ကျောင်း

တန်ယန်ဟာ မိဘတွေဆီ ငွေအမြောက်အမြား၏ ရင်းမြစ်ကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားနေပေမယ့် ဒါက တန်ယွီ၏ အကန့်အသတ်ထုတ် ဖိနပ်တွေကို လက်ခံရရှိသည့် ပျော်ရွှင်မှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။

"အစ်မ! ငါ့ရဲ့အတန်းဖော်မှာ ဒီအကန့်အသတ်ထုတ် AD ဖိနပ်တစ်ရံရှိတယ်၊ ယွမ်သုံးထောင်ပဲရှိတယ်!" တန်ယွီက အံ့အားသင့်တဲ့အကြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။ သူတကယ်ကို ပျော်နေခဲ့တာပါ။

တန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "မင်းဝတ်လို့ရတယ်။ အခုကစပြီး မင်းရဲ့အစ်မက ဖိနပ်နဲ့အဝတ်အစားတွေကို ဝယ်ပေးမယ်၊ ဒါပေမယ့် စည်းကမ်းချက် တစ်ခုတော့ရှိတယ်..."

တန်ယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဘာလဲ? ငါ့ကိုပြောလေအစ်မ၊ မင်းပြောတာကို ငါနားထောင်မယ်”

"ကြိုးစားပြီးတော့ အဓိကအထက်တန်းကျောင်းကို တက်နိုင်အောင်လုပ်။" သူမကိုယ်သူမ တိုးတက်အောင် လုပ်ချင်ရုံတင်မကဘူး၊ သူမရဲ့ မိသားစုဝင်အားလုံး တိုးတက်သော လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်လာစေချင်ခဲ့သည်။ တန်ယွီဟာ အထက်တန်းကျောင်း ဒုတိယနှစ်မှာ ကြိုးစားသင်ယူပြီးနောက် သူ၏ပညာရေးဟာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာပေမယ့် အလယ်တန်းမှာ သူ့ရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်ကတော့ ဖော်ပြဖို့ တကယ်ကိုခက်ခဲပါသည်။

"အိုကေ! အစ်မရေ၊ အခု စာကျက်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ပဲ! နောက်ကျ ငါ့အမှတ်တွေ တက်လာရင် ငါ့ကို အကန့်အသတ်ထုတ် sneakers ဝယ်ပေးဦးမှာလား" တန်ယွီက သူ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်ပြီး ဝိုင်းစက်တဲ့ မျက်နှာကိုမော့ပြီး သတိထားမေးလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဟေး! အစ်မက အကောင်းဆုံးပဲ! ဒါဆို ငါစာကျက်တော့မယ်!"

တန်ယန်ရဲ့ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ သူ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ ကျောပြင်ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။

တန်ယန်က စကားမပြောနိုင်ဘဲ sneakers တစ်ရံနဲ့ သူ့ကို ကျေနပ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဒီနေ့ခေတ် ယောက်ျားလေးတွေရဲ့ အတွေးတွေကို သူမ တကယ်နားမလည်ပါ။ ဒါပေမယ့် ဒါက မဆိုးပါဘူး။

သူမ ပစ္စည်းတွေကို သူ့အခန်းထဲ ပြန်ထည့်လိုက်တော့ ထမင်းစားချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ ဗိုက်မဆာပေမယ့် တန်ယွီ၏အရွယ်က အချိန်မှန်စားရမည့် အရွယ်ဖြစ်သည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်!

သူမ တန်ယွီရဲ့တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

အဝေးကနေ ခြေသံတွေ ချဉ်းကပ်လာသည်။ တန်ယုက မေးခွန်းထုတ်သည့် အကြည့်နှင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စလဲအစ်မ။ ငါ စာကျက်နေတာ၊ ဖုန်းမကစားနေဘူး"

တန်ယန်က မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး "အပြင်ထွက်စားရအောင်၊ ဗိုက်မဆာဘူးလား"

"ဗိုက်ဆာတယ်!"

မောင်နှမနှစ်ယောက်ဟာ ရပ်ကွက်နားက အစားအသောက်လမ်းကို ဘေးချင်းယှဉ်လျှက် လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ထမင်းစားချိန်ဖြစ်တာကြောင့် လူအတော်များများ ရှိကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ လမ်းထောင့်မှာရှိသော Old Yang's Stir-fry စားသောက်ဆိုင်ကို သွားခဲ့ကြသည်။ အဲဒီဆိုင်က သူတို့မိသားစု မကြာခဏ သွားလေ့ရှိတဲ့ နေရာပါ။

စားဖိုမှူးရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က Yang ပါ။ သူက ဒေသခံ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ပြီး ဒီမှာအခြေချကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုဖို့ စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုကို ဖွင့်ခဲ့သည်။

တန်ယန်က စားဖိုမှူး Yang ရဲ့ ချက်ပြုတ်နည်းက အတော်လေးကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ အရင်ဘဝတုန်းက သူမဟာ ဈေးကြီးသော ဒါမှမဟုတ် ဈေးသက်သာသော စားသောက်ဆိုင်တွေ အများကြီးမှာ စားခဲ့ဖူးပေမယ့် အရသာမရှိသလို အိမ်အရသာလည်း မရခဲ့ပါ။

နှစ်ယောက်သား ငါးပြုတ်တစ်ပန်းကန်၊ ဝက်သားချိုချဉ် တစ်ပန်းကန်၊ လက်ဖြင့်လှီးထားသော ဂေါ်ဖီထုပ်တစ်ပန်းကန်၊ ဆောင်းရာသီဖရဲသီးနှင့် kelp ဟင်းချိုတစ်ပန်းကန်၊ ထမင်းတစ်ပွဲ မှာခဲ့ကြသည်။ ထမင်းတစ်ပွဲမှာလျှင် အလကားပြန်ဖြည့်လို့ရသည်၊ အလဟဿမဖြစ်ရင်ပေါ့။ တန်ယန်ကိုယ်တိုင်က ထမင်းပန်းကန်ငယ် တစ်ပန်းကန်ပဲ လိုအပ်ပေမယ့် တန်ယွီအတွက် ပန်းကန်ငယ် တစ်ပန်းကန်နှင့် မလုံလောက်တာကြောင့် သူတို့က တစ်ပွဲစာပဲ မှာလိုက်ကြပြီး စားမကုန်လျှင် ထုပ်ပိုးသွားလို့ ရပါသည်။

ရနံ့မွှေးပြီး စပ်တဲ့ငါးပြုတ်ကို မြန်မြန်ကျွေးလိုက်သည်။ တန်ယန်က ပဲပင်ပေါက်နှင့် ဘဲသွေးကို အရမ်းကြိုက်သည်။ ငါးအချပ်တွေက လတ်ဆတ်တယ်ဆိုတာ သူမသိလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား စကားမပြောဘဲ စားဖို့ကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။

ချိုချဉ်စပ် ဝက်သားကင်ကို ကြွပ်ကြွပ်လေးကြော်ထားပြီး ကိုက်လိုက်ရုံနှင့် ပျော်ရွှင်မှုအပြည့် ရစေပါသည်။ လက်နဲ့လှီးထားတဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်ဟာ ကြွပ်ကြွပ်လေးနှင့် အရသာရှိပြီး အံ့မခန်းပါပဲ။ စားပြီးသည့်နောက်မှာ ဆောင်းရာသီဖရဲသီးနှင့် ကီလ်ပ်စွပ်ပြုတ်ကို ပါးစပ်ဆေးပြီး စားလိုက်ကြပါသည်။

တန်ယွီရဲ့ အစားအသောက်စွမ်းရည်က အလွန်ကောင်းမွန်ပါသည်။ တန်ယန်က တန်ယွီရဲ့ဝမ်းဗိုက်ကိုကြည့်ပြီး စားထားတဲ့ အစားအစာတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲလို့ တွေးနေခဲ့ပါသည်။

မပြန်ခင်မှာ တန်ယန်က ဆိုင်ရှင်နဲ့အတူ အိမ်အရောက် ပို့ဆောင်ရေးဝန်ဆောင်မှုအတွက် ကြိုတင်စာရင်းသွင်းဖို့ကို မမေ့ခဲ့ပါ။

နေ့လည်ခင်းမှာ မောင်နှမနှစ်ယောက်က အိမ်မှာ စာလုပ်နေကြသည်။ တန်ယန်က သူမရဲ့ ဘာသာရပ်စာအုပ်အားလုံးကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရင်း နေ့လည်ခင်းတစ်ခုလုံး ကုန်ဆုံးသွားသည်။ အခုဆိုလျှင် သူမဟာ ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် မနက်ဖြန် အထက်တန်းကျောင်း ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲနေ့ကို မစောင့်နိုင်တော့ပါဘူး။

ညစာစားပြီးနောက် တန်ယန်တို့အမေက မနက်ဖြန်နေ့လည် ပြန်လာကြမည်ဟု ဖုန်းဆက်လှမ်းပြောပါသည်။ တန်ယန်က မအံ့သြသွားသလို တန်ယွီကလည်း ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ပုံမှန်အတိုင်း သူတို့ရဲ့အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေကြပါသည်။

ဒီည တန်ယန်က ညဉ့်နက်အောင် မနေပါ။ ကိုးနာရီမတိုင်ခင် အိပ်ယာဝင်လိုက်သည်။

"တုန်ဇီ, ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြပါ!"

"အိုကေ၊ Host, ဘာပုံပြင် နားထောင်ချင်လဲ?"

"ဘာမဆိုရတယ်။"

"တစ်ခါတုန်းက အရမ်းရဲရင့်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူမက..."

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောမှာ တန်ယန်က သူ့နှိုးစက်နှင့် နိုးလာသည်။ မနေ့ညက အစောကြီး အိပ်ရာဝင်သွားသည့်အတွက် စွမ်းအင်တွေ ပြည့်ဝနေသလို ခံစားရသည်။ သူမ အရင်ပြင်ဆင်ပြီးမှ တန်ယွီကိုနှိုးသည်။ သူမထွက်သွားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ တန်ယွီလည်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။

အစ်မနဲ့မောင်က တစ်ကျောင်းတည်း တက်ကြသည်။ မနက်တိုင်း အတူတူ ကျောင်းတက်ကြပြီး လမ်းမှာ မနက်စာစားကြသည်။ သူတို့က ဂျုံပြားပြား pancake သို့မဟုတ် steamed buns ဝယ်ကြသည်။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခါတလေ ဆိုင်မှာ ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် ထိုင်စားကြသည်၊ အလျင်လိုမနေဘူးဆိုရင်ပေါ့။

ကျောင်းက သူတို့အိမ်နဲ့ အရမ်းနီးပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် ကို အမြဲတမ်း လမ်းလျှောက်သွားလာကြတာကြောင့် ၁၅ မိနစ်လောက် ကြာပါသည်။

အလယ်တန်း ပထမနှစ်နှင့် တတိယနှစ်က အဆောက်အအုံ တစ်ခုတည်းတွင် မရှိတာကြောင့် ကျောင်းဂိတ်မှာ နှစ်ယောက်သား လမ်းခွဲလိုက်ကြပါသည်။ ရင်းနှီးပေမယ့် မရင်းနှီးတဲ့ ကျောင်းဝင်းထဲမှာ လျှောက်သွားရင်း တန်ယန်ရဲ့ နှလုံးသားက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တောက်လောင်နေပါသည်။ ဒီအချိန်မှာမှ သူမဟာ တကယ်ဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားရပြီး ကျောင်းကို တဖန် ပြန်ရောက်လာတာပါ။

အလယ်တန်း တတိယနှစ်ရဲ့ အတန်း ၅ ထဲကို လျှောက်ဝင်လာပြီး မရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတွေကို ကြည့်ရင်း သူမ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားမိသည်။ သူမရဲ့ထိုင်ခုံက ဘယ်မှာလဲ။

တန်ယန် အတန်းဝင်ပေါက်မှာ မှင်သက်စွာ ရပ်နေတုန်း တစ်ယောက်ယောက်က သူမရဲ့ပခုံးကို နောက်ကနေ ပုတ်လိုက်သည်။

"ဟိုင်း! တန်ယန် ဘာလို့ တံခါးမှာရပ်ပြီး အထဲဝင်မလာတာလဲ" မီကိုက သူမရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း စပ်စုသည့်အကြည့်နှင့် မေးလိုက်ပါသည်။

"အာ... ရုတ်တရက် စကားလုံးတစ်လုံးကို ဘယ်လိုစာလုံးပေါင်းရမှန်းတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး၊ တံခါးမှာ ရပ်နေမှန်းတောင် ငါ့ကိုယ်ငါ မသိလိုက်ဘူး။"

"ဒီအကြောင်းမတွေးနဲ့တော့။ ငါဝင်လာတုန်းက အတန်းပိုင်ဆရာမက နောက်မှာရှိနေတာ။ ငါတို့ထိုင်ခုံတွေကို မြန်မြန်ပြန်သွားရအောင်၊ မဟုတ်ရင် ပြောခံရလိမ့်မယ်။" အဲ့လိုပြောပြီးသည့်နောက် မီကိုက တန်ယန်ကို သူတို့ထိုင်ခုံတွေဆီ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားတယ်။ မှန်ပါတယ်၊ သူတို့နှစ်ယောက်က အတူတူထိုင်ကြတာပါ။

တန်ယန်သည် သူမ၏ထိုင်ခုံရှေ့တွင်ထိုင်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ မီကိုရောက်လာသည်၊ မဟုတ်ပါက သူမရှက်သွားလိမ့်မည်။

မီကိုနှင့် တန်ယန်တို့သည် အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာမည်မှာ မလွဲမသွေပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် သူငယ်တန်းကတည်းက တစ်တန်းတည်းတွင် ရှိခဲ့ကြပြီး မူလတန်းမှ အလယ်တန်းအထိ တစ်တန်းတည်းတွင် ရှိရုံသာမက အတူတူထိုင်သူများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ မီကိုတွင် အလွန်တက်ကြွပြီး ချစ်စရာကောင်းသော စရိုက်ရှိပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်တတ်ကာ သူငယ်ချင်းများအပေါ် အလွန်သစ္စာရှိသည်။ တန်ယန်ကတော့ အတော်လေး အထီးကျန်ဆန်သည်။

သူတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းများ ဖြစ်တာကြောင့် မိသားစုနှစ်စု၏ မိဘများမှာ တစ်အိမ်နှင့်တစ်အိမ် မကြာခဏဆိုသလို အဝင်အထွက်ရှိကြသည်။ တန်ယန်၏မိခင်နှင့် မီကို၏မိခင်သည် အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာကြသည်။ မိသားစုနှစ်စု၏ ဆက်ဆံရေးကို စကားစုတစ်ခုတည်းဖြင့် ဖော်ပြမည်ဆိုလျှင် - ကံကြမ္မာ၏ နက်ရှိုင်းသော ဆက်သွယ်မှု။

မီကို၏အဆင့်များသည် တန်ယန်၏ အဆင့်များလောက် မကောင်းပါ။ မမျှော်လင့်ဘဲ တန်ယန်ဟာ စာမေးပွဲကျခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အထက်တန်းကျောင်း တစ်ခုတည်းမှာပဲ ဆက်လက် တက်ရောက်ခဲ့ကြပြီး နောက်ထပ် ၃ နှစ်ကြာ အတန်းဖော်တွေအဖြစ် ဆက်လက် နေထိုင်ခဲ့ကြပါသည်။

မနက်ပိုင်း ကိုယ်တိုင်လေ့လာခြင်း ပြီးဆုံးသည်နှင့် မီကိုသည် တန်ယန်အား မနက်စာဝယ်ရန် အောက်ထပ်ရှိ ဆိုင်ငယ်လေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှိ ရှေးကျပြီး အမျိုးအစား အနည်းငယ်သာ ရှိပုံရသော မုန့်များကိုကြည့်ရင်း သူမ စိတ်မဝင်စားတော့ပါ။ သူမ၏ အာသီသသည် ဇီဇာကြောင်လာပြီး နောက်နှစ်မှသာ ရေပန်းစားလာမည့် အစပ်ချောင်းများကို စားချင်လာသည်။

"တန်ယန်၊ ဒီနေ့ စားစရာတစ်ခုခု ဘာလို့မဝယ်တာလဲ" မီကိုက ခရင်မ်အပြည့် ထည့်ထားသည့် ပေါင်မုန့်ကိုဖွင့်ပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း ကိုက်စားလိုက်သည်၊ သူမရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မမေ့ပါဘူး။

သူတို့နှစ်ယောက်က ဒီမုန့်လေးတွေ ဝယ်ရတာကို ကြိုက်ကြတယ်။ မနက်စာ စားပြီးရင်တောင် အားလပ်ချိန်တွေမှာ စွမ်းအင်ပြည့်စေဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ စားပွဲခုံထဲမှာထည့်ဖို့ ဝယ်ကြတယ်။ တန်ယန်က မဖြေခင်မှာ "ပိုက်ဆံမရှိဘူးလား။ ငါ့မှာနည်းနည်းရှိသေးတယ်!" လို့ ဆက်ပြောသည်။

မီကိုက ဝမ်းနည်းပြီး တွန့်ဆုတ်နေသည့် မျက်နှာနှင့် ၁၀ ယွမ်ထုတ်ပြီး သူမကို ပေးလိုက်တာမြင်တော့ တန်ယန်က ရယ်မိသွားတယ်။ သူမရဲ့ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းမှာ သူငယ်ချင်းတွေကို လုံးဝကာကွယ်နိုင်စွမ်းမရှိဘူး၊ အရင်ဘဝက သူမရဲ့လက်ထောက်က သူမဆီမှ ငွေအများကြီး လိမ်လည်ခံခဲ့ရသည့် အထိပင်။ အဲဒီငွေတွေဟာ သူမ ဆောင်းရာသီမှာ ရေခဲရေကိုအံတုပြီး နွေရာသီတွင် ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းမှာ နူးညံ့သည့်အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ဆင်ခြင်းအားဖြင့် ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး ရလာတဲ့ ငွေတွေဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် သူမကိုယ်တိုင်က သူငယ်ချင်းတွေအပေါ် ကိုယ်ကျိုးမငဲ့တဲ့ သစ္စာရှိမှုကြောင့် သူမနှင့် ဒီလောက်ရင်းနှီးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တန်ယန်က ဒီဘဝမှာ သူမ၏ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းလေးကို ကောင်းကောင်းကာကွယ်ရမယ်၊ မထိုက်တန်တဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ မခံစားရအောင်နှင့် အရင်ဘဝကလိုအဖြစ်မျိုး မဖြစ်အောင် ကာကွယ်ရမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားပါ။