သီချင်းများ အသံသွင်းခြင်း

ကျန်းစူရှင်းက အကူအညီမဲ့စွာနဲ့ “ငါ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ... ငါလည်း ခုမှ သိတာ...” လို့ ပြောသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး “အရည်အချင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူးဆိုရင် သူ့ရုပ်ရည်ကြောင့် သက်သက်လား?” လို့ မေးလိုက်၏။

ကျန်းစူရှင်းက စုန့်ရှောင်ချင်းကို ဒေါသတကြီးနဲ့ စိုက်ကြည့်ပြီး “နင် ဘာထူးဆန်းတာတွေ ပြောနေတာလဲ!”

စုန့်ရှောင်ချင်းက “ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါ နင်နဲ့ ဒီအကြောင်း ဆွေးနွေးရတာ ပျင်းလာပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက နင့်သမီးရဲ့ အဖေပဲ၊ ငါ့သမီးရဲ့ အဖေမှ မဟုတ်တာ” လို့ ပြောလိုက်‌ေတာ့သည်။

ကျန်းစူရှင်းက နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး “နင် အဲဒီလို မပြောနဲ့ ဒီခံစားချက်က မိခင်တွေပဲ နားလည်နိုင်တာ နင် ဒါတွေ မသိပါဘူး!”

စုန့်ရှောင်ချင်း - “...”

အသံသွင်းခြင်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်။ စုန့်ရှောင်ချင်းက သူ့နားကြပ်ကို တပ်လိုက်ပြီး ကျန်းစူရှင်းက ကျန်တဲ့ နားကြပ်တစ်ဖက်ကို တပ်ပြီး အနီးနားမှာ နားထောင်နေ၏။

ချန်းချန်းတစ်ယောက်ပဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေကာ သူမရဲ့ လက်သေးသေးလေး နှစ်ဖက်က မငြိမ်မသက် ဖြစ်ချင်နေပြီ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက မမြန်သလို အားလည်း မပြင်းဘူး၊ ဒါကြောင့် ဆိုးသွမ်းမှု အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာတာနဲ့ ကျန်းစူရှင်းက အချိန်မီ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။

မှတ်တမ်းတင်ခြင်းရဲ့ နောက်တစ်ပိုင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။ စုန့်ရှောင်ချင်းနဲ့ ကျန်းစူရှင်းတို့ နားကြပ်တွေကို ချွတ်လိုက်ပြီး တူရိယာပြောင်းလဲမှုတွေနဲ့ ချိန်ညှိမှုတွေအကြောင်း လုအန်းကျီနဲ့ ဆက်သွယ်ကြသည်။

ဒီအနားယူချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး စုန့်ရှောင်ချင်းက ကျန်းစူရှင်းနဲ့ စကားဆက်ပြော၏- “နင်တို့နှစ်ယောက် ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါ့ကို မပြောပြသေးဘူး။ သူ အရင်က ဘယ်သွားနေတာလဲ?

“ငါ နင့်ကို အရင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မေးခဲ့ပေမဲ့ နင် တစ်ခါမှ မပြောပြခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နင် သူ့ကို ရုတ်တရက် ခေါ်လာတယ်။ နင် ငါ့ကို လန့်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ သိရဲ့လား!”

ကျန်းစူရှင်းက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး “အရင်က နင့်ကို ပြောပြဖို့ အဆင်မပြေခဲ့ဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့တော့။ အခု အဆင်ပြေတယ်လို့ နင် မထင်ဘူးလား? သူက ချန်းချန်းကိုလည်း ဂရုစိုက်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ သီချင်းအော်ဒါ ပြဿနာကိုလည်း ငါ့ကို ကူညီဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်... ငါ နင့်ကို မပြောပြရသေးဘူး၊ ငါ စတူဒီယိုတစ်ခု မှတ်ပုံတင်ထားတယ်၊ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေက နောက်နှစ်ရက်အတွင်း အပြီးသတ်လိမ့်မယ်။ ချန်းချန်းရဲ့ အဖေကို ငါ့စတူဒီယိုအောက်မှာ စာရင်းသွင်းထားပြီး ဒီသီချင်းကို ငါ့စတူဒီယို နာမည်နဲ့ ကျုံ့ပေါ်ကို ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။”

စုန့်ရှောင်ချင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရောင် တောက်လာပြီး “စတူဒီယိုလား? ဘယ်လိုခေါ်လဲ? ငါလည်း ပါဝင်လို့ရမလား?” လို့ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက စကားမပြောနိုင်ဘဲ “ဒါက သေးငယ်တဲ့၊ ယာယီစတူဒီယိုလေးပဲ၊ ငါနဲ့ ချန်းချန်းရဲ့ အဖေ သီချင်းရေးဖို့အတွက်။ နင်က ဘာလို့ ဝင်လာချင်တာလဲ?”

စုန့်ရှောင်ချင်းက နှုတ်ခမ်းစူပြီး “ဝင်လို့မရရင်လည်း နေပါစေ။ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းအရာကို မပြောင်းနဲ့ဦး၊ ငါ့ကို ပိုပြီးပြောပြပါဦး။ ငါ မြင်ရသလောက် နင်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း နည်းနည်း ထူးခြားနေတယ်၊ လက်ထပ်ထားတဲ့ ဇနီးမောင်နှံလို မဟုတ်ဘူး။”

ကျန်းစူရှင်းရဲ့ အမူအရာက အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်၊ “ဘယ်လိုမျိုး မတူတာလဲ?”

စုန့်ရှောင်ချင်းက “နင်တို့ လက်ထပ်ထားတဲ့ ဇနီးမောင်နှံဆိုရင် သူ့ကို ‘ချန်းချန်းရဲ့ အဖေ’ လို့ ခေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နင်တို့က သက်ကြီးရွယ်အိုတွေမှ မဟုတ်တာ၊ အခုခေတ် လူငယ်တွေ ဘယ်သူက သူတို့ရဲ့ အဖော်ကို အဲဒီလို ခေါ်ကြလဲ? ‘ ချစ်ကလေး’, ‘ အဖိုးတန်လေး’, ‘ချစ်သူ’ ဒါမှမဟုတ် ‘အသည်းလေး’ လို့ ဘာလို့ မခေါ်တာလဲ?”

ကျန်းစူရှင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး “ ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ!”

စုန့်ရှောင်ချင်းက ပြုံးရယ်ပြီး နားကြပ်ကို တပ်ကာ အလုပ်ဆက်လုပ်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ခုချကာ သူမလည်း နားကြပ်ကို တပ်လိုက်ပြီး စုန့်ရှောင်ချင်း နောက်တစ်ခါ နားကြပ်ချွတ်တဲ့အခါ သူမ လုံးဝ မချွတ်တော့ဘူးလို့ တွေးလိုက်သည်။ အသံသွင်းခြင်းသာဖြစ်တဲ့အတွက် အရည်အသွေးလိုအပ်ချက်တွေက မမြင့်မားဘဲ လုပ်ငန်းစဉ်က အရမ်းမြန်သည်။

မနက်ပိုင်း တစ်ပိုင်းလုံးမှာ မှတ်တမ်းတင်ရမယ့် တူရိယာအားလုံး ပြီးသွားသည်။ စုန့်ရှောင်ချင်းက အစပိုင်း ရောနှောမှု (initial mix) ကို အပြီးသတ်လိုက်တော့ လုအန်းကျီက အသံသွင်းခန်းထဲကနေ ထွက်လာပြီး ချန်းချန်းနဲ့ ဆော့နေရင်း နောက်ကနေ ကြည့်နေသည်။

အဖေနဲ့သမီး နှစ်ယောက်စလုံးက စုန့်ရှောင်ချင်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို စိုက်ကြည့်နေကြတယ်၊ ဘာမှ နားမလည်ကြပေမဲ့ အရမ်း အထင်ကြီးစရာကောင်းတယ်လို့ပဲ ခံစားရ၏။

ကျန်းစူရှင်းကတော့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့အခါ စုန့်ရှောင်ချင်းက သူ့ကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ မေးခွန်းတွေ မမေးတော့ဘူး၊ ဒါက သူ့ကို စိတ်သက်သာရာရစေသည်။

သူမ မျှော်လင့်တာကတော့ သူတို့ စုန့်ရှောင်ချင်းရဲ့ အိမ်ကနေ မထွက်ခင်အထိ လုအန်းကျီ ဒီမှာပဲနေပြီး မထွက်သွားဖို့ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။

စုန့်ရှောင်ချင်းက ရိုးရှင်းတဲ့ ရောနှောမှုကို အမြန် အပြီးသတ်လိုက်တယ်။ တစ်ကြိမ် နားထောင်ပြီး လက်ခံနိုင်တယ်လို့ ခံစားရပြီးနောက် သူမ လုအန်းကျီကို အသံသွင်းခန်းထဲ ပြန်ဝင်ခိုင်းတယ်၊ သီချင်းကို ဖွင့်ပြီး သီချင်းစတင် အသံသွင်းစေသည်။

ဒါကြောင့် ကျန်းစူရှင်းရဲ့ နှလုံးသားက ထပ်ပြီးခုန်သွားသည်။ လုအန်းကျီ အသံသွင်းခန်းဆီကို လျှောက်သွားနေချိန်မှာ စုန့်ရှောင်ချင်းက လုအန်းကျီကို စိုက်ကြည့်နေတာကို သူမ မြင်လိုက်ရပြီး သူမရဲ့ အကြည့်က အရမ်း ထူးခြားနေသည်။

အဲဒီအကြည့်ထဲမှာ ခက်မှန်းရခက်တဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ သူမ အမြဲခံစားရတယ်၊ ဒါက လူတွေကို စိတ်ပူပန်စေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ စုန့်ရှောင်ချင်းက ပြီးဆုံးသွားတဲ့ သီချင်းရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုအပေါ် အရမ်း စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။ လုအန်းကျီ အသံသွင်းခန်းထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် သူမက နားကြပ်ကို တပ်လိုက်တယ်၊ သီချင်း အသံသွင်းဖို့ကို အာရုံစိုက်ပြင်ဆင်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူမဆီကို ခန်းမှန်းရခက်တဲ့ အငွေ့အသက်ကို မထုတ်လွှတ်တော့ပေ။

အဲဒီအခါမှ သူမ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ သူမ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်အားလျော့သလို ခံစားရတယ်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက သူ့ကို ဒီအကြောင်းအရာတွေ ပြောပြစေချင်နေသလိုမျိုး နားမလည်နိုင်အောင် ခံစားနေရသည်။

ဒါက ပျောက်ဆုံးသွားသော ခံစားချက်တွေ ထွက်ပေါ်လာတာများလား?ဟု

ကျန်းစူရှင်းက ထင်မြင်ယူဆလိုက်သည်။

အနာဂတ် မရေရာတဲ့ ကိစ္စတွေက တစ်ခါတလေ သူမကို တကယ်ပဲ အသက်ရှူကျပ်စေကာ သူမလည်း ရင်ဖွင့်ချင်တဲ့ ဆန္ဒရှိ၏။

ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စတွေကို ဘယ်သူနဲ့ ပြောပြနိုင်မှာလဲ?

တခြားသူတွေနဲ့ဆိုရင် ဆက်ဆံရေးက အဲဒီအဆင့်မှာ မရှိ။

စုန့်ရှောင်ချင်းနဲ့ဆိုရင် ဆက်ဆံရေးက ကောင်းသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ စိတ်အားထက်သန်တဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ဆိုရင် ဒီရှုပ်ထွေးတဲ့ အတွင်းရေးဇာတ်လမ်းတွေကို သိသွားရင် သူ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။

လုအန်းကျီကို သူမ အဲဒီလိုလုပ်ရင် သူ့ကို ခြယ်လှယ်ရာ ရောက်သွား‌ ပေလိမ့်မယ်။

သူမက ချန်းချန်းနဲ့ တစ်ကြိမ် ခြယ်လှယ်ပြီးသား၊ တခြားအရာတွေနဲ့ ခံစားချက်တွေနဲ့ သူ့ကို ထပ်ပြီး ခြယ်လှယ်ဖို့ဆိုတာ နည်းနည်း များလွန်းရာ ရောက်သွားလိမ့်မယ်... သူမရဲ့ အတွေးတွေက ရှုပ်ထွေးနေသည်၊ မသိလိုက်ဘဲ နားကြပ်ကို တပ်လိုက်ပြီး ဘေးနားမှာ တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေလိုက်၏။

သူမရဲ့ နားကြပ်ထဲမှာ စုန့်ရှောင်ချင်းရဲ့ အသစ်ရောနှောထားတဲ့ သီချင်းသံ စတင်လာတဲ့အခါ သူမ အတွေးတွေ ခဏရပ်သွားသည်။

“ပန်းပင်လယ်” ရဲ့ နိဒါန်းသံက နားကြပ်ကနေ သူမရဲ့ နားထဲကို စီးဝင်လာသည်။

ကျန်းစူရှင်းက လုအန်းကျီကို ပလွေနဲ့ စန္ဒရားတီးတာကို အရင်က နားထောင်ဖူးသည်၊ သံစုံတီးဝိုင်း စီစဉ်မှုရဲ့ ဂီတရမှတ်ကို မြင်ဖူးသည်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပြည့်စုံတဲ့ သီချင်းကို စိတ်ကူးထားဖူး ပေသည်။ ဒါပေမဲ့ အခု တကယ် နားထောင်ရတဲ့အခါ ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ နိဒါန်းသံက သူမကို ပိုပြီး အံ့ဩစေခဲ့သည်။

သူမ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွား၏။

စုန့်ရှောင်ချင်းက လုအန်းကျီကို စိုက်ကြည့်နေတာ ကောလဟာလကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဒီ ရောနှောမှုရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့်များလား?

“ပန်းတွေအားလုံး ပွင့်နေတုန်း၊ ဝေးကွာနေပေမဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ကြည်လင်နေ... “

လုအန်းကျီရဲ့ အသံက ဂီတနဲ့အတူ မြင့်တက်လာသည်၊ နောက်ခံဂီတထဲကို အလွယ်တကူ ရောစပ်သွား၏၊ ဒါက ကြမ်းတမ်းစွာ ရောနှောထားပေမဲ့ လုံလောက်တဲ့ အရည်အသွေးမြင့်မား‌ ပေသည်။ သူ့ရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုက အမြဲတမ်းလိုပဲ တည်ငြိမ်ပြီး လူတွေကို သီချင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ထဲကို ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွား၏။

ကျန်းစူရှင်းက ဒါကို မျှော်လင့်ထားပြီးသား၊ သူမ လုအန်းကျီ အိမ်မှာ သီချင်းဆိုတာကို နားထောင်ဖူးပြီးသား၊ ဒါကြောင့် သူမ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ပြီး တိတ်တိတ်လေး နားထောင်နေလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ စုန့်ရှောင်ချင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွား၏။ သူမ မှန်ကြည်ထဲကနေ အသံသွင်းခန်းထဲကို ကြည့်လိုက် ပြီး ကျန်းစူရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းစူရှင်း မျက်လုံးမှိတ်ပြီး စိတ်ပါလက်ပါ နားထောင်နေတာကို မြင်တော့ သူမ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သီချင်းကို နားထောင်ရင်း သူမရဲ့ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက သီချင်းကို နားထောင်ကြရင်း၊ ချန်းချန်းကို ဘေးနားမှာ ထားခဲ့ကြသည်။

လူကြီးနှစ်ယောက်စလုံး နားကြပ်ကိုယ်စီတပ်ပြီး ဘယ်သူမှ သူ့ကို အာရုံမစိုက်တော့တာကို မြင်တော့ ချန်းချန်းက ချက်ချင်း မငြိမ်မသက်ဖြစ်လာသည်။ သူမ ကျန်းစူရှင်းဆီကို ပြေးသွားပြီး ကျန်းစူရှင်းရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ခြေထောက်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး အပေါ်ကို တက်ဖို့ ကြိုးစား၏။

ကျန်းစူရှင်းက တစ်ခုခုကို ခံစားမိပုံရ‌ တော့ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ချန်းချန်းကို မြင်တော့ သူ့ကို ပေါင်ပေါ်ကို ချီလိုက်ပြီး “ဘာဖြစ်လို့လဲ?” လို့ မေး၏။

အဲဒီနောက် သူမ ချန်းချန်းရဲ့ ပါးစပ်လေး ပွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် လုပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ နားထဲမှာ လုအန်းကျီရဲ့ သီချင်းသံပဲ ရှိနေသည်။

သူမ နားကြပ်ကို ချွတ်လိုက်တယ်၊ ချန်းချန်းက လက်သေးသေးလေးကို ဆန့်ထုတ်ပြီး နားကြပ်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားကာ၊ “ချန်းချန်း နားထောင်ချင်တယ်! ချန်းချန်းလည်း နားထောင်ချင်တယ်!”

ကျန်းစူရှင်းက ရယ်ပြီး “လာ မေမေနဲ့ အတူတူ နားထောင်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

သူမ နားကြပ်ကို စောင်းပြီး တစ်ဖက်ကို ချန်းချန်းရဲ့ နားနောက်ဖက်မှာ ဖိထားတယ်၊ ကျန်တစ်ဖက်ကိုတော့ သူ့ကိုယ်သူ ဖိထားပြီး ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီကာ အတူတူ နားထောင်ကြ၏။

ဒီလိုဆိုရင် နားကြပ်ကနေ စီးထွက်လာတဲ့ အသံက ကလေးအတွက် သိပ်မကျယ်လောင်ပေမဲ့ ကြားနိုင်လောက်အောင်တော့ ကျယ်လောင်နေသည်။

“မင်းကို မထားခဲ့ချင်ဘူး၊ အကွာအဝေးက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို မခွဲနိုင်ဘူး၊ တောင့်တခြင်းက ပန်းပင်လယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်၊ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ၊ မဝင်နိုင်ဘူး...”

ချန်းချန်းက ခေါင်းကို လှုပ်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ နားထောင်နေသည်။