တေးသံသာ သောတူရိယာ

လုအန်းကျီသည် ခေါင်းကုတ်ပြီး “တခြားသူတွေကို ဘယ်လို အကြံပေးရမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒီလိုဆိုရင်… ‘နဂါးရာဇာ အပိုင်း ၃’ ရဲ့ မူကြမ်းကို ခင်ဗျားကို ဖတ်ခွင့်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ?” ဟုဆိုသည်။

ကျန်းစူရှင်း အံ့အားသင့်သွားသည်–

“ဒါဆို အပိုင်း ၃ ကလည်း အချစ်ဇာတ်လမ်းဆိုးလား?”

လုအန်းကျီက

“ဒီလို ပြောလို့ရပါတယ်” ဟုဆိုသည်။

ကျန်းစူရှင်း– “…”

ကျန်းစူရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော မကျေနပ်မှုများ လှိုင်းလုံးထလာသည်။ ကျန်းစူရှင်းသည် ရုတ်တရက် ဘောပင်ကို ကောက်ယူပြီး စာရွက်ပေါ်တွင် ပုံကြမ်းများဆွဲကာ စာများ ရေးသားတော့သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သော လုအန်းကျီက

“စိတ်ကူးရသွားပြီလား?” ဟု မေးသည်။

ကျန်းစူရှင်းသည် စာဆက်ရေးရင်း ခပ်ရေးရေး ပြောသည်– “ခံစားချက်တော့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သီချင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်နဲ့တော့ သိပ်မကိုက်ညီဘူး”

လုအန်းကျီသည် လှုပ်ရှားကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝမှ လက်ရာများစွာကို မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားပြီး ဂီတသီအိုရီ၊ တူရိယာများနှင့် အခြားရှုထောင့်များဆိုင်ရာ သူ၏ ဗဟုသုတသည် မသိစိတ်ကပင် ပေါင်းစပ်ပါဝင်လာခဲ့သည်။

ကျန်းစူရှင်းသည် ဂီတတေးသွား၏ အစကို ရိုးရှင်းစွာ ရေးသားထားသော်လည်း အဖွင့်တေးသွားများမှပင် လုအန်းကျီသည် ပြင်းထန်သော မကျေနပ်မှုနှင့် စိတ်ဆိုးမှုတို့ကို ခံစားမိနေပြီဖြစ်သည်။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ထိုတေးသွားထဲမှ စိတ်ခံစားမှုများသည် အတော်လေး ပြင်းထန်သည်။

တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် မကျေနပ်မှုတွေ ရှိနေတာလား?

လုအန်းကျီ နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူသည် “နဂါးရာဇာ” ကို ဖျော်ဖြေရေးအတွက်သာ ဖတ်ခဲ့သည်။ အပိုင်း ၃ ကို ဖတ်ပြီးနောက် ဆုံးရှုံးမှုတစ်မျိုးကို ခံစားရသော်လည်း၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် အပြစ်တင်လောက်အောင် စိတ်မပျက်ခဲ့ပါ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျန်းစူရှင်းသည် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို အပြစ်တင်သည့် အခြေအနေအထိတော့ မရောက်သေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကြောင့် သီချင်းတစ်ပုဒ်ရေးတာက လုအန်းကျီအတွက်တော့ လွန်လွန်းနေသည်။

ဖြစ်နိုင်တာက… ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ အဆိုတော်တွေက ဒီလောက်အထိ အံ့သြစရာကောင်းနေတာလား?

လုအန်းကျီသည် ကျန်းစူရှင်းကို အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ ဘေးကနေ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယခင် ပေါ့ပ်ဘုရင်မဟောင်း၏ အရည်အချင်းမှာ တကယ်ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသည်။ လုအန်းကျီ မြင်တွေ့ရသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ သူမသည် အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ စာရေးလိုက် ပုံဆွဲလိုက် လုပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဂီတ၏ ပုံရိပ်ကို အရင်ဆုံး စိတ်ကူးပုံဖော်ပြီးမှ သီကုံးရေးသားနေပုံရသည်။

စာရွက်ပေါ်ရှိ တေးသွားကို ကြည့်လိုက်လျှင်လည်း အရည်အသွေး မနိမ့်မှန်း သူ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

တစ်ဝက်ရောက်သည့်အခါ ကျန်းစူရှင်း ရပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ဖွဖွချကာ ညည်းတွားလိုက်သည်–

“တော်ပါပြီ။ ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်လမ်းဆိုးက ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်လမ်းဆိုးပေါ့၊ ရှမီ ရဲ့ ဇာတ်လမ်းဆိုးလို မဟုတ်ရင် ရပါပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားက ဇာတ်လမ်းဆိုး ရေးသူပဲ၊ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဇာတ်သိမ်းတစ်ခု ရေးပေးမယ်လို့ ကျွန်မ ဘယ်လိုများ မျှော်လင့်နိုင်မှာလဲ”

လုအန်းကျီ– “…”

သူမ၏ စကားများထဲမှ မကျေနပ်မှုများသည် အခုထိ မပြေပျောက်သေးပါ။

ဂီတ၏ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်ကြောင့် သူမ၏ မကျေနပ်မှုများ ပိုလို့တောင် ပြင်းထန်လာပုံရသည်။

“ဘာလို့ ဆက်မ‌ရေးတာလဲ?”

လုအန်းကျီက မေးသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “အခုတော့ ဒီလောက်ပဲ စိတ်ကူးရသေးတယ်။ သိမ်းထားလိုက်ပြီး နောက်မှ ဆက်ဖြည့်မယ်။ ဒါက သတ်မှတ်ထားတဲ့ အကြောင်းအရာနဲ့ မကိုက်ညီဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီသီချင်းမှာ အသုံးမပြုနိုင်ဘူး” ဟုဆိုသည်။

လုအန်းကျီက “ဒါဆို ခင်ဗျား မူကြမ်းကို ဖတ်ချင်သေးလား?”

ကျန်းစူရှင်းသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “မဖတ်ချင်တော့ပါဘူး။ ဖတ်ပြီးရင် ကျွန်မ ခုနက ရေးလိုက်တဲ့ သီချင်းကိုပဲ အပြီးသတ်နိုင်တော့မှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ” ဟုဆိုသည်။

လုအန်းကျီ– “…”

ကျန်းစူရှင်းသည် ဆက်လက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ သီချင်း အသစ်သည် သူမ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် သက်ဆိုင်နေသောကြောင့် သူမ ဂရုစိုက်နေသည်မှာ မဆန်းပါ။

လုအန်းကျီက “ဒီလိုဆိုရင် ခင်ဗျား ပီယာနိုတီးရင်း သီချင်းကို တစ်ပြိုင်တည်း ရေးကြည့်မလား? ကျွန်တော် ဒီမှာ ချန်းချန်းကို ကြည့်ထားပေးမယ်” ဟုဆိုသည်။

ချန်းချန်း အိပ်နေသည့်အခါ ကြည့်ရတာ လွယ်ကူပုံရသည်။ သို့သော် ကလေးမလေးက အိပ်ရာဝင်သည့်အခါ သိပ်မငြိမ်ဘဲ တစ်ခါတစ်ရံ ဘေးတစ်ဖက်ကို လှိမ့်လိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ တခြားတစ်ဖက်ကို လှိမ့်လိုက် လုပ်တတ်သောကြောင့် လုအန်းကျီသည် အိပ်ရာပေါ်မှ ပြုတ်ကျမသွားစေရန် သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ချန်းချန်းလေးရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက ဒီဂရီ ကိုးဆယ် လှည့်သွားပြီး အိပ်ရာခေါင်းရင်းမှာ ကန့်လန့်ဖြတ် အိပ်နေသည်။ သူမ၏ ခေါင်းလေးက ကျန်းစူရှင်းရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ခါးနားကို မှီထားသည်။

လုအန်းကျီသည် ဒီအလုပ်ကို လုပ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ခံစားရသည်။

သို့သော် ကျန်းစူရှင်းက “မလိုပါဘူး။ အရင်ကဆိုရင် သီချင်းရေးတဲ့အခါ ပီယာနိုတီးပြီး စမ်းကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပေမဲ့ ချန်းချန်းကို ရပြီးကတည်းက စိတ်ထဲမှာ ဂီတကို စဉ်းစားပုံဖော်နိုင်တဲ့နေရာမှာ ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်လာခဲ့တယ်” ဟုဆိုသည်။

လုအန်းကျီ ချီးမွမ်းလိုက်သည်– “ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ”

ကျန်းစူရှင်းသည် လုအန်းကျီကို ပြုံးပြပြီးနောက် စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်– “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သီချင်းအသစ်ကို မရေးနိုင်သေးဘူး…”

လုအန်းကျီသည် ခဏစဉ်းစားပြီး “ဒီလိုဆိုရင် ချန်းချန်း နိုးလာတဲ့အခါ ကျွန်တော် သီချင်းတစ်ပုဒ် ဆိုပြမယ်၊ ခင်ဗျားကို စိတ်ကူးအချို့ ရမလား ကြည့်ရအောင်လေ?” ဟုဆိုသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ဝတ္ထုရေးဖို့ ဖန်တီးမှု စိတ်ကူးများ ပေါ်လာသည့်အခါတိုင်း တခြားဝတ္ထုများကို ဖတ်နေချိန်၌သာ ဖြစ်သည်။

သူဖတ်နေသည့် ဝတ္ထုက သူ့ကို ဒေါသထွက်စေသည်ဖြစ်စေ၊ လိုအပ်ချက်များ ရှိသည်ဟု ခံစားရစေသည်ဖြစ်စေ၊ သူ့ကိုယ်သူ ရေးချင်လာစေသည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သူဖတ်နေသည့် အခန်းများနှင့် ဇာတ်ကွက်များက သူ့ကို စိတ်ကူးများ ပေးစွမ်းပြီး စာရွက်စာတမ်းကို ဖွင့်ကာ အစကို မရေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

သူသည် သီချင်းကို တစ်ခါမှ မရေးဖူးသော်လည်း ဖန်တီးမှုအားလုံး အတူတူပဲလို့ ထင်ပြီး အလားတူ နည်းလမ်းက အသုံးဝင်နိုင်တယ်လို့ ယူဆသည်။

ကျန်းစူရှင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်–

“ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် ရေးထားတာလား?”

လုအန်းကျီ၏ “မျောက်နှစ်ကောင်” ကို မြင်ပြီးနောက် ကျန်းစူရှင်းသည် လုအန်းကျီ၏ ဖန်တီးနိုင်စွမ်းကို အကြီးအကျယ် ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သူမသည်လည်း ကလေးသီချင်းများ ဖန်တီးရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးပြီး ကလေးဂီတသည် ရေးသားရန် မလွယ်ကူကြောင်း သိသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူမ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

လုအန်းကျီသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဒီလို ပြောလို့ရပါတယ်” ဟုဆိုသည်။

သီချင်းများ ကူးယူခြင်းကို သူ ရှက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ဆန့်ကျင်ခြင်း မရှိပါ၊ သို့မဟုတ်ပါက စာအုပ်များကို ကူးယူမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူ ဆန့်ကျင်ခဲ့ပါက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလို သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ မကုန်ခမ်းနိုင်သော လက်ရာများသည် သူ၏ ယခင်ဘဝမှ လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။ ရတနာသေတ္တာရှိပါလျက် အသုံးမပြုဘဲ စွန့်ပစ်ထားမည့် မိုက်မဲသည့် အလုပ်ကို သူ လုပ်မည် မဟုတ်ပေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီတစ်ကြိမ် သီချင်းဆိုတာက စာအုပ်ကူးတာနဲ့ မတူပါဘူး၊ ပိုက်ဆံရှာဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျန်းစူရှင်း စိတ်ကူးရဖို့ ကူညီပေးဖို့ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းစူရှင်းရဲ့ လက်ခံထားတဲ့ သီချင်းက သူ့ရဲ့ မဟုတ်ဘူး၊ သူကိုယ်တိုင် သီချင်းရေးမယ်ဆိုရင်လည်း သိပ်ပြီး ပိုက်ဆံရနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

နောင်တချိန်မှာ သီချင်းရေးပြီး ပိုက်ဆံရှာမယ်ဆိုရင်တောင် သီချင်းရွေးချယ်မှုနဲ့ ရောင်းချမည့် အချိန်ကို သေချာ စဉ်းစားဖို့ လိုအပ်မှာပါ။

ကျန်းစူရှင်း စိတ်ဝင်စားလာပြီး အားတက်သရော ပြောသည်–

“ကောင်းပြီ၊ ချန်းချန်း နိုးလာတဲ့အခါ ဂီတခန်းထဲမှာ ကျွန်မကို ဆိုပြပေးပါ။ ကျွန်မ နားစွင့်နေပါ့မယ်”

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် အိပ်ရာပေါ်ရှိ ချန်းချန်း ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး ခေါင်းထောင်ကာ မှုန်ဝါးဝါး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ကျန်းစူရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လုအန်းကျီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ညှိုးထိုးပြီး “ဂီတခန်းက ဟိုမှာ” ဟုဆိုသည်။

ကျန်းစူရှင်းရော လုအန်းကျီပါ ရယ်မောကြသည်။ ကလေးမလေး ဘယ်အချိန်က နိုးလာမှန်း သူတို့ တကယ် မသိကြသော်လည်း မျက်လုံးဖွင့်သည်နှင့် သူတို့ကို လမ်းညွှန်ပြခဲ့သည်။

လုအန်းကျီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ ကလေးမလေးက ပြုံးပြီး လုအန်းကျီဆီသို့ တွားသွားလာသည်။

ထို့နောက် လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီပြီး “လာပါဦး ချန်းချန်း၊ ဖေဖေကို လမ်းပြပေး” ဟုဆိုသည်။

“ဟိုမှာ”

ချန်းချန်းသည် အိပ်ခန်းတံခါးအပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ချိုသာစွာ ပြောသည်။ ကလေးမလေးသည် အိပ်ရာပေါ်မှ လုအန်းကျီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တက်ရောက်ပြီးနောက် အပြည့်အဝ နိုးလာပြီဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်း၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ ကျန်းစူရှင်းက အနည်းငယ် ပြုံးကာ နောက်မှ လိုက်လာသည်။

“ဟိုဘက်မှာ”

ချန်းချန်းသည် အခြားအခန်းတစ်ခန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

အခန်းတံခါး ပိတ်ထားသည်။ လုအန်းကျီ သွားပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ နံရံတွင် ကပ်ထားသော ပီယာနို၊ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဂစ်တာနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဗီရိုတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ ထိုဗီရိုထဲတွင် ဘင်ဂျို၊ ပုလွေ စသည်တို့ပါဝင်သည်။

လုအန်းကျီက

“ခင်ဗျားမှာ တူရိယာ တော်တော်များများ ရှိတာပဲ” ဟုဆိုသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ဒါတွေပဲ ရှိတာပါ။ ကျွန်မရဲ့နေရာက တူရိယာ အများကြီး ထားဖို့ မကျယ်ဘူး။ ဒီဟာတွေတောင်မှ အခုဆို ချန်းချန်းရဲ့ အရုပ်တွေလိုပဲ ဖြစ်နေပြီ” ဟုဆိုသည်။

လုအန်းကျီ ရယ်မောလိုက်သည်–

“ဒါဆိုရင် အရမ်းကောင်းတာပေါ့၊ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ချန်းချန်းရဲ့ ဂီတအသိပညာကို မွေးမြူပေးတာပေါ့”

ကျန်းစူရှင်းလည်း ရယ်လိုက်သည်–

“သူမက ငယ်လွန်းသေးတယ်၊ ဘာမှ နားမလည်သေးဘူး။ ဘာကိုများ မွေးမြူနိုင်မှာလဲ?”

“ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ”

လုအန်းကျီသည် ဗီရိုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖန်သားပြင် ဗီရိုတံခါးမှတစ်ဆင့် အတွင်းရှိ ပုလွေကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ကျွန်တော် ဒါကို သုံးလို့ရမလား?” ဟု မေးသည်။

ကျန်းစူရှင်း၏ ပါးပြင်များ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသော်လည်း ငြင်းပယ်ခြင်းမရှိဘဲ

“ရပါတယ်။ သုံးလို့ရပါတယ်” ဟုဆိုသည်။

သူမသည် လတ်တလောတွင် ထိုပုလွေကို ချန်းချန်းနှင့် ကစားရာတွင် အသုံးပြုခဲ့ပြီး ချန်းချန်းကို မှုတ်ခိုင်းခဲ့သည်… သူမ စကားမဆုံးမီ ချန်းချန်းသည် ဗီရိုတံခါးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ပုလွေကို ထုတ်ယူကာ “ဖေဖေ၊ ဒီမှာ!” ဟုဆိုရင်း လုအန်းကျီကို ပေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီသည် ပုလွေကို ယူလိုက်ပြီး ချန်းချန်းကို အောက်ချပေးလိုက်သည်။ ဦးစွာ တူရိယာ၏ အသံကို စမ်းသပ်ကြည့်တော့ သင့်တော်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့နောက် ပုလွေကို ပါးစပ်တွင် တေ့ကာ စတင် မှုတ်တော့သည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ပုလွေသံက အစပျိုးတေးသွားအဖြစ် ချက်ချင်း သတ်မှတ်ထားသည့် သီချင်းတစ်ပုဒ် ရှိသည်။

နားထောင်ရင်း ကျန်းစူရှင်းသည် အံ့အားသင့်မသွားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။