အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ

တန်ယန်က မီကိုကို ဒီနေ့ ဆရာကပေးတဲ့ စာမေးပွဲစာရွက်ကနေ အသိပညာ အချက်အလက်တွေကို ခွဲခြားသိရှိနိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့ပြီး နှစ်ယောက်သား စာစလုပ်ကြပါသည်။

မီကို မသိသည့် အရာတစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့လျှင် ခဏထားခဲ့ပြီး တန်ယန်၏ အားလပ်ချိန်တွေမှာ ရှင်းပြပေးမည်ဖြစ်သည်။

အဲဒီလိုပဲ အလယ်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ စာမေးပွဲအောင်စာရင်းအဖွဲ့ကို တရားဝင် ဖွဲ့စည်းခဲ့ပါသည်။

ကျောင်းမှာတင်မကဘဲ ကျောင်းဆင်းလျှင် အိမ်စာလုပ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုကြပါသည်။

မီကိုရဲ့အမေက သူ့သမီးရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်ကို ညည်းညူနေပေမယ့် သူ့သမီးက နေ့တိုင်း ညဉ့်နက်သည်အထိ စာကျက်နေရတာကို မြင်တော့ စိတ်မကောင်းပါ။

နာရီတိုင်း သူမအတွက် အစားအသောက်နှင့် သောက်စရာတွေ ယူလာပေးကာ မီကိုကို ဂရုစိုက်ပေးသည်။

ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် တန်ယန် အိမ်ပြန်လာပြီး သူ့မိဘတွေ၊ အဒေါ်၊ ဝမ်းကွဲတွေနှင့်အတူ ပြန်တွေ့ခဲ့ပါသည်။

တန်ယွီက သူ့အခန်းထဲမှာ အိမ်စာလုပ်နေပြီး တန်အဖေနှင့် တန်အမေက သူတို့ရဲ့သားကို မြင်သည့်အခါ အံ့အားသင့်ခဲ့ရပါသည်။

ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ၊ ပုံမှန်အားဖြင့် စာကျက်ရတာ မကြိုက်သည့် သူတို့ရဲ့သားကို ဘယ်အရာက ပြောင်းလဲစေခဲ့တာလဲ။

တန်ယွီဟာ သူ့မိဘတွေ သူ့အပေါ် ဘယ်လိုတွေးနေလဲ ဆိုတာကို မသိခဲ့ပါ။ သူသိခဲ့လျှင်တောင် ခေါင်းခါပြီး "ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်အတွက် အကန့်အသတ်ထုတ် sneakers ရဲ့ အရေးပါမှုကို သူတို့နားမလည်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့ကို သူ့အစ်မက လုံးဝထိန်းချုပ်ထားသည်။

ခဏလောက် သူမရဲ့ဝမ်းကွဲလေးနှင့် ကစားပြီးသည့်နောက်မှာ ရှက်တတ်သော မိန်းမငယ်လေးဟာ တန်ယန်ကို မျက်လုံးတောက်တောက်များနှင့် ကြည့်နေသည်။

သူမ၏ရင်ခွင်ထဲမှာ တန်ယန်ပေးထားသည့် Bonnie Bunny အရုပ်လေးရှိသည်။

တန်ယန်ဟာ မိန်းမငယ်လေး၏ နူးညံ့ပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် အသွင်အပြင်ကိုကြည့်ပြီး သူမရဲ့ပါးလေးကို ညှစ်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာဖောင်းဖောင်းကလေးက အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

မိန်းမငယ်လေး၏ မနှစ်မြို့သည့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ တန်ယန်ဟာ သူမရဲ့နှာခေါင်းကို ထိလိုက်ပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ တန်အမေက သူတို့ကို ညစာစားဖို့ ခေါ်လိုက်ပြီး တန်ယန်ဟာ သူမရဲ့ဝမ်းကွဲကို ထမင်းစားခန်းကို အမြန်ခေါ်သွားသည်။

ညစာစားပွဲမှာ တန်ယွဲဂျားဟာ အထူးပျော်ရွှင်စွာ စားနေခဲ့သည်။

သူမဟာ သူမဦးလေးရဲ့အိမ်ကို အရမ်းချစ်သည်။

သူမှနှင့် ရှားရှားပါးပါးပဲ ဆုံဖူးသည့် ဝမ်းကွဲညီမလေးကလည်း သူမကို အထူးကြင်နာပြီး လက်ဆောင်တောင် ပေးခဲ့ပါသည်။

သူမအဒေါ်ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက အရမ်းအရသာရှိလွန်းသည်!

သူမက ချိုချဉ်ဝက်သားကို ကြိုက်သည်...

ထမင်းစားပြီးနောက် တန်ယွီကို စာကြည့်ခန်းငယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့အိပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူ့အခန်းကို တန်အဒေါ်နှင့် သူ၏ဝမ်းကွဲအတွက် အသုံးပြုခိုင်းလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ တန်ယန်သည် အလယ်တန်းကျောင်း ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုတော့မည်ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ စာမေးပွဲဖြေဆိုမှုကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေလိုသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် တန်ယွီသည် သူ၏ပစ္စည်းများကို စာကြည့်ခန်းငယ်သို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

စာကြည့်ခန်းငယ်သည် အမည်အတိုင်း အလွန်သေးငယ်ပြီး မူလက အသုံးမပြုရသေးသော အိမ်သုံးပစ္စည်းများနှင့် စားပွဲရှည်တစ်လုံးသာ ထားရှိသည်။

တန်ယွီပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် ၁.၂ မီတာရှည်သော တစ်ယောက်အိပ် ကုတင်တစ်လုံးကို ထိုနေရာတွင် ထားထားပြီး ပစ္စည်းများအားလုံး ရှင်းလင်းထားသည်ကို သူတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကောင်းပြီ!

ထိုအရာမှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည် ~ ကိစ္စမရှိပါ၊ သူသည် ယောက်ျားလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆိုးသွမ်းသူမဟုတ်ပါ!

တန်ယွီ၏စိတ်ထဲတွင် သူ့အစ်မထက် ဒီနေရာမှာ အိပ်စက်ရခြင်းသည် သူ့အတွက် ပိုကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။

ထို့ကြောင့် တန်အဒေါ်သည် တန်ယန်၏အိမ်တွင် ယာယီအခြေချ နေထိုင်ခဲ့သည်။

အဲဒီညမှာ တန်မိခင် ယန်ရိုးလင်က လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပူနွေးနေသည့် နွားနို့တစ်ခွက်ကိုကိုင်ကာ တန်ယန်ရဲ့တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ။"

"တန်ယန်၊ စောစောအနားယူလေ၊ စာကျက်ချိန် နောက်ကျလွန်းမနေနဲ့။"

"သမီးသိပါတယ်မေမေရေ~မေမေ တစ်ခုခု မေးစရာရှိလို့လား ?"

တန်ယန်က သူ့မိသားစုဆီကနေ ဒါကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူးဆိုတာကိုသိပြီး ဖုံးကွယ်ဖို့လည်း မရည်ရွယ်ထားပေမယ့် စနစ်က ဒီအကြောင်း ဖော်ထုတ်၍မရဘူးဟု ပြောထားတာကြောင့် တခြားနည်းလမ်းကိုပဲ ရှာရတော့သည်။

"တန်ယန်၊ မင်းပစ္စည်းတွေ အများကြီးဝယ်ခဲ့တာ၊ တံဆိပ်တွေကိုကြည့်ရင် ဈေးမပေါဘူး။

မေမေက မင်းကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ မကြိုးစားပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် မိဘတွေအနေနဲ့ ငါတို့ကလေးအတွက် စိတ်ပူတယ်၊ နားလည်လား။"

"ဟုတ်ကဲ့။ မေမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သမီး ဘာမှ မကောင်းတာမလုပ်ခဲ့ပါဘူး၊ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ကြုံခဲ့ရပေမယ့် သမီး ဒီအကြောင်းတွေကို မပြောပြနိုင်သေးဘူး၊ ပြောမိရင် သမီး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်။"

ဒါပေမယ့် မေမေ၊ ဒီအဖြစ်အပျက်က သမီးကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအကြောင်းကို ဖော်ထုတ်မပြသသရွေ့ သမီးအတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေပဲ ရမှာပါ။"

ယန်ရိုးလင်သည် သမီးဖြစ်သူ၏အဖြေကို ကြားသောအခါ ရင်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သမီးဖြစ်သူက လျှို့ဝှက်ချက်ကို မပြောပြသရွေ့ သူမကို ထိခိုက်မည်မဟုတ်ဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သမီးဖြစ်သူကို ချက်ချင်းပင် "တန်ယန်၊ မပြောနိုင်ရင် မပြောနဲ့။ မေမေ နားလည်ပါတယ်၊ သမီး ကျန်းမာနေသရွေ့ အဲဒါကသာ အရေးကြီးဆုံးပဲ။"

တန်ယန်၏ မျက်လုံးများ နာကျင်သွားသည်။ မိခင်မေတ္တာသည် အဆုံးစွန်သော မေတ္တာဖြစ်ပြီး ပေးဆပ်မှုကို မကြည့်ဘဲ ပေးဆပ်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤမိသားစုတွင် မွေးဖွားလာရခြင်းအတွက် သူမ အလွန်ကံကောင်းပါသည်။

တန်ယန်သည် ဘဏ်ကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ ၎င်းသည် စနစ်၏ ငွေသားပြန်အမ်းငွေကို သိမ်းဆည်းရန် ဖွင့်ထားသော ဘဏ်ကတ်အသစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

တန်အမေ၏ အိမ်သုံးစရိတ်အတွက် အသုံးပြုနိုင်ပါသည်။

"အမေ၊ ဒီကတ်ထဲမှာ ၃.၆ သန်းပါတယ်။ ဒါကို သမီး ကြိုးစားရှာထားတာပါ”

တန်အမေက ငြင်းဆန်ချင်ပေမယ့် တန်ယန်က သူမပြောတာကို မစောင့်ဘဲ ဆက်ပြောသည်။ "အမေ၊ ဒါကို သမီးမသုံးပါဘူး၊ သမီးအတွက် မကြာခင် ပိုက်ဆံပြန်ရလာမှာပါ။

သမီးတို့အိမ်က နည်းနည်းဟောင်းပြီး ကျယ်ဝန်းမှုလည်း မရှိဘူး။ အိမ်ရာဈေးနှုန်းတွေက မမြင့်နေတုန်း ဗီလာကြီးတစ်လုံးနဲ့ လဲလိုက်ရအောင်။

ပြီးတော့ အိမ်တွေက တန်ဖိုးတက်လာရင်လည်း ဗီလာဝယ်ပြီး ကျန်တဲ့ငွေနဲ့ နောက်ထပ် ထပ်ဝယ်လို့ရပါတယ်။ သိမ်းထားဖို့ ဒါမှမဟုတ် ငှားဖို့ပေါ့။"

တန်ယန်က ထပ်ခါတလဲလဲ တိုက်တွန်းပြီးနောက် တန်အမေက ဘဏ်ကတ်ကိုင်ပြီး ကြောင်အစွာ ထွက်သွားပါသည်။

တန်ယန် နောက်ဆုံးတော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပါသည်။

"Host၊ မင်းက အရမ်းအန္တရာယ်များတဲ့ တစ်ခုခုကို လုပ်နေတာ!

မင်းက စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ အစွန်းမှာ တန်ဂိုကို ရူးသွပ်စွာ ကနေတယ်!"

"ငါဒီအကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြခဲ့ဘူးလေ၊ ဘာမှားသွားလို့လဲ၊ ပြီးတော့ ဥပစာစကားတွေကို မသုံးရဘူးလို့ မင်းမပြောခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။"

စနစ်: ...

"အကောင့်ဝင်ပါ။"

"အကောင့်ဝင်ပြီးပါပြီ။ သုံးစွဲမှုအမှတ် ၅၀၀,၀၀၀ ရရှိပြီး ဘဏ်ကတ်ထဲကို ထုတ်ယူပြီးပါပြီ။"

"ဘာလဲ။ ၅၀၀,၀၀၀ လား။"

"ဟုတ်တယ်၊ မှန်ပါတယ်၊ Host၊ ၅၀၀,၀၀၀ ပါ။"

"ဘာလို့ ၁၀၀,၀၀၀ ကနေ ၅၀၀,၀၀၀ ကို ပြောင်းသွားတာလဲ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီစနစ်က Host ကို ဘီလျံနာဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနေလို့ပါ။

၁၀၀,၀၀၀ က ချမ်းသာတဲ့သူရဲ့ အာရုံကို ဘယ်လိုဖမ်းစားနိုင်မှာလဲ။

Host ရေ၊ ပိုက်ဆံပိုသုံးပါ။

Host က ပိုသုံးလေ၊ စနစ်က မင်းကို ပိုပေးနိုင်လေပါပဲ။

အားးးးးးးးးးးး~"

တန်ယန်: ...ကောင်းပြီ၊ ငါဒီအတွက် ပျော်သင့်တယ်၊ ဒါက သူမရဲ့ အရင်ဘဝက အိပ်မက်မက်ခဲ့တဲ့ ဘဝမဟုတ်ပါလား။

ဘာမှမလုပ်ဘဲ အိမ်မှာ နေ့တိုင်းလှဲနေပြီး လက်တွေ ကြွက်တက်တဲ့အထိ ပိုက်ဆံရေတွက်နေတယ်။

အချိန်တွေ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ကုန်ဆုံးသွားသည်၊ တန်အဒေါ်က တန်ယန်ရဲ့အိမ်မှာ ခြောက်လလောက် နေခဲ့ပြီး သူမရဲ့ဝမ်းကွဲ တန်ယွဲဂျားကလည်း သူမရဲ့မိခင်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို ပြောင်းလဲခဲ့သည်၊ အခု တန်ယွဲဂျား လို့ပဲခေါ်သည်။

ပြီးတော့ သူမရဲ့ ကျောင်းမှတ်ပုံတင်ကို S မြို့တော် Experimental Primary School သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး သူမ၏ ပုံစမှာလည်း ပိုပြီး ပျော်ရွှင်လာသည်။

ဒါက တန်ချင်းရွှယ်ကို အရမ်းပျော်စေတယ်။ သူမသည် တန်ယွဲဂျားကို ထိုအိမ်မှ အဘယ်ကြောင့် စောစောမခေါ်သွားခဲ့သနည်းဟု မကြာခဏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးလေ့ရှိသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ အရာအားလုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကောင်းမွန်လာပါသည်။

သူမ၏ ယောင်းမနှင့် အစ်ကိုတို့က သူမကို ပြန်လည်ကြိုဆိုပြီး နွေးထွေးမှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုကို ပြသကာ ၎င်းတို့၏အိမ်တွင် နေထိုင်ခွင့်ပြုသည့်အတွက် သူမ အလွန်ကျေးဇူးတင်မိသည်၊ သူမ မသက်မသာဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ ဒါက သူမရဲ့ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။

ဒီနေ့က တန်ယန်ရဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲနေ့ပါ။

မနက်စောစောမှာ တန်ယန်ရဲ့အဖေ၊ အမေ၊ အဒေါ်၊ တန်ယွီနဲ့ တန်ယွဲဂျားတို့ဟာ ဧည့်ခန်းထဲမှာ စုဝေးပြီး အသင့်အနေအထားနဲ့ ရပ်နေကြသည်။

တန်ယန်ဟာ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ပုံမှန်အတိုင်း မနက်စာစားနေပြီး သူ့အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မလိုတာကို ပြပေးနေသည်။

မနက်စာစားပြီး စာမေးပွဲအတွက် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးပြီးသောနောက် တန်ယန်တစ်ယောက် ထွက်သွားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။

တံခါးဝရောက်တာနှင့် အားလုံးက သူမနောက်ကို လိုက်လာပြီး အတူတူထွက်ခွာဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မနေ့က ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း စာမေးပွဲသွားဖြေမယ်ဆိုတာ သဘောတူခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား”

အိမ်မှာ ကျွန်မရဲ့သတင်းကောင်းကို စောင့်ရုံပဲ!" တန်ယန်က အားကိုးရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် တခြားမိဘတွေက သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို စာမေးပွဲခန်းကို ပို့ကြတယ်၊ မင်းအမေနဲ့ ငါက မင်းကို စာမေးပွဲခန်းကို ပို့ပေးချင်တယ်" တန်ချင်းရွှယ်က စိတ်ရင်းမှန်နှင့် ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ မီကိုရဲ့အဖေက ငါ့ကို ဖုန်းဆက်တယ်၊ စာမေးပွဲခန်း အပြင်ဘက်မှာ မင်းကို အတူတူစောင့်ဖို့ ငါတို့ သဘောတူခဲ့ကြတယ်။"

ကောင်းပြီ၊ အရာအားလုံးစီစဉ်ပြီးပြီ၊ သူမဘာပြောနိုင်သေးလဲ။

တန်ယန်က လက်နှစ်ဖက်ကိုဖြန့်ပြီး 'မင်းကြိုက်သလိုလုပ်ပါ' လို့ပြောလိုက်သည်။

ဒါနဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးက တန်ယန်ကို စာမေးပွဲခန်းထဲ ပို့လိုက်ပြီး မီကို၏မိသားစုနဲ့ တွေ့ဆုံကာ ကျောင်းနားက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားပြောရင်း စာမေးပွဲပြီးသည်အထိ စောင့်ခဲ့ကြသည်။