ဘေကျင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိခြင်း

စာမေးပွဲခန်းထဲမှာ ကြီးကြပ်ရေးမှူးက စာမေးပွဲစာရွက်တွေကို ဝေပေးရင်း စည်းမျဉ်းတွေကို ပြောပြပါသည်။

"စာမေးပွဲစာရွက်ရပြီးရင် မရှင်းလင်းတာ ရှိမရှိ စစ်ဆေးပါ။ မရေးပါနဲ့။ စာမေးပွဲခေါင်းလောင်းတီးပြီးရင် မေးခွန်းတွေ စဖြေပါ..."

တန်ယန်က စာမေးပွဲစာရွက်ကို မြန်မြန်ဖတ်ကြည့်ပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ မီကိုကို အဓိကအချက်အများစုကို အာရုံစိုက်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့ပြီး မီကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းဖြေဆိုနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ခေါင်းလောင်းတီးပြီး စာမေးပွဲစတင်ခဲ့သည်။

တန်ယန်က လေ့ကျင့်မေးခွန်းတွေအတွက် သူမ၏ပုံမှန်အရှိန်၊ ရေးနေကျနှုန်းနှင့် ရေးသည်။ ဆယ်မိနစ်အကြာမှာ စာမေးပွဲစာရွက်ရဲ့ ပထမစာမျက်နှာ ပြီးသွားပြီး စာမျက်နှာလှန်သည့်အသံက တိတ်ဆိတ်နေသော စာမေးပွဲခန်းထဲမှာ အထူးသိသာထင်ရှားသည်။ စာမေးပွဲခန်းထဲက ကျောင်းသားတွေက တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ပြီး ဆက်လုပ်ဖို့ လုပ်နေပေမယ့် သူတို့ရဲ့ဘောပင်တွေက အရှိန်မြန်လာသည်။

စာစီစာကုံးရဲ့ နောက်ဆုံးစာလုံးကို ရေးပြီးသည့်နောက် တန်ယန်က သူမရဲ့ အဆက်မပြတ်ရေးနေတဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ပြီး သူမရဲ့နာမည်၊ အတန်းနဲ့ အခြားအချက်အလက်တွေကို မှန်ကန်စွာ ဖြည့်သွင်းထားလားဆိုတာကို ပြန်စစ်ဆေးသည်။ အမှားနှစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး ပြင်ပြီးသည့်နောက်မှာ သူမလက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ကြီးကြပ်ရေးမှူးဆရာမက ချက်ချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမရဲ့စာတမ်းကို စောစောတင်သွင်းချင်တယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရသည့်အခါ အတည်ပြုပြီး ဧည့်ခန်းကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဧည့်ခန်းထဲမှာ မိနစ်လေးဆယ်လောက် နေပြီးသည့်နောက် ပထမစာမေးပွဲက ပြီးဆုံးသွားသည်။ တန်ယန် လွတ်မြောက်လာတာနှင့် ကျောင်းဂိတ်ကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ ဒေသခံရုပ်မြင်သံကြားဌာနက သတင်းထောက်တစ်ယောက်က စာမေးပွဲခန်းမဝင်ပေါက်မှာ ကင်မရာတစ်လုံးကိုင်ပြီး ပထမဆုံးထွက်လာတဲ့ ကျောင်းသားကို အင်တာဗျူးဖို့ ပြင်ဆင်နေပါသည်။

ပထမဆုံးထွက်လာတဲ့ မိန်းကလေးက အထူးလှပနေတာကိုမြင်တော့ သတင်းထောက်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ မိုက်ခရိုဖုန်းကိုင်ထားတဲ့ သတင်းထောက်က ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး သာမန်မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ ကျောင်းသူလေး။ ကျွန်မက S မြို့တော် Television က သတင်းထောက် ဖန်ဇန်းပါ။ အင်တာဗျူးအတွက် အချိန်အနည်းငယ်ယူလို့ရမလား။"

တန်ယန်က သူ့မိသားစုကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းရဲ့စာမေးပွဲတွေမှာ အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်၊ မင်းရဲ့အိပ်မက်ကျောင်းကို ဝင်ခွင့်ရပါစေ။ ဒီမနက် တရုတ်ဘာသာရပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး စာမေးပွဲရဲ့ ခက်ခဲမှုအပေါ် ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ။"

"ဆုတောင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီစာမေးပွဲက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ထင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဗဟုသုတအချက်တွေက ဆရာက ပုံမှန်စာသင်ချိန်မှာ သေချာနားလည်သင့်တဲ့ အရာတွေဖြစ်လို့ ကျွန်မအတွက် မခက်ခဲခဲ့ပါဘူး။"

ဒါကိုကြားတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က မိဘတွေနဲ့ သတင်းထောက်အားလုံးက စာမေးပွဲက အရမ်းရိုးရှင်းတယ်လို့ ထင်ပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ရဲ့အင်တာဗျူးကို လက်ခံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျောင်းသူလေး။ မင်းရဲ့လာမယ့် စာမေးပွဲတွေမှာ ဆက်လက်ကြိုးစားပြီး အကောင်းဆုံးရလဒ်တွေ ရရှိမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။" ဖန်ဇန်းက နောက်အင်တာဗျူးဖြေမည့်သူကို စောင့်ဖို့ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

တန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ခင်မင်ရင်းနှီးသည့်အပြုံးနှင့် လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ မိသားစုဆီ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

တန်ယန်ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ စာမေးပွဲပြီးသွားတဲ့ ကျောင်းသားတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။ သူတို့အများစုက ဖြူဖျော့နေပြီး အခြေအနေ ဆိုးရွားနေပုံရပါသည်။

ဖန်ဇန်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက မပေါ်လွင်ပေမယ့် သူအရမ်းအံ့သြသွားသည်။ ဘာလို့ ဒီကျောင်းသားတွေရဲ့ စာမေးပွဲစာရွက်က အရမ်းခက်ခဲတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာလဲ။ ဟိုမိန်းကလေးက မခက်ခဲဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒါကို စဉ်းစားရင်း ဖန်ဇန်းက အင်တာဗျူးဖို့ ဒုတိယကျောင်းသားကို ရှာပေးလိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ပါ။ ဈာပနတစ်ခုကို တက်ရောက်ခဲ့သည့် ကျောင်းသားတွေကြားထဲမှာ သူ့အခြေအနေက အထူးကောင်းမွန်ပုံရပေမယ့် သူ့ရဲ့လေးနက်တဲ့ မျက်နှာအမူအရာက မိန်းကလေးလောက် စိတ်အေးလက်အေး မရှိဘူးဆိုတာ ဖော်ပြနေသည်။

ဖန်ဇန်းက ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး အင်တာဗျူး လက်ခံနိုင်မလားလို့ မေးလိုက်သည်။ ကောင်လေးက ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်နေပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ သဘောတူလိုက်သည်။ ကောင်လေးက အင်တာဗျူးပြီးသွားတဲ့အခါ ဖန်ဇန်းက လုံးဝရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ ဒါဆို ဒီစာမေးပွဲက ခက်ခဲလား မခက်ခဲဘူးလား။

ဒီအရာတွေက တန်ယန် စဉ်းစားရမယ့်အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမက မီကိုနဲ့အတူရှိနေပြီး သူတို့ရဲ့ မိသားစုနှစ်စုက စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရဲ့ သီးသန့်အခန်းမှာ ညစာစားနေကြသည်။ စားပွဲပေါ်က ပန်းကန်တွေက သူတို့အကြိုက်ဆုံးတွေပဲ။

"တန်ယန်၊ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ငါ့ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့လို့ ပြောပြပါရစေ။ ဒီနေ့ စာမေးပွဲမှာ ငါဖြေနိုင်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။ မေးခွန်းအားလုံးကိုလည်း ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါက စာမေးပွဲမှာ ဖြေဆိုဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံးလို့ ခံစားရတယ်။"

မီကိုက တန်ယန်ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောရင်း ကြက်တောင်ပံတွေကို ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်တယ်။ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသလို ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "တန်ယန်၊ ငါထွက်လာတော့ အောက်က စာမေးပွဲခန်းထဲက တစ်ယောက်ယောက်က မိနစ်လေးဆယ်စောပြီး စာမေးပွဲဖြေဆိုတာ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ကြားလိုက်ရတယ်။

ဒီတစ်ခါ မေးခွန်းတွေက အရမ်းခက်ခဲတယ်၊ လူတိုင်း အချိန်မလောက်ဘူးလို့ ခံစားရပေမယ့် အဲဒီလူက တကယ်ကို စာမေးပွဲဖြေပြီးတာ အရမ်းစောတယ်။ ငါတောင် နောက်ဆုံး မိနစ်သုံးဆယ်အတွင်းပဲ စာစီစာကုံးကို ရေးခဲ့တာ~"

တန်ယန် ဒါကိုကြားတော့ လည်ပင်းညှစ်မိမလိုပဲ။ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေတဲ့ မီကိုကို မကျေမနပ်နဲ့ ကြည့်ရင်း "နင်ပြောနေတဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့လူက အဝေးမှာ မရှိဘူး၊ နင့်မျက်စိရှေ့မှာပဲရှိတယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

မီကို အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမကောက်ကိုင်လိုက်သည့် ကြက်ခြေထောက်က စားပွဲပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။ "ဝူးဝူးဝူး... မင်းက လူတွေကို မညှာတာပေးဘူးပဲ။ ကံကောင်းလို့ ငါနင်နဲ့ စာမေးပွဲခန်း တစ်ခုတည်းမှာ မရှိခဲ့တာ! အိုးဝူး~" ထို့နောက် သူမသည် စားပွဲမှ ကြက်ခြေထောက်ကို ကောက်ယူပြီး သူမ၏ ဒေါသကို ထုတ်ဖော်သကဲ့သို့ ကိုက်စားလိုက်သည်။

တန်အမေနှင့် မီအမေတို့သည် အပြုံးများဖြင့် မျက်လုံးချင်းဆုံကာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

စားသောက်ပြီးသည့်အခါ နောက်စာမေးပွဲမတိုင်ခင် ခဏလောက် အိမ်ပြန်နားကြသည်။ မနက်ပိုင်းမှာ စာမေးပွဲအတွက် ထွက်သွားရသည့် အခြေအနေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်လို့ နေ့လည်ပိုင်းမှာ ထပ်သွားစရာ မလိုတော့ဘူးလို့ တန်ယန် ခံစားလိုက်ရသည်။ အဓိကအကြောင်းရင်းက အပြင်မှာ အရမ်းပူနေလို့ပါ။ ဘာလို့ စိတ်ပူရမှာလဲ။ အိမ်မှာနေပြီး အဲယားကွန်းဖွင့်ထားတာ ပိုကောင်းတယ် မဟုတ်လား။

နောက်ဆုံးတော့ မိသားစုတစ်ခုလုံးက တန်ယန်ရဲ့အဖေကို စာမေးပွဲခန်းကို ကားနဲ့လိုက်ပို့ပေးပြီး လာကြိုခိုင်းလိုက်သည်။ တန်ယန်က ဒီအစီအစဉ်ကို မနှစ်မြို့စွာနဲ့ လက်ခံလိုက်သည်။

စာမေးပွဲသုံးရက်က ချက်ချင်းပဲ ပြီးဆုံးသွားသည်။ အလယ်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအပြီးမှာ တန်ယန်က နေ့တိုင်း သဘာဝအတိုင်း နိုးလာသည်အထိ အိပ်ပျော်သွားပြီး နေ့လည်စာစားဖို့ ထပြီး နေ့လည်ခင်းမှာ အိမ်မှာ အထက်တန်းကျောင်း သင်ခန်းစာတွေကို ပြန်လေ့လာသည်။ အထက်တန်းကျောင်း ပထမနှစ်တစ်ခုလုံးအတွက် ဗဟုသုတ အချက်အလက်အားလုံးကို ပြန်သုံးသပ်ပြီးသွားပြီ။ ဒီလောက်တောင် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့တာပဲ!

"Host၊ ဒီလောက်ပျင်းနေလို့ မရတော့ဘူး!"

"စာမေးပွဲပြီးပြီး ပြန်ကောင်းမလာသေးဘူး မဟုတ်လား?"

တုံဇီ: ငါက လှည့်စားလွယ်တဲ့ပုံ ပေါက်နေလား။

"သုံးစွဲမှုတာဝန် စတင်ပါပြီ- ၁၂ နာရီအတွင်း ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ သုံးစွဲပါ။ ဆုလာဘ်- ငွေသားပြန်အမ်း ၃ ဆ၊ H မိသားစု အကန့်အသတ်ထုတ် ရှားပါးသားရေအိတ်များ၊ ယူနီဗာဆယ် အရည်အချင်းအမှတ် ၁၀ မှတ်။"

တန်ယန်သည် ထိုအချိန်တွင် သုံးစွဲမှုတာဝန်ကို စတင်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အနည်းငယ် သံသယဝင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဒရာမာတစ်ခုအပြီး နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင် ရေပန်းစားလာသော H မိသားစု အိတ်အကြောင်း စဉ်းစားမိသောအခါ သူမသည် အနည်းငယ် တံတွေးယိုလာသည်။ ထို့အပြင်၊ အရည်အချင်းအမှတ်များ ရှိသည်။ သူမသည် ငွေကို ချက်ချင်းသုံးစွဲရမည်။

ပြောပြီးပြီးချင်းမှာပဲ တန်ယန်ဟာ သူမရဲ့ ခါးနဲ့ခြေထောက်တွေ သန်မာလာတာကို ခံစားမိပြီး စူပါမားကတ်မှာ ဈေးလျှော့ထားတဲ့ သစ်သီးဝလံတွေကို အပြေးအလွှားဝယ်နေတဲ့သည့် အဖွားတွေထက်တောင် ပိုမြန်သော ခြေလှမ်းတွေနှင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ပိုက်ဆံကို ဘယ်မှာသုံးရမလဲဆိုတာ စီစဉ်ထားပေမယ့် အစီအစဉ်တွေ ပြောင်းသွားသည်။ သူမ ထွက်သွားတော့မည့်အချိန်မှာ ဘေကျင်းမှာရှိနေသော ချန်းဒုန်က သူမကိုခေါ်လိုက်သည်။

"တန်ယန်၊ ငါတို့ ပြဿနာ နည်းနည်းတက်နေပြီ..."

*

ဘေကျင်း။

တန်ယန်ဟာ ၂၀ လက်မအရွယ် ခရီးဆောင်အိတ်ငယ်လေးကို ကိုင်ပြီး လေဆိပ် အဆောက်အအုံထဲကနေ အမြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထွက်ပေါက်မှာရပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့နာမည်ပါတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကိုတွေ့ပြီး လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လက်တိုအဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားသည့် ချန်းဒုန်ဟာ ​​လူစည်ကားသည့် ထွက်ပေါက်မှာ တန်ယန်ရဲ့နာမည်ပါတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ကိုင်ပြီး ရပ်နေခဲ့သည်။ ရောက်ရှိလာတဲ့ လေယာဉ်တွေကနေ ခရီးသည်တွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာတဲ့အခါ သူလာကြိုရမယ့်သူကို မမြင်ရသေးတာကြောင့် နည်းနည်းစိုးရိမ်နေမိသည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မက တန်ယန်ပါ။"

ချန်းဒုန်ဟာ ​​အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ဒီလို အလွန်လှပတဲ့ မိန်းကလေးကို လူအုပ်ထဲမှာ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရပေမယ့် သူလာကြိုရမည့်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။

"မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က ချန်းဒုန်ပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး... အင်း၊ ဒါက အတော်လေး မမျှော်လင့်ထားဘူး။" ချန်းဒုန်က သူ့နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ကြောင်အသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တန်ယန်က အနည်းငယ်ပြုံးပြီး "ရှင်က အရမ်းကြင်နာတတ်တာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အနာဂတ်သူဌေးကြီးဟာ ဒီလောက်ငယ်ရွယ်ပြီး အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ပုံ ပေါက်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားဘူးလို့ တွေးပြီး အော်ဟစ်နေမိသည်။

ချန်းဒုံက မိန်းကလေးငယ်က အနည်းငယ် ရှက်တတ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူ့ကားရပ်ထားသည့် နေရာကိုခေါ်သွားပြီး သူမရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ယူသွားဖို့ မမေ့ခဲ့ပါဘူး။

လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ချန်းဒုံက စီးပွားရေးအကြောင်း မပြောဘဲ တန်ယန်ကို အရသာရှိပြီး ပျော်စရာကောင်းတဲ့ နေရာတွေ အများကြီးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ တန်ယန်မှာလည်း စားကြည့်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

"ဟိုတယ်ကို အရင် check in ဝင်ရအောင်။" ချန်းဒုံက အရမ်းစဉ်းစားတတ်သည်။ အရာအားလုံးက အရေးတကြီး ဖြစ်နေပေမယ့် တန်ယန် ခရီးကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှာ စိုးသည့်အတွက် အနားယူဖို့လိုသည်ကို စဉ်းစားခဲ့သည်။