ချန်းချန်း၏ ကျွမ်းကျင်မှုအသစ်

လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်း၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆွဲကိုင်ကာ လမ်းကိုဖြတ်လျှောက်ရင်း ကျန်းစူရှင်းက ချန်းချန်းကို မီးပွိုင့်ကြည့်ရန်နှင့် လမ်းဖြတ်ကူးသည့်အခါ သတိထားရန် ဆူပူနေသည်ကို နားထောင်နေသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် လုအန်းကျီလည်း ရှင်းပြမရတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်နေသည်။ ချန်းချန်းရဲ့ လက်သေးသေးလေးက သူ့လက်ထဲမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတာကြောင့် ကလေးလေး ပြေးထွက်သွားမှာကို မကြောက်ပေမဲ့၊ ကလေးငယ်လေး လျှောထွက်သွားပြီး ကားတိုက်မှုမျိုး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာကို သူ စိုးရိမ်နေသည်။ အဲဒီ အတွေးတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကြောက်စရာကောင်းနေပြီ။

တယ်လီကွန်း လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်ရာ ဌာနသည် လမ်းတစ်ဖက်တွင် အဆင်ပြေစွာ တည်ရှိပြီး ဆိုင်းဘုတ်မှာ အပြာတစ်ဝက် အဖြူတစ်ဝက်ဖြစ်ကာ တယ်လီကွန်းနှင့် မိုဘိုင်းတို့၏ ပေါင်းစပ်ပုံစံဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

လုအန်းကျီက မကျေမနပ်ဖြစ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ကျန်းစူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့နှင့်အတူ လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်ရာ ဌာနထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်ရာ ဌာနထဲမှာ လူသိပ်မများဘူး၊ ဒါကြောင့် လုအန်းကျီ တန်းစီဖို့ မလိုဘူး။ သူ တိုက်ရိုက် ကောင်တာကို သွားပြီး ထိုင်ကာ သူ့ရဲ့ ပက်ကေ့ချ် ပြောင်းလဲခြင်းအကြောင်း စုံစမ်းလိုက်၏။ ကျန်းစူရှင်းကတော့ နားထောင်ရင်း ချန်းချန်းကို အနီးအနားမှာ ဆော့ဖို့ ခေါ်သွားသည်။

အရောင်းစာရေးက 2G ကနေ 3G ပက်ကေ့ချ် အခကြေးငွေက နည်းနည်း ပိုဈေးကြီးမယ်လို့ ရှင်းပြလိုက်သည်၊ ဒါပေမဲ့ broadband က အခမဲ့ လက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး၊ အားလုံးပေါင်းလိုက်တဲ့အခါ တော်တော်လေး တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ခံစားရသည်။

“နည်းနည်း ဈေးကြီးသလိုပဲ...”

ကျန်းစူရှင်းက 2G ကနေ 3G ကို ပြောင်းလဲတာကို နားမလည်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အတွေးအခေါ်ဟောင်းနဲ့ နည်းနည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

အရောင်းစာရေးက “ဈေးမကြီးပါဘူး၊ အစ်မ။ 2G ကနေ 3G ကို ပြောင်းလဲတာက သေချာပေါက် ကွဲပြားတဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခုပါ၊ ပြီးတော့ အခမဲ့ broadband လည်း ရှိတော့ အိမ်မှာ အင်တာနက်အတွက် ထပ်ပြီး ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။

အရောင်းစာရေးက တက်တက်ကြွကြွ မြှင့်တင်နေတာကို မြင်တော့ လုအန်းကျီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးတယ်၊ “တခြား လျှော့စျေးတွေများ ရှိသေးလား?”

အရောင်းစာရေးက “လက်ခံနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့မှာ နောက်ထပ် လျှော့စျေးတစ်ခု ရှိပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

သူမ ပြောရင်း ကောင်တာအောက်ကနေ မိုဘိုင်းဖုန်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး မိတ်ဆက်သည်၊ “ဒါက မကြာသေးခင်ကမှ စတင်ထုတ်ဝေတဲ့ ဖုန်းပါ၊ ဈေးကွက်ထဲ မရောက်သေးပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ဒီမှာ နောင်ကြော်ငြာလှုပ်ရှားမှုတွေအတွက် သုံးဖို့ တစ်သုတ် ရထားပါတယ်။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ငွေဖြည့်သွင်းခြင်းဖြင့် ဒီဖုန်းကို ရယူနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငွေဖြည့်သွင်းရမယ့် ပမာဏက နည်းနည်း များပါလိမ့်မယ်။ လက်ခံနိုင်မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားကို စောစီးစွာ ဒီမြှင့်တင်ရေးကို ခံစားဖို့ ကျွန်မ လျှောက်ထားပေးနိုင်ပါတယ်”

ဖုန်းရဲ့ ထုပ်ပိုးပုံးကို မြင်လိုက်တာနဲ့ လုအန်းကျီရဲ့ မျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားသည်။

ထုပ်ပိုးပုံးပေါ်မှာ ဖုန်းရဲ့ ပုံရိပ်ကို ပုံနှိပ်ထားတယ်- ခေါက်ဖွင့်နိုင်တဲ့ ဖုန်းတစ်လုံး၊ မျက်နှာပြင်က အပေါ်ဖုံးတစ်ခုလုံးကို နေရာယူထားပြီး အောက်တစ်ဝက်က နံပါတ်ကိုးကွက် ခလုတ်ခုံနဲ့ လုံးဝ ဖုံးအုပ်ထားတယ်။ ဒီတစ်ခုတည်းကနေ ဘာမှ သိပ်မသိနိုင်ဘူး။ ဒီနေ့ခေတ် လူတွေ သုံးတဲ့ ဖုန်းတွေမှာလည်း မျက်နှာပြင်ကြီးတွေ ရှိပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက monochrome (အရောင်တစ်မျိုးတည်း) ဖြစ်ပြီး၊ အတွင်းမှာ ထည့်သွင်းထားတဲ့ ဂိမ်းသေးသေးလေးတွေပဲ ကစားနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း အဲဒီ ထုပ်ပိုးပုံးပေါ်မှာ မျက်နှာပြင်ကို အရောင်နဲ့ ပုံနှိပ်ထားတယ်။

ဒါက အဓိက အချက်ပဲ!

“ဘယ်လောက် ငွေဖြည့်သွင်းဖို့ လိုအပ်လဲ?”

လုအန်းကျီက မေးတယ်။

အရောင်းစာရေးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ဆရာ၊ ဒီ မြှင့်တင်ရေးအတွက် ခင်ဗျား 3G တယ်လီကွန်း ပက်ကေ့ချ်ကို ဝယ်ယူပြီး ဖုန်းယူဖို့အတွက် ယွမ်သုံးထောင် ကြိုတင် ငွေဖြည့်သွင်းဖို့ လိုအပ်ပါတယ်”။

ကျန်းစူရှင်းက အာမေဋိတ်အသံဖြင့်၊ “ဒီလောက် အများကြီး ငွေဖြည့်သွင်းရမယ်?!”

အရောင်းစာရေးက “အမှန်တကယ် ပြောရရင် နည်းနည်း များပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဖုန်းက တန်ဖိုးရှိတာ သေချာပါတယ်။ အစ်မ၊ ခင်ဗျား မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ အခု ဈေးကွက်မှာရှိတဲ့ ဖုန်းတွေက အားလုံး အဖြူအမည်းတွေချည်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဖုန်းမှာ အရောင်မျက်နှာပြင် ပါပါတယ်” လို့ ပြောတယ်။

လုအန်းကျီက “ကျွန်တော် ကျူကျူနဲ့ ဘရောက်ဆာ ထည့်သွင်းလို့ ရမလား?” လို့ မေးလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ အရောင်းစာရေး အံ့အားသင့်သွားဖို့ အလှည့်: “ဆရာ၊ ဘယ်လို သိတာလဲ?!”

လုအန်းကျီက “ခန့်မှန်းတာ။ ဆက်လျှောက်ထားလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော့်အတွက် တစ်လုံး ယူပေးပါ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ဒီခေတ်အတွက် ယွမ်သုံးထောင်က တကယ်တော့ နည်းနည်း များတယ်။ လက်ရှိ မိုဘိုင်းဖုန်းဈေးကွက်က သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝက ဈေးကွက်နဲ့ ဆင်တူတယ်၊ စမတ်ဖုန်းဈေးနှုန်းတွေ တဖြည်းဖြည်း တက်လာတယ်၊ ပုံမှန်အားဖြင့် ယွမ်ရာဂဏန်းလောက်ဆို ဖုန်းတစ်လုံး ဝယ်ဖို့ လုံလောက်၏။

သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝမှာ အရောင်မျက်နှာပြင် ဖုန်းတွေ ခေတ်စားလာပြီးနောက် ယွမ်ရာဂဏန်းလောက်ကလည်း ပုံမှန်ဈေးနှုန်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ လုအန်းကျီအတွက်၊ ကျူကျူနဲ့ ဘရောက်ဆာကိုပါ သုံးနိုင်တဲ့ ဈေးကွက်ထဲက ပထမဆုံး အရောင်မျက်နှာပြင် ဖုန်းက တကယ်တော့ ဒီဈေးနှုန်း တန်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ ပိုက်ဆံ မရှားပါဘူး။

ကျန်းစူရှင်းက သတိပေးတယ်၊ “ရှင် စဉ်းစားဖို့ မလိုဘူးလား? ယွမ်သုံးထောင်တောင် ဖြစ်နေပြီ”။

“စဉ်းစားပြီးပြီ။ ဒါ့အပြင်၊ ဒါက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအတွက် ငွေဖြည့်သွင်းတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ အများကြီး ဆုံးရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး”

လုအန်းကျီက ပြောလိုက်သည်။ သူ ဒီ အငြိမ်းစား ဂီတဘုရင်မက တစ်ခါတလေ နာမည်ကြီး မင်းသမီးတစ်ယောက်လို လုံးဝ မပြုမူဘူးလို့ ခံစားရတယ်၊ သူက ပိုက်ဆံနဲ့ ပတ်သက်ရင် တော်တော် ချွေတာတယ်၊ သာမန် အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်လို ပိုတူတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘာမှ မမှားဘူး။ သုံးစွဲမှု အလေ့အထက လူတစ်ယောက်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ပဲ၊ ပြီးတော့ သူ ဒီလို ချွေတာပေမဲ့ လိုအပ်တဲ့အခါ ပိုက်ဆံ သုံးတုန်းပဲ၊ ဒါက တကယ်တော့ အရမ်းကောင်းတဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံပဲ။

ကျန်းစူရှင်းက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ လုအန်းကျီက သူ့ရဲ့ သုံးစွဲမှု အလေ့အထတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်သလို သူလည်း လုအန်းကျီရဲ့ အလေ့အထတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်ဘူး။ သူ ခုနက သတိပေးရုံလေး သတိပေးခဲ့တာပါ။

“ခင်ဗျားအတွက် တစ်လုံး ယူပေးရမလား?”

လုအန်းကျီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးတယ်။

ကျန်းစူရှင်းက လျင်မြန်စွာ ခေါင်းခါတယ်- “ကျွန်မ မလိုဘူး”။

လုအန်းကျီက “ခင်ဗျားအတွက် ယူပေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ ချန်းချန်းအတွက် ယူပေးတာ။ နောက်ဆို ကျွန်တော် ချန်းချန်းနဲ့ ကျူကျူမှာ စကားပြောလို့ ရမယ်” လို့ ပြောတယ်။

ကျန်းစူရှင်းက လုအန်းကျီကို မျက်လုံးလှန်ပြီး “ရှင် ဘာဖြစ်ချင်‌နေတာလဲ? သူ ဒီလောက် သေးသေးလေး ရှိသေးတာ၊ ရှင် သူ့ကို ဖုန်းကြည့်ခိုင်းနေပြီလား?”

လုအန်းကျီ သဘောပေါက်သွားတယ်၊ အရောင်မျက်နှာပြင် ဖုန်းတွေက ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုအထိ မဖွံ့ဖြိုးသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် ချန်းချန်းအတွက် တကယ်တော့ အသုံးမဝင်ဘူး။

ကျန်းစူရှင်းက ဆက်ပြောတယ်၊ “ရှင် သုံးတာကို ကျွန်မ အရင် ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ကောင်းတယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ဘာသာ တစ်လုံး ဝယ်မယ်”။

သူမ တကယ်ပဲ သူ့လက်ဆောင်ကို လက်ခံချင်ပုံ မပေါ်ဘူး။ လုအန်းကျီက အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ဘူး၊ ခေါင်းညိတ်ပြီး အရောင်းစာရေးကို “ဒါဆို တစ်လုံးပဲ ယူလိုက်ပါ” လို့ ပြောတယ်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ဆရာ၊ ခဏ စောင့်ပါဦး”

အရောင်းစာရေးက သူမရဲ့ ကြီးကြပ်သူဆီကနေ မြှင့်တင်ရေး ခွင့်ပြုချက်အတွက် အမြန်သွားလျှောက်တယ်။ ခဏအကြာမှာ သူမ ပြန်လာပြီး လုအန်းကျီရဲ့ ပက်ကေ့ချ်ကို လုပ်ဆောင်ပေးတယ်၊ ငွေယူပြီး အသစ်ထုပ်ပိုးထားတဲ့ ဖုန်းကို ပေးသည်။

လုအန်းကျီက ကောင်တာမှာပဲ ထုပ်ပိုးမှုကို ဖွင့်လိုက်တယ်၊ အသစ်စက်စက်၊ သေသပ်တဲ့ ဖုန်းကို ထုတ်ယူတယ်၊ ဆင်းကတ် ထည့်သွင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ဖွင့်ဖို့ ပါဝါခလုတ်ကို အကြာကြီး နှိပ်လိုက်သည်။

အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းတဲ့ သံစဉ်အောက်မှာ ဖုန်းရဲ့ အရောင်မျက်နှာပြင် လင်းလာ၏။

“ဝိုး!”

ချန်းချန်းက လုအန်းကျီရဲ့ လက်ထဲက ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ပြီး အာမေဋိတ်အသံ ထွက်လာသည်။

လုအန်းကျီက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချပြီး အာမေဋိတ်ပြုတယ်၊ “ငါ ဒီ အဖြူအမည်းဖုန်းကို ဒီလောက်ကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးတော့ အရောင်မျက်နှာပြင်ကို ပြောင်းနိုင်ပြီ!” တကယ်တော့ သူ့အတွက် အရောင်မျက်နှာပြင်တောင် ခံနိုင်ရည်ရှိရမယ့် အရာပဲ၊ အကျေနပ်ဆုံးကတော့ သူ စမတ်ဖုန်းကို ပြောင်းနိုင်တဲ့အခါ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ၊ ခေတ်ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက စောင့်ဆိုင်းဖို့ လိုအပ်နေတုန်းပဲ။

ကျန်းစူရှင်းက လုအန်းကျီရဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ပြီး နည်းနည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

လုအန်းကျီ သူ့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို ဖုန်းအသစ်ထဲကို ထည့်သွင်းပြီးနောက် သူ လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်ရာ ဌာနကနေ ထွက်ခွာလာတယ်။

ကျူကျူနဲ့ ဘရောက်ဆာက အဲဒီဖုန်းပေါ်မှာ ကြိုတင် ထည့်သွင်းထားပြီးသား။ လုအန်းကျီက ကျူကျူကို တိုက်ရိုက်ဝင်ပြီး ကူးကူးကို မက်ဆေ့ချ် ပို့လိုက်တယ်- အွန်လိုင်း ဝင်ရောက်ပြီ။

ကူးကူးက လျင်မြန်စွာ မေးခွန်း သင်္ကေတနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ထပ် မက်ဆေ့ချ် ပို့တယ်- ဆရာကြီးဘီ ရေ၊ ဘာလို့ ဒီနေ့ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အွန်လိုင်းတက်တာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းနေရတာလဲ?

ဒီ တည်းဖြတ်သူက တကယ်ပဲ အမြဲတမ်း တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာပဲ။

လုအန်းကျီက လေးစားမှု အပြည့်နဲ့ ပြန်ဖြေတယ်- ဖုန်းပေါ်မှာ ဝင်ထားတာ။

ကူးကူး နားမလည်ဘဲ နောက်ထပ် မေးခွန်း သင်္ကေတ ပို့လိုက်တယ်။

လုအန်းကျီ ဖုန်းပိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဆက်မရှင်းပြဘဲ ထားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ ရည်မှန်းချက် ပြည့်မီသွားပြီ၊ တခြား ဘာမှ အရေးမကြီးတော့ဘူး။

ချန်းချန်းရဲ့ လက်သေးသေးလေးကို ဆွဲကိုင်ပြီး လမ်းဖြတ်ကူးကာ ဆိုင်ကို ပြန်လာခဲ့သည်။

အလုပ်သမားတွေက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းနဲ့ အလုပ်များနေကြသည်။ ကျန်းစူရှင်းက အနီးအနားက ကုန်စုံဆိုင်ကနေ အလုပ်သမားတွေအတွက် ရေနဲ့ အချိုရည်တချို့ ဝယ်လာသည်။ လုအန်းကျီ လျစ်လျူရှုထားတဲ့ အရာတွေအတွက် သူ အရမ်း စဉ်းစားတတ်၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လုအန်းကျီက ကျန်းစူရှင်းကို ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်၊ သူမက ခေါင်းခါပြီး ပြုံးလိုက်တယ်၊ ဘာမှ မပြောဘူး။

နောက်ပိုင်းမှာ လုအန်းကျီက သူ့ဖုန်းအသစ်ကို ဆက်လက် လေ့လာဖို့ ထုတ်ယူလိုက်၏။

“ချန်းချန်းကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါ! ချန်းချန်းကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါ!”

ချန်းချန်းက ဖုန်းရဲ့ အရောင်စုံ မျက်နှာပြင်ကို ဆွဲဆောင်နေပြီ၊ လုအန်းကျီရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ပြီး ပိုနီးနီးကပ်ကပ် ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားနေ၏။

ကျန်းစူရှင်းက ချန်းချန်းကို ဆွဲပြန်ပြီး သူ့လက်ထဲမှာ ချီထားရင်း “ချန်းချန်း ဖုန်းမကြည့်ရဘူး၊ သမီးက ငယ်သေးတယ်၊ ဖုန်းကြည့်ရင် မျက်လုံးထိခိုက်မယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ၊ ကလေးငယ်လေးက ရုတ်တရက် ကျန်းစူရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လုအန်းကျီ သတိထားမိလိုက်တယ်၊ ကလေးငယ်လေးက တကယ်တော့ မျက်စောင်း ထိုးလိုက်တာဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူက အတုခိုးနေရုံပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အန္တရာယ်ကြီးကြီးမားမား မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ သူက ကျန်းစူရှင်းကို မျက်လုံး စောင်းထိုးကာ ပြုံးရင်း ကြည့်နေသည်။

“ဖတ်...”

လုအန်းကျီ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ကျန်းစူရှင်းကို မေးတယ်၊ “ခဗျားသူ့ကို သင်ပေးတာလား?”

ကျန်းစူရှင်းက အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးပြီး “မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါတို့ ဆော့နေတုန်းက သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် စိုက်ကြည့်ဟန်ဆောင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို အဲဒီလို မျက်စောင်း

လုံးဝ မထိုးပြဖူးဘူး” လို့ ပြောလိုက်၏။

လုအန်းကျီက ရယ်ပြီး “ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ လူတွေကို စိုက်ကြည့်တဲ့ နည်းလမ်းက မှားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” လို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ သူ ချန်းချန်းကို ပြောတယ်၊ “ချန်းချန်း၊ ထပ် စိုက်ကြည့်ပါဦး”။

အဲဒီနောက် ချန်းချန်းက ချိုသာစွာ ပြုံးပြီး သူ့ကို မျက်‌စောင်းထိုးပြလိုက်သည်။