မင်းထွက်သွားတာကို မလိုချင်ဘူး

ချန်းချန်းသည် ပုလွေသံကို နားထောင်ရင်း တေးသွားအတိုင်း သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ယိမ်းနေသည်။ ဂီတထဲတွင်နစ်မြောနေသည့်အလားပင်။

ကျန်းစူရှင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ တောက်ပသော လရောင်ကို ထင်ဟပ်နေသော ရေကန်ကြည်တစ်ခုလိုပင် သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ဖတ်ရခက်နေသည်။

သူမသည် လွန်ခဲ့သည့် ခဏလေးက ရှက်ရွံ့နေခဲ့ပြီး လုအန်းကျီ ပုလွေမှုတ်တတ်သည်ကို အံ့သြဖို့ အချိန်မရခဲ့ပေ။

ဒီတူရိယာကို မှုတ်တတ်တဲ့လူ သိပ်မများပါဘူး။ ဒါ့အပြင် လုအန်းကျီရဲ့ တီးမှုတ်မှုက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေတာကြောင့် တကယ်ကိုအံ့အားသင့်စရာပေ။

ဒါမှမဟုတ် ပိုကောင်းတဲ့ စကားလုံးနဲ့ ပြောရရင်တော့ ပျော်ရွှင်စရာအံ့အားသင့်မှုတစ်ခုပါ။

ပုလွေသံသည် ဝေးကွာပြီး စွဲလမ်းနေကာ မှိန်ဖျော့သော ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင် ပါရှိသည်။ နက်ရှိုင်းသော စိတ်ခံစားမှုရှိသူတစ်ဦးက ဝေးကွာပြီး လက်လှမ်းမမီနိုင်သော ချစ်သူကို သတိရနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ လှပပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသဖြင့် လူတစ်ဦး၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။

အစပျိုးခြင်းက အမြန်ဆုံး ပြီးသွားသည်။ လုအန်းကျီ ခေတ္တရပ်ပြီး “ဘယ်လိုလဲ?” ဟု မေးသည်။

“ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း!!!!”

ချန်းချန်းလေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ခုပ်တီးပြီး “ကောင်းတယ်!” ဟုဆိုသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ဒီထက် ပို ဆိုသင့်တယ် မဟုတ်လား? ကျွန်မ နားထောင်ရတာ မဝသလို ခံစားရတယ်” ဟုဆိုသည်။

လုအန်းကျီ ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဒါက အစပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော် ပုလွေပဲ မှုတ်လိုက်ေတာ့မယ်

ဒါပေမဲ့ နိဒါန်းကို တကယ်တော့ ပုလွေ၊ ပီယာနို၊ ဘေ့စ်၊ ဂစ်တာနဲ့ ဒရမ်တို့ ပေါင်းပြီး ပြီးစီးအောင် လုပ်သင့်တယ်” ဟုဆိုသည်။

ပြောနေရင်း သူသည် ပီယာနိုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ပီယာနိုထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်– “ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ စီစဉ်မှု အပြည့်အစုံ ရှိနေပြီလား?!”

လုအန်းကျီက “ရှိတယ်လို့ ထင်တာပဲ” ဟုဆိုသည်။ ဘယ်သူက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြီးပြည့်စုံသော သီချင်း အသင့်ရှိနေအောင် လုပ်ထားတာလဲ? ပြီးတော့ ပုံစံမျိုးစုံလည်း ရှိနေသေးသည်။

သူ အခု ထုတ်ပြနေတာက မူရင်း ဂန္ထဝင် ပုံစံဖြစ်သည်။

ကျန်းစူရှင်းကို ဖြေကြားနေစဉ် လုအန်းကျီသည် သူ၏ လက်များကို ပီယာနိုအပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး စတင်တီးခတ်တော့သည်။

နိဒါန်း ပြန်လည်စတင်သည်။ သို့သော် ပီယာနို နိဒါန်းသည် ပုလွေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မတူညီသော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

ကျန်းစူရှင်းသည် တူရိယာနှစ်ခု၏ အသံများကို စိတ်ထဲတွင် ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး အထဲမှာရှိသော ထူးချွန်မှုကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

ဒီသီချင်းဟာ လုအန်းကျီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တကယ်ကို အလွန်မြင့်မားသော ပြီးပြည့်စုံမှု အဆင့်ရှိနေတာပဲ!

ဒီကလေးရဲ့ ဖခင်ဟာ ဝတ္ထုတွေ ရေးရုံသာမက သီချင်းရေးစပ်နိုင်တယ်၊ ပီယာနိုတီးနိုင်တယ်၊ ပုလွေမှုတ်နိုင်တယ်၊ ဒါ့အပြင် ဂီတစီစဉ်မှုမှာပါ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်ရှိနေတယ်!

ပီယာနို တီးခတ်ရင်း လုအန်းကျီ စတင် သီဆိုတော့သည်–

“ပန်းတွေအားလုံး ပွင့်လန်းခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီ။ အချစ်က ဝေးကွာသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး ရှင်းလင်းလာတယ်။ ကောင်းကင်က မှိုင်းမှိုင်းမှောင်မှောင်၊ ဒါပေမဲ့ အချစ်က တန်ဖိုးထားစရာ။ အဲဒီတုန်းက၊ ဒါကို အချစ်လို့ ခေါ်မှန်း ငါမသိခဲ့…”

ရိုးရှင်းသော ပီယာနို တေးသွားကြားတွင် သူ၏ သီဆိုမှုသည် မှိန်ဖျော့သော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် လွမ်းဆွတ်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါရှိပြီး နားထောင်လို့ ကောင်းသည်။

လုအန်းကျီ၏ သီဆိုမှုသည်လည်း ဒီလောက်ထိ လှပလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

လုအန်းကျီ ဆက်လက် သီဆိုနေသည်။

ချန်းချန်းလေးက ပီယာနိုထိုင်ခုံပေါ်သို့ “ဖျတ်ခနဲ” တက်လာပြီး လုအန်းကျီ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကာ သူ၏ လက်ချောင်းများ ပီယာနိုတီးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

ကျန်းစူရှင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေမိသည်၊ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိသည်၊ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေမိသည်။

လုအန်းကျီသည် သံပြိုင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီ–

“မင်း ထွက်သွားတာကို မလိုချင်ဘူး၊ အကွာအဝေးက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ခွဲလို့မရဘူး။ မင်းကို လွမ်းတာက ပန်းပင်လယ် ဖြစ်လာတယ်၊ ပြတင်းပေါက် အပြင်မှာ၊ ဝင်လို့မရဘူး။ မြန်မြန် ပြောမိတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ အချစ်က အတားအဆီး ဖြစ်သွားပြီ။ ငါ့လက်ထဲက စွန်ကို အရမ်းမြန်မြန် လွှတ်လိုက်မိတယ်၊ ပြန်လာလို့ မရတော့ဘူး…”

ကျန်းစူရှင်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

“မင်း ထွက်သွားတာကို မလိုချင်ဘူး” ဆိုသည်မှာ သူမ သီချင်းအပ်နှံခံရသော ကျုံ့ပေါ်

သရုပ်ဆောင်သည့် ဇာတ်လမ်းတွဲ၏ အမည်ပင် ဖြစ်သည်။ လုအန်းကျီသည် ဇာတ်လမ်းတွဲ၏ ခေါင်းစဉ်ကို သီချင်းစာသားထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသည်၊ အရည်အသွေးမနိမ့်သော စာသားများကို ရေးသားထားပြီး ထိုမျှ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် တေးသွားကို ဖန်တီးခဲ့သည်!

သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်အရ ဒီသီချင်းသည် အရည်အသွေး မနိမ့်ကြောင်း သူမ အတိအကျ ပြောနိုင်ပါသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ ယခင် အယ်လ်ဘမ်များရှိ သီချင်းအများစုထက်ပင် သာလွန်သည်။ ဂီတလောက တစ်ခုလုံးတွင် ရပ်တည်နိုင်ပါသည်။ဒါ့အပြင် လုအန်းကျီက အလွန်ကောင်းမွန်စွာ သီဆိုနိုင်သည်။

ဒီလို စွမ်းရည်မျိုးနဲ့ လုအန်းကျီ ဘာလို့ ဂီတလောကထဲကို မဝင်ခဲ့တာလဲ?

ကျန်းစူရှင်း ရုတ်တရက် တွေးမိသည်– သူ၏ ကလောင်အမည် ဒိုရာဘီအိပ်မက် (Dora B Dream) ကဲ့သို့ပင် ဂီတလောကတွင် သူ၏ နာမည်ရင်းကို မဖော်ထုတ်ချင်သည့် သီချင်းရေးဆရာတစ်ဦးကလည်း သူ၏ အခြားကိုယ်ပွားဖြစ်နေတာလား?

သို့သော် ဤအတွေးသည် သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းစူရှင်းသည် ပယ်ချလိုက်သည်။

လုအန်းကျီသည် သီချင်းရေးဆရာတစ်ဦးဆိုလျှင် ဂီတ မူပိုင်ခွင့် ဝက်ဘ်ဆိုဒ်အကြောင်း ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ?

သူမသည် လုအန်းကျီအတွက် ဝက်ဘ်ဆိုဒ်တွင် အကောင့်တစ်ခုကို စာရင်းသွင်းပေးခဲ့သည်၊ ၎င်းသည် လုအန်းကျီသည် ဂီတလောကတွင် မည်သည့်လက်ရာကိုမှ ချန်ထားခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။

ဤမျှ ကောင်းမွန်သော စွမ်းရည်၊ သို့သော် မည်သူမျှ မသိရှိခြင်းသည် တကယ်ကို နှမြောစရာပင်… ကျန်းစူရှင်းသည် သူမကိုယ်သူမ ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက လုအန်းကျီ၏ သီဆိုမှု၏ ရစ်သမ်အတိုင်း သူမ၏ ဖြူစင်ချောမွေ့သော လက်မောင်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်ခတ်နေသည်၊ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာတန်ဖိုးထားနားထောင်နေမိသည်။

လုအန်းကျီ သီချင်းပြီးဆုံးသွားမှသာလျှင်၊ သီချင်း၏ ဝမ်းနည်းမှုထဲတွင် နစ်မြောနေသည့်အလား၊ သူမသည် ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချပြီးမှ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း!!!!”

ချန်းချန်းလေးက သူမ၏ ဘေးနားတွင် အားရပါးရ လက်ခုပ်တီးနေသည်။ နားထောင်ရသည်မှာ အလွန် သာယာဖွယ် ရှိသည်။

သို့မဟုတ် သူမ၏ ဖခင် ဆိုသမျှကို သူမက သာယာဖွယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

“ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ အရင်လက်ရာလား?”

ကျန်းစူရှင်းက မေးသည်။

လုအန်းကျီ ခေါင်းညိတ်ပြီး

“ဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်” ဟုဆိုသည်။

သီချင်းရေးဆရာများ၏ ဖန်တီးမှု ဖြစ်စဉ်သည် မည်သို့ဖြစ်ကြောင်း သူ မသိသော်လည်း၊ တောင်းဆိုချက်ကို ကြားပြီးနောက် ချက်ချင်း ပြီးပြည့်စုံသော လက်ရာတစ်ခု ထုတ်လုပ်ခြင်းသည် အလွန် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်မည်ဟု သူ စိတ်ကူးမိသည်။

ဒါကြောင့် ကျန်းစူရှင်းရဲ့ စကားအတိုင်း လိုက်ပြောဖို့သာ သူ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျန်းစူရှင်း ပြုံးပြီး

“ဒါဆိုရင် တိုက်ဆိုင်မှုပဲပေါ့။ ခင်ဗျားမှာ ကျွန်မ တောင်းဆိုထားတဲ့ သီချင်းရဲ့ အကြောင်းအရာနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ် ရှိနေတယ်။ ဒီသီချင်းကို ဘယ်လို ဖန်တီးခဲ့တာလဲ?”

လုအန်းကျီသည် သူ ပြောပြီးသား လိမ်ညာမှုကို ရှင်းပြရန် နောက်ထပ် လိမ်ညာမှုတစ်ခုကို အသုံးပြုပြီး အခြေအနေကို ဖန်တီးဖို့သာ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်–

“ကျွန်တော် ခရီးသွားတုန်းက ဂျပန် နိုင်ငံကို ရောက်ခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အဆိုပုံစံကို ကြားခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် စမ်းကြည့်ချင်စိတ် ပေါ်လာပြီး ဒီသီချင်းကို ရေးလိုက်တာပါ…”

ကျန်းစူရှင်း ခေါင်းညိတ်သည်–

“ကျွန်မ သိသားပဲ၊ ခင်ဗျား ဒီသီချင်းကို ဆိုတဲ့အခါ အသံက နည်းနည်း ကွဲပြားနေတာ ဒါကြောင့်ကိုး”

လုအန်းကျီသည် ကျန်းစူရှင်းကို ဒီအကြောင်းအရာ ဆက်မပြောစေချင်သောကြောင့် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး

“ဘယ်လိုလဲ၊ စိတ်ကူးတွေ ရပြီလား?” ဟုမေးသည်။

သို့သော် ကျန်းစူရှင်းသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ခပ်ရေးရေး ပြုံးပြီး

“ရှင့်ရဲ့ လက်ရာက အရမ်းကို ထူးချွန်လွန်းတယ်၊ ကျွန်မကို အနိုင်ယူသွားတယ်။ ကျွန်မမှာ စိတ်ကူးတစ်ခုမှ မကျန်တော့ဘူး” ဟုဆိုသည်။

လုအန်းကျီလည်း ရယ်လိုက်ပြီး “ခင်ဗျားက ဂီတဘုရင်မကြီးလေ၊ ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ အနိုင်ယူခံရလို့ မဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား?”

ကျန်းစူရှင်းက ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ “ဒီသီချင်းကို ဘာလို့ ခေါ်လဲ?” ဟု မေးသည်။

လုအန်းကျီက “ပန်းပင်လယ်” ဟုဆိုသည်။

“ပန်းပင်လယ်…”

ကျန်းစူရှင်းသည် ညင်သာစွာ ရေရွတ်ပြီး အချိန်အကြာကြီး တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ ထို့နောက် “ခင်ဗျားရဲ့ ဒီသီချင်းက တကယ်ကို ထူးချွန်ပါတယ်။ဒီတိုင်းထားလိုက်ရင် အရမ်း နှမြောစရာဖြစ်မှာ။ ဒီလိုဆိုရင်… ခင်ဗျားရဲ့ ဒီသီချင်းကို ကျုံ့ပေါ်ကို ပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ?” ဟုဆိုသည်။

လုအန်းကျီက “ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက မိသားစု ထောက်ပံ့ဖို့ ပိုက်ဆံရှာရမှာ မဟုတ်လား? ဒီအခွင့်အရေးကို ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်ရင် ခင်ဗျား ဘာလုပ်မှာလဲ?”

ကျန်းစူရှင်းက “ကျွန်မ ဒီတစ်မျိုးတည်းကိုပဲ လုံးဝ လိုအပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ ဒီအသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ဆက်ရှိနေစေဖို့အတွက် ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ပုံရိပ်ကို ထိန်းထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွန်မ ရုတ်တရက် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို တွေးလိုက်မိတယ်…” ဟုဆိုသည်။