ဇိမ်ခံ အမှတ်တရ ပစ္စည်းများ

တန်ယန်၏မိဘတွေ မိန့်ခွန်းပြောပြီးသည့်နောက် ဟိုတယ်က ပန်းကန်တွေချပေးပြီး ပွဲတော်ကို တရားဝင် စတင်ခဲ့ပါသည်။ တန်ယန်ကို သူမရဲ့မိဘတွေက ဦးဆောင်ပြီး အကြီးအကဲတွေနှင့် ဆရာ၊ ဆရာမတွေကို ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးခဲ့ပါသည်။

သူမရဲ့အဒေါ်နဲ့ဦးလေး နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ပညာရေးစနစ်မှာ အလုပ်လုပ်ကြတာကြောင့် သူမရဲ့ဆရာ၊ ဆရာမတွေနှင့် အထူးပျော်စရာကောင်းတဲ့ စကားဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ သူတို့ဟာ တန်ယန်ရဲ့ သူငယ်တန်းကနေ ဒီနေ့အထိ အရာအားလုံးကို ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ နှစ်ဖက်စလုံးက တခြားသူတွေနှင့် နှိုင်းယှဉ်မယ့်အစား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဂုဏ်ယူခဲ့ကြပါသည်။ မဟုတ်လျှင် ပွဲတော်က ဆူဆူညံညံ ဖြစ်သွားမှာပါ။

တန်ယန်က မီကိုရဲ့မိဘတွေကို ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးတဲ့အခါ မီကိုရဲ့အမေ ဇောင်ပေကို အားလပ်ရက်တွေမှာ စန္ဒရားတီး သင်ချင်တာကြောင့် ကျောင်းသားတွေကို သင်ကြားပေးနေသေးလားဟု တိတ်တိတ်လေး မေးခဲ့ပါသည်။ မီကိုရဲ့အမေက ချက်ချင်းသဘောတူပြီး သူမအဆင်သင့်ဖြစ်လျှင် မနက်တိုင်း အတန်းကိုလာဖို့ ပြောခဲ့ပါသည်။

မီကိုရဲ့အမေ ဇောင်ပေက စန္ဒရားဆရာမ တစ်ယောက်ပါ။ မီကို အလယ်တန်း မတက်ခင်မှာ ကျောင်းသားအနည်းငယ်ကို သင်ကြားပေးခဲ့ပါသည်။ မီကို အလယ်တန်းကျောင်း ပြီးသွားတဲ့အခါ သူမရဲ့ အလုပ်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ အိမ်မှာပဲနေပြီး သူမရဲ့ခင်ပွန်းနှင့် ကလေးတွေကို ပြုစု စောင့်ရှောက်ခဲ့ပါသည်။

မီကိုရဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ရလဒ်တွေက အရမ်းကောင်းတာကြောင့် သူ့မိသားစုက တန်ယန်ကို အထူး ကျေးဇူးတင်ခဲ့ကြပါသည်။ ကလေးတွေကို ဘယ်လိုအားပေးမှုမျိုး ပေးရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေကြပေမယ့် တန်ယန်က စန္ဒရားကို အရင်သင်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာကြောင့် အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် မီကိုရဲ့အဖေနဲ့ ဆွေးနွေးပြီး စန္ဒရားတစ်လုံး လက်ဆောင်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပါသည်။

မီကိုရဲ့အမေက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လက်ဆောင်ပေးဖို့ စဉ်းစားနေတယ်ဆိုတာ တန်ယန် မသိခဲ့ပါဘူး။ သိခဲ့လျှင် ငြင်းမှာသေချာပါသည်။ မီမိသားစုသို့ ပြောင်းရွှေ့သည့်အခါ ဇူးယုန်းဗီလာကို ရွေးချယ်ဖို့ ဆွဲဆောင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို သူမ ရှာဖွေနေခဲ့တာပါ။ အခု အဲဒီမှာ အိမ်ဝယ်တာက ဒီနှစ်ပြီးရင် အဲဒီဈေးနှင့်ဝယ်ဖို့ မလွယ်ကူပါဘူး။

ဒီနှစ်ကုန်မှာ နန်ရှန်ရှုခင်းသာဒေသကို 5A အဆင့် ရှုခင်းသာဒေသအဖြစ် တရားဝင် သတ်မှတ်ပြီးတာနဲ့ ဇူးယုန်းတောင်ဗီလာက အိမ်တွေရဲ့ဈေးနှုန်းက နှစ်ဆမဟုတ်ဘဲ သုံးဆအထိ မြင့်တက်လာမှာပါ။

ဒါပေမယ့် သူမ၏အရင်ဘဝက ဒီအချိန်လောက်မှာ မီကိုရဲ့မိသားစု နေထိုင်ခဲ့တဲ့နေရာကို ဖြိုဖျက်ဖို့ စီစဉ်ထားပါသည်။ သူတို့ဟာ S မြို့တော်မှာ ဖွင့်လှစ်ထားတဲ့ အိမ်ခြံမြေအသစ်မှာ မြို့တွင်းအိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြပြီး လက်ရှိ ဇူးယုန်းတောင်ဗီလာထက် တစ်စတုရန်းမီတာကို ယွမ် ၂၀၀၀ ပိုသက်သာပါသည်။

နောက်ပိုင်းမှာ သူမရဲ့ မိဘတွေက ဇူးယုန်းဗီလာကိုဝယ်ဖို့ ငွေချေးမထားမိလို့ နောင်တရလွန်းသည်ကို သူ့ကို ညည်းညူခဲ့ဖူးသည်။ မဟုတ်လျှင် သူမရဲ့မိသားစုဟာ အိမ်တစ်လုံးတည်းနှင့် သန်းကြွယ်သူဌေးတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။

ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားရင်း တန်ယန်ဟာ အလျင်စလို မလုပ်တော့ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမရဲ့မိသားစုက မကြာခင်မှာ အိမ်တွေကို ကြည့်ရှုတော့မှာဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန်ကစပြီး မီကိုရဲ့အိမ်ကို စန္ဒယားတီးသင်ဖို့ သွားမှာပါ။ ဇူးယုန်းဗီလာကိုဝယ်ဖို့ သူမရဲ့မိသားစုကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး သူမမှာ သေချာပေါက် ရပါလိမ့်မည်။

ဆရာ/ဆရာမများအား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားသည့် ပွဲတော်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် သာယာသော လေထုထဲတွင် ပြီးဆုံးတော့မည့် အချိန်တွင် မစ္စတာတန်က စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး "ဧည့်သည်တော်များ၊ ယနေ့ ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းကြပါစို့။ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုတွင် အားနည်းချက် တစ်စုံတစ်ရာရှိပါက ခွင့်လွှတ်ပေးပါ!" ဟု ပြောကြားခဲ့ပါသည်။

ကျွန်တော်တို့သမီးက လူတိုင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း အထိမ်းအမှတ် လက်ဆောင်လေးတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ မပြန်ခင် ထွက်ခွာရာ နေရာတွင် လာယူနိုင်ပါတယ်။ လက်လွတ်မခံပါနဲ့။

သူမ၏ဖခင်က မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြသောအခါ တန်ယန် အံ့အားသင့်သွားပါသည်။ ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် သူမ၏ဖခင်လား။

"Host၊ မှန်ပါတယ်။ ဟဲဟဲ~ မင်းရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာမှုက မင်းပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို ပြောင်းလဲစေခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒါတွေအားလုံးက ကောင်းတဲ့အရာတွေပါ!"

Host ၏ ဖခင်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် အိမ်တွင်းဒီဇိုင်း ကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်နေပြီး Host ၏ မိခင်နှင့် အဒေါ်သည်လည်း ကျွမ်းကျင်မှုအချို့ကို သင်ယူရန် စီစဉ်နေကြသည်...

ဒါဆို Host ဝမ်းသာသင့်တာပေါ့! ဟမ်!

လူတိုင်း ပိုကောင်းအောင် ဘယ်လိုပြောင်းလဲနေလဲ ဆိုတာကို နားထောင်ရင်း တန်ယန်သည် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခု ခဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "မင်းရှိတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ"

"ဟုတ်တယ်! ဒီစနစ်က အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်!" မာနထောင်လွှားနေသည့် စနစ်ဟာ မေးစေ့ကို မော့ထားပုံရပါသည်။ ကံမကောင်းစွာပဲ စနစ်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံစံမရှိပါ။

ပွဲပြီးဆုံးသွားသောအခါ တန်ယန်နဲ့ သူမရဲ့မိသားစုဟာ ဧည့်သည်တွေကို နှုတ်ဆက်ဖို့ တံခါးဝမှာ ရပ်နေကြပါသည်။ ဆရာ၊ ဆရာမတိုင်း iPhone 4၊ iPad Pro 2 နဲ့ MacBook Air Pro တစ်လုံးစီကို လက်ဆောင်အဖြစ် ရရှိပြီး ကျောင်းသားတိုင်း iPhone 4 နဲ့ iPad Pro 2 တစ်လုံးစီ ရရှိခဲ့ကြပါသည်။

လက်ဆောင်အိတ် ရရှိသူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပါသည်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူတို့အားလုံးမှာ တစ်ခုတည်းသောအတွေး ရှိကြပါသည်။ တန်ယန်ရဲ့ မိသားစုက အရမ်းချမ်းသာလိုက်တာ။

MacBook ၂၀ လုံးမှာ ၁၂ လုံးကျန်ပါသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးနှစ်ယောက်နှင့် ကျောင်းသားဌာနမှူးတို့ မရှိပေမယ့် တန်ယန်က သူမရဲ့ ကျောင်းအုပ်ဆရာမကို လက်ဆောင်တွေ ယူခိုင်းခဲ့ပြီး ကျောင်းအတွက် ကွန်ပျူတာ ၂၀၀ လဲပေးမည့် ကိစ္စကိုလည်း ပြောခဲ့ပါသည်။ ကျောင်းအုပ်ဆရာမ ထွက်သွားချိန်တွင် သူမကိုကြည့်ရတာ လေထဲမှာ ပျံဝဲနေသလိုပင်။

ဆယ်နှစ်ကျော် သင်ကြားရေးမှာ ဆရာ၊ ဆရာမတွေကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားတဲ့ပွဲမျိုး သူတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါဘူး။ အံ့သြစရာ ကောင်းပါသည်။

တန်ယန်အဒေါ်ရဲ့ မိသားစုနဲ့ ဦးလေးရဲ့ မိသားစုက သူမရဲ့အိမ်အသစ်ကို အတူတူသွားလည်ဖို့ စီစဉ်ထားပြီး ကျန်နေခဲ့ပါသည်။ တန်ယန်က သူ့ဝမ်းကွဲနှင့် စကားပြောချင်လို့ သူ့ကို သူ့အမေရဲ့ကားထဲ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

အဒေါ်က ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှာထိုင်ပြီး ညီအစ်မသုံးယောက်က နောက်ခန်းမှာ ထိုင်ကြသည်။

လီရှူယောင်းသည် သူမအဒေါ်၏ကားကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း တစ်ကိုယ်တည်း သီးသန့်နေတဲ့သူ ဖြစ်သည့်အတွက် မမေးခဲ့ပါ။

ရှီယွဲ့မျှော်စင်သည် ဇူးယုန်းဗီလာမှ မိနစ် ၂၀ သာ မောင်းနှင်ရသော နေရာတွင်ရှိသည်။ တန်ယန်နှင့် သူမ၏အဖွဲ့သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းနှင်ခဲ့ပြီး တန်ယန်၏ဖခင်နှင့် ၎င်းတို့၏အဖွဲ့သည် ရပ်ကွက်ဝင်ပေါက်တွင် ၎င်းတို့၏ လိုင်စင်နံပါတ်များကို မှတ်ပုံတင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် အားလုံး ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်နေကြသည်။ အချိန်အတော် ကြာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ အမျိုးသားများစွာသည် တန်ယန်၏ ကားသစ်ကြီးအား ကားဂိုဒေါင်ထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ၎င်းကို ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဒေါ်သည် တန်ယွဲဂျားအား ရေချိုးပြီး အိပ်စက်ရန် သူမ၏အခန်းသို့ ပထမဆုံး ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ မိန်းကလေးငယ်သည် ကားထဲတွင် အိပ်ငိုက်နေပြီဖြစ်သည်။ တန်ယွီသည် ယန်ယိအန်းအား သူ၏အခန်းတစ်ဝိုက်တွင် ပြသခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် သူ၏ အကန့်အသတ်ထုတ် ဖိနပ်များကို ပြသရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် တန်ယန်သည် လီရှူးယောင်းအား သူမ၏အခန်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

အခန်းတံခါးကို ပိတ်ပြီးနောက် တန်ယန်သည် အခန်းအတွင်းရှိ ရေခဲသေတ္တာငယ်မှ ဆိုဒါဘူးနှစ်ဘူးကို ယူကာ အနားယူရန် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ညီမရှုယောင်း၊ ညီအစ်မတွေကြားမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြရအောင်။ ဒီည စိတ်ခံစားချက် မကောင်းပုံရတယ်။ တစ်ခုခုဖြစ်နေလို့လား။"

လီရှုယောင်းဟာ အသက် ၁၇ နှစ်ရှိပြီး အားလပ်ရက်ပြီးရင် အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ နောက်ဆုံးနှစ် ဖြစ်တော့မှာပါ။ သူမရဲ့ မိဘတွေက ဆရာကောလိပ်ကိုတက်ပြီး တည်ငြိမ်သည့် အလုပ်တစ်ခုရဖို့ အရပ်ဘက် ဝန်ထမ်းစာမေးပွဲ ဖြေနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားကြသည်။ ဒါပေမယ့် သူမက အစကနေ အဆုံးကို မြင်နိုင်တဲ့ ဘဝမျိုးကို မလိုချင်ပါ။

သူမဟာ ပုံဆွဲတာကို အမြဲနှစ်သက်ပြီး ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းကို အရမ်းစိတ်ဝင်စားပါသည်။ အလယ်တန်း ပထမနှစ်ကတည်းက ရုပ်ပြစာအုပ်တွေ ဆွဲတာကို နှစ်သက်ခဲ့ပြီး သူမဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေအတွက် လှပတဲ့ပုံစံအမျိုးမျိုးကို ဒီဇိုင်းဆွဲဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပါသည်။

ဒါပေမယ့် အထက်တန်းကျောင်းကို ရောက်တဲ့အခါ ပညာရေးဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေများပြီး မိဘတွေ၏ ဖိအားများတဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ သူမဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ တက္ကသိုလ်တစ်ခု ဝင်နိုင်ဖို့ ပုံဆွဲဝါသနာကို ခဏတာ စွန့်လွှတ်ပြီး စာကျက်တာကို အာရုံစိုက်ခဲ့ရပါသည်။

သူမဟာ အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ နောက်ဆုံးနှစ်ကို ရောက်တော့မှာဖြစ်ပြီး အနုပညာ ကျောင်းသားအားလုံးဟာ လာမည့် အနုပညာကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ လိုအပ်ပါသည်။ သူမ လျှောက်ထားချင်တဲ့ ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်း ဘာသာရပ်အတွက်လည်း အနုပညာစာမေးပွဲ ဖြေဆိုဖို့ လိုအပ်ပါသည်။ သို့သော် သူမ၏မိဘများက ၎င်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ကြပြီး ထိုအရာသည် သူမအား များစွာ စိတ်ဆင်းရဲစေသည်။

"တကယ်တော့၊ ငါဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘူး..." သူမ၏ဒုက္ခများကို မျှဝေပြီးနောက် လီရှူးယောင်းသည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူငယ်ချင်း အနည်းငယ်သာရှိသော အထီးကျန်ဆန်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ယခင်က ရုပ်ပြစာအုပ်များ ဆွဲခြင်းဖြင့် သူမ၏ စိတ်ဆိုးမှုများကို သက်သာစေနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုအပန်းဖြေနည်း တစ်ခုပင် မရှိတော့ပါ။

"ညီမရှုယောင်း နှစ်သက်တဲ့ အလုပ်အကိုင်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ဖို့ကို ငါအပြည့်အဝ ထောက်ခံတယ်။ အဒေါ်နှင့် အခြားသူတွေက အန္တရာယ်တွေနဲ့ မကြုံစေချင်လို့ အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်နေကြတာလို့ ငါထင်တယ်”

သူတို့ရဲ့အမြင်မှာ မင်းက အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ မင်းကို နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်လို ဂရုတစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး မျိုးစေ့အဆင့်ကနေ ရေလောင်း၊ မြေဩဇာကျွေး၊ ပိုးမွှားတွေဖမ်း၊ ပေါင်းပင်တွေရှင်း၊ နောက်ဆုံးမှာ နှင်းဆီပန်းပေါက်၊ ကြီးထွားပြီး ပန်းဖူးတွေ ဖြစ်လာပြီးနောက်မှာ တိုင်ဖွန်းမုန်တိုင်းနဲ့ မိုးသည်းကြီးမိုးကြီး ရွာသွန်းတာကို ရုတ်တရက် ကြုံတွေ့ရမယ်ဆိုပြီး မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်ပါ။

နှင်းဆီပန်းရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အကိုင်းအခက်တွေ၊ အရွက်တွေနဲ့ အဖူးတွေဟာ မုန်တိုင်းရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား။ ကံကောင်းရင် မုန်တိုင်းကြောင့်ပဲ ထိခိုက်မှုတွေ ခံရနိုင်ပေမယ့် အမြစ်တွေကတော့ မပျက်မစီးဘဲ မကြာခင်မှာပဲ အဖူးအသစ်တွေ ပေါက်လာပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမယ့် မင်းကံမကောင်းရင် မုန်တိုင်းကြောင့် အမြစ်ပြတ်သွားပြီး မူလအခြေအနေကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မရောက်နိုင်ဘူး ဆိုရင်ကော။