ကိုယ့်စိတ်ကို အမှန်တကယ် သိမြင်ခြင်း
Vol. 3 Ch. 22
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဒီနေရာမှာ နေခဲ့ဖူးတဲ့ ကျန်းစူရှင်းကို ရပ်ကွက်လုံခြုံရေးတွေက သိနေကြလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျန်းစူရှင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း စုန့်ရှောက်ချင်က လုံခြုံရေးတွေကို ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားလို့လားတော့ မပြောတတ်။
လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းစူရှင်းတို့က ချန်းချန်းရဲ့ လက်ကလေးကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီဆွဲပြီး အိမ်ရာရဲ့ ပင်မတံခါးဝကို လျှောက်လာတဲ့အခါ လုံခြုံရေးက တံခါးကို ချက်ချင်း ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ရပ်ကွက်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ လုအန်းကျီ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။
သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း သူ ခရီးတွေ အများကြီးသွားခဲ့ပြီး နေရာတွေ အများကြီး မြင်ခဲ့ရပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး ဇိမ်ခံပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ ရပ်ကွက်ထဲကို ရောက်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။
သူ ရာနန်မြို့မှာ အားလပ်ရက် အနားယူခဲ့တဲ့အချိန်ကို ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားရသည်။
တစ်ညကို ဒေါ်လာ ထောင်ချီပေးရတဲ့ ကမ်းခြေဟိုတယ်တွေမှပဲ ဒီလိုမျိုး ဇိမ်ခံနိုင်စွမ်း ရှိမှာလား။
ချန်းချန်းရဲ့ ခြေတိုလေးတွေနဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းစူရှင်းတို့က အမြန်မလျှောက်ကြဘူး။
ဒါကြောင့် လုအန်းကျီမှာလည်း ဒီဇိမ်ခံရပ်ကွက်ရဲ့ အဆောက်အအုံတွေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အချိန်ယူပြီး ကြည့်ရှုဖို့ အချိန်ရခဲ့သည်။
သို့သော် ချန်းချန်းက ကျန်းစူရှင်းနဲ့ လုအန်းကျီရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်ထားရင်း ဆော့ကစားတဲ့ပုံစံမျိုး လျှောက်လာတော့သည်။
သူမက တစ်လှည့်စီ ခိုတက် စီးလိုက်၊ ပြီးရင် ခြေထောက်တွေကို မြေကြီးပေါ်ကနေ ကွေးတင်လိုက်နဲ့ လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းစူရှင်းကြားထဲမှာ လွှဲကာလွှဲကာလမ်းလျှောက်နေသည်။
“ဖြည်းဖြည်း!”
“သတိထား!”
“လက်မောင်း ပြုတ်သွားမှာမကြောက်ဘူးလား?!”
လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းစူရှင်းတို့က ဒီကလေးမလေးကို အဆက်မပြတ် သတိပေးနေပေမဲ့ အသုံးမဝင်ပါ။
ကလေးမလေးက အရမ်းပျော်နေတာပင်။
ကျန်းစူရှင်းက သူမရဲ့ လက်ညှိုးကို ချန်းချန်းရဲ့ လက်သေးသေးလေးထဲကနေ အတင်းဆွဲထုတ်လိုက်ပေမဲ့ ချန်းချန်းက ကျန်းစူရှင်းရဲ့ လက်ညှိုးကို ဆက်လှမ်းပြီး “ထပ်လုပ်ဦး! ထပ်လုပ်ဦး!” လို့ ပြောနေ၏။
ချန်းချန်းကို မလွန်ဆန်နိုင်တာကြောင့် ကျန်းစူရှင်းက “ဒါဆို ခုနကလို အမြဲတမ်း လွှဲမနေရဘူး” လို့ ပြောဖို့ပဲ တတ်နိုင်၏။
ချန်းချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဟုတ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျန်းစူရှင်းက ချန်းချန်းဆီ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ချန်းချန်းက ကျန်းစူရှင်းရဲ့ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ကစားနည်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။ နှစ်လှမ်းပြေးပြီး ဒူးကိုကွေးပြီး ခုန်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ နှစ်လှမ်းထပ်ပြေးပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်ခုန်သည်။
သူမက ဒါကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်နေပုံရပြီး တစ်ချိန်လုံး တဟဲဟဲ ရယ်နေ၏။
ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ဒီလောက်ရိုးရှင်းတာ။
ချန်းချန်း ပျော်နေတဲ့ပုံစံကို မြင်တော့ ကျန်းစူရှင်းနဲ့ လုအန်းကျီတို့လည်း သူမကို မတားဆီးချင်တော့ဘဲ ဒီကလေးမလေးကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ပြီး၊ သူနဲ့ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ပေးကာ မထိခိုက်မိ အောင် ကာကွယ်ပေးနေရသည်။
လုအန်းကျီက ကျန်းစူရှင်း သူ့ကို မေးလိုက်တာကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတယ်၊ “ချန်းချန်းနဲ့ ရှင်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို တခြားသူတွေ သိသွားရင် မင်း စိတ်ထဲထားမလား?”
လုအန်းကျီက “စိတ်ထဲထားစရာ ဘာရှိလဲ? ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
ကျန်းစူရှင်းက “ကျွန်မ ဒီမေးခွန်းကို ကျွန်မသူငယ်ချင်းနဲ့ မတွေ့ခင်လေးမှ သတိရလိုက်တာ။
အရင်က ကျွန်မအိမ်မှာ ကူးအဒေါ်ကြီးပဲ ရှိတုန်းကတော့ ကိစ္စမရှိဘူး။
ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ လူတွေ ပိုများလာပြီး သိသွားနိုင်တယ်၊ အဲဒါက ရှင့်ကို ထိခိုက်နိုင်တယ် မဟုတ်လား?
ရှင် အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ကျွန်မ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ကူညီနိုင်တယ်။”
လုအန်းကျီက “ချန်းချန်းရော? သူကရော ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ကူညီနိုင်မလား?”
ကျန်းစူရှင်းက ဆွံ့အ စွာ “ချန်းချန်းက အရမ်းသိတတ်တယ်။
ကျွန်မ ပြောပြလိုက်တာနဲ့ သူ နားထောင်လိမ့်မယ်။”
ချန်းချန်းက ဆော့နေတာကြောင့် လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းစူရှင်းတို့ ဘာပြောနေလဲဆိုတာ မကြားဘူး။
သူမက တက်လိုက်၊ ခုန်လိုက်၊ တက်လိုက်၊ ခုန်လိုက် လုပ်နေဆဲပင်။
လုအန်းကျီက မျက်ခုံးပင့်ပြီး ကျန်းစူရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊ “မင်းရော? နေ့တိုင်း ကလေးကို ခေါ်သွားနေတာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိခိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား?”
ကျန်းစူရှင်းက ရယ်လိုက်သည်၊ သူမရဲ့ အပြုံးက ပွင့်လင်းပြီး တည်ငြိမ်နေ၏၊ “ကျွန်မ ချန်းချန်းကို မွေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့အချိန်ကစပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ပြီး အစီအစဉ်တွေ ချထားပြီးသား။
ကျွန်မနဲ့ ချန်းချန်းပဲ ရှိမယ်၊ သူ မွေးလာတာကို ကြည့်မယ်၊ သူ ကြီးပြင်းလာတာကို ကြည့်မယ်၊ သူ လက်ထပ်ပြီး ကလေးယူတာကို ကြည့်မယ်...
“ကျွန်မက ချန်းချန်းရဲ့ အမေပါ၊ ဒီအတွက်ဆိုရင် တခြားအရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်နိုင်တယ်။
ဟုတ်တယ်၊ ငါ မကြောက်ပါဘူး။”
လုအန်းကျီ ရုတ်တရက် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်သွားသည်၊ “ဒါဆို ကျွန်တော်က ခဗျားထက် ဘယ်နေရာမှာ အများကြီး ပိုထိခိုက်လို့လဲ?”
ကျန်းစူရှင်း လန့်သွားသည်။
လုအန်းကျီက “ချန်းချန်း ငါ့ကို သူရဲ့ အဖေ ဟုတ်မဟုတ် မေးပြီး ‘ဟုတ်တယ်၊ ငါပဲ’ လို့ ငါ ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်ကစပြီး ငါလည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းစူရှင်း ပြောစရာ စကားမရှိဘဲ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားပြီး ပါးစပ်စေ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။
လုအန်းကျီက “ကျန်းစူရှင်း၊ ပြောပါဦး၊ မင်းက သူမရဲ့အဖေ ငါ့ကို တိတ်တိတ်လေး လူသစ်ရှာပြီး ချန်းချန်းကို ထားခဲ့ကာ ဘဝသစ်စဖို့ စေခိုင်းချင်နေတာလား?”
ကျန်းစူရှင်း ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကာ ခေါင်းခါပြီး “မလိုချင်ပါဘူး။
ဒါက ကိုယ်ကျိုးရှာတာလို့ ပြောရင်တောင် တကယ်ကို မလိုချင်ဘူး။”
ဒါက တခြားခံစားချက်တွေနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး၊ ဒါဟာ သူမရဲ့ ကလေးနဲ့ပတ်သက်ရင် မိခင်တစ်ဦးအနေနဲ့ ကိုယ်ကျိုးရှာတဲ့ စိတ်ဓာတ်သက်သက်ပါပဲ။
လုအန်းကျီက ပြုံးပြီး “အဲဒါ မဟုတ်ဘူးလား? ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ရင်းကို လက်ခံလိုက်ပါ” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းစူရှင်းက ရုတ်တရက် လုအန်းကျီကို ကြည့်လိုက်တယ်၊ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက ခံစားချက်တွေက ရှုပ်ထွေးပြီး ခန့်မှန်းရခက်နေသည်။
လုအန်းကျီ ကျောချမ်းသွားပြီး “ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ?” လို့ မေးလိုက်သည်။
ကျန်းစူရှင်းက ခေါင်းခါပြီး “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အကြည့်က လွင့်ပျံသွားပြီး လုအန်းကျီရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ထပ်မကြည့်မိတော့ပေ။
လူကြီးနှစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်စွာလမ်း လျှောက်နေကြကာ၊ ချန်းချန်းလေးက အေးစက်စက်နဲ့ ဆိုးရွားနေတဲ့ အခြေအနေမှာ မွှေစက်)တစ်ခုလို တိတ်တိတ်လေး ဆော့နေ၏။
အကြာကြီး ပြေးဆော့ပြီး ခုန်ပြီးနောက် ဒီကလေးမလေး နည်းနည်း ပင်ပန်းသွားပြီး အသက်ရှူသံတွေကလည်း ပြင်းလာသည်။
သူမ ရပ်လိုက်ပြီး လမ်းမလျှောက်ချင်တော့ဘူး၊ နောက်လှည့်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို လုအန်းကျီဆီ ဆန့်တန်းလိုက်ကာ ” ဖေဖေ၊ ချီပေး” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းစူရှင်း မျက်စောင်းလေးထိုးကာ “ဖေဖေ ရှိနေတော့ မေမေ့ကို မေ့သွားတာပဲ! မေမေ့ကိုတောင် မချီခိုင်းတော့ဘူး!”
ဒါပေမဲ့ ချန်းချန်းက သူ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်၊ လုအန်းကျီရဲ့ ခြေထောက်တွေကို တိုက်ရိုက်လာဖက်ပြီး အပေါ်ကို တက်ချင်နေတဲ့ပုံ ပေါ်နေသည်။
လုအန်းကျီက ချန်းချန်းကို ကောက်ချီလိုက်သည်၊ ဒီကလေးမလေးက ပျော်ရွှင် ကျေနပ်စွာနဲ့ ပြုံးနေသည်။
သို့သော် ဒီလိုလုပ်လိုက်တာကြောင့် လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းစူရှင်းကြားက ဆိုးရွားပြီး အေးစက်နေတဲ့ အခြေအနေက သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားသည်။
ဒီရပ်ကွက်ကြီးထဲမှာ နည်းနည်းလေး ထပ်လျှောက်ပြီးနောက် ကျန်းစူရှင်းက လုအန်းကျီနဲ့ ချန်းချန်းကို ဗီလာအိမ်တစ်လုံးရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။
ကျန်းစူရှင်းက ဘဲလ်တီးလိုက်သည်၊ မကြာခင်မှာပဲ အရပ်ရှည်ပြီး သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။
သူမက အစကတော့ ပြုံးနေတာ၊ ကျန်းစူရှင်းကို ကြိုဆိုဖို့ ထွက်လာတာ သိသာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လုအန်းကျီက ချန်းချန်းကို ချီထားတာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ အပြုံးက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ဒါ ဘယ်သူလဲ?”
အဲဒီအမျိုးသမီးက မေးလိုက်၏။
ကျန်းစူရှင်း မဖြေခင်မှာပဲ ချန်းချန်းက ပြုံးပြီး ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်၊ “မမ စုန့်၊ ဒါက သမီး ဖေဖေပါ!”
လုအန်းကျီ တိတ်တိတ်လေး ရယ်လိုက်သည်။
ကျန်းစူရှင်းက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကူညီချင်သေးသည်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ချန်းချန်းရဲ့ ပါးစပ်သေးသေးလေးကို တားဆီးနိုင်မလားဆိုတာကတော့ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ဒါကလည်း ကျန်းစူရှင်းက ချန်းချန်းကို မသင်ပေးရသေးလို့လည်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ သင်ပေးထားရင် ဘယ်လိုအကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ။
ချန်းချန်းရဲ့ တစ်ကြောင်းတည်းသော စကားလုံးကနေ ဒီအမျိုးသမီးဟာ ကျန်းစူရှင်းပြောတဲ့ စုန့်ရှောင်ချင်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို လုအန်းကျီ နားလည်သွားသည်။
ချန်းချန်း ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ စုန့်ရှောင်ချင်းရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းသွားသည်။
သူမ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ပေမဲ့ ဘာမှမပြော၊ လုအန်းကျီကို မနှစ်မြို့တဲ့ အကြည့်နဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ကျန်းစူရှင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ မေးခွန်းတွေ အပြည့်ရှိနေသည်။
သူမ မပြောဘဲနဲ့တောင် လုအန်းကျီ ခံစားလို့ရသည်။
စုန့်ရှောင်ချင်းရဲ့ အမူအရာက ကျန်းစူရှင်းကို မေးနေသလို- “ဒီလူက အဲဒီ နှလုံးသားမရှိတဲ့လူလား?”
ဒါပေမဲ့ သူမက လုအန်းကျီရှေ့မှာ မမေးဘဲ၊ “မိသားစုသုံးယောက်” ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် အပြုအမူမျိုး မလုပ်နိုင်လောက်အောင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ပုံ ပေါ်နေသည်။
ကျန်းစူရှင်းက အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးတဲ့ အမူအရာကို ပြသပြီး ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်၊ “ဒီလူက လုအန်းကျီ၊ ချန်းချန်းရဲ့ အဖေပါ။
ဒီသုံးနှစ်အတွင်း မင်းမသိတဲ့ အထူးအခြေအနေတွေ ငါတို့မှာ ရှိခဲ့တယ်။
သူ ခုမှ ပြန်လာတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို အရမ်းကောင်းတယ်။
ငါ နင့်ကို နောက်မှ ရှင်းပြပါ့မယ်။”
စုန့်ရှောင်ချင်းက အနည်းငယ် သံသယရှိနေပေမဲ့ လုအန်းကျီ၊ ကျန်းစူရှင်းနဲ့ ချန်းချန်းတို့ကို အိမ်ထဲဝင်ခွင့်တော့ ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းစူရှင်းက “မယုံရင် ချန်းချန်းကို မေးကြည့်၊ ဖေဖေက သမီးတို့အပေါ်ကောင်းလားလို့?” လို့ပြောလိုက်သည်။
ချန်းချန်းက ချက်ချင်း ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေ၏၊ “ကောင်းတယ်!”
အဲဒီအခါမှ စုန့်ရှောင်ချင်းရဲ့ အမူအရာက အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားပြီး လုအန်းကျီ၊ ကျန်းစူရှင်းနဲ့ ချန်းချန်းတို့ကို အိမ်ထဲကို ခေါ်သွားသည်။