အားလပ်ရက်

ကျောင်းပြန်တက်သည့်နေ့။

တန်ယန် အတန်းထဲရောက်တော့ လူတိုင်းက သူမကို ကြိုဆိုဖို့ လက်ခုပ်တီးကြသည်။ ဒါကြောင့် သူမ အတော်လေး ရှက်သွားပြီး လက်ပြပြီး "အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောနေမိသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ထိုင်ခုံရောက်တဲ့အခါ မီကိုက ချက်ချင်းပဲ သူမဆီကို ဖက်လိုက်သည်။ "ယန်ယန်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! ငါ့ရဲ့ရမှတ်က စမ်းသပ်အထက်တန်းကျောင်းကို ဝင်ခွင့်ရလောက်အောင် မြင့်နေတာ။ ချစ်တယ်၊ မွ~"

"အိုကေ၊ နင်ကြိုးစားရမယ်။ အနာဂတ်မှာ ဘေကျင်းမှာ တက္ကသိုလ်အတူတူ တက်ကြရအောင်!" တန်ယန်က မီကိုအတွက် အရမ်းပျော်နေတယ်။ အခုကစပြီး သူတို့ရဲ့ကံကြမ္မာက သူတို့ရဲ့ ယခင်ဘဝနဲ့ မတူတော့သည့်အတွက် ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က အစီရင်ခံစာကတ်ယူဖို့ ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ဖြစ်ပြီး အတန်းပိုင်ဆရာမ၏ နောက်ဆုံးမိန့်ခွန်းကို ပြောကြားဖို့ပါ။ မထွက်ခွာခင်မှာ တန်ယန်ကို အတန်းပိုင်ဆရာမက ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းသို့ ဖိတ်ကြားခဲ့ပြီး အဲဒီမှာ သူမရဲ့မိဘတွေလည်း တက်ရောက်ခဲ့ကြပါသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက တန်ယန်ကိုမြင်တော့ သူ့ရဲ့ အရေးအကြောင်းတွေက ပွင့်လန်းနေသည့် ဂန္ဓမာပန်းလို ပြန့်ကျဲသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "တန်ယန်၊ ဒီနှစ် အထက်တန်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲမှာ အမှတ်အများဆုံး ရတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ရုပ်မြင်သံကြားဌာနက သတင်းထောက်နှစ်ယောက်က မင်းကို အင်တာဗျူး လုပ်ချင်နေတယ်။ စိတ်အေးအေးထားပြီး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောသလို သဘောထားလိုက်ပါ။"

တန်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဒါဟာ လုပ်ငန်းစဉ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သူမ သိလိုက်သည်။ သူမရဲ့မိဘတွေကို အင်တာဗျူး ပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး သူမတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာနှင့် သတင်းထောက်က ကျောင်းသားတွေကို ဘယ်လိုသင်ယူမှု နည်းလမ်းတွေ မျှဝေနိုင်မလဲဆိုသည့် ပုံမှန်မေးခွန်းတွေကိုသာ မေးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီက ပညာသင်ဆုရပြီး အဖွဲ့လိုက်ဓာတ်ပုံ ရိုက်ပြီးသည့်နောက် တန်ယန်က သူမရဲ့ မိဘတွေနဲ့အတူ ကျောင်းကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါသည်။

အောင်စာရင်း ထုတ်ပြန်သည့်နေ့မှာ မြို့ရဲ့ထိပ်တန်း အထက်တန်းကျောင်းက တန်ယန်ကို အဲဒီမှာ ပညာသင်ဖို့ ဖုန်းဆက်ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပေမယ့် တန်ယန်က စမ်းသပ်အထက်တန်းကျောင်းကို တိုက်ရိုက်သွားဖို့ စီစဉ်ထားပြီးသားမို့ ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုခဲ့ပါသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ပညာသင်ဆုက အလွန်ရက်ရောလှပါသည်။ တန်ယန်ပြန်ရောက်တော့ စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ယွမ် ၅၀,၀၀၀ ရှိတာကို တွေ့လိုက်ရပါသည်။

ယွမ် ၅၀,၀၀၀ ဆိုတာ သူမအတွက် အခုအချိန်မှာ အများကြီးမဟုတ်ပေမယ့် သူမရဲ့ပညာရေးကနေ ရရှိခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး ပညာသင်ဆုပါ။ အမှတ်ရစရာ တစ်ခုပါပဲ။

ဒါကြောင့် တန်ယန်ဟာ ပညာသင်ဆုငွေကို အသုံးပြုပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံးကို စားသောက်ပွဲကြီး ကျွေးမွေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါသည်။ ပျော်ရွှင်မှုကို မျှဝေတာက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သိမ်းထားတာထက် ပိုကောင်းပါသည်။

"Host၊ ဒီလိုပွဲတော်မျိုး စားနိုင်တာကို အရမ်းအားကျတယ်။ စနစ်က အရမ်းမနာလို ဖြစ်နေတယ်~ *ငိုသံ*..."

"စနစ်လည်း စားလို့ရလား?" တန်ဘန်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မရဘူး... ဝါး..."

ကောင်းပြီ၊ သူမ ဘာမှမတတ်နိုင်ပါ။

ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ တန်ယွီရဲ့ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲ ရလဒ်တွေ ထွက်လာပါသည်။ သူသည် သူ့အတန်းတွင် ဆယ့်ခုနစ်နေရာနှင့် အဆင့်မှာ နှစ်ရာသုံးဆယ့်တစ်နေရာ ရရှိခဲ့သည်။ သူ၏ အတန်းအဆင့်သည် ဆယ့်တစ်နေရာ တိုးတက်လာပြီး သူ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ တစ်ရာ့သုံးနေရာ တိုးတက်လာခဲ့ပါသည်။

ရလဒ်တွေရပြီးတာနှင့် တန်ယွီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနှင့် တန်ယန်ဆီ ပြေးသွားသည်။ "အစ်မရေ၊ ငါစာမေးပွဲမှာ တိုးတက်လာပြီ၊ ဆုရမှာလား"

တန်ရဲ့အဖေက သူ့ကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။ "အစ်မဆီက ဆုရဖို့အတွက် စာမေးပွဲရမှတ်တွေ တက်လာခဲ့တာလား။ အစ်မအတွက် စာကျက်နေတာလား။"

"(⊙o⊙) ..." အဲဒီအချိန်မှာ တန်ယွီက သူ့ရဲ့သားအရင်း ဟုတ်မဟုတ် သံသယဝင်သွားသည်။

"ဘယ် sneakers ဖိနပ်ကိုကြိုက်လဲ။ ငါ့ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပေး။" တန်ယန်က သူ့မောင်လေးကို စာကျက်ဖို့ လှုံ့ဆော်ဖို့ ပစ္စည်းတွေကို အသုံးချသင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမ ပိုက်ဆံမကုန်ပါ။

တန်ယွီက ချက်ချင်းပင် သူ့ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး တန်ယန်ဆီ ဓာတ်ပုံပို့လိုက်သည်။

ပုံကိုရပြီးသည့်နောက် တန်ယန်က ဘေကျင်းက LK ဈေးဝယ်စင်တာမှာ သူမအရင်က ဝယ်ခဲ့သည့် အရောင်းဝန်ထမ်းဆီ ပို့လိုက်သည်။ အရောင်းဝန်ထမ်းက အကန့်အသတ်ထုတ်ပစ္စည်းမှာ ကုန်သွားပြီဖြစ်ပြီး ပြန်ရောက်ရန် လဝက်လောက် ကြာမည်ဟု ပြန်ဖြေတာကိုမြင်တော့ တန်ယန်က ငွေကို တိုက်ရိုက်လွှဲပေးပြီး ရောက်လာလျှင် စာတိုက်ကနေ ပို့ပေးဖို့ ပြောလိုက်သည်။

တန်ယွီရဲ့ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာနှင့် စာဆက်သင်ဖို့ သူ့အခန်းထဲကို ပြန်ပြေးသွားသည်။ စာကျက်တာက သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။ သူ၏ စာကြိုးစားမှုနှင့် နေ့စဉ်တိုးတက်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းကို မည်သူမှ မနှောင့်ယှက်နိုင်ပါ။

တန်ရဲ့ဖခင်ဟာ သူ့သား၏ အသုံးမကျသော အခြေအနေကို သည်းမခံနိုင်ပါ။ ဆေးရုံမှာမွေးတုန်းက သူတို့ကို လဲလှယ်မိခဲ့တာများလားဟု သူတွေးနေမိသည်။

*

ဒီနေ့ဟာ တန်မိသားစုတို့ ပြောင်းရွှေ့သည့်နေ့ပါ။ ဇူးယုန်းဗီလာတွင်ရှိသော ဗီလာနံပါတ် ၁၀ ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ပရိဘောဂနှင့် ဆက်စပ်ပစ္စည်းတွေအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ သော့နှင့် အိမ်ခြံမြေလက်မှတ်ကို တန်ယန် အိမ်ကိုဝယ်ယူပြီး သုံးရက်မြောက်နေ့မှာ ပို့ပေးခဲ့ပါသည်။ မှတ်ပုံတင်ပြီးနောက်မှာ မကြာသေးမီက ဝယ်ယူထားတဲ့ကားကို သူ့အိမ်တံခါးဝကို ပို့ပေးခဲ့ပါသည်။ ထို့အပြင် မစ္စတာတန်က သူ့ရဲ့ကားဟောင်းကို လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ဦးထံ ယွမ် ၁၀၀၀၀ နှင့် ရောင်းချခဲ့ပါသည်။ ထို့အပြင် မစ္စတာတန်က ရာထူးမှ နုတ်ထွက်စာတင်ခဲ့ပြီး သူ့အလုပ်ရှင်ကို တစ်လကြိုပြောခဲ့ပါသည်။ နောက်နှစ်ပတ်အတွင်း အလုပ်တွင် သူ့ရဲ့တာဝန်တွေကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မည်။

တန်ယန်က သူမရဲ့ အိမ်ဟောင်းကနေ အိမ်သုံးပစ္စည်းတချို့ကို အိမ်အသစ်သို့ မယူလာခဲ့ပါ။ အကြောင်းကတော့ အိမ်အသစ်က သစ်လွင်သောပုံစံ ရှိသင့်ပြီး အရာအားလုံးက အသစ်ဖြစ်သင့်သည်ဟု သူမခံစားရလို့ပါ။

တန်ရဲ့မိခင်ကလည်း သူတို့အခု အသုံးပြုနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေက အဆင့်မြင့်အိမ်အသစ်နဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ခံစားရတာကြောင့် သူမနဲ့အတူ ယူသွားဖို့အကြံကို ပြတ်ပြတ်သားသား စွန့်လွှတ်ခဲ့ပါသည်။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ အမျိုးသမီးတွေက အိမ်အသစ်တွင် အဆက်မပြတ် ဝယ်ယူခြင်းနှင့် အလှဆင်ခြင်းတွင် ယခင်ကလို ပစ္စည်းအားလုံးရဲ့ ဈေးနှုန်းကို စစ်ဆေးတာမျိုး မလုပ်ကြတော့ပါ။

တန်ယန်က ဒီကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး အရမ်းကျေနပ် အားရကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ပါသည်။

ဇူးယုန်းဗီလာရဲ့ အိမ်ခြံမြေမန်နေဂျာက တန်မိသားစု ဒီနေ့ပြောင်းရွှေ့မယ်ဆိုတာ သိသည့်အတွက် သူနှင့် လူတစ်စုက ကောင်းချီးပေးဖို့ ဝင်ပေါက်မှာ စောင့်နေခဲ့ကြပါသည်။ မစ္စတာနှင့် မစ္စတန်တို့က ပြုံးပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြားကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် အနီရောင်စာအိတ်တွေကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ စာအိတ်တစ်အိတ်မှာ ကံကောင်းခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသော ယွမ် ၁၆၆၆ ပါရှိပါသည်။

အိမ်ခြံမြေစီမံခန့်ခွဲမှု ဝန်ထမ်းတွေဟာ တစ်လလစာနှင့် ညီမျှသည့် အနီရောင်စာအိတ်ကို ရရှိလို့ အံ့အားသင့်ခဲ့ကြပါသည်။ သူတို့ဟာ တန်မိသားစုအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါစေဟု စိတ်ရင်းနှင့် ဆုတောင်းပေးခဲ့ကြပါသည်။

ဗီလာနံပါတ် ၁၀ ရဲ့ ဝင်ပေါက်မှာ "တန်မိသားစုဂေဟာ" ဟု ရေးထားသည့် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး မိသားစုဟာ အိမ်ထဲမဝင်ခင် မီးရှူးမီးပန်းတွေ ပစ်ဖောက်ခဲ့ကြပါသည်။ (ဒီအချိန်မှာ မီးရှူးမီးပန်းတွေ ပစ်ဖောက်တာကို တားမြစ်ထားခြင်း မရှိသေးပါဘူး။)

ပထမထပ်မှာ မိသားစုဧည့်သည်တွေအတွက် သီးသန့်ထားသည့် ဧည့်သည်အိပ်ခန်းတစ်ခန်း ရှိပါသည်။ ဒုတိယထပ်မှာ အိပ်ခန်းကြီးတစ်ခန်းနှင့် ဒုတိယအိပ်ခန်းနှစ်ခန်း ရှိပါသည်။ ဒုတိယအိပ်ခန်းနှစ်ခန်းကို အဒေါ်နှင့် တန်ယွဲဂျားနေထိုင်သည့် အခန်းတစ်ခန်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ထားပါသည်။ နောက်အိပ်ခန်းကြီး တစ်ခန်းကတော့ တန်ရဲ့မိဘတွေ နေထိုင်ဖို့နေရာပါ။

တတိယထပ်မှာ တန်ယန်အတွက် master အိပ်ခန်းတစ်ခန်း၊ တန်ယွီအတွက် အနည်းငယ်ပိုကြီးသော secondary အိပ်ခန်းနှင့် စာကြည့်ခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည့် နောက်ထပ် အိပ်ခန်းတစ်ခန်းရှိပါသည်။ ထိုအခန်းကို မောင်နှမတွေ အတူတူအသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

အိပ်ခန်းတိုင်းမှာ လသာဆောင်တစ်ခုစီ ပါရှိပြီး အရမ်းပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပါသည်။ တန်ယန်ရဲ့ အခန်းအပြင်ဘက်က လသာဆောင်ငယ်လေးတွင် သူမ အားလပ်ချိန်တွေမှာ စာဖတ်ရင်း ထိုင်ပြီးအပန်းဖြေနိုင်သော လွှဲကုလားထိုင်တစ်လုံး ပါရှိပါသည်။

အခန်းကြမ်းပြင်ကို ဖိနပ်မပါဘဲ လမ်းလျှောက်ရန်အတွက် အရမ်းနူးညံ့သည့်ကော်ဇော ခင်းထားပါသည်။ တန်ရဲ့အမေက သူမအတွက် အထူးဒီဇိုင်း ထုတ်ထားတာဖြစ်ပြီး ဖိနပ်မပါဘဲ လျှောက်သွားလျှင်တောင် အအေးမမိအောင်လို့ပါ။

သူမရဲ့အခန်းဟာ အဝတ်လဲခန်းကြီးတစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး အဲဒီအချိန်မှာ သုံးပုံတစ်ပုံပဲ ပြည့်နေပါသည်။ သူမရဲ့ အဝတ်လဲခန်း အလွတ်လေးကိုကြည့်ပြီး ရည်မှန်းချက်တွေ မြင့်တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်နေ့ကျရင် သူမ အဝတ်လဲခန်းကို အကုန်ဖြည့်ပစ်မှာပါ။

တန်ယန် အောက်ထပ်ဆင်းလာပြီး ခြံဝင်းဝင်ပေါက်မှာရှိသော ကားပါကင်မှာ သူ့အဖေ ကားရပ်ထားတာကို တွေ့လိုက်သည့်အခါ ရုတ်တရက် သူမထီပေါက်ခဲ့သည့် Lamborghini Aventador ကို သတိရသွားပြီး ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ တွေးမိသည်။

"တစ်ခုလောက် သိချင်လို့~"

"ဟုတ်ကဲ့၊ Host!"

"ကျွန်မရဲ့ Lamborghini Aventador ကို ယူလို့ရနေပြီ!" ကားပါကင်မရှိသေးလို့ အရမ်းကြီး ထင်ပေါ်နေမှာဆိုးလို့ စနစ်ထဲမှာ သိမ်းထားခဲ့တာ။ အခု နေရာအသစ်ကို ပြောင်းလာတော့ နောက်ဆုံးတော့ ထုတ်လို့ရပြီ!

တန်ယန်တစ်ယောက် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ H မြို့တော်မှာတုန်းက ချမ်းသာတဲ့ ကလေးတွေ ဇိမ်ခံကားတွေ မောင်းနေတာကို မကြာခဏမြင်ပြီး သူတို့ကို အမြဲအားကျနေခဲ့ရသည်။ အခုတော့ နောက်ဆုံးတော့! သူမမှာ ဇိမ်ခံကားတစ်စီး ရှိလာပြီ!

"Lamborghini Aventador တစ်စီး လာယူသွားပါပြီ။ မေးလ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပါ!"

စနစ်ရဲ့အသံက စကားပြောလို့ မပြီးခင်မှာပဲ တန်ယန်ရဲ့ဖုန်း မြည်လာသည်။

"ဟယ်လို~ မစ္စတန်ယန်လား။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

"ခင်ဗျားရဲ့ Lamborghini Aventador ကို ဇူးယုန်းဗီလာရဲ့ ဝင်ပေါက်ကို ပို့ပေးလိုက်ပါတယ်။ လက်မှတ်လာထိုးပေးဖို့ အဆင်ပြေနိုင်မလား။"

"အိုကေ၊ ခဏလေး၊ ချက်ချင်းလာခဲ့မယ်။"

တန်ယန်ဖုန်းချပြီး လူနေဧရိယာရဲ့ ဝင်ပေါက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးသွားသည်။

ဒီအချိန်မှာပဲ ဝန်ထမ်းတွေနှင့် ကားနောက်ကို လိုက်လာတဲ့ လမ်းသွားလမ်းလာတွေ အပါအဝင် လူအုပ်ကြီးဟာ ဝိုင်းအုံနေကြသည်။

ဝိုး! ဒီလောက်မိုက်တဲ့ စူပါကားကို ဘယ်သူက ဝယ်လိုက်တာလဲ!

"တီစ်တီစ်တီစ်! ဇူးယုန်းတောင်တန်းဗီလာမှာ နေထိုင်နိုင်တဲ့သူက လမ်ဘိုဂီနီကားမောင်းတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး!"

"ဒါက အရမ်းမိုက်တာပဲ! ဒီလို ဇိမ်ခံကားမျိုး ဘယ်တော့မှ မောင်းနိုင်မှာလဲ!"