စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ရှေ့ဆက်ခြင်း

ဝတ္ထုဖတ်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေက တအားပြင်းထန်တာပဲ!

လုအန်းကျီသည် ကူးကူး ကို ကျူကျူ တွင် အကြောင်းပြန်ပြီးနောက်၊ ကူးကူး ဘက်မှ မည်သည့်စာမျှ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထပ်မံမပို့သည်ကို တွေ့သောအခါ ခေါင်းခါရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

သူ ဝတ္ထုဖတ်တုန်းက ဘာလို့ ဒီလိုပြင်းထန်တဲ့ ခံစားချက်တွေ မရှိခဲ့ရတာလဲ၊ ဝမ်းနည်းမှု သေးသေးလေးပဲ ရှိခဲ့တာလဲ?

လူတိုင်းက မတူကြဘူး၊ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲလေ... လုအန်းကျီသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ပ်တော့ စခရင်ကို “မင်းသားလေး” အတွက် စာရွက်စာတမ်းသို့ ပြန်ပြောင်းကာ စာရိုက်ခြင်းကို ဆက်လုပ်သည်။

မနေ့တစ်နေ့က၊ သူသည် ချန်းချန်းလေးကို ကျုံ့အမ်းဂီတဆိုင် သို့ ခေါ်ခဲ့ပြီး အိမ်ပြင်ဆင်ရေးကုမ္ပဏီမှ ကိုယ်စားလှယ်များနှင့်လည်း တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ပြင်ဆင်ရေးကုမ္ပဏီမှ လူများသည် အိမ်ကို ကွင်းဆင်းစစ်ဆေးပြီးနောက် လုအန်းကျီနှင့် အသေးစိတ်နှင့် ဆွေးနွေးမှု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ကုန်ကျစရိတ်၊ ပုံစံ၊ အိမ်ပုံစံချထားမှု အစရှိသည်တို့နှင့် ပတ်သက်၍ သဘောတူညီမှု ရရှိကာ အတည်ပြုခဲ့သည်။

ဤကိစ္စများသည် အချိန်သိပ်မယူဘဲ တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီခန့်သာ ကြာပြီးနောက် ပြင်ဆင်ရေးကုမ္ပဏီမှ လူများ ထွက်ခွာသွားသည်။

လုအန်းကျီသည် ကျန်အချိန်များကို ချန်းချန်းလေးနှင့် အတူကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

သူသည် ချန်းချန်းကို အနီးနားရှိ ပန်းခြံသို့ ခေါ်သွားပြီး ကစားနည်းများစွာ ကစားခဲ့သည်။

ပထမတော့ လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းကို ဘမ်ပါကား စီးရန်ပင် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ကားလေးများ၏ ‘ဘန်းဘန်း’ တိုက်ခိုက်မှုများက သေးငယ်သော ကောင်မလေးကို ကြောက်လန့်စေပြီး သူမသည် ကားပေါ်မှ အလယ်မှာ ဆင်းချင်နေခဲ့သည်။

လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းကို အလျင်အမြန် ထိန်းထားပြီး ဘမ်ပါကားကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ မောင်းကာ အခြားသူများကို ဝင်မတိုက်ရန် ဆက်တိုက် အချက်ပြခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်မလေးသည် စိတ်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ဂိမ်းပြီးသောအခါ ချန်းချန်းသည် ကားထဲမှ အလုအယက် တက်ခဲ့သည်။

ဒီအတွေ့အကြုံပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် ဘာလုပ်ရမည်ကို သိသွားပြီး ချန်းချန်းကို ရိုးရှင်းသော ဂိမ်းများ၊ ဥပမာ- မီးရထားငယ်လေးနှင့် ဖြည်းဖြည်းသွားသော ကားငယ်လေးများသာ ကစားရန် ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ချန်းချန်းသည် တစ်နေကုန် ကစားရသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့ပြီး ကျန်းစူရှင်သည် ညနေမှသာ သူမကို လာခေါ်ခဲ့သည်။

ကျန်းစူရှင်က ကိစ္စနှစ်ခုလုံး ပြီးစီးပြီဟု ဆိုသည်။ သူမသည် လုအန်းကျီ၏ မှတ်ပုံတင်ဓာတ်ပုံကို ရိုက်ပြီး ပုံနှိပ်ဆိုင်တွင် ထုတ်ခဲ့သည်။

ကနဦးအဆင့်များ ပြီးစီးသွားသောအခါ ကျန်ရှိသည်မှာ အေးဂျင့်မှ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးရန် စောင့်ဆိုင်းရုံသာ ဖြစ်သည်။

ပြီးနောက် ဒီနေ့တစ်နေကုန် လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းလေးကို မတွေ့ရ။ သူသည် ပရိဘောဂများ ရွေးချယ်ရန် သွားခဲ့ပြီးနောက် ကောင်းမွန်သော ကြော်ငြာဆိုင်မှ “စန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်” အတွက် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု မှာယူခဲ့သည်။

သူသည် တစ်နေကုန် အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ပြီး ယခုမှသာ ပြန်ရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုင်ကာ စာရိုက်ရန် မစတင်ရသေးမီ ကူးကူးထံမှ မက်ဆေ့ချ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကူးကူးသည် ဝတ္ထုကို ပြန်လည်စစ်ဆေးပြီးသား ဖြစ်ပုံရပြီး ယခုမူ တည်းဖြတ်သူချုပ်မှ လက်မှတ်ထိုးရန်၊ ပြန်လည်စစ်ဆေးရန်နှင့် ထုတ်ပြန်ရန်သာ စောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်လျင်မြန်သင့်သည်။

ဤအရာသည် လုပ်ဆောင်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လုအန်းကျီသည် အလျင်စလို မလုပ်တော့ပေ။

သူ၏ စိတ်ခံစားချက်သည် ယခုကောင်းမွန်နေသည်။ ကျန်းစူရှင်သည် သူ့ကို ဖုန်းခေါ်ပြီး မနက်ဖြန် “ပန်းပင်လယ်” ၏ Demo ကို မှတ်တမ်းတင်ရန် လာရောက်ရန် တောင်းဆိုထားသည်။

ထို့ကြောင့် မနက်ဖြန်တွင် ချန်းချန်းလေးကို ထပ်တွေ့ရတော့မည်။ ဘယ်လိုလုပ် ပျော်ရွှင်စရာ မဖြစ်ဘဲ နေမလဲ?

သိပ်မရှည်သော “မင်းသားလေး” ဝတ္ထုသည် နောက်ဆုံးပိုင်းသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု သူ့ကို အလျင်စလို လုပ်ခိုင်းသူ မရှိသောကြောင့် သူသည် အလျင်စလို မလုပ်တော့ဘဲ စာရိုက်နှုန်းကို ဖြည်းညှင်းလိုက်သည်။

သူသည် ခဏလေးသာ စာရေးပြီးနောက် ထိုနေ့အတွက် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

စာရိုက်ပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် လျင်မြန်စွာ အနားယူကာ အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူသည် နောက်နေ့မနက် စောစောထ၊ မျက်နှာသစ်၊ ထမင်းစားပြီး ကျန်းစူရှင်းတို့နေ‌သောနေရာ

သို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။

ဝင်ပေါက်တွင် အမြဲတမ်းလိုပင် လုံခြုံရေးမှတစ်ဆင့် အိမ်ရှင်ကို ဖုန်းခေါ်ရသည်။

ကျန်းစူရှင်းသည် အံ့သြဟန်ဖြင့် ဖုန်းကို ဖြေကြားပြီး “အရမ်းစောတယ်နော်?” ဟု ပြောသည်။

“အမ်... ကျွန်တော် အရမ်းစောသွားလား? ချန်းချန်းလေး အိပ်နေတုန်းလား?”

လုအန်းကျီသည် ထိုအခါမှသာ သူ ဒီနေ့ စောစောထမိကြောင်း သဘောပေါက်သည်။ မျက်နှာသစ်၊ ထမင်းစားပြီး တက္ကစီစီးလာရာ ယခုမှ ရှစ်နာရီကျော်လေးသာ ရှိသေးသည်။

အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် စောနေသည်။

ကျန်းစူရှင်နှင့် ချန်းချန်းတို့ မနိုးသေးလျှင် မသင့်လျော်ပေ။

သူသည် ကျန်းစူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့ အိပ်နေသေး

ပါက ခဏလောက်အပြင် လျှောက်သွားပြီးမှ ပြန်လာမည်ဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဖုန်းလက်ခံစက်မှ ကျန်းစူရှင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်- “မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ မစောပါဘူး။ ချန်းချန်းနဲ့ ကျွန်မ မနက်စာစားနေကြပြီ။ ဝင်လာခဲ့ပါ။”

လုအန်းကျီသည် စိတ်သက်သာရာရပြီး “ကောင်းပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုံခြုံရေးမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို စစ်ဆေးပြီးနောက် လုအန်းကျီကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

နွေရာသီ ဖြစ်သောကြောင့် ရာသီဥတုက ပူသည်။ လူအများအပြားသည် နံနက်စောစော လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေကြသည်။ ယခုအချိန်၌ နံနက်ပိုင်း လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်သူ အများစုသည် ပြီးစီးသွားပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီသည် လမ်းတူ သွားသူတစ်ဦးနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ တွေ့ဆုံခဲ့ရာ ဝင်ပေါက်တွင် ဖုန်းခေါ်ရန် မလိုဘဲ ကျန်းစူရှင်၏ အဆောက်အအုံသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

သူနှင့်အတူ ပါလာသူမှာ အရပ်ပုပြီး သန်မာသော အဖွားအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဓာတ်လှေကား အတူစီးနေစဉ် အဖွားအိုသည် အကြောင်းရင်း မသိဘဲ လုအန်းကျီကို မျက်လုံးထောင့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ရာ လုအန်းကျီအား အတော်အတန် မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဓာတ်လှေကားသည် ခုနစ်ထပ်တွင် ရပ်သွားပြီး အဖွားအိုက အရင်ဆင်းသွားသည်။ ဓာတ်လှေကားတံခါးများ ပိတ်ခါနီးတွင် လုအန်းကျီသည် အဖွားအိုက သူ့ကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ အကြည့်သည် သူလျှိုတစ်ဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သူကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းစူရှင်း၏ အိမ်ရှိရာ အထပ်သို့ ရောက်သောအခါ လုအန်းကျီသည် ဓာတ်လှေကားမှ ထွက်လာပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

“ဖေဖေ!”

ကျန်းချန်းချန်း၏ သေးငယ်သောအသံသည် တံခါးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် “ဖက် ဖက် ဖက်” ဟူသော လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းငယ်များ ဆက်တိုက် ကြားလိုက်ရသည်။

“ကလစ်—“

တံခါးကို အတွင်းမှ ဖွင့်လိုက်ပြီး သေးငယ်သူလေးသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အပြင်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်နေပြီး သူမ၏ လက်သည် တံခါးလက်ကိုင်ဘုပေါ်တွင် ရှိနေသေးသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းငယ်လေးပေါ်တွင်လည်း အစားအစာ အစအနများ ရှိနေသေးပြီး သုတ်ရန် အချိန်မရသေးပေ။

လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်း၏ မျက်နှာငယ်လေးကို ပွတ်သပ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။

သူ၏ ဖိနပ်များကို ကျန်းစူရှင်က အမြဲတံခါးဝတွင် ထားပေးပြီး သိမ်းဆည်းထားခြင်း မရှိသောကြောင့် သူသည် ယခု ချက်ချင်းပင် စီးနိုင်သည်။

ကျန်းစူရှင်သည် နောက်မှ ပန်းကန်ငယ်လေးကို ကိုင်ကာ လိုက်လာပြီး “ဖေဖေက ဘယ်မှ မသွားပါဘူး၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ဖြစ်နေတာလဲ? လာစားပါဦး” ဟု ပြောသည်။

ထိုပန်းကန်တွင် ချန်းချန်း၏ နံနက်စာ ပါ၏။

ချန်းချန်းသည် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးဖြင့် လုအန်းကျီ၏ လက်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ “ဖေဖေ ခွံ့ကျွေး” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းက စိတ်ဆိုးစွာဖြင့် “ကျန်းချန်းချန်း! မေမေနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာ စားတတ်အောင် သင်ယူမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ!”

မထင်မှတ်ဘဲ ထိုကလေးငယ်သည် ရုတ်တရက် ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု ခံစားလိုက်ရပုံရပြီး သူမ၏ ခြေထောက်ငယ်လေးများ ရှေ့သို့ ကွေးကာ “ဒုန်း” ခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခါးကို ကွေး၊ ရှေ့သို့ ကိုင်းပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ ဒူးထောက်ပြီး မြေပြင်ပေါ် လှဲချလိုက်သည်။

‘စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ဦးညွှတ်ခြင်း’ ပုံစံသည် အဘယ်မျှ ပြည့်စုံလိုက်ပါသနည်း။

လုအန်းကျီသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဒီအရာတွေ ဘယ်က သင်လာတာလဲ!” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်သည်လည်း အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးပြပြီး “ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မကြာသေးမီက ကျွန်မက သူ့ကို တစ်ခုခုလုပ်ခိုင်းလို့ သူ မပျော်ရင် ဒီလိုလုပ်တယ်။

“သူ ပုံမှန်ကြည့်တဲ့ ကာတွန်းတစ်ခုခုမှာ ဒီလိုလှုပ်ရှားမှုမျိုး ပါတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် သူ ပုံမှန်ကြည့်တဲ့ ကာတွန်းတွေ အများကြီး ကြည့်လိုက်တော့လည်း ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုး မတွေ့ရဘူး” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက ရယ်မောပြီး “ဒါဆို သူ ကိုယ့်ဘာသာ သင်ယူတာပဲ” ဟု ပြောသည်။

သူသည် ချန်းချန်းကို ဤပုံစံဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ Emoji ပုံများ ပြုလုပ်ရန် ရုတ်တရက် ဆန္ဒရှိလာသည်။

“အို... “

ကျန်းစူရှင်းသည် ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် “အမြန်ထပြီး ကိုယ့်ဘာသာ စားပါ!” ဟု ပြောသည်။

ချန်းချန်းသည် မြေပြင်ပေါ် လှဲနေရင်း မလှုပ်မယှက်ဖြင့် “ဖေဖေ ခွံ့ကျွေး” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းက လေသံမာမာဖြင့် “ကိုယ့်ဘာသာ စား!” ဟု ပြောသည်။

ချန်းချန်းသည်လည်း ပြတ်ပြတ်သားသားပင်- “မစားဘူး! ဖေဖေပဲ ခွံ့ကျွေးရမယ်!”

လုအန်းကျီသည် မူလက သူ ခွံ့ကျွေးမည်၊ ဒီလိုလုပ်ဖို့ မလိုဘူးဟု ပြောချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်းစူရှင်က သူမ၏ကလေးကို ပညာပေးနေသည်ဟု တွေးမိသောကြောင့် ဝင်မစွက်ဖက်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု ထင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဘေးမှ ရပ်နေပြီး ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

ကျန်းစူရှင်းသည် သက်ပြင်းချကာ သူမ၏ ချဉ်းကပ်ပုံကို ပြောင်းလဲပြီး နူးညံ့စွာဖြင့် “လိမ္မာပါ ချန်းချန်း၊ နားထောင်။ ချန်းချန်း ကိုယ့်ဘာသာ စားတတ်နေပြီဆိုတာ ဖေဖေ မြင်အောင် ပြလိုက်ပါလား၊ ဟုတ်ပြီလား?” ဟု ပြောသည်။

သို့သော် ယခင်က အမြဲတမ်း အလွန် နာခံတတ်သော ကောင်မလေးသည် ဒီမနက်တွင် အလွန် ခေါင်းမာနေသည်။

ချန်းချန်းသည် သူမ၏ ‘စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ဦးညွှတ်ခြင်း’ ပုံစံကို ဆက်လက်ထားရှိရင်း-

“မရဘူး! ချန်းချန်းက သေးသေးလေး! ချန်းချန်း မလုပ်နိုင်ဘူး!” ဟု ပြောသည်။