စိတ်တူကိုယ်တူ သူငယ်ချင်းများ

ငါ့မှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှိသေးတယ်။ ငါအခုတလော ဝိတ်တွေတက်လာလို့ လောလောဆယ်တော့ မုန့်မစားတော့ဘူး။"

"အာ?" မီကိုက တန်ယန်ကိုကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်လိုက်တော့ ရုတ်တရက် သူ့လက်ထဲက မုန့်က ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"တန်ယန်၊ မင်းက အရမ်းစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတာပဲ! ဝူးဝူး... ငါ့အမေကလည်း ငါကိုဝတယ်လို့ပြောတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါကတော့ နေ့တိုင်းဗိုက်ဆာနေတာပဲ။"

တန်ယန်က နူးညံ့ပြီး ချောမွတ်နေသော မီကိုရဲ့ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပေးသည်။

"နင်က အရမ်းဝတာမဟုတ်ပါဘူး၊ နင့်မှာ ကလေးအဆီလေးပဲရှိတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က ဖွံ့ဖြိုးလာတာပါ။ ပြီးတော့ ငါတို့က နေ့တိုင်း စာကျက်ဖို့ ဦးနှောက်ကို အများကြီးသုံးတယ်၊ စွမ်းအင်ပြန်ဖြည့်ဖို့ ပိုမစားရင် ငါတို့ အရူးဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!"

နှစ်သိမ့်မှုရပြီး မီကိုရဲ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားတယ်။ "အိုကေ! နောက်တစ်ခါ ငါ့အမေက ငါ့ကို အဲဒီလိုပြောရင် ငါသူ့ကိုပြောပြမယ်!" ဟီးဟီး~"

သူတို့ စကားပြောရင်း ရယ်မောရင်း စာသင်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားကြသည်။ ထိုင်ပြီး မိနစ်အနည်းငယ်အကြာမှာ ပထမတန်းအတွက် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။ ပထမတန်းက အင်္ဂလိပ်စာဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာဆရာမ မစ္စဝမ်က စာသင်ခန်းမတိုင်ခင် ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်မှာ မှတ်မိတဲ့ စကားလုံးတွေကိုရေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရွေးချယ်လေ့ရှိပါသည်။

ဒီနေ့မှာ ကံကောင်းတဲ့သူက တန်ယန်ပါ။

"ကဲ စလိုက်ကြရအောင်။"

နှုတ်တိုက်ရွတ်ဆိုပြီးနောက် တန်ယန်သည် မစ္စဝမ်ထံမှ အံ့အားသင့်စရာမရှိဘဲ ချီးကျူးခံခဲ့ရသည်။ မစ္စဝမ်၏ ချစ်ခင်ကြင်နာသော အကြည့်များနှင့် အတန်းဖော်များ၏ မနာလိုသော အကြည့်များအောက်တွင် သူမသည် ဘေးသို့မကြည့်ဘဲ ထိုင်ခုံသို့ ပြန်လျှောက်သွားပြီး အာရုံစိုက်စွာ နားထောင်ခဲ့သည်။

၄၅ မိနစ်ကြာ အတန်းသည် လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ အတန်းမပြီးဆုံးမီ မစ္စဝမ်သည် စာမေးပွဲ စာရွက်တစ်ရွက်ကို အိမ်စာအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး စာစီစာကုံးအပိုင်းသည် မဖြစ်မနေ လိုအပ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အတန်းတိုင်းအတွက် အိမ်စာသည် စာမေးပွဲစာရွက်ဖြစ်သည်။

နံနက်ခင်း အတန်းများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ မီကိုသည် သူမ၏စားပွဲပေါ်တွင် စိတ်ဓာတ်ကျစွာ လှဲလျောင်းနေသည်။ "တစ်မနက်တည်းမှာ တရုတ်၊ သင်္ချာ၊ အင်္ဂလိပ်စာနဲ့ ဓာတုဗေဒအတွက် စာမေးပွဲစာရွက် ၄ ရွက်တောင် ရခဲ့တယ်။ ရူပဗေဒပါ ထည့်လိုက်ရင် အကုန်ကုန်ပြီ"

တန်ယန်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ စာအုပ်များ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သည်အထိ သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။ သူမတွင် Mysophobia (ပိုးမွှား၊ သန့်ရှင်းမှုမရှိခြင်း၊ အညစ်အကြေးတွေကို ကြောက်ရွံ့သည့် ရောဂါဆိုင်ရာအခြေအနေ) နှင့် OCD အနည်းငယ်ရှိသည်။

"ညည်းညူတာတွေ ရပ်လိုက်တော့၊ ငါတို့က လဝက်အတွင်း တိုက်ပွဲဝင်ရတော့မယ်။ အခု စာမေးပွဲစာရွက်တွေကို ထပ်လုပ်လိုက်ရင် အမှတ်နည်းနည်းပိုရလိမ့်မယ်၊ အဲဒါမကောင်းဘူးလား" သူမ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့စကားတွေက အတန်းပိုင်ဆရာမရဲ့ စကားတွေနှင့် တစ်ထပ်တည်းကျနေသည်။

မီကိုရဲ့ မျက်နှာက အံ့အားသင့်သွားပြီး တန်ယန်က သူမကို သစ္စာဖောက်သွားသလို ထင်လိုက်ရသည်။ "ငါတို့ရဲ့ ကတိပေးထားတဲ့ အကောင်းဆုံးချစ်သူကော။ ငါတို့ စည်းစည်းလုံးလုံးနေပြီး အပြင်လောကကို အတူတူ ရင်ဆိုင်သင့်တယ်!

သက်ပြင်းချလိုက်တယ်~ ညည်းညူဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ဆုံးရှုံးသွားရင် ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကဘာလဲ! ... ငါဂရုမစိုက်ဘူး! မင်းပြောတာကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်! ငါတို့က ညီအစ်မတွေပါပဲ~"

"ကောင်းပြီ၊ ငါ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်မယ်။ ဒါဆို မစ္စမီ၊ အခု သွားစားလို့ရပြီလား?"

မီကိုက သူ့မေးစေ့ကို မြှောက်လိုက်တယ်။ "သွားကြစို့! ဒီနေ့ သစ်သီးရှာလကာရည်ဆိုင်က အစပ်ဟော့ပေါ့ စားချင်တယ်၊ ရေခဲမုန့်လည်း စားချင်တယ်!"

တန်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမကလည်း အစပ်ဟော့ပေါ့ စားချင်နေသည်။ သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရရှိပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား ဦးတည်ရာသို့ တန်းသွားခဲ့ကြသည်။

Fruit Vinegar လို့ခေါ်သည့် ဒီဆိုင်ဟာ ကျောင်းနှင့်မဝေးတဲ့ လမ်းကြားလေးတစ်ခုမှာ ရှိပါသည်။ မူလက အရက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဟု သိကြပေမယ့် လူသွားလူလာ နည်းတာကြောင့် ဆိုင်ရှင်က အနီးအနားက ကျောင်းတွေက ကျောင်းသားတွေဆီ အာရုံပြောင်းသွားခဲ့ပါသည်။

အရသာရှိသည့် ဖျော်ရည်နှင့် အရက်ဆိုင်ဟာ မုန့်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်လာပြီး ကြော်ထားသော အစားအစာတွေနှင့် အစပ်ဟော့ပေါ့တွေကို ရောင်းချပါသည်။ ကျောင်းသားအများအပြား၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့အတွက် ဆိုင်ရှင်က ရေခဲမုန့်ဘူးကြီး တစ်ဘူးကိုလည်း ဇွန်းနှင့်ရောင်းချပါသည်။ ဈေးနှုန်းက နည်းနည်းကြီးတာကြောင့် လာလေ့ရှိသော ကျောင်းသားတွေမှာ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေက ဒါမှမဟုတ် တစ်ခါတလေမှ လာကြိတ်တတ်တဲ့ ကျောင်းသားတွေပါ။

ပုံမှန်အားဖြင့် မီကိုနှင့် တန်ယန်တို့က မကြာခဏ လာလေ့မရှိပါဘူး။ သူတို့က ကော်ဖီဆိုင်မှာ ပိုစားကြပြီး တစ်ခါတလေ တစ်ခုခု စားချင်သည့်အခါမှသာ ဒီကို လာလေ့ရှိပါသည်။

သူတို့က ကောင်တာမှာ မှာယူပြီး နံပါတ်တစ်ခုယူကာ ပြတင်းပေါက်နားက ထိုင်ခုံမှာ ရေခဲမုန့်တစ်ခွက်စီ ယူကြပါသည်။

သူတို့ထိုင်လိုက်သည်နှင့် မီကိုက ရေခဲမုန့်တစ်ဇွန်းကို ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ မျက်လုံးမှိတ်ပြလိုက်ပါသည်။

"ဒီရေခဲမုန့်က အရမ်းအရသာရှိတယ်၊ အဲ့တာကြောင့်ပဲ ဈေးကြီးတာမလား တန်ယန်?" သူမက လူကြီးတွေ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို လိုချင်နေသော ကလေးတစ်ယောက်လို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အရမ်းအရသာရှိတယ်!"

"တန်ယန်၊ ငါ့ရဲ့ စတော်ဘယ်ရီအရသာကို မြည်းကြည့်စမ်းပါ၊ ငါလည်း မင်းရဲ့ ဗနီလာအရသာကို မြည်းကြည့်မယ် အိုကေ‌?"

"ဒီမှာ!"

"ဝိုး! ဗနီလာကလည်း အရမ်းအရသာရှိတယ်~"

...

အစပ်ဟော့ပေါ့ စားပြီးသည့်နောက် နှစ်ယောက်သား ကျောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လျှောက်လာကြသည်။

"နောက်တစ်ခါဆို ငါ medium spicy မစားတော့ဘူး! အခုထိ ပါးစပ်က ပူနေတုန်းပဲ။" သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အစပ်ဟော့ပေါ့ စားသည့်အခါတိုင်း mild spicy ကို အမြဲမှာလေ့ရှိပေမယ့် ဒီနေ့မှာတော့ မီကိုက medium spicy ကို စားကြည့်ချင်စိတ် ရုတ်တရက် ဖြစ်လာတာကြောင့် ယခုတွင်တော့ သူမ လုံးဝ မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။

"စပ်တာကို သက်သာဖို့ နောက်မှ နွားနို့ဝယ်သောက်ကြမယ်၊ ဒါကြောင့် နည်းနည်းမြန်မြန် လျှောက်ကြရအောင်။"

"အိုကေ၊ အိုကေ! တန်ယန်၊ မင်းကအကောင်းဆုံးပြ~~" မီကိုက တန်ယန်၏ လက်မောင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး သူမရဲ့တစ်ကိုယ်လုံးကို သူမနှင့် ကပ်ထားလိုက်သည်။ အဝေးကနေ ယူကလစ်ပင်ကို ဖက်ထားသည့် ကိုအာလာတစ်ကောင်လိုပါပင်။

သူတို့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားသည့်အခါ မီကိုက တန်ယန်ရဲ့နားရွက်ကို ပါးနပ်စွာမှီပြီး "တန်ယန်၊ အဲဒီစာအုပ်ဆိုင်ဟောင်းကို သွားကြည့်ရအောင်။ ရှူမီတင်က အချစ်ဝတ္ထုတွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ ငါကြားတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်တဲ့! ငါ နည်းနည်းစပ်စုချင်တယ်" လို့ ပြောသည်။

တန်ယန်က သူမရဲ့အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကောင်းမွန်စွာ အလှဆင်ထားသော ဆိုင်တွေကြားမှာ အဲဒီဆိုင်က ထူးဆန်းစွာ ပျက်စီးနေပြီး အထူးသဖြင့် ထင်ရှားသည်။ ဒီဆိုင်ကိုမြင်တော့ နက်နဲသော အမှတ်တရတွေ သူမစိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာပါသည်။

အဲဒီတုန်းက သူမနဲ့ မီကိုကိုဟာ သူတို့ရဲ့အတန်းဖော်တွေက စာအုပ်ငှားဖို့ စာအုပ်ဆိုင်ကို ခေါ်သွားခံရပြီး လုံးဝစွဲလမ်းသွားကြသည်။ သူတို့ဟာ နေ့တိုင်း အာဏာရှင် CEO တစ်ယောက် သူတို့ကို ချစ်မိသွားတာ၊ ရိုမန်တစ်ဆန်ပြီး ချိုမြိန်သော ဆက်ဆံရေးရရှိတာ၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်အားထက်သန်ပြီး တုန်လှုပ်စေတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်ကို စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ကြသည်။

ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားမိတော့ တန်ယန်၏မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားသည်။ အဲဒီတုန်းက သူမသာ ဆုံးဖြတ်ချက် မချတတ်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင်၊ အထက်တန်းကျောင်း ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ မတိုင်ခင်မှာ လူတိုင်းက နောက်ပြောင်ပြီး "အဝါရောင်စာသားငယ်လေး" ဟု ခေါ်သည့် ဒီစာအုပ်တွေကို ဆက်ဖတ်နေမယ်ဆိုလျှင်၊ သူမ စာမေးပွဲကျပြီး သာမန်အထက်တန်းကျောင်းကို မသွားနိုင်သလို၊ အထက်တန်းကျောင်းမှာပဲ ကျန်ခဲ့ပြီး တက္ကသိုလ်တောင် တက်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

စာအုပ်ဆိုင်ထဲ လှည့်ပတ်ကြည့်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေသော မီကိုကိုက သူမကိုဆွဲခေါ်သွားပြီး နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ ကျောင်းဘက်ကို ပြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့က အတန်းထဲပြန်မဝင်ခင် convenience store ကို ဖြတ်သွားကြသည်။ တန်ယန်က တစ်ယောက်ယောက်အတွက် နို့ဘူးဝယ်ပေးရန် သတိရသွားသည့်အတွက် ၅ မိနစ်တောင်မကြာဘဲ ဝင်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ မီကို ပြန်သတိရသွားသည်။ "တန်ယန်၊ ဘာလို့ငါ့ကို ဆွဲခေါ်သွားတာလဲ။ အဲဒီစာအုပ်ဆိုင်ဟောင်းကို ငါ မရောက်ဖူးသေးဘူး!"

"မင်းပါးစပ်က စပ်နေတာမလား၊ နို့ဝယ်ဖို့ မြန်မြန်ဆွဲခေါ်သွားတာ။" ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးသည့်နောက် မီကိုကိုက လေးနက်သည့် အမူအရာနှင့် "ကဲ ကဲ၊ အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲမတိုင်ခင် တစ်လခွဲလောက် အချိန်ရှိတယ်။ ငါ့အစီအစဉ်အရ အထက်တန်းကျောင်းနဲ့ ကောလိပ်အတူတူ တက်ကြမယ်။

အခုငါတို့ အပြင်က အရာတွေကြောင့် အာရုံလွဲသွားရင် ကောလိပ်ကောင်းကောင်းကို မရောက်နိုင်ဘူး၊ ကောလိပ်ကို နင်တကယ်သွားချင်ရင် အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲပြီးရင် ငါလိုက်ခဲ့မယ်၊ အိုကေလား"

"တန်ယန်၊ ဒါပေမယ့် အဓိက အထက်တန်းကျောင်းကို ငါလုံးဝမတက်နိုင်ဘူး။" သူမ၏အမှတ်တွေက ပျမ်းမျှအဆင့်သာရှိသည်။ သူမသာ စာမေးပွဲမှာ ပုံမှန်အတိုင်း အောင်ခဲ့လျှင် ပုံမှန်အထက်တန်းကျောင်းကို ဝင်ခွင့်ရနိုင်ပါသည်၊ ဒါပေမယ့် အဓိကတစ်ခုကတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

"ကဲကဲ၊ နင်ဘယ်လိုထင်တာလဲ။ ဒီအချိန်မှာ ငါနင့်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ ကူညီပေးမယ်။ အခုက တစ်လခွဲပဲ ရှိသေးတယ်လေ၊ ငါတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြရအောင်။ ငါ့ရည်မှန်းချက်က စမ်းသပ်အထက်တန်းကျောင်းပဲ။ ပြီးရင် ငါတို့က တစ်ကျောင်းတည်းမှာ ရှိနေမှာဖြစ်ပြီး နေ့တိုင်း ခွဲမနေဘဲ အတူတူ ရှိနေနိုင်မှာပေါ့၊ နင် အဲဒါကို မလိုချင်ဘူးလား"

တန်ယန်ဟာ ကတိတွေချည်းပဲ ပေးတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမ ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပြန်လည်သုံးသပ်တဲ့အခါ သူမရဲ့ အရင်ဘဝက အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ၏ အထွေထွေ အကြောင်းအရာကို သတိရသွားပါသည်။ မူလက မီကိုနှင့် သက်ဆိုင်ရာ ဗဟုသုတတွေကို ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ အာရုံစိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားပြီး ဒီနေ့နေ့လယ်မှာ သူမရဲ့အကြံဥာဏ်ကို ကြိုတင်ပြောပြခဲ့ပါသည်။

"ကောင်းပြီ! ငါအစွမ်းကုန် ပေးဆပ်ချင်တယ်၊ မင်းနဲ့အတူတူ အထက်တန်းကျောင်း တက်ချင်တယ်! ငါတို့က နှလုံးသားတစ်ခုတည်းနဲ့ ပေါင်းတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ၊ အတူတူ ကြိုးစားကြရအောင်!" မီကိုက ကြက်သွေးထိုးခံရသလို ခေါင်းနဲ့ရင်ဘတ်ကို မော့ပြီး တန်ယန်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ အတန်းထဲ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားပါသည်။

အတန်း ၃ (၅) မှာ စာကျက်နေတဲ့လူတွေ သို့မဟုတ် အတန်းထဲမှာ အိပ်ငိုက်နေတဲ့ လူတွေက ဒါကိုမြင်တော့ အနည်းငယ် အံ့သြသွားကြပါသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ပျင်းရိတတ်သည့် သူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် စိတ်အားထက်သန်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။ ဒါပေမယ့် လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်တွေ ရှိတာကြောင့် ဘယ်သူမှ မေးခွန်းမမေးကြပါဘူး။