အိပ်မက်ထဲက ဖေဖေ

“အိုး...”

တိုးတက်မှုဘားသည် ၁၀၀% သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မည်သည့် ပေါ့ပ်အပ် အချက်ပေးသံမှ ထပ်မံမပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်းချန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူမသည် ထိုတိုးတက်မှုဘောက်စ် ပေါ်လာသည်ကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်ပုံရသည်။

လုအန်းကျီက ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး “နောက်တစ်ခါ သီချင်းတင်တဲ့အခါ သမီးကို ကြည့်ခိုင်းမယ်လေ၊ ရမလား” ဟု ပြောသည်။

ချန်းချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ရတယ်!” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ဒါဆို ကျွန်မ စတူဒီယိုကို သွားမှတ်ပုံတင်လိုက်မယ်။ အဲဒီနောက်မှာ သီချင်းကို ကျုံ့ပေါ်ဆီ ပို့လိုက်မယ်” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက “ကျုံ့ပေါ်ဆီပို့တဲ့အခါ ဘာပြဿနာမှ မရှိစေချင်ဘူး” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ပြဿနာ လုံးဝမရှိနိုင်ပါဘူး။ ရှင့်သီချင်းကို သူလက်ခံမယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက ရယ်မောလိုက်ပြီး “ခဗျားစကားကြားတာနဲ့ကျွန်တော်တောင် တော်တော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိသွားပြီ” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းက လုအန်းကျီကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်ပြီး “အမယ်‌လေးနော်၊ ဟွန်း!” ဟု ပြောသည်။

ထိုမိန်းကလေးဆန်သော အမူအရာသည် မသိလိုက်ဘဲ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး မမျှော်လင့်ထားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

လုအန်းကျီသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြည့်နေခဲ့ပြီး စိတ်ထဲတွင် “ ဒီအရာက အနုပညာလက်ရာ တစ်ခုလုံးအတွက် ယုံကြည်မှုပဲ” ဟု တွေးလိုက်သည်။

“စတူဒီယို မှတ်ပုံတင်တာကို ကျွန်တော် ကူညီပေးဖို့ လိုသေးလား”

လုအန်းကျီက မေးသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “မလိုပါဘူး။ လုပ်ငန်းမှာ စတူဒီယို ဖွင့်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိပြီး လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ကိုယ်စားလှယ်တွေကို အသုံးပြုကြတယ်။ ကျွန်မ အနားမယူခင်ကတည်းက စတူဒီယိုကိစ္စတွေကို အာရုံစိုက်ပြီး ကိုယ်စားလှယ်တွေအတွက် ဆက်သွယ်စရာတွေ ရှိထားပါတယ်”

“စတူဒီယိုကို လည်ပတ်ဖို့အတွက် ကျွန်မ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက် ရှာရုံပါပဲ။ သူတို့က လုပ်ငန်းစဉ်နဲ့ ရင်းနှီးပြီး လုပ်ထုံးလုပ်နည်း အမျိုးမျိုးမှာ ပါဝင်သူအားလုံးကို သိတဲ့အတွက် ကျွန်မကိုယ်တိုင်လုပ်တာထက် ပိုထိရောက်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ရှင် လာပြီး သီချင်းနမူနာ (demo) မှတ်တမ်းတင်ဖို့ လိုပါမယ်။ ပြီးတော့ စတူဒီယို အဆင်သင့်ဖြစ်တာနဲ့ ကျွန်မနဲ့ သဘောတူညီချက် စာချုပ် ချုပ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ စတူဒီယိုကို ဝင်ဖို့ပဲ လိုပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးလိုက်ပြီး “ဟုတ်ပါပြီ” ဟု ပြောသည်။

ချန်းချန်းလေးက သူမ၏ ဦးလေးကို စောင်းကာ စခရင်ကို ကြည့်ချင်နေသည်။ သို့သော် ကျန်းစူရှင်းက ကွန်ပျူတာကို ပိတ်လိုက်ပြီး “ချန်းချန်း၊ သမီး ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကြည့်နေတာလဲ” ဟု မေးသည်။

ချန်းချန်းက “သမီး ကွန်ပျူတာ မကြည့်တော့ဘူး၊ တီဗီ ကြည့်ချင်တယ်!” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “မရဘူး၊ ကွန်ပျူတာ ကြည့်ပြီးမှ တီဗီ ကြည့်ရင် မျက်လုံးတွေ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။

ချန်းချန်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းငယ်ကို စူလိုက်ပြီး “ကွန်ပျူတာ မကြည့်ဘူး၊ တီဗီ ကြည့်တာ” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီသည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဒီကလေးငယ်လေးက အမှန်ပင် အပေးအယူလုပ်တတ်သည်။ တီဗီနှင့် ကွန်ပျူတာကိုပင် ခွဲခြား၍ အမေနှင့် အချေအတင် ပြောဆိုရန် ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်သည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူနှင့် ဘယ်လိုလုပ် အငြင်းပွားနိုင်ပါ့မလဲ။

ကျန်းစူရှင်းက “သမီး တီဗီ ကြည့်ရင် အဖေ ထွက်သွားလိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။

ချန်းချန်းက ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သေးသေးလေးက လုအန်းကျီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ဒါဆို သမီး တီဗီ ဆက်ကြည့်ဦးမှာလား” ဟု မေးသည်။

ချန်းချန်းက မချေမငံ ဖြစ်နေသော်လည်း “မကြည့်တော့ဘူး” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းက လုအန်းကျီကို တောင်းပန်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြပြီး “ကျွန်မ တစ်ခါနှစ်ခါ သူ့ကို တီဗီ ကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်တာ၊ တီဗီရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက ကလေးတွေအတွက် ဒီလောက် ပြင်းထန်မှန်း မသိလိုက်ဘူး။ အခု သူ သတိရတိုင်း တီဗီ ကြည့်ဖို့ တောင်းဆိုနေတာပဲ” ဟု ပြောသည်။

“ဒါပေမယ့် ကျေးဇူးတင်စရာက သူက စည်းကမ်းလိုက်နာဖို့ လွယ်နေတုန်းပဲ။ အများဆုံး တစ်နေ့ကို တစ်ကြိမ်ပဲ ကြည့်ပြီး တစ်ကြိမ်ကို ခဏလေးပဲ ကြည့်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက “အဆင်ပြေပါတယ်။ ဘယ်ကလေးက တီဗီ မကြည့်ချင်ဘဲနေပါ့

မလဲကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း ခဏခဏ ခိုးကြည့်ဖူးတယ်။ တီဗီကြည့်ရင်း အိမ်စာတောင် လုပ်ဖူးတယ်။ တစ်ရက်ကို အများကြီး မကြည့်ရင် တော့ အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

သူ ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးလေးကို ညှစ်လိုက်ကာ “ချန်းချန်း၊ သမီး အခုကစပြီး မေမေ့စကား နားထောင်ရမယ်ဆိုတာ မှတ်ထားနော်။ တစ်ရက်ကို တီဗီကို ခဏလေးပဲ ကြည့်ရမယ်။ မေမေ့စကား မနားထောင်ရင် အဖေလည်း ထပ်မလာတော့ဘူး” ဟု ပြောသည်။

ချန်းချန်းသည် ချက်ချင်း စိုးရိမ်လာပြီး လုအန်းကျီကို ဖက်လိုက်ကာ “မရဘူး!” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးလိုက်ပြီး “ဘာမရတာလဲ” ဟု မေးသည်။

ချန်းချန်းက “အဖေ မလာတာ၊ မရဘူး!” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက ထပ်မေးသည် “ဒါဆို သမီး နားထောင်မှာလား”

ချန်းချန်းက ချက်ချင်း “ချန်းချန်းနားထောင်ပါမယ်

ရှင့်!” ဟု ပြောသည်။

ကလေးငယ်လေး၏ နွေးထွေးသော ပါးပြင်က လုအန်းကျီ၏ ဘေးတစ်ဖက်ကို မီထားသည်။ လုအန်းကျီက သူမ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း အထူးကျေနပ်မှုကို ခံစားရသည်။

သူတို့ တတိယအကြိမ် တွေ့ဆုံပြီးမှပင် သူ့ကို ဒီလောက်တွယ်တာနေပြီ။

ပြောရရင် ဒီကောင်မလေးက သူ့ကို ပထမဆုံး စတွေ့တုန်းက လုံးဝ ရှက်မနေဘူး။ ကျန်းစူရှင်း ပြောသလိုပဲ၊ သူ့ရင်ထဲမှာ “အဖေ” တစ်ယောက်ကို အချိန်အတော်ကြာ တောင့်တနေခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။

လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီပြီး ဧည့်ခန်းသို့ သွားကာ ထိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းစူရှင်းလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်လာသည်။

“အရုပ်တွေနဲ့ ဆော့ရအောင်”

လုအန်းကျီက ချန်းချန်း၏ ခေါင်းနောက်‌လေး

ကို ထပ်ပုတ်ပြီး ပြောသည်။

ချန်းချန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် လုအန်းကျီကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ထံမှ ဆင်းကာ ကားအရုပ်တစ်စီးကို ယူလိုက်ပြီး “ဖေဖေ ကားဆော့မယ်” ဟု ပြောသည်။

ကလေးမလေးက နှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်၊ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အရုပ်ဆော့နည်းများသည် များများစားစားမရှိဘဲ ရိုးရှင်းသည်။ သူမကိုယ်တိုင် ကားအရုပ်တစ်စီးကို ကိုင်ထားပြီး လုအန်းကျီကိုလည်း ကားအရုပ်တစ်စီး ကိုင်စေချင်သည်။ ပြီးရင် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အတူတူ တွန်းဆွဲချင်သည်။

“မေမေလည်း ကားဆော့မယ်”

ကလေးမလေးက ကျန်းစူရှင်းကို နောက်ထပ် ကားအရုပ်တစ်စီး ပေးလိုက်သည်။

လူကြီးနှစ်ယောက်နှင့် ကလေးတစ်ယောက်သည် ကော်ဖီစားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်၍ အရုပ်များ ဆော့ကစားကြသည်။ ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် မိသားစုသုံးယောက်၏ နွေးထွေးပြီး ငြိမ်းချမ်းသော နေ့စဉ်ဘဝနှင့်တူသည်။

“ချန်းချန်း၊ သမီး အရင်က ဖေဖေ့ကို လွမ်းဖူးလား”

လုအန်းကျီသည် ကားအရုပ်ကို ဖိနှိပ်ကာ ဘီးများကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ် လှိမ့်နေစဉ် မေးသည်။

ချန်းချန်းသည်လည်း ကားဘီးကို လှိမ့်နေပြီး သူမက “လွမ်းဖူးတယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လုအန်းကျီက “ဘယ်လိုမျိုး လွမ်းတာလဲ” ဟု မေးသည်။

ချန်းချန်း၏ အရုပ်ကို ဖိထားသည့် လက်သေးသေးလေးများ ရပ်သွားသည်။ သူမသည် စဉ်းစားနေစဉ် ဆော့ကစားလို့မရသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။ သူမ ခဏစဉ်းစားပြီး “အိပ်မက်ထဲမှာ လွမ်းတာ” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက “ဒါဆို သမီး အိပ်မက်မက်တဲ့ ဖေဖေက အခုဖေဖေနဲ့ တူလား” ဟု မေးသည်။

ချန်းချန်းက ထပ်စဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ ရှက်ရဲရဲ အပြုံးဖြင့် “မတူဘူး” ဟု ပြောသည်။

သူမသည် အတော်လေး ရိုးသားသည်။

လုအန်းကျီက “ဒါဆို ဘယ်ဖေဖေက ပိုချောလဲ” ဟု မေးသည်။

ချန်းချန်းသည် ချက်ချင်း လုအန်းကျီကို ပြန်ဖက်လိုက်ပြီး ချစ်ခင်စွာဖြင့် “ဒီဖေဖေက ပိုချောတယ်!” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက ချန်းချန်း၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းသည် ဘေးမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး မသိစိတ်မှ ပြုံးနေမိသည်။

ဤကဲ့သို့သော နွေးထွေးသည့် မြင်ကွင်းသည် စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို အမှန်ပင် ယူဆောင်လာပေးသည်။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းစူရှင်းတို့သည် ချန်းချန်းလေးနှင့်အတူ တစ်နေကုန် ကစားခဲ့ကြသည်။ နေဝင်ခါနီးအချိန်တွင် လုအန်းကျီသည် ထရပ်ပြီး နှုတ်ဆက်ရတော့မည်။

သူနှင့် ကျန်းစူရှင်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ရှုပ်ထွေးနေသည်ဖြစ်ရာ သူ့အတွက် ညအိပ်ရန် မသင့်လျော်သည်ကို သဘာဝကျစွာပင် သိကြသည်။ သူရော ကျန်းစူရှင်းပါ ဒီအချက်ကို သိထားကြသည်။

ကျန်းစူရှင်းသည် ရိုးရှင်းသော ညစာတစ်နပ် ချက်ပြုတ်ပြီး လုအန်းကျီကို စားပြီးမှ ထွက်သွားရန် တောင်းဆိုသည်။

ညစာ စားနေစဉ် လုအန်းကျီက “မနက်ဖြန်၊ ကျွန်တော် ပြုပြင်မွမ်းမံရေး ကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတော့မယ်။ အဲဒီအိမ် အဆင်သင့်ဖြစ်တာနဲ့ ချန်းချန်း စောစော လာဆော့လို့ရပြီ” ဟု ပြောသည်။

“အင်း”

ကျန်းစူရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး အသာလေး အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး “ရှေ့တစ်ရက်က ရှင် စာအုပ်ဆိုင် ဖွင့်မယ်လို့ ပြောတာ မှတ်မိတယ်။ လုပ်ငန်းဆိုင်ရာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ ပြီးပြီလား” ဟု မေးသည်။

လုအန်းကျီက “မပြီးသေးဘူး” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ဒါဆို ကျွန်မ ကိုယ်စားလှယ်နဲ့ ဆက်သွယ်တဲ့အခါ စာအုပ်ဆိုင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကိုပါ တစ်ခါတည်း ကူညီပေးနိုင်မလားလို့ မေးကြည့်လိုက်မယ်။ ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အရမ်းကျေးဇူးတင်မိမှာပါ” ဟု ပြောသည်။

ထို့နောက်တွင် လုအန်းကျီသည် နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ ချန်းချန်းသည် သူ ထွက်သွားသည်ကို မမြင်ချင်သဖြင့် အကြိမ်တစ်ရာလောက် တားဆီးနေသည်။

သို့သော် သူမသည် လုအန်းကျီ ထိုနေရာတွင် နေသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ငယ်လေးထဲတွင် “ဖေဖေက ညဘက် အိမ်မှာရှိရမယ်” ဟူသော အယူအဆ မဖြစ်ပေါ်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ထွက်ခွာခြင်းမှ တားဆီးရန် လုအန်းကျီကို ဖက်ထားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် လုအန်းကျီ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ကလေးငယ်လေးသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသေးသေးလေးကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ ဆူပုတ်လို့နေလေသည်။

ဤကလေးမလေးသည် အမှန်တကယ်ပင် မငိုရန် အားထုတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီသည် ရင်ထဲ နာကျင်မှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ ချန်းချန်းကို ဖက်လိုက်ပြီး “ဖေဖေ အပြင်သွားစရာလေး ရှိတယ်။ ချန်းချန်းက အိမ်မှာ မေမေနဲ့ နေခဲ့နော်။ ဖေဖေ အလုပ်ပြီးရင် ချန်းချန်းနဲ့ လာဆော့မယ်၊ ရမလား” ဟု ပြောသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်းချန်းက “ရတယ်” သို့မဟုတ် “ကောင်းပြီ” ဟု ပြန်မဖြေဘဲ ခေါင်းသာ ညိတ်ပြသည်။

လုအန်းကျီက ချန်းချန်း၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး တံခါးဝမှ ထွက်လိုက်သည်။ ကျန်းစူရှင်းနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။