သမက်တော်ချင်သလား?

ကျန်းစူရှင်းသည် လုအန်းကျီကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများက တစ်ခုခုကို ဖော်ပြနေပုံရသည်။

လုအန်းကျီသည် သူမ၏ မျက်လုံးများမှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်ပုံရသည်။ ၎င်းမှာ “ရှင်လည်း ဖြေရှင်းနည်း တစ်ခုခု စဉ်းစားသင့်တယ်” ဟူ၍ ဖြစ်နိုင်သည်။

လုအန်းကျီက “ချန်းချန်း၊ အခု မထရင် ဖေဖေ သွားတော့မယ်” ဟု ပြောသည်။

ချန်းချန်းသည် သူမ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ရှေ့ကိုင်းသည့် ပုံစံအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် “မရဘူး! မသွားပါနဲ့!” ဟု အော်ပြောသည်။

လုအန်းကျီက “ဒါဆို ဖေဖေ သွားတော့မယ်?”

ချန်းချန်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲ၊ “မရဘူး! မသွားပါနဲ့!” ဟု ဆက်အော်နေသည်။

လုအန်းကျီသည် အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ဒီကောင်မလေးက ငါ တကယ် မသွားဘူးဆိုတာ သိသွားပုံရတယ်” ဟု ပြောသည်။

“ဟူး...”

ကျန်းစူရှင်းသည် ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဟူး...”

လုအန်းကျီသည်လည်း သက်ပြင်းချရင်း “သူမ ဘယ်လိုများ ဒီလောက် လိမ္မာပါးနပ်ရတာလဲ?” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းသည် မျက်လုံးလှန်ပြပြီး “ဒါက ဘယ်လို လိမ္မာတာလဲ? နည်းနည်းပါးပါး လည်တာပါ” ဟု ပြောသည်။

ဤနေ့စဉ် ပုံစံသည် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

လုအန်းကျီက ၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းစူရှင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အရင်က ဂီတဘုရင်မ ဖြစ်ကြောင်း ချီးကျူးမိသည်။ သူမသည် သီချင်းများ ရေးတတ်၊ သီချင်းကောင်းကောင်း ဆိုနိုင်၊ ရုပ်ရည်ကောင်းပြီး စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ချန်းချန်းလည်း ကြီးလာသောအခါ ဒီလို ထူးချွန်လာမှာ သေချာသည် မဟုတ်လား?

အတွေးများဖြင့် နစ်မြောနေရင်း လုအန်းကျီက ရယ်မောလိုက်ပြီး “သူမက နှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်မလေးပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘယ်လောက်များ လည်လိမ့်မယ်လို့ ထင်လဲ?” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ရှင် ပြောတာ မှန်တယ်။ သူမကို လစ်လျူရှုလိုက်ပါ။ ဒီအတိုင်း လဲလျောင်းနေပါစေ။ အထဲဝင်ပြီး ထိုင်ပါ” ဟု ပြောသည်။

သူမ၏ မိခင်က ပြောပြီးပြီ ဖြစ်၍ လုအန်းကျီသည် ထပ်မံ ပြောစရာ မရှိတော့ပေ။

သူသည် ချန်းချန်းလေးကို ရှောင်ရှားကာ ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ခဏ ထိုင်ပါဦး၊ ကျွန်မ မနက်စာ မစားရသေးဘူး” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက “ကောင်းပါပြီ” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းသည် ချန်းချန်း၏ မနက်စာကို ထမင်းစား စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ သူမ၏ မနက်စာကို ယူလာပြီး ထမင်းစား စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ စားသည်။

ကျန်းချန်းချန်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ရှေ့ကိုင်းသည့် ပုံစံကို ထိန်းသိမ်းထားကာ အဆုံးအထိ ခုခံရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။

ကျန်းစူရှင်းက သူမကို အလိုမလိုက်ဘဲ မနက်စာ စားနေရင်း လုအန်းကျီနှင့် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနေသည်။

အရင် ဂီတဘုရင်မသည် ထမင်းစားနေစဉ် စကားမပြောရဟူသော စည်းမျဉ်းကို လိုက်နာပုံမရသော်လည်း သူမ၏ စားသောက်ပုံ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး ကြည့်ရသည်မှာ နှစ်သက်ဖွယ် ကောင်းသည်။

လုအန်းကျီက “ချန်းချန်းက အပြင်မှာဆို အရင်က တော်တော်လေး လိမ္မာတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဒီနေ့ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဆိုးနေရတာလဲ?” ဟု မေးသည်။

ကျန်းစူရှင်းက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် “သူက အပြင်လူတွေနဲ့ဆို လိမ္မာပါတယ်။ လူတိုင်းက ချန်းချန်းက ဒီလောက် နာခံတယ်၊ ချန်းချန်းက တကယ်ကို သိတတ်တယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။ သူမက အိမ်မှာ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေ၊ ကျွန်မတို့လို၊ ကူးအန်တီလို လူတွေနဲ့မှ ဆိုးတာ၊ အခု ရှင်ပါ စာရင်းထဲ ပါလာပြီ။ အိမ်တွင်း အာဏာရှင်လေး!” ဟု ပြောသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ရှေ့ကိုင်းနေဆဲ ချန်းချန်းသည် ဤစကားကို ကြားလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်- “ချန်းချန်းက မဆိုးပါဘူး! မေမေက ဆိုးတာ!”

ကျန်းစူရှင်းသည် အကူအညီမဲ့စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ပန်းကန်နှင့် တူများကို ချကာ “ကြည့်! သူက အဲဒီမှာ လဲလျောင်းနေတာ၊ ကျွန်မတို့အပေါ် လှည့်စားနေတုန်းပဲ၊ ကျွန်မတို့ စကားကို ခိုးနားထောင်နေတာ” ဟု ပြောသည်။

ချန်းချန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျန်းစူရှင်းသည် သူမ၏ နားထင်များကို ပွတ်သပ်ရင်း “ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက ဒီလို တစ်ခါမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးပါဘူး...” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက “ကျွန်တော်လည်း မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူး...” ဟု ပြောသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူသည် ကလေးဘဝက အလွန် နာခံတတ်သော ကောင်လေးဖြစ်သည်။ ဤဘဝတွင်မူ သူ၏အရင်ကလေးဘဝက မိဘမဲ့ ဖြစ်ခဲ့ရသဖြင့် လူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ဖတ်ရှုရန် လေ့ကျင့်နေခဲ့ရပြီး ပို၍ပင် သိတတ်ပြီး နာခံတတ်သည်။

သူသည် ချန်းချန်း၏ သေးငယ်သော လှည့်ကွက်မျိုးကို ယခင်က တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့၊ ယခုတော့ သူ၏ အမြင်များ တကယ်ပင် ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ပြီ။

ကျန်းစူရှင်းက သက်ပြင်းချကာ “ဒါဆို ကျွန်မကို ပြောပါဦး... သူ ဒါကို ဘယ်သူ့ဆီက သင်ခဲ့တာလဲ?” ဟု မေးသည်။

လုအန်းကျီက ရယ်မောလိုက်ပြီး “ချန်းချန်း လူပြောင်းသွားတာ မဟုတ်ဘူးမလား?” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းသည် လုအန်းကျီကို မျက်လုံးလှန်ပြပြီး “သူက ကျွန်မရဲ့ သမီးပါ၊ သူမ အလဲအလှယ်ခံရလား မခံရလားဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘဲနေမလား?” ဟု ပြောသည်။

ချန်းချန်း၏ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အတော်အတန် သေချာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်းချန်း၏ မျက်နှာလေးသည် လုအန်းကျီနှင့် အတော် ဆင်တူနေသောကြောင့် လုအန်းကျီ၏ သမီး မဟုတ်ဘူးဟု မည်သူမျှ ယုံမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းစူရှင်းတို့သည် ဤအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု မထင်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေရင်း လုအန်းကျီသည် ရုတ်တရက် သတိပြုမိသည်မှာ သူနှင့် ကျန်းစူရှင်းတို့သည် နေ့စဉ် မိသားစုကိစ္စများကို တည်ငြိမ်ပြီး သာမန်နည်းလမ်းဖြင့် ပြောဆိုနေကြပြီး၊ ယခင် တွေ့ဆုံမှု နှစ်ကြိမ်ကဲ့သို့ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။

ဤလို ဝေးကွာမှုမရှိခြင်းသည် ကလေး၏ ဖခင်နှင့် ကလေး၏ မိခင်တို့ကြား သာမန် စကားပြောဆိုမှုကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ခံစားရသည်။

ကျန်းစူရှင်းလည်း ထိုသို့ ခံစားရပါ့မလားဟု သူ တွေးမိသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ဤနည်းဖြင့် ချန်းချန်းသည် ပုံမှန်၊ သာမန် မိသားစုတစ်ခုတွင် ရှိနေသည်ဟု ခံစားရမည်။

ချန်းချန်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ မထဘဲ ခေါင်းမာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းစူရှင်တို့သည် စကားကို ဆက်လက်ပြောဆိုနေကြသည်။

လုအန်းကျီသည် တစ်ခုခုကို သတိရကာ “ကျွန်တော် ခုနက ဓာတ်လှေကားနဲ့ တက်လာတုန်း ခုနစ်ထပ်မှာ ဆင်းသွားတဲ့ အဖွားအိုတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူမကို သိလား?” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ခုနစ်ထပ်၊ အဲဒါ လီ အန်တီ ဖြစ်လိမ့်မယ်နော်? ဘာဖြစ်လို့လဲ?” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက “သူမက ဓာတ်လှေကားထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတယ်။ သူမ ဆင်းသွားပြီး ဓာတ်လှေကားတံခါး မပိတ်ခင်မှာ ကျွန်တော့်ကို ထပ်ကြည့်သွားသေးတယ်။ ကြက်သီး‌တောင်ထတယ်” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး “သူက ရှင်ကို သူ့သမက် ဖြစ်စေချင်လို့” ဟု ပြောသည်။

“ဟမ်...”

လုအန်းကျီသည် ခဏတာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ကျန်းစူရှင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး “လီ အန်တီမှာ သမီး တစ်ယောက် ရှိတယ်။ အသက်လည်း မငယ်တော့ဘူး။ သူမက အလုပ်များနေပြီး လက်တွဲဖော်ရှာချင်ပုံမရဘူး။ လီ အန်တီက တကယ် စိတ်ပူနေတာ၊ ဒါကြောင့် ချောမောတဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက်ယောက်ကိုဆို အဲ့လို ပြန်ပြန်ကြည့်တာ၊သူ ရှင်ကို သဘောကျသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဟုတ်မှာပေါ့၊ ကျွန်တော်က ရုပ်မဆိုးပါဘူး၊ ဒါကြောင့် တစ်ယောက်ယောက် သဘောကျတာ ပုံမှန်ပါပဲ” ဟု ပြောသည်။

“လေကြီးလိုက်တာရှင်!”

ကျန်းစူရှင်းသည် လုအန်းကျီကို ပြုံးပြုံးဖြင့် မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် လုအန်းကျီသည် တကယ်ပင် ရုပ်မဆိုးသည်ကို သူမ ဝန်ခံရမည်။

သုံးနှစ်အကြာက အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် ကျန်းစူရှင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားခဲ့သောကြောင့် သူမ အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက် လုအန်းကျီကို တွေ့ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး သူ၏ ရုပ်ရည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းစူရှင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

သူတို့နှင့် ဆက်စပ်နေသူများသည် ပိုမို ကြည့်ကောင်းပါက မည်သူက မမျှော်လင့်ဘဲ နေမည်နည်း။

သူမသည် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ရှေ့ဆက်ရန် တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ကလေး၏ ဖခင်နှင့် ကလေး၏ မိခင်အဖြစ်သာ စဉ်းစား၏။

“ရှင် စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်မ လီ အန်တီနဲ့ ပြောပေးရမလား?”

ကျန်းစူရှင်းသည် ပြုံးရယ်ရင်း “ပြောရရင် လီ အန်တီရဲ့ မိသားစုက အတော်လေး ချမ်းသာတယ်။ အဖိုးအဖွားနှစ်ယောက်စလုံးက အလုပ်အကိုင် ခိုင်မာပြီး ဒေသခံ အိမ်ပိုင်တွေ၊

သမီးတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိပြီး သမီးကလည်း အသားအရောင် ဖြူစင်ပြီး ဝဖြိုးတယ်။ ရုပ်မဆိုးဘူး၊ အလုပ်ကြိုးစားပြီး ဝင်ငွေကောင်းတယ်”

“ရှင် လက်ထပ်ပြီး ကလေး တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက် ရတဲ့အခါ အဖိုးအဖွားနှစ်ယောက်က အငြိမ်းစားယူဖို့ နီးနေပြီဖြစ်ပြီး ကလေးတွေကိုတောင် ကူညီ စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မယ်” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “မလုပ်ပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော့်မှာ သမီး ရှိနေပြီးသားကို ဘာလို့ ဒီအကြောင်း ပြောနေရမှာလဲ?” ဟု ပြောသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ကျန်းစူရှင်းသည် လုအန်းကျီ၏ ဤစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်သည် မသိမသာ ပျော်ရွှင်လာသည်။

သူမသည် လုအန်းကျီနှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးကို ရှေ့ဆက်ရန် တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးသည်မှာ ရှင်းနေပါသည်... ၎င်းသည် ချန်းချန်းကြောင့် ဖြစ်ရမည်၊ သူမသည် ချန်းချန်း၏ ဖခင်က အခြားမိန်းမကို လက်ထပ်ပြီး ချန်းချန်းကို လျစ်လျူရှုမည်ကို မလိုချင်သောကြောင့် ဖြစ်ရမည်!

ဤနည်းအတိုင်းသာ ဖြစ်ရမည်!

ကျန်းစူရှင်း ထိုသို့ တွေးလိုက်သည်။

“ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း!”

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဤအကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးနေစဉ် ချန်းချန်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ တက်လာပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ထမင်းစား စားပွဲသို့ ပြေးသွားသည်ကို သတိမပြုမိကြပေ။

ကလေးငယ်လေးသည် ထမင်းစား ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ တက်ရန် အားထုတ်ကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ထမင်းပန်းကန်ငယ်လေးကို ရှေ့သို့ ဆွဲယူကာ၊ ဇွန်းကို သူမ၏ လက်သေးသေးလေးဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ထမင်းကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်စားတော့သည်။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းစူရှင်းတို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်မှုကို တွေ့မြင်ကြရသည်။

ကျန်းစူရှင်းသည် အလျင်အမြန် တစ်ခုခုကို တွေးမိပြီး ပြုံးရယ်ကာ “ဒီကလေးမလေး၊ သူ ဖေဖေ ထွက်သွားပြီး ခုနစ်ထပ်ကို သွားမှာ ကြောက်နေပုံရတယ်” ဟု ပြောသည်။