အယ်ဒီတာ၏ ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်

နောက်တစ်နေ့ မနက် အိပ်ရာထပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် အိမ်ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရေး ကိစ္စများကို စီစဉ်ရန် သွားခဲ့သည်။

ကျုံ့အမ်း တေးဂီတဆိုင်ပိုင်ရှင် သူ့အား ရောင်းပေးခဲ့သည့် နှစ်ထပ်အိမ်လေးသည် အခြေခံ ပြင်ဆင်မှုများ ကောင်းမွန်နေပြီး၊ ဖွဲ့စည်းပုံပိုင်းဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်စရာများ မလိုအပ်ဘဲ အလှဆင်ပစ္စည်းနှင့် အတွင်းပိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံ အမွမ်းအမံများသာ အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်တော့သည်။

အရင်ကဆိုလျှင် ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် သူသည် အရာအားလုံးကို သူ့ဘာသာသူ ကိုင်တွယ်၊ နေရာတိုင်းကို သေသေချာချာ ဒီဇိုင်းဆွဲကာ ပရိဘောဂ အပိုင်းအစတိုင်းကို ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အခုတော့ မတူတော့ပါ။ ချန်းချန်း သူ့ဘဝထဲ ဝင်လာသည့်အတွက် သူ၏ အချိန် များစွာကို သမီးလေးအတွက် သုံးချင်သည်။ ထို့ကြောင့် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရေး ကုမ္ပဏီကို ရွေးချယ်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်လာသည်။

တစ်နေ့တာလုံး နေရာများစွာကို သွားရောက် ကြည့်ရှုကာ အချက်အလက်များစွာ စုဆောင်းပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် ပြင်ဆင်ရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုပြင်ဆင်ရေး ကုမ္ပဏီသည် ထိုနေ့က သူတွေ့ခဲ့သမျှထဲတွင် အသေးစိတ်အကျဆုံးနှင့် တာဝန်အယူဆုံး ဖြစ်သည်။ လုအန်းကျီသည် တာဝန်ခံပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ထိုင်၍ ဆွေးနွေးခဲ့ရာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း လုအန်းကျီ၏ အမြင်များကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လက်ခံကာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အကြံပြုချက်များစွာကို သေချာ ဂရုတစိုက် ပေးခဲ့သည်။ ထိုင်ပြီး စကားပြော ဆွေးနွေးရုံမျှဖြင့် မပြီးနိုင်သေးပါဘူး။ လုအန်းကျီနှင့် တစ်ဖက်လူတို့သည် နောက်နေ့ အိမ်တွင် မျက်မြင် စစ်ဆေးမှုပြုလုပ်ရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ဤကိစ္စများ အားလုံး ပြီးစီးကာ ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင် ညနေစောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီသည် ကျန်းစူရှင်းထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သူ ဖုန်းကို နားနား ကပ်လိုက်သည်နှင့် ချန်းချန်း၏ စိတ်အားထက်သန်သော “ဖေဖေ! ဖေဖေ!” ဟူသော ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “အခု အားရဲ့လား။ ချန်းချန်းက ရှင်နဲ့ စကားပြောချင်လို့တဲ့” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက “အဆင်ပြေတယ်၊ အခုပဲ ကိစ္စတွေ ပြီးလို့ ပြန်ရောက်တာ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “အင်း” ဟု တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် သူမဘက်မှ ဖုန်းကို ချန်းချန်းလက်ထဲ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပုံရသည်။

ချန်းချန်း၏ ပါးစပ်လေးသည် ဖုန်း မိုက်ခရိုဖုန်းနှင့် ကပ်နေသော်လည်း “ဖေဖေ! ဖေဖေ!” ဟုသာ ခေါ်နေသည်။

လုအန်းကျီ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ကလေးငယ်သည် စကားများများ မပြောသော်လည်း ထို “ဖေဖေ” ဟူသော စကားလုံး တစ်လုံးစီတွင် နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခင်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

ဤရိုးရှင်းသော စကားလုံးနှစ်လုံးထက် ဘယ်အရာက ပိုမို ကြွယ်ဝသော အနှစ်သာရ ရှိနိုင်မည်နည်း။

“ဖေဖေ ရှိပါတယ်”

လုအန်းကျီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်မှ ချန်းချန်းက တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းနှင့် ခဏကြာ စကားပြောခဲ့သည်။ ချန်းချန်းသည် လုအန်းကျီနှင့် စကားပြောချင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး တိတိကျကျ ပြောစရာ တစ်ခုမှ မရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ထိုဖခင်နှင့် သမီးတို့၏ စကားဝိုင်းသည် “ဖေဖေ့ကို သတိရလား” “ရပါတယ်”၊ “ဒီနေ့ ချန်းချန်းထမင်းစားတာစားလို့ကောင်းလား” “ကောင်းပါတယ်” ဟူသော ရိုးရှင်းပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ၊ ငြီးငွေ့ဖွယ် အကြောင်းအရာများသာမက သူမ မနက်စာ၊ နေ့လယ်စာ၊ ညစာ ဘာစားခဲ့လဲ စသည့် အကြောင်းအရာများ ပါဝင်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ ရိုးရှင်း၊ ထပ်တလဲလဲနှင့် ငြီးငွေ့ဖွယ် စကားလုံးများဖြင့်ပင် လုအန်းကျီနှင့် ချန်းချန်းတို့သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု မရှိဘဲ စကားပြောခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံး ဖုန်းချလိုက်သည့်အခါတွင် သူတို့ စကားပြောနေသည်မှာ အတော်လေး ကြာသွားပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းစူရှင်းသည် ချန်းချန်းထံမှ ဖုန်းကိုယူကာ လုအန်းကျီကို ပြောသည်- “မနက်ဖြန် ကျွန်မ အေးဂျင့်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဖို့ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ စာရွက်စာတမ်း ကိစ္စလေးတွေလည်း သွားလုပ်ရဦးမယ်။ ရှင် မနက်ဖြန် ဘာအစီအစဉ် ရှိလဲ။ မရှိရင် ချန်းချန်းကို မင်း ခဏ လာကြည့်ပေး

လို့ရမလား”

မနေ့က မတိုင်ခင်ဆိုလျှင် ကျန်းစူရှင်းသည် ချန်းချန်းကို လုအန်းကျီနှင့် ဘယ်တော့မှ ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သုံးရက်တာ နားလည်မှုနှင့် မနေ့က တစ်နေကုန် အတူတကွ နေထိုင်ပြီးနောက် ကျန်းစူရှင်းသည် ယခုအခါ လုအန်းကျီကို ယုံကြည်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချန်းချန်းကို လုအန်းကျီအား ခဏတာ အပ်နှံရန် လက်ခံနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လုအန်းကျီကို ဤသို့ မေးခြင်း ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီက “မနက်ဖြန် ဆိုင်မှာ ပြင်ဆင်ရေး ကုမ္ပဏီနဲ့ တွေ့ဖို့ ချိန်းထားတယ်။ တခြား အစီအစဉ်တော့ မရှိဘူး။ အဲဒီမှာပဲ သူ့ကို ကြည့်လို့ရတယ်” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို မနက်ဖြန် မနက် ကျွန်မ ချန်းချန်းကို လာပို့ပေးမယ်” ဟု ဆိုသည်။

သူတို့သည် အချိန်တစ်ခု သဘောတူပြီးနောက် ကျန်းစူရှင်းက ထပ်မံမေးသည်- “ရှင် စာအုပ်ဆိုင် နာမည် ပေးပြီးပြီလား။ မနက်ဖြန် ရှင် စာအုပ်ဆိုင်ရဲ့ စာရွက်စာတမ်း ကိစ္စတွေကိုပါ ကြည့်ဖို့ စဉ်းစားထားလို့၊ နာမည်ပေးပြီးရင် အခု ကျွန်မကို ပြောပြလို့ ရတယ်”

လုအန်းကျီက “ပေးပြီးပါပြီ၊ စန်းဝေ့ စာအုပ်ဆိုင် (Sanwei Bookstore) လို့ ခေါ်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

“စန်းဝေ့ စာအုပ်ဆိုင်?”

ကျန်းစူရှင်းသည် ထိုနာမည်ကို တီးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်ရာ အလွန်နှစ်လိုဖွယ် ကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူမ အပြည့်အစုံ နားမလည်ဘဲ “ဒီနာမည်က တော်တော် ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်” ဟုသာ ပြောသည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးပြီး “ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

ထို့နောက် ကျန်းစူရှင်းက ဖုန်း၏ တစ်ဖက်မှ အသံပျော့ပျော့ဖြင့် “အင်း” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူမ၏ အသံကို ကြားရသောအခါ လုအန်းကျီသည် မနေ့က သူမအိမ်တွင် ကျန်းစူရှင်း မကြာခဏ ပြသခဲ့သော ပျော်ရွှင်မြူးတူးသည့် ဟန်ပန်ကို သတိရမိကာ ကြည်နူးလာသောစိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အသံအနည်းငယ်ထွက်ကာပြုံးလိုက်မိသည်။

သူ ပြုံးလိုက်သည်ကို ကျန်းစူရှင်းက အနည်းငယ် ရှက်သွားကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်- “ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါဆို ဒီလောက်ပါပဲ။ မနက်ဖြန် တွေ့မယ်။ ချန်းချန်း၊ ဖေဖေ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး”

လုအန်းကျီက “မနက်ဖြန် တွေ့မယ်” ဟု ပြန်ဖြေပြီးနောက် ဖုန်းမှ ချန်းချန်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်- “ဖေဖေ၊ ဘိုင့်ဘိုင်!” သူ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်- “ဘိုင့်ဘိုင်၊ ချန်းချန်း” ပြီးမှ ဖုန်းချလိုက်သည်။

ဖုန်းပြောနေစဉ် ဧည့်ခန်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။ ဖုန်းချလိုက်သည့်အခါတွင် တံခါးဘေးရှိ ကိုယ်လုံးပေါ် မှန်ရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး မှန်ထဲတွင်ပေါ်နေသော သူ့မျက်နှာပေါ်မှ သတိမထားမိဘဲ ပြုံးနေသည့် အပြုံးကို မြင်ကာ ခေါင်းခါရင်း တဟားဟား ရယ်လိုက်သည်။

ကလေးမလေး၏ ရိုးရှင်းသော စကားလုံး လေးလုံးဖြစ်သည့် “ဖေဖေ၊ ဘိုင့်ဘိုင်” ဆိုသည်ကပင် သူ့ကို ဤသို့ ပြုံးစေနိုင်ခဲ့သည်။

ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်ပါသလဲ!

သူသည် သူ့လက်ပ်တော့ပ်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စာဆက်ရေးသည်။

အယ်ဒီတာ ကူးကူး လိုင်းပေါ်တက်နေသည်။

ကျူကျူကိုဖွင့်လိုက်သည့်အခါ စကားပြောခန်းသည် ကူးကူး၏ မက်ဆေ့ချ်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။ “ရောက်နေပြီလား” “မဟာဆရာ B ဘယ်တော့ အွန်လိုင်းတက်မလဲ” “မတက်သေးဘူးလား” “မရောက်သေးဘူးလား” စသည်တို့ဖြင့် ပြည့်နေသည်။

တစ်ဖက်မှ လုအန်းကျီ လိုင်းတက်လာသည်ကို သတိထားမိပုံရပြီး နောက်ထပ် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု အမြန်ဝင်လာသည်- မဟာဆရာ B၊ နောက်ဆုံးတော့ လိုင်းပေါ် ရောက်လာပြီ!

လုအန်းကျီသည် စာလုံးအနည်းငယ် ရိုက်ပြီး ပို့လိုက်သည်- ဘာကိစ္စလဲ? ပြော။

ကူးကူး - သတင်းပို့တာပါ၊ မဟာဆရာ B၊ “နဂါး ဘုရင်” ရဲ့ တတိယပိုင်းကို စာအုပ် သုံးအုပ်အဖြစ် ခွဲဖို့ အစကတည်းက စီစဉ်ထားတာလားလို့ မေးချင်လို့ပါ။

လုအန်းကျီ- “မင်း တကယ် တော်တာပဲ”

“နဂါး ဘုရင်” ၏ တတိယပိုင်းဖြစ်သော “လနက်ဒီ‌ရေ(black moon tide)” ကို စာအုပ် သုံးအုပ်အဖြစ် ခွဲထုတ် ထုတ်ဝေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

ယေဘုယျအားဖြင့် “black moon tide” တစ်ခုလုံးသည် ဇာတ်လမ်းကြီးတစ်ခုကို ပြောပြသော်လည်း အပိုင်း တစ်ပိုင်းစီတိုင်းတွင် ဇာတ်ကွက် အသေးစိတ် ပိုင်းခြားမှုများ ရှိနေသေးသည်။

အယ်ဒီတာတစ်ဦးအနေဖြင့် ကူးကူးက ထိုအရာကို သဘာဝအတိုင်း မြင်နိုင်သည်။

ကူးကူး - “ဟီးဟီး!”

လုအန်းကျီနှင့် ရင်းနှီးတာ ကြာပြီဖြစ်သော ကူးကူးသည် “ဟီးဟီး” ဆိုသည်မှာ “ငရဲသွား” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရကြောင်း သဘာဝအတိုင်း သိသည်။

လုအန်းကျီက မေးသည်- “မင်း စာအုပ်ကို ဖတ်တာ အဲ့လောက်မြန်တာလား”

ကူးကူးက စာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်-” မဟုတ်ဘူး၊ ဒုတိယပိုင်းအထိပဲ ဖတ်ရသေးတာ။ ပြီးတော့ တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားရလို့ အကြမ်းဖျင်း လှန်ကြည့်လိုက်တာ။”

လုအန်းကျီက စာရိုက်သည်- “အယ်ဒီတာတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပေါ့!”

ကူးကူးက လုအန်းကျီသည် သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသည်ဟု ထင်ကာ မေးခွန်း အမှတ်အသား ပို့လိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးပြသည့် ရုပ်ပြောင်ကို ပြန်ပို့သည်။

ထို့နောက် ကူးကူးသည် မကျေနပ်သည့် ရုပ်ပြောင်ကို ပို့ကာ သူ့ကို စွပ်စွဲသည်-

စာအုပ် သုံးအုပ်အဖြစ် ခွဲမယ်ဆိုရင် အစကတည်းက ပြောသင့်တာပေါ့! တစ်အုပ်ပြီး တစ်အုပ် ပေးလို့ မရဘူးလား! မနေ့ကနေ အခုချိန်အထိ မင်းရဲ့စာမူကို စစ်နေလို့ မအိပ်ရသေး

ဘူးဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား!

လုအန်းကျီ တုန်လှုပ်သွားသည်- မင်းက မသေဆေး ဖော်စပ်နေတာလား?!

ကူးကူး - ဘာ မသေဆေး ဖော်စပ်တာလဲ?

လုအန်းကျီ- သဗ္ဗညုတဉာဏ် ရဖို့ မသေဆေး ဖော်စပ်တာ၊ ပထမဦးဆုံး ဝိဉာဉ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်ခွာသွားတာပေါ့။ မင်း ဒီလို ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ဆက်နေရင် မင်းရဲ့ ပထမဦးဆုံး ဝိဉာဉ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်ခွာသွားတော့မှာ မဝေးတော့ဘူး။

ကူးကူး - ဟီးဟီး!

သို့သော် ကူးကူးသည် အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပြီး အိပ်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမ တကယ်ပဲ မခံနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် နောက်နေ့ နိုးလာပြီး ကျန်သည့်အပိုင်းကို တစ်ခါတည်း ဖတ်၊ အပြစ်အနည်းငယ် ရှာကာ Dora B Dream ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

တခြား အပြစ်အနာအဆာများ ရှာမတွေ့လျှင်တောင် စာလုံးပေါင်း အမှား တစ်ခုနှစ်ခုတော့ ရှာထုတ်ပေလိမ့်မည်!