စတားလိုက် အဆောက်အဦး

"ဒါဆိုရင် မိုးလေဝသ ခန့်မှန်းချက်ကို အာရုံစိုက်ပြီး မုန်တိုင်းမလာခင် ပန်းအိုးတွေကို အိမ်ထဲမှာ ရွှေ့ထားလိုက်ပါ။"

"ဟုတ်တယ်၊ အဒေါ်နဲ့ဦးလေး အခုလုပ်နေတာက ပန်းအိုးတွေကို အိမ်ထဲကြိုတင် ရွှေ့ထားဖို့ပဲ မဟုတ်လား။"

တန်ယန်က လီရှုယောင်းကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်နှင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ယန်ယန်၊ မင်းငါ့ကို နူးညံ့တဲ့နှင်းဆီပန်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရဲလား။ ငါက အဲဒီလောက် ပျော့ညံ့လို့လား။" လီရှုယောင်း ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ပြီး လက်ပိုက်ကာ သူ့ဝမ်းကွဲကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"ငါက ဥပမာပြောပြတာပါ" တန်ယန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်လိုက်သည်။

ညီအစ်မနှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ဆိုဒါတွေကို ရယ်မောပြီး နောက်ပြောင်ရင်း သောက်လိုက်ကြသည်။ လီရှုယောင်း စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရသည်။ "မိဘတွေက ငါ့အပေါ် ဂရုစိုက်တာကို နားလည်နိုင်ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒီလောကကြီးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရဦးမှာပဲ။"

နောက်ပိုင်းမှာတော့ တန်ယန်ဟာ လီရှုယောင်းရဲ့ အဒေါ်၊ ဦးလေးတို့နှင့် ဘယ်လိုဆက်သွယ်ခဲ့လဲဆိုတာ မသိခဲ့ပေမယ့် သူမရဲ့အဒေါ်နဲ့ ဦးလေးက သူမကို အနုပညာစာမေးပွဲမှာ ပါဝင်ဖြေဆိုခွင့်ပြုဖို့ သဘောတူခဲ့ပါသည်။ သူမ မအောင်မြင်ရင် ပြန်လာပြီး ဆရာရဲ့ ကောလိပ်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုနိုင်ပါသည်။

တစ်နေ့မှာ လီရှုယောင်းဟာ နိုင်ငံတကာဇာတ်ခုံမှာ ရပ်တည်ပြီး ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းမှာ အမြင့်ဆုံးဆု ရရှိတဲ့အခါ သူမက "ကျွန်မအစ်မကို အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သူမမရှိရင် ဒီနေ့ ကျွန်မဒီမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ ပြောပါသည်။

နောက်တစ်နေ့မှာ တန်မိသားစုက လူတိုင်း အိပ်ချိန်လွန်သွားကြပါသည်။

တန်ယန် စားသောက်ဆိုင်ကို ရောက်တဲ့အခါ အိမ်အကူ အဒေါ်ချန်းက နေ့လည်စာ ပြင်ဆင်ပြီးသွားပါပြီ။ သူမရဲ့အမေက သူမရဲ့ အဖေ ဒီလောက်များများ မသောက်သင့်ဘူးလို့ ညည်းညူနေပါသည်။

မင်္ဂလာပါ မေမေနဲ့ ဖေဖေ!

"သမီးရေ၊ ရောက်လာပြီလား! နောက်မှ ကုမ္ပဏီတည်နေရာတွေကို သွားကြည့်ဖို့ ဖေဖေနဲ့သွားလိုက်။" တန်ရဲ့အဖေက သူမကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် အကြည့်နှင့် ကြည့်လိုက်ပြီး တန်ယန်က ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

"အိုကေ၊ ဖေဖေ၊ အိမ်ဘယ်မှာ ရှာတွေ့ထားတာလဲ၊ ကျွန်မတို့အိမ်နဲ့ဝေးလား။" တန်ယန်က ပန်းသီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး ကြိတ်ချေလိုက်သည်။

"ပန်းသီးတစ်ဝက်လောက်စားလိုက်၊ လုံလောက်ပြီ။ ညစာစားဖို့ မင်းရဲ့မောင်လေးကို သွားခေါ်လိုက်မယ်။ ဒါတွေက လက်တစ်ဆုပ်စာပဲရှိတာ။ ငါတို့ရဲ့ ဂျားဂျားက အကောင်းဆုံးပဲ။" တန်ရဲ့အမေက တန်ယွဲဂျားရဲ့ဆံပင်ကို ဖွလိုက်ပြီး မိန်းကလေးငယ်ဆီကနေ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ရလိုက်သည်။

"အင်း!" တန်ယန်က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။

"ဖေဖေ၊ မနေ့က ဘယ်လောက်သောက်လိုက်တာလဲ။ မေမေက အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့သွားတယ်။"

"အာ... ငါပျော်နေတာ၊ တစ်ပေါင်လောက် သောက်မိလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ပေါင်ခွဲလောက်လား။ ငါမေ့လဲသွားတယ် မဟုတ်လား။"

"(⊙﹏⊙) မေမေ့ရဲ့ဆူတာကို ခံရထိုက်တယ်!"

"ကလေး! ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဖေကို အဲ့လိုတွေ ပြောနေတာလဲ” တန်စင်ရှုသည် သူ၏ ဖခင်အခွင့်အာဏာကို စိန်ခေါ်ခံနေရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး မိသားစုတွင် ဖခင်ကြီးတစ်ဦး၏ ဟန်ဆောင်ကာ လျော့နည်းလာနေသော သူ၏ရာထူးကို ပြန်လည်ဆယ်ယူရန် ချက်ချင်းကြိုးစားခဲ့သည်။

"အရက်အများကြီး မသောက်နဲ့၊ ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူး။"

ချစ်လှစွာသော သမီးထံမှ ဂရုစိုက်မှုကို ခံစားရသော တန်စင်ရှုသည် နွေရာသီ ပူပြင်းသောနေ့တွင် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော Sprite ကိုသောက်မိသကဲ့သို့ လန်းဆန်းပြီး ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

နေ့လည်စာစားပြီးနောက် တန်ယန်သည် အဝတ်အစားလဲရန် သူမ၏အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားသည်။ မနေ့က သုံးစွဲမှုအတွက် ဆုလာဘ်ကို သတိရကာ စနစ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟေး၊ မြန်မြန်၊ မနေ့က ဆုလာဘ်ကိုပြပါ။"

"အိုကေ၊ Host သုံးစွဲမှုတာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းအတွက် ဆုလာဘ်များ- ငွေသားပြန်အမ်းငွေ သန်း ၃၀၊ ယူနီဗာဆယ် အရည်အချင်းအမှတ် ၁၀ မှတ်နဲ့ ထီပုံး ၁၀ လုံး။ နေ့စဉ်သုံးစွဲမှုတာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းအတွက် ဆုလာဘ်များ- ငွေသားပြန်အမ်းငွေ ၃ သန်း။ အကောင့်လက်ကျန်ငွေ- ယွမ် ၂၀၁,၃၈၀,၂၀၅.၄၇။"

သူမ၏ အကောင့်လက်ကျန်ငွေ သန်း ၂၀၀ ကိုကြည့်ရင်း တန်ယန်သည် အလွန်ကောင်းမွန်သော စိတ်ခံစားချက်ဖြင့် "ထီပုံး ၁၀ လုံးသုံးပါ။"

"ပြုပြင်ဆေးရည်*၁ ရရှိရန် ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

စန္ဒယားအသုံးပြုသူ*၁ ရရှိရန် ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရရှိရန် ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရရှိရန် ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရရှိရန် ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရရှိရန် ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရရှိရန် ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရရှိရန် ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

ပြုပြင်ဆေးရည်၁ ရရှိရန် ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

နှလုံးသားကတ်၁ ရရှိရန် ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

ယွမ် ၁၀၀W ရရှိရန် ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

အကောင့်လက်ကျန်ငွေ: ၂၀၇,၃၈၀,၂၀၅.၄၇ ယွမ်။

"အရည်ချင်းအမှတ်များကိုသုံးပါ။ အသွင်အပြင်တွင် ၅ မှတ်နှင့် ဉာဏ်ရည်တွင် ၅ မှတ်ထည့်ပါ။ စန္ဒယားအခြေခံများမှ စတင်ပါ။"

"အိုကေ၊ Host"

Host: တန်ယန်

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု: ၄၅ (၀-၁၀၀)

ဉာဏ်ရည်: ၆၇ (၀-၁၀၀)

ဆွဲဆောင်မှု: ၄၁ (၀-၁၀၀)

အသွင်အပြင်: ၇၈ (၀-၁၀၀)

ကံကောင်းမှုတန်ဖိုး: ၁၀ (၀-၁၀)

အထူးစွမ်းရည်များ: အစပြုကိုယ်ခံပညာ၊ အစပြုစန္ဒရား

ကျန်ရှိသော အရည်အချင်းအမှတ်များ: ၀”

“စန္ဒရားတီးသူ အသစ်တစ်ယောက်က ဘယ်အဆင့်ရောက်နိုင်လဲ” တန်ယန် အနည်းငယ် စပ်စုလိုက်သည်။ မနေ့ကဝယ်ခဲ့သော စန္ဒရားသည် ယနေ့ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး သူမသည် ၎င်းကို စမ်းသုံးကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

“ဒါက အပျော်တမ်းအဆင့် ၁၀ လောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် Host က ပိုမလေ့ကျင့်ဘူးဆိုရင် အဆင့် ၁၀ ကျွမ်းကျင်မှု ရှိရင်တောင် အဆင့် ၁၀ မှာ ဖျော်ဖြေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

တန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမနားလည်ကြောင်း ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ယခင် အစပြု ကိုယ်ခံပညာများကဲ့သို့ပင်၊ လူတစ်ဦး၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုသည် အဆင့်အတန်း မမီပါက အပြည့်အဝ အလားအလာကို ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမသည် ရုံးခန်းတစ်ခုကို သွားရောက်လည်ပတ်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမရဲ့အဖေနှင့်အတူ C အမှတ်တံဆိပ်က Chanel ပုံစံဝတ်စုံကို အထူးဝတ်ဆင်ပြီး D အမှတ်တံဆိပ်က ကြိုးသိုင်းဖိနပ်နှင့် တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ကာ H အမှတ်တံဆိပ်က ခရင်မ်ရောင် Kelly မီနီအိတ်တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါသည်။

အောက်ထပ်မှာ တန်စင်ရှုက တန်ယန်ဆင်းလာတာကိုမြင်ပြီး ချက်ချင်းထကာ ထွက်သွားခဲ့ပါသည်။

"အမေ၊ မနေ့က စန္ဒယားတစ်လုံးဝယ်ခဲ့တယ်၊ ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ပို့ပေးမှာ။ တစ်ချက်လောက် စီစဉ်ပေးထားလို့ ရမလား။"

"အိုကေ၊ မင်းအဖေက စိတ်မရှည်တော့ဘူး၊ အခုသွားသင့်ပြီနော်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ!" တန်ယန်က ပျော်ရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်ပြီး တံခါးပေါက်ကနေ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့ပါသည်။

*

တန်ရဲ့အဖေက ကားထဲမှာ ရှိနေပါသည်။

"ဖေဖေ၊ ဘယ်အိမ်ကို ရွေးခဲ့လဲ။ သမီးမေးတုန်းက မပြောပြဘူး။"

"ရှင်ကွမ်းအဆောက်အဦးကို သိလား။ ဖေဖေက ရုံးခန်းနေရာတွေ အများကြီးကို နှိုင်းယှဉ်ပြခဲ့တယ်။ အဲဒါက အထင်ကြီးစရာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ပြီးတော့ နေရာကလည်း အရမ်းကောင်းတယ်။" တန်စင်ရှုက ရှင်ကွမ်းအဆောက်အဦးမှာ ကုမ္ပဏီဖွင့်တာရဲ့ အားသာချက်နှင့် အားနည်းချက်တွေအကြောင်း သမီးကို ကြွားလုံးထုတ်ပြခဲ့သည်။

ခဏ နားထောင်ပြီးသည့်နောက် တန်ယန်က အားနည်းချက် တစ်ခုက အိမ်ငှားခ မြင့်တယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ၏အမြင်တွင် အိမ်ငှားခ မြင့်မားခြင်းသည် အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း စတားလိုက် အဆောက်အဦး တစ်ခုလုံးသည် သူမအပိုင် ဖြစ်သောကြောင့် အားသာချက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရောက်ရောက်ချင်း လူငယ်လေးသည် ဧည့်ခန်းတွင် အဖေနှင့်သမီးကို စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ဖြစ်သည်။

တန်ယန်သည် သူမ၏ ဖခင်နောက် ၁၂ ထပ်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

“အစ်ကိုတန်၊ ဒီ ၁၂ ထပ်က မူလက အာမခံကုမ္ပဏီ တစ်ခုပါ၊ ဒါပေမယ့် ကုမ္ပဏီက တိုးချဲ့လာပြီး နေရာမလုံလောက်တာကြောင့် သူတို့က ခရိုင်အသစ်ကို ပြောင်းရွှေ့ပြီး အဆောက်အဦး အသစ်တစ်ခု ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြတယ်။"

ဒါဆိုရင် ဒီမှာ ဖုန်းရွှေပညာက အရမ်းကောင်းတယ်။ သေချာမယ်သာဆိုရင် အစ်ကို့အတွက် နေရာတစ်ခုကို အရင်ကတည်းက ကြိုတင်စာရင်း သွင်းထားမှာပါ။

"တကယ်ကောင်းတယ်။" တန်စင်ရှုက ပြဿနာမရှိကြောင်းမြင်တော့ ခေါင်းညိတ်ပြီး စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ၊ ခဏစောင့်ပါဦး။" တန်ယန်က သူ့ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး နံပါတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။ "ဟဲလို၊ ဒါက တန်ယန်ပါ။ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ စတားလိုက် အဆောက်အဦးရဲ့ ၁၂ ထပ်မှာပါ။ အောက်ကို ဆင်းလာခဲ့ပေးပါ။"

တန်စင်ရှုက လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ "ယန်ယန်၊ ဘယ်သူ့ကို ဖုန်းဆက်တာလဲ"

"ဖေဖေ မကြာခင် သိရလိမ့်မယ်" တန်ယန်က ပြောပြီး လူတိုင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

ငါးမိနစ်မကြာခင်မှာပဲ အပြင်ကနေ အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက် အပြေးအလွှား ဝင်လာသည်။

အိမ်ခြံမြေ အကျိုးဆောင်က သူ့ကို ချက်ချင်းနှုတ်ဆက်ပြီး "မန်နေဂျာဝမ်၊ ဘာကြောင့် ဒီကိုရောက်လာတာလဲ။ ဒီနေ့ ဖောက်သည်တစ်ယောက်ကို ရုံးခန်းတစ်ခုပြဖို့ လာနေတာ၊ ဒါကြောင့် မင်းရောက်လာတာနဲ့ အတော်ပဲ။ နောက်မှ စာချုပ်လက်မှတ်ထိုးဖို့ သပ်သပ်ခေါ်စရာ မလိုတော့ဘူး" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းဂရွန်က ချွေးတွေကိုသုတ်ပြီး ရှိနေတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးကိုကြည့်ပြီး လေးစားစွာ မေးလိုက်သည်။

"မစ္စတန်ယန်လား"

တန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်မပါ။"

"အိုး၊ မစ္စတန်၊ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့။ စတားလက် အဆောက်အဦး လက်ပြောင်းသွားပြီးကတည်းက ခင်ဗျားရဲ့လာလည်မှုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့တာ!"

"မင်းတို့အားလုံး မူလအစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်လုပ်ကြပါ။ ရုံးခန်းငှားဖို့ ကျွန်မအဖေနဲ့အတူ ဒီမှာရှိနေတာ။" တန်ယန်က တစ်ဖက်က တာဝန်ခံကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။