ကျေးဇူးတင်ပွဲ အခမ်းအနား

အမျိုးသမီးငယ်က နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာထားနှင့် "အခုမှ စသင်မဲ့သူလား၊ အတွေ့အကြုံရှိလား။ အဲဒီစန္ဒယားကို ကျွန်မတို့ရဲ့သူဌေးက ပြသဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာဖြစ်ပြီး ရောင်းဖို့မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားစန္ဒယားတွေကို ကြည့်လို့ရပါတယ်!"

"ဒါပေမယ့် ကျွန်မ အဲဒီစန္ဒယားကို တကယ်ကြိုက်တယ်။ မိန်းကလေးတို့ သူဌေးကို ရောင်းပေးဖို့ မေးကြည့်လို့ရမလား။ ကျွန်မ ဘယ်လိုဈေးနဲ့မဆို ပေးဆောင်ဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့..... ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ မေးကြည့်ပါ့မယ်၊ ဒါပေမယ့် အဆင်ပြေမလားတော့ မပြောနိုင်ပါဘူး!"

"အိုကေ! မိန်းကလေး၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ အဆင်ပြေလား၊ မပြေဘူးလားဆိုတာကို မေးကြည့်ပေးနိုင်မလား။ မင်းရဲ့အကူအညီအတွက် တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

တစ်ဖက်လူက သူဌေးကို ခေါ်နေတုန်း တန်ယန်က ဆိုင်တစ်ဝိုက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ယန်ယန်၊ အဲဒီသူဌေးက မင်းကို မရောင်းရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ တခြားတစ်ခုကို ရွေးပါလား။" မီကိုက ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံပြုချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ငါက အဲဒီစန္ဒယားကို တကယ်ကြိုက်တာ။ ကျန်တာအားလုံးက ငါ့အတွက် ပုံမှန်တွေကြီးပဲ။ ရပါတယ် ပိုင်ရှင်က ရောင်းဖို့ငြင်းမလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်တာပေါ့၊ စိတ်မပူပါနဲ့!"

မိနစ်နှစ်ဆယ်အကြာမှာ။

အမျိုးသမီးငယ်က စိတ်ပူပန်သည့် အမူအရာနှင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့သူဌေးက ဒီစန္ဒယားကို တကယ်ရောင်းချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်မ တကယ်ဝယ်ချင်ရင် ရှစ်သန်းနဲ့ ရောင်းပေးမယ်လို့ သူပြောတယ်။ မဟုတ်ရင် တခြားစန္ဒယားတွေကို ကြည့်လို့ရပါတယ်။ ရွေးချယ်စရာ မော်ဒယ်တွေ အများကြီးရှိပါတယ်။"

"ဒီကတ်ကိုသုံးလိုက်!" တန်ယန်၏ မျက်လုံးတွေက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးသွားသည်။ သူမရဲ့ ခရက်ဒစ် ကန့်သတ်ချက်က အရမ်းလွယ်လွယ်နဲ့ ပြည့်သွားပြီ! ဒါ့အပြင် သူမ တောင့်တနေသည့် စန္ဒယားကိုလည်း ဝယ်ပြီးသွားပြီ!

သူမဟာ ကွန်ပျူတာ ၂၀၀ ဝယ်ဖို့ ၂ သန်းသုံးခဲ့ပြီး၊ အရင်က Orange မှာ ၉၁၀,၀၀၀ သုံးခဲ့လို့ သူမရဲ့ စုစုပေါင်း ကုန်ကျစရိတ်က ၁၀ သန်းရှိသွားပါပြီ။ စန္ဒယားဝယ်ဖို့ ၈ သန်းသုံးခဲ့ပြီး၊ ယခင်က နေ့စဉ်အကောင့်ဝင်ငွေ ၃ သန်း စုဆောင်းထားပြီး၊ ခရက်ဒစ် ကန့်သတ်ချက် ၂ သန်းလည်း ကျန်ပါသေးသည်။

မိန်းကလေးငယ်ဟာ သူမရဲ့ကတ်ကို ပွတ်ဆွဲလိုက်တဲ့အခါ လုံးဝကို ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။ ငွေပေးငွေယူ အောင်မြင်ပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ တန်ယန်က ဝယ်ယူမှုစာချုပ်၊ ပို့ဆောင်ရေးလိပ်စာကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားခဲ့ပါသည်။

တန်ယန်ဟာ စန္ဒယားဝယ်ပြီးတဲ့နောက် စိတ်ခံစားချက် ကောင်းနေခဲ့သည်။ သူမက မီကိုကို N မြို့တော်မှာ ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ ခေါ်သွားပြီး C အမှတ်တံဆိပ်က အိတ်တွေ၊ အဝတ်အစားတွေနှင့် ဆက်စပ်ပစ္စည်းတွေ၊ ရေမွှေးတွေ၊ အလှကုန်တွေ၊ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှုပစ္စည်းတွေ၊ D အမှတ်တံဆိပ်က အိတ်တွေနှင့် ဖိနပ်တွေ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ သူမ၏ နောက်ဆုံး ယွမ် ၂ သန်းကို သုံးပြီးမှ N မြို့တော်မှ ထွက်သွားခဲ့ပါသည်။

ပစ္စည်းတွေကို ကိုယ်တိုင် မယူပါဘူး။ အိမ်ကို ပို့ဆောင်ရေးဝန်ဆောင်မှုနှင့် တိုက်ရိုက်ပို့ပေးမှာပါ။

နှစ်ယောက်သား N မြို့တော်မှ ပြန်လာပြီး S မြို့တော်ရှိ ဆီယွေတာဝါကို တန်းသွားကြသည်။ တန်ယန်ရဲ့ ဆရာ/ဆရာမ ဂုဏ်ပြုပွဲက အဲဒီမှာ ကျင်းပနေသည်။ အဲဒီအချိန်မှာ တန်ယန်ရဲ့ မိဘတွေက သောက်စရာတွေနှင့် ထိုင်ခုံတွေ စီစဉ်ပေးရမယ့် အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေနဲ့ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

တန်ယန် ရောက်ရောက်ချင်း သူ့အမေက သူ့ကို ပြဿနာထဲ ဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"အမေ၊ ဒီလိုကိစ္စတွေကို ပညာရှင်တွေကိုပဲ ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ သမီးတို့ ငွေပေးချေပြီးပြီ၊ ဟိုတယ်က အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပေးတာကိုပဲ ထိုင်စောင့်နေတာက ပိုကောင်းမယ် မဟုတ်ဘူးလား" တန်ယန်က အကူအညီမဲ့စွာ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ ဟင်းလျာတွေကို ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်ပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ မီနူးကို ထပ်အတည်ပြုရမှာလဲ။

"ကလေးရယ်၊ ဟိုတယ်က အရမ်းအလုပ်များနေတာ၊ ဘယ်သူက မီနူးကိုကြည့်ပေးဖို့ အချိန်ရှိမှာလဲ။ ကြည့်လိုက်အုံး၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို မပြောစမ်းနဲ့၊ မကြာခင် အားလုံး ရောက်လာတော့မယ်၊ မြန်မြန်လုပ်!"

အိုကေ၊ အမေက ဘော့စ်ပဲ၊ တန်ယန် မီနူးကိုစစ်ဆေးပြီး ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေပါပြီ။

"အမေ၊ သမီးမှာထားတဲ့ဖုန်း ရောက်လာပြီလား" တန်ယန်က သူ့အမေကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုမှာ" တန်ယန်ရဲ့ အမေက သောက်စရာဘူးတွေ ရှိတဲ့ထောင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "မပျောက်စေနဲ့ သတိထား။ အားလုံးစားပြီးလို့ ထွက်သွားခါနီးမှ တံခါးဝမှာ သွားယူလို့ရတယ်။"

တန်ယန်က ဒါကို အကြံကောင်းတစ်ခုဟု ထင်သည်။ အခု ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာထားရင် ဘယ်သူမှ ကောင်းကောင်းစားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အမေပြောတာ အကြံကောင်းပဲ။

"အမေ၊ ဦးလေးနဲ့ တခြားသူတွေ ရောက်နေပြီ!"

ဒါကို မြင်တော့ တန်ယန်ရဲ့အမေက သူတို့ကို ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်ပြီး တန်ယန်ရဲ့အဖေ၊ တန်ယန်နဲ့ သူ့အစ်ကိုကိုပါ ခေါ်လာလိုက်သည်။

"ယန်ယန်၊ အထက်တန်း ကျောင်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ မင်းရဲ့ထူးချွန်တဲ့ ရလဒ်တွေအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ကောင်းမွန်တဲ့အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ပြီး ငါတို့မိသားစုကို ဂုဏ်ယူစေဖို့ ရှင်းဟွာတက္ကသိုလ် ဒါမှမဟုတ် ပီကင်းတက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ကြိုးစားပါ!" တန်ယန်ရဲ့ဦးလေး ယန်ဝမ်ဘိုဟာ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး ကုမ္ပဏီငယ်လေးတစ်ခု၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့စီးပွားရေးဟာ မကြာသေးမီနှစ်တွေအတွင်း အတော်လေးကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်နေခဲ့ပါသည်။

ဒါပေမယ့် ကုမ္ပဏီဟာ လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှု ပြဿနာတွေကြောင့် ဒေဝါလီခံခဲ့ရပါသည်။ အဲဒါက သုံးနှစ်လောက်ကြာပြီဖြစ်သည်။

ကျွန်မရဲ့ဝမ်းကွဲတစ်ယောက်က တတိယတန်း တက္ကသိုလ်ကိုပဲ တက်ခွင့်ရခဲ့ပြီး နှစ်စဉ် ကျောင်းလခကလည်း အတော်လေး မြင့်ပါသည်။ သူအဲဒီမှာရှိနေတုန်း ရည်းစားတောင် ထားခဲ့သေးသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့မိသားစု ဒေဝါလီ ခံသွားသည့်အတွက် သူ့ရည်းစားက ချက်ချင်းလမ်းခွဲပြီး ဒုတိယမျိုးဆက် ချမ်းသာသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သူအရမ်းစိတ်ထိခိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်စုစည်းပြီး တက္ကသိုလ်ပြီးအောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် တတိယတန်း တက္ကသိုလ်ကပဲ ဘွဲ့ရထားတာကြောင့် ဘွဲ့နှင့်မဟာဘွဲ့တွေ နေရာတိုင်းမှာရှိသော အနာဂတ် လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ အလုပ်ကောင်းကောင်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပါ။ သူမ ပြန်လည် မွေးဖွားလာချိန်အထိ သူ့ဦးလေးရဲ့မိသားစုက အိမ်ငှားနေခဲ့ရသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီဘဝမှာ သူမ၏ ထူးခြားသည့် စွမ်းရည်တွေနဲ့ သူ့ဦးလေးရဲ့ မိသားစုဟာ အရင်ဘဝကလို အခက်အခဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမမှာ ငွေကြေးတောင့်တင်းမှု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"Host၊ ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ သတိပေးချင်တာက မင်းရဲ့သုံးစွဲငွေ ခရက်ဒစ်တွေကို တခြားသူတွေကို ပေးကမ်းဖို့ မသုံးရဘူး~"

"ငါ ပေးကမ်းမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ကုမ္ပဏီကို ဝယ်လို့မရဘူးလား။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလို့ မရဘူးလား။"

"အာာာ... မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးပဲ။" အိုကေ၊ မင်းအနိုင်ရပြီ။

ဟင်းးးးး၊ ပန်းချီကားချပ် တစ်ချပ်သာ ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် တန်ယန်ဟာ ဒီအချိန်မှာ မာနကြီးသည့် ကြောင်တစ်ကောင်လို အမြီးကို ပျင်းရိစွာ ခါယမ်းနေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဦးလေးနဲ့အဒေါ်! မတွေ့တာကြာပြီနော် အစ်ကိုယီအန်!" တန်ယန်က ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ယန်ယန်က အရမ်းတော်တာပဲ! ငါတို့မိသားစုက ထိပ်တန်းကျောင်းသား တစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့တာ! ယွီယွီ သူ့ပုံစံကို အတုယူသင့်တယ်~" အဒေါ်ဂျူးမန်က စိတ်ထားကောင်းတဲ့ အကဆရာမ တစ်ယောက်ပါ။ တန်ယန်ငယ်ငယ်ကတည်းက အဒေါ်နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရတာကို အမြဲနှစ်သက်သည်။

အဒေါ်ကလည်း မိန်းကလေးငယ်လေးတွေကို ချစ်တတ်ပြီး သားတစ်ယောက်ပဲရှိတာကို မကြာခဏ ညည်းညူလေ့ရှိသည်၊ အဲဒါက နောင်တရစရာပဲ။ အရင်တုန်းက တန်ယန်က အားလပ်ရက်တွေမှာ ဦးလေးအိမ်မှာနေပြီး အဒေါ်က ကျောင်းသားတွေကို သင်ပေးတဲ့အခါ တန်ယန်ကို ခေါ်သွားလေ့ရှိသည်။ ဒါကြောင့် တန်ယန်မှာလည်း အကအတွေ့အကြုံ ရှိသည်။

နောက်ပိုင်းမှာ စွန့်ပစ်ခဲ့ရပေမယ့် အခုတော့ ပြန်ယူလို့ရပါပြီ။

"ညီမလေးယန်ယန်၊ မင်းက ကိုယ့်အစ်ကိုကို ဘယ်တော့မှ အလွတ်မပေးဘူးနော်!" ယီအန်က ပြီးခဲ့တဲ့ရက် အနည်းငယ်က ပြိုကွဲတော့မလို ဖြစ်နေသည်။ သူ့ဝမ်းကွဲက အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲမှာ အမှတ်အများဆုံး ရတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရသည့် အချိန်ကစပြီး သူ့အဖေက သူ့ကို အဆက်မပြတ် နှောင့်ယှက်နေပြီး ဘာပဲလုပ်လုပ် အမြင်မကြည် ဖြစ်နေသည်။

အိမ်မှာ နောက်ကျမှနိုးရင် ဆူငေါက်ခံရတယ်၊ သူ့အဖေက စာမကျက်တာကိုမြင်ရင် အဆူခံရသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူ့အတန်းဖော်တွေနဲ့ ဗီဒီယိုဂိမ်းကစားရမှာကို သူအရမ်း ကြောက်နေရသည်။

"အစ်ကိုယီအန်၊ တန်ယွီဒီစာမေးပွဲမှာ တိုးတက်လာပြီ၊ အစ်ကိုရောဘယ်လိုလဲ။" တန်ယန်က မီးကို လောင်စာထည့်ရာမှာ အထူးကျွမ်းကျင်ပါသည်။ သူမပြောပြီးတာနှင့် သူ့ဦးလေးက ယန်ယီအန်ကို လူသတ်တော့မည့် မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါမှားတာ၊ လုံလောက်အောင် မကြိုးစားခဲ့ဘူး၊ ငါသေချာပေါက် ပြောင်းလဲတော့မယ်!" ယန်ယီအန်က ချက်ချင်းပဲ အရှုံးပေးကြောင်း ဝန်ခံပြီး တန်ယန်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ညီမယန်၊ ငါ့ကို သွားခွင့်ပေးအုံး"

တန်ယန်က သူ့ကို "ဒီတစ်ခါတော့ ညီမ အစ်ကို့ကို လွှတ်ပေးမယ်" လို့ ပြောပြီး သူ့ဦးလေးနဲ့အဒေါ်ကို အထဲဝင်ခိုင်းပြီး "ဦးလေး၊ အဒေါ်၊ အထဲဝင်ထိုင်ရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဓိကစားပွဲမှာ လူ ၁၅ ယောက်ထိုင်နိုင်ပြီး တန်ယန်ရဲ့မိဘတွေ၊ အကြီးအကဲတွေ၊ ဆရာတွေနဲ့အတူ ထိုင်ကြသည်။ ငယ်ရွယ်တဲ့ မျိုးဆက်က သင့်တော်သည့် အစားအစာစားဖို့ တခြားစားပွဲတွေမှာ ထိုင်ကြသည်။

ယန်ယီအန်က ဒီအစီအစဉ်နှင့် အရမ်းကျေနပ်နေသည်။ အစာမကြေ ဖြစ်စေနိုင်လို့ သူ့အဖေရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်နေရတာမျိုး သူမလိုချင်ပါ။

တန်ယန်သည် သူမဦးလေး၏ မိသားစုကို နေရာချထားပေးချိန်တွင် သူမ၏မိခင်သည် သူမအဒေါ်၏ မိသားစုနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပုံမှန်ချီးကျူးစကားများ ပြောပြီးနောက် ထိုင်ခုံများတွင် နေရာယူကြပြီး တန်ယန်နှင့် သူမ၏ဝမ်းကွဲ လီရှူးယောင်းတို့သည် ယန်ယီအန်းဘေးတွင် ထိုင်ကာ ထမင်းစားချိန်ကို စောင့်နေကြသည်။

သို့သော် လီရှူးယောင်းသည် ယနေ့တွင် စိတ်ခံစားချက် မကောင်းပုံရပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အနည်းငယ်ဖြင့် ရှိနေသည်။ တန်ယန်သည် ဘာဖြစ်နေသည်ကိုသိရန် နောက်မှ သူမနှင့် ကောင်းကောင်းစကားပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အတန်းဖော်အများစု ရောက်ရှိပြီးနောက် တန်ယန်သည် သူမ၏ထိုင်ခုံသို့ ပြန်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏မိဘများသည် ရက်အတော်ကြာ ကြိုတင်ရေးသားပြီး မှတ်မိထားသည့် မိန့်ခွန်းများကို ပြောကြားရန် တက်လာကြသည်။