ထူးဆန်းသော ညီမလေး

သူမ၏ အရင်ဘဝတုန်းက အဒေါ်ဟာ ဝင်ငွေမရှိသော အိမ်ရှင်မတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် လူယုတ်မာနဲ့ သူ့မိသားစုက သူမကို ဝမ်းကွဲရဲ့ အုပ်ထိန်းခွင့်နှင့် ခြိမ်းခြောက်ပြီး အိမ်မှ ထွက်သွားခိုင်းခဲ့ပါသည်။ အဒေါ်က သမီးကို ခေါ်သွားချင်တာကြောင့် နောက်ဆုံးမှာ အိမ်ထောင်ရေး ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူနှင့် ဝမ်းကွဲဝတ်နေကျ အဝတ်အစားတွေကိုသာ ယူသွားခဲ့ပါသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီးနောက် အဘွားနဲ့အဘိုးက သူမအတွက် စုဆောင်းထားသည့် ငွေတွေအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ရပါသည်။ တန်ယန်ဟာ သူမရဲ့အမေက ဒီအကြောင်းကို ပြောပြသောအခါ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို ခံစားရသည်။ သူမ၏ အမေသည်လည်း အနာဂတ်တွင် ဆုံးရှုံးမှုများ ကြုံတွေ့ရပြီး လှည့်စားခံရမှာကို စိုးရိမ်မိသည်။ အဒေါ်၏ အဖြစ်အပျက်ကိုကြည့်ကာ ပိုပြီးသတိထားဖို့ကို သတိပေးခဲ့ပါသည်။

ဒါပေမယ့် သူမရဲ့အမေကတော့ စိတ်ပူစရာမလိုပါ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏အရင်ဘဝက ကွယ်လွန်သည့်တိုင်အောင် အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ရသောကြောင့်ပေ။

ရွှေရတနာအားလုံးကို ဗီရိုထဲက သိုလှောင်သေတ္တာထဲ ထည့်ပြီးသည့်နောက် တန်ယန်ဟာ အဖြူရောင် iPhone 4 ကိုထုတ်ပြီး SIM ကတ်ကို လဲလှယ်ကာ ဖွင့်လိုက်ပါသည်။

စက်အသစ်စက်စက်မှာ ရိုးရှင်းပြီး ကြော့ရှင်းသော ဒီဇိုင်းရှိတာကြောင့် သူမရဲ့ ဖုန်းအဟောင်းမှာ အစုတ်နှင့်တောင် တူနေပါသည်။ လိုအပ်သော app တွေကို ဖုန်းအသစ်ထဲ download လုပ်ပြီးနောက် မနက်ဖြန်မနက် ၇ နာရီအတွက် နှိုးစက်ပေးထားလိုက်ပါသည်။

ညဉ့်နက်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ အပြင်ထွက်ချင်စိတ် မရှိတော့ဘဲ ညစာအတွက် ခေါက်ဆွဲခြောက်ချက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါသည်။ ဒါပေမယ့် သူတစ်ခုခုကို မေ့သွားပုံရသည်။ သေချာစဉ်းစားပြီးသည့် နောက်မှာတော့ သိမ်းထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါသည်။

ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် အသား၊ ကြက်ဥနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရှိနေပါသည်။ သူမ အပြင်မထွက်ခင် အမေဝယ်လာပုံရသည်။ တန်ယန်ဟာ မူလတန်းကျောင်း တတိယတန်းကတည်းက ချက်ပြုတ်နည်းကို သင်ယူခဲ့တာပါ။ မိသားစုက သူမကို သင်ယူခိုင်းလို့ မဟုတ်ဘဲ စပ်စုချင်စိတ်ကြောင့် ချက်ပြုတ်တာကို စိတ်ဝင်စားလာခြင်းကြောင့်ပါ။

သူမချက်ပြုတ်ဖူးသည့် ပထမဆုံး အစားအစာက ကြက်ဥကြော်ထမင်းဖြစ်ပြီး ဆီအများကြီး ထည့်မိသွားတာကို မှတ်မိနေပါသည်။ သူမရဲ့ဖခင်ကတော့ နောက်ဆုံးကျန်သည့် တစ်စိချင်းစီကို စားပြီး ပန်းကန်ထဲက ဆီတွေကိုတောင် သောက်ခဲ့ပါသည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ချက်ပြုတ်တတ်ပြီး အရည်အချင်းရှိသော သမီးဖြစ်သူကို ချီးကျူးနေခဲ့ပါသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပျော်ရွှင်စရာအချိန်တွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိခဲ့ပေမယ့် အရင်ဘဝက ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုပြီးနောက်မှာ မိဘတွေ၏ တင်းကျပ်သောစည်းကမ်းနှင့် ဖိအားတွေကိုသာ သတိရပြီး နေ့စဉ်ဘဝမှာ နွေးထွေးမှုလေးတွေကို မေ့လျော့နေခဲ့ပါသည်။

သူမဟာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်နှင့် ကြက်ဥတစ်လုံးကိုယူပြီး ဗီရိုထဲက Master Kang Braised Beef Noodles တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲခုံပေါ် တင်လိုက်ပါသည်။ ဦးစွာ ရေကို ဆူအောင်တည်ပါသည်။ ရေဆူလာသောအခါ ခေါက်ဆွဲနှင့်ကြက်ဥကို အစဉ်လိုက် ထည့်လိုက်သည့်အခါ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက ရေထဲမှာ မြန်မြန်ပြုတ်ဖို့ပဲ လိုပါတော့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ အရသာမှုန့်ကို ပန်းကန်လုံးထဲထည့်ပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ်သည့်ရေနဲ့ ရောမွှေကာ ခေါက်ဆွဲနှင့်ကြက်ဥကို ထည့်လိုက်သောအခါ အငွေ့ထွက်နေသည့် ခေါက်ဆွဲပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ရသွားပါပြီ။ သူမသည် ချက်ပြုတ်ပြီးသော ခေါက်ဆွဲထဲသို့ ပိုမိုမွှေးကြိုင်စေရန် နှမ်းဆီနှစ်စက် ထည့်လေ့ရှိပါသည်။

ခေါက်ဆွဲများကို ချက်ပြုတ်ပြီး စားပွဲသို့ ယူဆောင်လာချိန်တွင် တံခါးခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။ Xingguang Plaza မှ ပို့ဆောင်သူဖြစ်နေသည်။ တန်ယန်သည် သူမ၏ပစ္စည်းများ ပြည့်စုံမှုရှိမရှိ စစ်ဆေးပြီး ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့သောကြောင့် လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ပါသည်။

တံခါးဝမှာရှိသော အဝတ်အစား သေတ္တာကြီးနှစ်လုံးကိုကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချကာ စားပြီးလျှင် ရှင်းလင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထမင်းစားစားပွဲသို့ ပြန်လာပြီး ခေါက်ဆွဲခြောက်၏ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း အားရပါးရ စားလိုက်သည်။ သူမ ငါးမိနစ်အတွင်း ကုန်အောင်စားပစ်လိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးသည့်အခါ အထုတ်များကိုဖြည်ရန် တံခါးဆီကို လျှောက်သွားခဲ့ပါသည်။ သူမအတွက် အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်တွေအပြင် မိဘတွေအတွက် အဝတ်အစားတွေကိုလည်း ဝယ်ခဲ့သေးသည်။ အဝတ်အစားတွေမှာ ရိုးရှင်းသော တီရှပ်၊ ဂျင်းဘောင်းဘီ သို့မဟုတ် ချည်သားဘောင်းဘီနှင့် သက်တောင့်သက်သာရှိသော အဝတ်အစားများဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးသော့ဖွင့်သံက အပြင်ကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ နည်းနည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ မိဘတွေက ပြန်မလာဘူး မဟုတ်ဘူးလား။

နှစ်မိနစ်လောက် စဉ်းစားလို့ မရခင်မှာပဲ အပြင်ကလူက တံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်လာပါသည်။ အိုး! ဒါက သူမရဲ့ အစ်ကိုပဲ။ သူမမှာ မောင်လေးတစ်ယောက် ရှိသည်ဆိုတာကို သူမ မေ့သွားခဲ့သည်။

တန်ယွီ တံခါးဖွင့်လိုက်တာနှင့် သေတ္တာနှစ်လုံးက ပိတ်ဆို့နေပြီး သူ့အစ်မက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ကာ ဖွင့်ထားသော သေတ္တာတစ်လုံးထဲက ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ယူနေသည်။

“အစ်မ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

"ပစ္စည်းတွေထုပ်နေတာလေ၊ ဘာလုပ်နေရမှာလဲ" တန်ယန်က '’မမြင်ဘူးလား’' ဆိုသည့် အမူအရာကိုပြလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာတော့ သူမရဲ့မောင်လေးက တစ်စုံဝယ်လျှင် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ အလကားရလာတာလို့ တွေးနေမည်ဟု ထင်နေသည်။ သူမရဲ့အရင်ဘဝတုန်းက သူမမောင်လေးဟာ အထက်တန်းကျောင်း ပြီးသည်နှင့် နိုင်ငံခြားထွက်သွားပြီး နောက်ပိုင်းမှာ နိုင်ငံ D မှာ အလုပ်လုပ်နေခဲ့ပါသည်။

ရေတွက်ကြည့်မယ်ဆိုလျှင် မောင်နှမနှစ်ယောက် မတွေ့ဖြစ်ကြတော့သည်မှာ အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်လောက် ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် သူမ၏ကံဆိုးတဲ့ မောင်ဖြစ်သူကို ခဏမေ့သွားတာက မဆန်းပါ။

"အိုး၊ အိမ်မှာ စားစရာရှိလား။ ငါဗိုက်ဆာနေပြီ!" တန်ယွီက ကြမ်းပြင်ပေါ်က ပစ္စည်းတွေကိုရှောင်ပြီး နံရံတစ်လျှောက် လျှောက်ဝင်သွားပါသည်။

"အာ... မင်းအိမ်မှာရှိမှန်း ငါမေ့သွားတယ်။ ငါက ခေါက်ဆွဲခြောက် စားပြီးသွားပြီ။ မင်းကိုယ်တိုင်ဆင်းပြီး တစ်ခုခုဝယ်လိုက်ပါလား”

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါအောက်ထပ်ဆင်းပြီး ထမင်းဝယ်လိုက်အုံးမယ်၊ မင်းအတွက် တစ်ခုခုဝယ်ခဲ့ပေးရအုံးမလား”

"ဖရဲသီးတစ်လုံးဝယ်ခဲ့ပေး၊ အရမ်းကြီးကြီးမဝယ်နဲ့။ အိမ်မှာ ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲရှိတယ်၊ ငါတို့စားလို့မကုန်ရင် အလကားဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ကောင်းပြီ။ ငါ့ကျောပိုးအိတ်ကို အရင်ချလိုက်မယ်။" ဟု ပြောပြီးသည့်နောက် တန်ယွီ သူ့အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်သွားပြီး နှစ်မိနစ်အတွင်း ပြန်ထွက်လာသည်။

တန်ယန်က သူ့ကို ယွမ်တစ်ရာပေးပြီး ပစ္စည်းတွေသွားဝယ်ဖို့ ပြောပါသည်။

အိမ်က ပြန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တန်ယန်က သူမရှေ့က သေတ္တာတွေကိုကြည့်ရင်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ ဒီနေ့ တန်ယွီအတွက် ဘာမှမဝယ်ထားဘူး၊ အင်း... အင်း... မနက်ဖြန် သူ့အတွက် တစ်ခုခုဝယ်ပေးရမယ်။

"Host မင်းမှာ မောင်ရှိတယ်ဆိုတာ တကယ်မမှတ်မိဘူးလား။ တမင်လုပ်တာလို့ ငါထင်နေတာ။ ဝတ္ထုတွေမှာ မောင်နှမတွေက ရန်သူတွေလို့ ပြောလေ့ရှိတယ် မဟုတ်လား။"

"... ဘယ်လိုထူးဆန်းတဲ့ ဝတ္ထုမျိုးတွေ ဖတ်နေတာလဲ။ နောက်ခါ မဖတ်နဲ့တော့"

စနစ်: ...

တန်ယန်က အဝတ်အစားတွေ ဖြည်ပြီးတဲ့နောက် တန်ယွီက လက်တစ်ဖက်တွင် ဖရဲသီးကိုင်ပြီး နောက်တစ်ဖက်တွင် သူ့စားစရာကို ကိုင်ပြီး ပြန်ရောက်လာသည်။

"အပြင်မှာ အရမ်းပူတယ်၊ ဇွန်လတောင် မရောက်သေးဘူး၊ ဘာလို့ အဲ့လောက်ပူနေတာလဲ။"

"ဒါဆို မြန်မြန်စား၊ ပြီးသွားရင် ရေသွားချိုး"

"အိုကေ! နင်ထုပ်ပိုးပြီးပြီလား။ ဘာဝယ်လာတာလဲ။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သေတ္တာတွေ။" တန်ယွီက စပ်စုတတ်တဲ့ ကလေးလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တန်ယန်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။

"မင်းက ကလေးပဲရှိသေးတယ်၊ ဘာလို့မေးခွန်းတွေက များနေတာလဲ။ ဘာလို့ အခုမှ ပြန်လာတာလဲ"

တန်ယွီ: ...သူပဲ သူ့ကို ပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။

တန်ယန်ဟာ တန်ယွီ ဘယ်လောက်တောင် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပစ္စည်းတွေပုံပြီး သူ့အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်သွားတယ်။ မိဘတွေရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး သူတို့ဝတ်ကြည့်ဖို့နဲ့ အဆင်ပြေမပြေ စစ်ဆေးပြီးမှ လျှော်ဖွပ်ဖို့လုပ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို အပေါ်နဲ့အောက်ခွဲပြီး အဝတ်လျှော်စက်ထဲ တိုက်ရိုက်ထည့်လျှော်ပြီး ခြောက်သွားတော့ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

ဒါက သူမရဲ့ အရင်ဘဝက အကျင့်တစ်ခုပါ။ အဝတ်အစားအသစ်အားလုံးကို တစ်ကြိမ်လျှော်ပြီးမှ ဝတ်ရတာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလာသည်။

အဝတ်လျှော်နေတုန်းမှာ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ကိုလည်း သတိရသည်။

စားပြီးသည့်နောက် တန်ယွီက သူ့ညီမ ကြမ်းပြင်သုတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက အံ့သြသွားသည့်ပုံစံနှင့် ကမ္ဘာကြီးက ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ၊ ခါတိုင်းစားဖို့လောက် သိတဲ့လူက အလုပ်တွေဘာတွေ လုပ်လို့ပါလား။

တန်ယန်က ဧည့်ခန်းကို သုတ်ပြီးသည့်နောက် ထမင်းစားခန်းနဲ့ မီးဖိုချောင်ကို သုတ်ဖို့ သွားဖို့ပြင်နေတုန်းမှာ သူ့မောင်က ပါးစပ်ဟပြီး မယုံနိုင်စွာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ။ စားပြီးပြီလား။" သူမသည် စိတ်မရှည်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ကျောဆန့်လိုက်သည်။

"စားပြီးပြီ! ငါ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အစ်မကြီး၊ ဆက်ပြောပါ၊ ငါ ရေချိုးတော့မယ်!" ဟု ပြောပြီးနောက် သူသည် အဖြေကိုမစောင့်ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်သွားခဲ့သည်။ နောက်နေတာလား။ အရိုက်ခံရတော့မယ် ဒီကောင်တော့။

ငယ်ဘဝကနေ အရွယ်ရောက်သည်အထိ တန်ယွီဟာ သူ့အစ်မရဲ့ ရိုက်နှက်မှုကို အကြိမ်ကြိမ်ခံခဲ့ရပေမယ့် မောင်နှမနှစ်ယောက်ဟာ ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့ကြပါသည်။ သူမရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက တန်ယန်ဟာ H မြို့တော်ကို ပထမဆုံးရောက်လာပြီး ပိုက်ဆံမရှိသည့်အချိန်မှာ တန်ယွီဟာ သူနှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသည့် ပိုက်ဆံအားလုံးကို သူမဆီလွှဲပေးခဲ့ပြီး ကောင်းကောင်းစားသောက် နေထိုင်ဖို့ ပြောခဲ့ပါသည်။

နောက်ပိုင်းမှာလည်း သူမ ကျန်းမာရေး မကောင်းတာကြောင့် မိသားစုနဲ့ ဆက်သွယ်ရတာ ရှက်တာကြောင့် Tang Yu နိုင်ငံခြားထွက်သွားပြီးနောက် မောင်နှမတွေဟာ တစ်နှစ်ကို သုံးကြိမ်ထက်နည်းတဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။

တန်ယွီ နိုင်ငံခြားထွက်သွားပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူမကျန်းမာရေးကြောင့်ရယ်၊ မိသားစုနှင့် ဆက်သွယ်ရတာကို ရှက်တာရယ်ကြောင့် မောင်နှမတွေမှာ တစ်နှစ်ကို သုံးကြိမ်လောက်တောင် အဆက်အသွယ်မရှိခဲ့ပါ။

တန်ယွီရေချိုးပြီး ပြန်ထွက်လာတော့ ဧည့်ခန်းက တိတ်ဆိတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါသည်။ သူ့အစ်မရဲ့ အခန်းတံခါးမှာ ပိတ်ထားသည်။ အက်ကွဲကြောင်းမှ ထွက်လာတဲ့ မီးရောင်မှတဆင့် အခန်းထဲတွင် သူမရှိနေသည်ကို သိရပါသည်။

သူ့အစ်မ ဒီနေ့ ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခံစားရပြီး ဘာမှားနေလဲဆိုတာ သူမသိပေမယ့် သူမက ပုံမှန်နှင့်မတူပါဘူး။

ရုတ်တရက် ပိတ်ထားသော အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး တန်ယန်က ထုပ်ပိုးထားသော သေတ္တာတစ်လုံးနဲ့ ထွက်လာပါသည်။

တန်ယွီက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရပ်နေတာက နည်းနည်းထူးဆန်းပေမယ့် သူမကတော့ ဒီအကြောင်းကို သိပ်မစဉ်းစားခဲ့ပါဘူး။ သူမက သူ့လက်ထဲ ဖုန်းထည့်ပေးလိုက်ပြီး "ဒီမှာ၊ မင်းအရင်က ဖုန်းတစ်လုံး လိုချင်တယ်လို့ ပြောနေတာမလား။ ဒါက မင်းအတွက်ပဲ၊ ဒါပေမယ့် မင်းဒါကို အရမ်းကစားလို့မရဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါပြန်ယူသွားလိုက်မှာ”