပွဲထိုးအလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်းစူရှင်းက သူသည် အခြားတစ်နေရာတွင် အလုပ်လုပ်နေသေးသည်ဟုသာ ယူဆထားခဲ့သည်။ လုအန်းကျီသည် ငွေကြေးအခြေအနေ အလွန်ကောင်းနေမည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

သူမအနေနှင့် ထိုအချက်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ လုအန်းကျီက ကလေးကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံမည်လားဆိုသည်ကိုသာ ဂရုစိုက်သည်။

သို့သော် သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက် ယခုအခါ ထိုစားပွဲထိုးက “ဆိုင်ခန်းဝယ်ပြီး စာအုပ်ဆိုင်ဖွင့်နိုင်တဲ့ ငွေကြေးအခြေအနေရှိတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်မှာ ကျန်းစူရှင်းအတွက် အံ့အားသင့်စရာဖြစ်သွားသည်။

လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ပြီး

“သုံးနှစ်အတွင်း စာအုပ်တချို့ရေးခဲ့တယ်။ ငွေအနည်းငယ်ရခဲ့တယ်။ ဆိုင်ခန်းဝယ်ပြီး ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ လောက်တယ်” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်း ပိုပြီးအံ့အားသင့်သွားသည်-

“ငါလည်း အားလပ်ချိန်တွေမှာ စာဖတ်ရတာ ကြိုက်တယ်။ ဘာစာအုပ်တွေရေးထားလဲ။ ငါဖတ်ဖူးလားမသိဘူး”

လူအန်ကျီးက “RG Veda, Wukong Biography, Dragon Raja” ဟု ပြောသည်။

သူ ပြန်လည်မွေးဖွားလာချိန်တွင် လူငယ်စိတ်ဓာတ်ညှိုးငယ်သည့် စာပေလှိုင်းများ ခေတ်စားနေချိန်ဖြစ်သည်။ အင်တာနက်စာပေမှာလည်း စတင်ထွက်ပေါ်လာပြီး Qidian ကဲ့သို့သော ဝက်ဘ်ဆိုဒ်များ မထွန်းကားသေးပေ။

လက်ရှိအချိန်တွင် အထင်ရှားဆုံးသော အင်တာနက်ဝတ္ထုများမှာ အွန်လိုင်းမှ တဆင့် ရုပ်ရှင်အဖြစ် ထုတ်ဝေခြင်းပုံစံကို အဓိကထားသော ဝတ္ထုများဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က လုအန်းကျီသည် ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးနောက် သူ့ဦးနှောက်ထဲ ပထမဆုံးပေါ်လာသည့် လက်ရာမှာ ယခင်ဘဝတုန်းက အလွန်ခေတ်စားခဲ့သော Ice Fantasy ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူက Ice Fantasy ၏ မူရင်းပုံစံဖြစ်သည့် Clamp ရေးသားသော RG Veda ကို ဝတ္ထုပုံစံဖြင့် ပြန်လည်ရေးသားခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ရေးဟန်ကတော့ Ice Fantasy ကဲ့သို့ပင် ချမ်းချမ်းစိုစိုဖြင့် လူတို့ကို မိုးကောင်းကင်ဘက်သို့ လေးဆယ့်ငါးဒီဂရီထောင့်ဖြင့် ငေးမောစေသည့် စာသားများနှင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

အမှန်တရားကတော့ ဤနည်းလမ်းသည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က အမှန်တကယ် ခေတ်စားခဲ့သည်။ သူ၏နာမည်ကျော်ကြားမှုလည်း တစ်ပြိုင်နက် တိုးပွားလာခဲ့ပြီး ပထမဆုံးသော အခကြေးငွေကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ ထိုငွေဖြင့် ယုံကြည်မှုရှိရှိ အလုပ်ထွက်ကာ ခရီးထွက်ရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ဆက်လက်အားထုတ်ကာ Wukong Biography ကို ရေးသားခဲ့သည်။

ဤစာအုပ်သည် လူငယ်စိတ်ဓာတ်ညှိုးငယ်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ကြိမ်ထပ်မံ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။ သူ့ယခင်ဘဝက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များလည်း ဤကမ္ဘာတွင် ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အသက်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်များသည် ဤစာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးနောက် မည်သည့်အချိန်တွင် မဆို တစ်ခုခုကို ခံစားမိတတ်ကြပြီး Wukong Biography မှ စာကြောင်းများကို ၎င်းတို့၏ စာတိုလက်ခံသူအမည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလေ့ရှိကြသည်။

ဥပမာ - “ငါသည် မိုးကောင်းကင်ကို ငါ့မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်စေခြင်းမှ ရပ်တန့်စေလိုသည်။”

“ငါသည် ဗုဒ္ဓဖြစ်လျှင် ဤကမ္ဘာတွင် မကောင်းဆိုးဝါးများ ရှိတော့မည်မဟုတ်။ ငါသည် မကောင်းဆိုးဝါးဖြစ်လျှင် ဗုဒ္ဓက ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။”

“ငါလာခဲ့သည်၊ ချစ်ခဲ့သည်၊ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်၊ ရလဒ်ကို ဂရုမစိုက်။” စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

ဤစာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ပထမနှစ်အတွင်း ပြီးစီးအောင် ရေးသားခဲ့သည်။

ဒုတိယနှစ်မှစတင်ကာ ခေတ်ရေစီးကြောင်း အနည်းငယ်ပြောင်းလဲလာသည်ကို သတိပြုမိပြီးနောက် သူသည် Dragon Raja ကို ရေးသားခဲ့သည်။ ထိုစာအုပ်ကြောင့် သူ၏နာမည်ကျော်ကြားမှုပိုမိုမြင့်မားလာခဲ့ပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကို ဖြန်ဖြေတတ်သည့် စာရေးဆရာအဖြစ် လူသိများလာခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာတွင် Ultraman မရှိပါ။ ချယ်ရီနိုင်ငံနောက်ခံဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားရာတွင်

“ငါတို့အားလုံးသည် နဂါးပေါက်စများဖြစ်ကြပြီး တစ်နေ့တွင် တရားမျှတသော Ultraman လက်ချက်ဖြင့် သေကြေပျက်စီးကြရလိမ့်မည်” ဟူသော နောက်ဆုံးတွင် နာမည်ကြီး စာတိုလက်ခံသူအမည်တစ်ခု ဖြစ်လာမည့် စာကြောင်းကို

“တစ်နေ့တွင် တရားမျှတသော ဇာတ်လိုက်လက်ချက်ဖြင့် သေကြေပျက်စီးကြရလိမ့်မည်” ဟု ပြောင်းလဲရေးသားခဲ့ရသည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် Dragon Raja အပိုင်း ၁ နှင့် ၂ ၏ ရောင်းအားများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာနေသည်။ RG Veda ၏ ကာတွန်းရုပ်ရှင်အခွင့်အရေးနှင့် Wukong Biography ၏ ရုပ်ရှင်အခွင့်အရေးများကို ရောင်းချပြီးဖြစ်ပြီး Dragon Raja အပိုင်း ၃ မှာ ပြီးဆုံးရန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။

Dragon Raja အပိုင်း ၃ ထွက်ရှိပြီးနောက် ဤစီးရီးဆက်လက် ရေးသားရန် သူမစီစဉ်ထားပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် လုံလောက်သော ငွေကြေးကို ရရှိပြီးဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ရေးသားလျှင်လည်း ဝေဖန်မှုခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဘာပဲရေးရေး ဝေဖန်မှုခံရမှာဖြစ်လျှင် မရေးတော့ဘဲ နေလိုက်ခြင်းကသာ ပိုကောင်းမည်။

သူသည် ယခုအခါ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားနေပြီဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် စာအုပ်တစ်အုပ် ရေးပြီး ငွေရှာခြင်းကသာ ပိုကောင်းမည်မဟုတ်လော။

“ဒါဆို ရှင်က Dragon Raja ရေးသူ Dora B Dream ဆိုတဲ့ စာရေးဆရာလား?”

ကျန်းစူရှင်းသည် ရုတ်တရက် စိတ်ခံစားမှုအနည်းငယ် ပြောင်းလဲလာပြီး လုအန်းကျီကို မျက်‌စောင်းလေဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

Dora B Dream သည် လုအန်းကျီ၏ ကလောင်အမည်ဖြစ်သည်။

သူ့ယခင်ဘဝတွင် Doraemon ၏ အိတ်ကပ်သည် အနာဂတ်မှ နည်းပညာပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သကဲ့သို့ ယခု သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင်လည်း သူ့ယခင်ဘဝမှ ယဉ်ကျေးမှုထုတ်ကုန်များစွာကို ရယူနိုင်ပြီး မှတ်ဉာဏ်ကလည်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူက သူ့အတွက် ဤကလောင်အမည်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီက “ခဗျားလည်း Dragon Raja ဖတ်ဖူးတယ်လား” ဟု မေးသည်။

ကျန်းစူရှင်းက ညင်ညင်သာသာဖြင့် “ငါ အားလပ်ချိန်တွေမှာတွေမှာ စာဖတ်ရတာ ကြိုက်တယ်လို့ ငါပြောခဲ့တယ်လေ။ ရှင်က ရှမီ ကို ဘာလို့ သတ်ခဲ့တာလဲ” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီ - “...”

ကျန်းစူရှင်းက သူ့ကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လုအန်းကျီက အနည်းငယ် နောက်သို့ပြန်လျက်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်တစ်မျိုးသောက်ပြီး “တစ်ခါတစ်ရံ ဇာတ်လမ်းထဲက ဇာတ်ကောင်တွေဟာ စာရေးဆရာရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ကျော်လွန်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုတွေ လုပ်ဆောင်ကာ သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာလမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းတတ်ကြတယ်။ ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက လုအန်းကျီကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်သောကြောင့်လုအန်းကျီ သည် သက်ပြင်းချခွင့်ရလိုက်သည်။

“မနက်ဖြန် ချန်းချန်းကို ကျုံ့အမ်း ဂီတဆိုင်ကို ခေါ်လာခဲ့မယ် အဆင်ပြေလား”

ကျန်းစူရှင်းက မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက “ဘာလို့ အဆင်မပြေရမှာလဲ” ဟု ပြောသည်။

ရှေ့မှာရှိနေသည့် ချစ်စရာကောင်းလှသော ကလေးမလေးကို ကြည့်ရင်းနှင့် လုအန်းကျီသည် ယနေ့ညတွင် သူမကို ပွေ့ဖက်အိပ်ပျော်ချင်စိတ်ပင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ကျန်းစူရှင်းက သေချာပေါက်သဘောတူမည်မဟုတ်ဟု တွေးမိသဖြင့် ထိုသို့သော တောင်းဆိုချက်ကို မေးလိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

“ကောင်းပြီ၊ မနက်ဖြန် လာခဲ့မယ်”

ကျန်းစူရှင်းက ချန်းချန်းး၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောသည်- “ချန်းချန်း၊ အဖေကို နှုတ်ဆက်လိုက်”

သို့သော် ချန်းချန်းက သူ့ရဲ့ မျက်လုံးကြီးလေးများကို နှစ်ကြိမ် မှိတ်လိုက်ပြီး လက်မောင်းသေးသေးလေးနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ “အဖေ၊ ပွေ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ ရုတ်တရက် သူ့နှလုံးသား အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

သူက ကျန်းစူရှင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမကလည်း သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် စိတ်တူကိုယ်တူဖြစ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ဤဖလှယ်မှုအပြီးတွင် ကျန်းစူရှင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် လုအန်းကျီအပေါ် သံသယအနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

သူမအနေနှင့် ချန်းချန်းကို တိုက်ရိုက် လုအန်းကျီထံ မအပ်နိုင်သေးသော်လည်း သူမကြည့်ရှုနေစဉ် လုအန်းကျီက ကလေးကို ပွေ့ထားရန်မှာမူ အဆင်ပြေသည်။

ကျန်းစူရှင်းက ချန်းချန်းကို စားပွဲပေါ်မှ မြှောက်ကာ လုအန်းကျီက သေချာဂရုတစိုက်ဖြင့် သူမကို လက်ခံယူလိုက်သည်။ ကလေးမလေးကို လွတ်ကျမသွားစေရန် ကြောက်နေသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။

သေးငယ်သော ကလေးမလေးတွင် ကလေးအဆီပါဝင်မှုရှိပြီး သူမ၏လက်မောင်းသေးသေးလေးနှင့် ခြေထောက်လေးများမှာ ဖောင်းအီနေကာ သူ့လက်ထဲတွင် အနည်းငယ် လေးလံသည်ဟု ခံစားရသည်။

လုအန်းကျီက ချန်းချန်းကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး ကျန်းစူရှင်းကို ပြုံးရင်းပြောသည်- “အတော်လေး လေးတယ်။”

ကျန်းစူရှင်းက “သူငယ်ငယ်ကတည်းက ငါပဲ သယ်ပိုးလာတာ။ လက်မောင်းကြွက်သားတွေ လည်းကြီးနေပြီ” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက ကျန်းစူရှင်း၏ ချောမွေ့ဖြူစင်နေသော လက်မောင်းများကို ကြည့်ပြီး “ကျွန်တော်တော့ မထင်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက စကားမပြောတော့ပဲသူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လုအန်းကျီ ရှမီ ကို သတ်ခဲ့သည့်အတွက် မကျေနပ်နေဆဲဟု ထင်ရသည်။

သို့သော် ချန်းချန်းလေးကမူ လူကြီးများအကြားရှိ လေသံကို ဂရုမစိုက်ပေ။ လုအန်းကျီက သူမကို ပွေ့ထားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချန်းချန်းလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ ဉာဏ်နည်းနေသော ငန်းကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏လက်ကလေးက လုအန်းကျီ၏လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ဖောင်းအီနေပြီး နွေးထွေးသောအာရုံကို ခံစားရသည်။ အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေသည်။

“မွတ်စ်!”

ကလေးမလေးက ရုတ်တရက် လုအန်းကျီ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ထို့နောက် ကလေးမလေးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် နောက်သို့ ငုံ့လိုက်ပြီး “အိုး၊ ယားတယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက သူ၏ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်ပြီး မတတ်သာ၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် ခရီးမှ ပြန်ရောက်ခါစဖြစ်ပြီး မုတ်ဆိတ်ရိတ်ချိန်မရသေးပေ။ ထွက်လာပြီး ရှည်ထွက်လာသော မုတ်ဆိတ်မွေးတိုများမှာ အနည်းငယ်မာကျောပြီး ကလေးမလေးကို စူးနေသည်။

“နာလား”

သူက ချန်းချန်းကို မေးလိုက်သည်။ သူမသိလိုက်ဘဲ ကလေးမလေးနှင့် စကားပြောရာတွင် သူ၏အသံသည်လည်း အနည်းငယ် ချစ်စရာကောင်းလာသည်ဟု ခံစားရသည်။

ချန်းချန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “မနာဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးပြီး ချန်းချန်း၏ခေါင်းကို နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ချန်းချန်းကို ကျန်းစူရှင်းက ပြန်ခေါ်

သွားသည်။

“အဖေနဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်”

ကျန်စူရှင်းက ချန်းချန်းလေး၏လက်ကလေးကို ညင်သာစွာခါယမ်းရင်း ပြောသည်။

“ဗျာ ဗျာ”

ချန်းချန်းလေးက ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို ပါးစပ်ဘက်သို့ ယူသွားကာ လုအန်းကျီထံ အနမ်းလေတစ်ချက်ပေးလိုက်သည်- “မွတ်စ်!”

လုအန်းကျီ မသိလိုက်ဘဲ ထပ်မံရယ်မောလိုက်ပြီး ကျန်းစူရှင်ကို “ခဗျားသင်ပေးထားတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်ကနေ သင်ယူလာတာလဲမသိဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။