ကားဝယ်ရန် စီစဉ်ခြင်း

“ကျွန်မလည်း 3G နဲ့ broadband အတွက် ကြော်ငြာတွေ အများကြီးကို ခဏတုန်းက တွေ့ခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ စာတိုမက်ဆေ့ချ်တွေလည်း လက်ခံရရှိခဲ့တယ်။ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင် ဆိုင်းဘုတ်တွေပေါ်မှာတောင် ရှိတယ်။ အဲဒါတွေက အသုံးဝင်လား?”

ကျန်းစူရှင်းက ဖုန်းပေါ်ကနေ မေးလိုက်တယ်။ သူမက ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သလို ခေတ်အပြောင်းအလဲတွေကိုလည်း မကြုံတွေ့ခဲ့ရဘူး၊ ဒါကြောင့် 3G နဲ့ broadband က ဘယ်လို အပြောင်းအလဲတွေ ယူဆောင်လာမယ်ဆိုတာ မသိဘူး။

လုအန်းကျီက ရှင်းပြသည်၊ “သေချာပေါက် အသုံးဝင်တာပေါ့။ တခြားအရာအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထား၊ ခင်ဗျား အိမ်မှာ သီချင်းဒေါင်းလုတ်လုပ်တဲ့ အမြန်နှုန်းကိုပဲ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ဒါက အွန်လိုင်းကနေ သီချင်းနားထောင်ဖို့အတွက် အတားအဆီး ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒေါင်းလုတ်လုပ်ဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး၊ အချိန်နဲ့တပြေးညီ နားထောင်လို့ ရတာကြောင့် ပြဿနာမရှိတော့ဘူး။

“ပြီးတော့ ဗီဒီယိုတွေ။ ဝက်ဘ်ဆိုက်တွေပေါ် တိုက်ရိုက်ဝင်ပြီး ရုပ်ရှင်တွေ ကြည့်နိုင်တယ်၊ တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲတွေ ကြည့်နိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ဂီတမူပိုင်ခွင့် ဝက်ဘ်ဆိုက်ဆိုရင် ခင်ဗျား နောင်တက်တဲ့အခါ အကြိမ်ကြိမ် မအောင်မြင်တော့ဘဲ အဲဒီလောက် အားထုတ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ အဲဒါ အသုံးဝင်တယ်လို့ ခင်ဗျား မထင်ဘူးလား?”

သူက တကယ်တော့ ဂီတမူပိုင်ခွင့် ဝက်ဘ်ဆိုက်ကို ယုံကြည်မှု မရှိဘူး။ တက်လို့ မရတာက အင်တာနက် အမြန်နှုန်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဂီတမူပိုင်ခွင့် ဝက်ဘ်ဆိုက်က အာလူးဆာဗာ သုံးနေတာလို့ သူ သံသယရှိ၏။

ကျန်းစူရှင်းရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က အရာတွေက သူ့အတွက် ရှင်းပြရာမှာ အသုံးဝင်ဆုံး ပစ္စည်းတွေပဲ။

ကျန်းစူရှင်းက တကယ်ပဲ အံ့အားသင့်သွားတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့အသံမှာ မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်လေး ပါနေတယ်- “အဲဒီလောက် အံ့သြဖို့ကောင်းလား?”

လုအန်းကျီက “အခြေခံအဆောက်အအုံ တည်ဆောက်မှုက ကောင်းမွန်မယ်ဆိုရင် ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလောက် အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ ဒါက သက်သက်ပဲ၊ ကျွန်တော် 3G ကိုတောင် မပြောရသေးဘူး။”

“3G သာ ဖွံ့ဖြိုးလာမယ်ဆိုရင် ဖုန်းပေါ်မှာ ဝက်ဘ်ဆိုက်တွေ ကြည့်တာ၊ သတင်းဖတ်တာ၊ ကျူကျူမှာ စကားပြောတာတွေ အားလုံးက ပြဿနာမရှိတော့ဘူး။”

ကျန်းစူရှင်းက “ရှင် ဒီလောက် အများကြီး ဘယ်လိုသိတာလဲ?” လို့ ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက “ဝတ္ထုတွေ ရေးရတာလေ။ အကြောင်းအရာ စုဆောင်းရတယ်၊ ဒါကြောင့် အရာရာကို နည်းနည်း နားလည်ထားဖို့ လိုတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ဒါကတော့ သေချာပေါက် ဆင်ခြေတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ လုအန်းကျီက သူ့ဝတ္ထုတွေအတွက် အရာများစွာကို တကယ်ပဲ လေ့လာခဲ့၏။ “နဂါးမျိုးနွယ်” ထဲက ခေတ်မမီတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ အသေးစိတ်အချက်အလက်များစွာကို သူ သုတေသနလုပ်ပြီး ပြန်ပြင်ဆင်ခဲ့ရသည်။

“ဖေဖေက တော်တယ်!”

ဖုန်းမှာ ချောင်းနားထောင်နေတဲ့ ချန်းချန်းက အချိန်ကိုက် ချီးကျူးစကား ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဖေဖေက တော်တယ်”

ကျန်းစူရှင်းက ချန်းချန်းကို ပြောလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ လုအန်းကျီဘက် လှည့်ပြီး “ဒါဆိုရင် ချန်းချန်းနဲ့ ကျွန်မ ခဏနေရင် လာခဲ့မယ်။ ငါ သိပ်နားမလည်ဘူး၊ ဒါကြောင့် နင်နဲ့ အတူတူ သွားကြည့်တာ အရင်လုပ်ရအောင်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက “ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် ဆိုင်မှာ စောင့်နေမယ်” လို့ ပြောလိုက်၏။

သူ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်နေတယ်၊ မကြာခင်မှာ ပြန်လည်ပြုပြင်ရေး ကုမ္ပဏီက အလုပ်သမားတွေ ရောက်လာပြီး ပရိဘောဂတွေ ပို့ဆောင်ဖို့ ပြင်ဆင်ရင်း သူတို့ရဲ့ အလုပ်တွေကို စနစ်တကျ စတင်လုပ်လိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ပြီး သူ သိပ်ပြီး ကြီးကြပ်ဖို့ မလိုအပ်ဘူးလို့ ခံစားရသည်။ ဒီ ပြန်လည်ပြုပြင်ရေး ကုမ္ပဏီက အလုပ်သမားတွေက အတော်လေး ကြိုးစားကြတယ်၊ သူတို့ရဲ့ အလုပ်မှာ အသေးစိတ်ကျတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ထည့်သွင်းစဉ်းစားမှုတွေက အရမ်း ပြည့်စုံသည်။

လုအန်းကျီက သူ ဆိုင်ဖွင့်ပြီး နေထိုင်မယ့် နေရာကို တခြားသူတွေ အပြည့်အဝ ကိုင်တွယ်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေတာ မဟုတ်ရင်တောင် သူ ပြန်လာပြီး စစ်ဆေးဦးမှာပဲ။

ဆိုင်ထဲမှာ ခဏ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် ကျန်းစူရှင်းက ချန်းချန်းနဲ့အတူ တက္ကစီနဲ့ ရောက်လာသည်။ လုအန်းကျီက အမေနဲ့သမီးကို ကားထဲက ထွက်ဖို့ ဝင်ထွက်ပေါက်ကို သွားခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ရုတ်တရက် ကားတစ်စီး ဝယ်သင့်တယ်လို့ တွေးလိုက်သည်။

အရမ်းကောင်းတဲ့ ဇိမ်ခံ ကားတစ်စီး ဝယ်ဖို့တော့ မလိုအပ်ဘူး။ ဆီစားသက်သာပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ကားတစ်စီးဆိုရင် လုံလောက်၏။ သူ အဲဒါကို ကျန်းစူရှင်းနဲ့ ချန်းချန်းကို လာကြိုဖို့နဲ့ လိုက်ပို့ဖို့၊ ပြီးတော့ ချန်းချန်းကို အပြင်ခေါ်သွားတဲ့ အချိန်သုံးဖို့သာဖြစ်သည်။

သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝမှာ သူ ကားမောင်းတတ်ကာ၊ မကြာခဏလည်း မောင်း၏။ ဒီဘဝမှာ သူဟာ တက္ကသိုလ်တက်တုန်းက အလုပ်လုပ်ရင်း ပိုက်ဆံအချို့ ရှာခဲ့ပြီး အတန်းဖော်တွေနဲ့အတူ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် ရခဲ့ပြီးသား။ ကားဝယ်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အခြေအနေတွေက လုံလောက်တယ်၊ ပိုက်ဆံက ပြဿနာမရှိဘူး၊ အခုတော့ သူ ကားတွေကို ကြည့်ဖို့ပဲ လိုတော့သည်။

“ဖေဖေ!”

“ရှင် ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ?”

ချန်းချန်းနဲ့ ကျန်းစူရှင်းတို့ရဲ့ အသံတွေက လုအန်းကျီရဲ့ အတွေးတွေကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

လုအန်းကျီ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရိုးသားစွာနဲ့ “ခင်ဗျားတို့ နေ့တိုင်း တက္ကစီ စီးစရာ မလိုအောင် ကျွန်တော် ကားတစ်စီး ဝယ်သင့်မသင့် စဉ်းစားနေတာ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ရှင် ကားတစ်စီး ဝယ်ရင်တောင် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကို အမြဲတမ်း လာကြိုဖို့နဲ့ လိုက်ပို့ဖို့ ရှင့်ကို ဒုက္ခပေးရမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးပြီး “ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လာကြိုတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်သမီးကို လာကြိုတာပါ။ ခင်ဗျားက လိုက်စီးရုံပဲ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“ဟွန့်!”

ကျန်းစူရှင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး “ဟွန့်” လို့ ပြောလိုက်ပေမဲ့ သူ့မျက်နှာက အပြုံးများနဲ့ ပြည့်နေပြီး စိတ်မဆိုးပေ။

လုအန်းကျီက “ဒါ့အပြင်၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း သုံးဖို့ လိုတယ်။ အရင်က ကျွန်တော် ခရီးသွားနေရတယ်၊ လှုပ်ရှားနေရတယ်၊ ဒါကြောင့် ကားတစ်စီးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားဖို့ မလိုအပ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီမှာ အခြေချပြီး ဆိုင်ဖွင့်တော့ သွားလာဖို့အတွက် ကားတစ်စီး ရှိသင့်ပြီ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက “ဒါဆို စာအုပ်ဆိုင်အတွက် ကုန်ပစ္စည်းတွေနဲ့ စာအုပ်တွေ သယ်ပို့ဖို့ ဗန်ကား ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ဝယ်ဖို့ လိုဦးမလား?” လို့ မေးသည်။

လုအန်းကျီက “အဲဒါ မလိုအပ်ဘူး။ ကျွန်တော် မေပယ်လ်ထရီးနဲ့ စတော့ကို စီစဉ်ပြီးပြီ၊ ဒီမှာ စာအုပ်ဆိုင် ဖွင့်ဖို့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ ပြီးသွားတာနဲ့ သူတို့က လမ်းကြောင်းတွေကို ညှိနှိုင်းပေးလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်က ဆိုင်ကို လည်ပတ်ဖို့ လူတွေ ငှားပြီး ပိုက်ဆံ ပေးဖို့ပဲ လိုတယ်” လို့ ပြော၏။

ကျန်းစူရှင်းက “ရှင်က စီးပွားရေးလုပ်တဲ့သူ တစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက “ကျွန်တော်က အပန်းဖြေဖို့ပဲ ရှာနေတာ၊ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူက ဒီနေရာမှာ စာအုပ်ဆိုင် ဖွင့်မှာလဲ၊ ကျောင်းနားတောင် မဟုတ်ဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။

“ဖေဖေနဲ့မေမေတို့ စကားပြောပြီးပြီလား?”

သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောပြီးနောက် ချန်းချန်းက နောက်ဆုံးမှာ စကားပြောလိုက်သည်။ ကလေးငယ်လေးက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ခေါင်းမော့ပြီး အကြာကြီး ကြည့်နေခဲ့တာ၊ အခုမှပဲ သူ မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ချန်းချန်းရဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ မျက်လုံးကြီးတွေကို ငုံ့ကြည့်ပြီး မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ဘဲ “ပြီးပါပြီ” လို့ ပြန်ဖြေ၏။

ချန်းချန်းက ချက်ချင်း သူ့လက်ကလေး နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ကာ- “ဖေဖေ၊ ပွေ့!”

လုအန်းကျီ ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီဖို့ လုပ်နေတုန်း ကျန်းစူရှင်းက ချန်းချန်းကို အကြံပေးလိုက်သည်၊ “ချန်းချန်း၊ သမီး ကားထဲက ခုမှ ထွက်လာတာ။ အရင် လမ်းလျှောက်ပါဦး၊ ပြီးတော့ ပင်ပန်းလာတဲ့အခါမှ ဖေဖေက သမီးကို ချီလို့ရတယ်၊ ရရဲ့လား?”

ချန်းချန်းက သူ့ခေါင်းလေးကို နာခံစွာ ညိတ်ပြီး “ရတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းစူရှင်းက လုအန်းကျီကို “ဒီကလေးမလေးက လေးတယ်။ အခု စချီရင် နောက်မှ ပင်ပန်းလာလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ သူ ဘယ်လိုမှ မဆင်းတော့ဘူး၊ အဲဒီအခါ နင် သူ့ကို ထပ်မချီနိုင်တော့ဘူး” လို့ ပြောသည်။

လုအန်းကျီက “ရပါတယ်၊ ကျွန်တော် အားသန်ပါတယ်” လို့ ပြောချင်ပေမဲ့ စဉ်းစားပြီးနောက် မပြောတော့ဘူး။ ဒါက ကျန်းစူရှင်းရဲ့ ချန်းချန်းကို ပညာပေးတဲ့ နည်းလမ်းရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး သူ ရမ်းသမ်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တာ မကောင်းဘူး။ မဟုတ်ရင် ချန်းချန်းက နောက်မှ ကျန်းစူရှင်းကို အရမ်း မှီခိုလာရင် ကျန်းစူရှင်းက သူ့ကို အကြာကြီး မချီနိုင်တော့ဘူး။

“ခင်ဗျား မှန်တယ်”

လုအန်းကျီက ပြောလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ချန်းချန်းရဲ့ လက်သေးသေးလေး တစ်ဖက်ကို ယူလိုက်သည်၊ “သွားရအောင်။ ကျွန်တော် လာတုန်းက သတိထားမိတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အနောက်ဘက် လမ်းတစ်လမ်း လျှောက်သွားရင် လမ်းဖြတ်ကျော်ပြီး မိုဘိုင်းဝန်ဆောင်မှု စင်တာတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီကို သွားပြီး မေးကြည့်ရအောင်။”

ကျန်းစူရှင်းလည်း ချန်းချန်းရဲ့ ကျန်တဲ့ လက်သေးသေးလေးကို ယူလိုက်သည်၊ ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပြီ၊ ရှင့်သဘော” လို့ ပြောသည်။

ချန်းချန်းလည်း အတုခိုးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ၊ “ကောင်းပြီ၊ ဖေဖေ သဘော!” လို့ ပြောလိုက်၏။

လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းစူရှင်းတို့ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ဘဲ ထပ်ပြုံးလိုက်ကြတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ လုအန်းကျီက ဆိုင်ဝင်ပေါက်ကို သွားပြီး အလုပ်များနေတဲ့ အလုပ်သမားတွေကို နှုတ်ဆက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျန်းစူရှင်းနဲ့ ချန်းချန်းကို မိုဘိုင်းဝန်ဆောင်မှု စင်တာဆီ ဦးဆောင်သွားသည်။

လမ်းမပေါ်မှာ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုတွေ ရှိနေတယ်။ နေ့လယ်ခင်း နေရောင်က သိပ်မပူသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မြို့ကို ပျင်းရိတဲ့ လေထုတစ်ခု ပေးတယ်။ အလုပ်များတဲ့ အလုပ်သမားတွေက သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်တွေမှာ နေရာယူထားပြီးပြီ၊ ဒါကြောင့် လမ်းတွေက အရမ်း အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေ၏။

ချန်းချန်းက အရင်အတိုင်းပဲ ခုန်ပေါက်ပြီး သွားနေတယ်၊ ဖေ‌ဖေနဲ့မေမေက သူ့ကို လိုက်ပါပေးနေတော့ သူ လမ်းလျှောက်နေရုံနဲ့တောင် ပျော်ရွှင်နေသည်။ ကလေးငယ်လေးက သူ့ကိုယ်သူ မေ့လျော့သွားလောက်အောင် ပျော်နေတယ်၊ လမ်းဆုံမှာ သူ မီးပွိုင့်ကိုတောင် မကြည့်ဘဲ အလျင်စလို ဖြတ်ကျော်ချင်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျန်းစူရှင်းက သူ့ကို ဆူတာက မဆန်းပါ။