စန္ဒယားပညာ သင်ယူခြင်း

"အိုး၊ ဒါက တကယ်ကို တစ်ခုခုပဲ။ စတားလိုက်အဆောက်အဦး တစ်ခုလုံးက အစ်မအပိုင်ပဲ၊ အစ်မအဖေကို ငါတို့ရုံးခန်းငှားခွင့်ပေးလို့ အဆင်ပြေပါ့မလား" ဝမ်ရှန်းဂရွန်က ရိုသေလေးစားစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဒီသူဌေးအသစ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာကို ကြောက်နေသည်။

တန်ယန်က စနစ်နှင့် စကားပြောနေသည်။

"ဒီအိမ်ခြံမြေမန်နေဂျာက ဘာလို့ ဗီလိန်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေရတာလဲ"

"ဘာလို့ Host က အဲဒီလိုထင်ရတာလဲ"

"သူပြုံးနေတဲ့ပုံစံကို ကြည့်လိုက်၊ ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲထဲက လက်ပါးစေ တစ်ယောက်လိုပါပဲ၊ ဇာတ်လိုက်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အမြဲတမ်း မကောင်းတာတွေ လုပ်နေတတ်တဲ့သူလိုမျိုး။"

"မင်းက သူ့သူဌေးဖြစ်လို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့ Host၊ သူမင်းကို သစ္စာဖောက်မှာ ဒါမှမဟုတ် မင်းနောက်ကွယ်မှာ မကောင်းတာတွေ လုပ်မှာကို စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။"

"နားလည်ပြီ။ ဒါဆိုရင် သစ္စာရှိကတ်ကို သုံးကြရအောင်။ မဟုတ်ရင် ငါဒီမှာ ဒီလိုစီးပွားရေးကို ထားထားဖို့ မသက်မသာ ဖြစ်မိတယ်။"

"အိုကေ၊ နှလုံးသားကတ်*1 ကိုသုံးပါ"

အမည် - ဝမ်ရှန်းဂရွန်

ရာထူး - အိမ်ခြံမြေမန်နေဂျာ၊ ရှင်းဂွမ်အဆောက်အဦး S မြို့တော်

သစ္စာစောင့်သိမှု - ၁၀၀ (အများဆုံး)။

သူ့အထက်လူကြီးရဲ့ ဖခင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှုကို ဖော်ပြနေသည့် ဝမ်ရှန်းဂရွန် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ့အထက်လူကြီးရဲ့ဖခင် ကျေနပ်မည်ဟု စိတ်ရင်းမှန်နှင့် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက သူတို့ရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုကို အတည်ပြုပေးမှာမို့လို့ပါ။

မန်နေဂျာဝမ်ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်တဲ့ ဖိတ်ကြားချက်အရ တန်စင်ရှုဟာ သူ့ရဲ့ ကုမ္ပဏီအသစ်အတွက် ရုံးခန်းအဖြစ် ၁၂ ထပ်လုံးကို အခမဲ့ ငှားရမ်းခဲ့ပါသည်။

အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးဟာ သူ့သမီးပိုင်တယ်ဆိုတာ သိတဲ့အတွက် တန်စင်ရှုက မငြင်းဆန်ခဲ့ပါဘူး။ အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်ရဲ့ အခကြေးငွေကို ပေးဆောင်ပြီးနောက် အဖေနဲ့သမီးဟာ စတားလိုက် အဆောက်အဦးကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပါသည်။

ကုမ္ပဏီရဲ့ အတွင်းပိုင်းဒီဇိုင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး တန်ယန်က စိတ်မပူပါဘူး။ သူမရဲ့ဖခင်က ဒီဇိုင်းကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်နိုင်အောင် အတွင်းပိုင်းဒီဇိုင်း ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ဖို့ စီစဉ်ထားပါသည်။ သူမရဲ့ အနာဂတ်ဘဝ ရှုမြင်ချက်အပေါ် အခြေခံပြီး အကြံပြုချက်တွေ ပေးနိုင်ပါသည်။

နှစ်ယောက်သား အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ စန္ဒယားကို ပို့ဆောင်ပြီးပါပြီ။ တန်ရဲ့မိခင်က ပထမထပ်က ဧည့်ခန်းငယ်လေးထဲမှာ ထားခဲ့ပါသည်။ အိမ်ရဲ့ အပြင်အဆင်က တရုတ်စတိုင်လ် ဖြစ်ပေမယ့် ခေတ်ပြိုင်ပုံစံဖြစ်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါကာ စတိုင်ကျပါသည်။ စန္ဒယားက အဲဒီမှာ တော်တော်လေး သဟဇာတ ဖြစ်နေပါသည်။

တစ်ဖက်မှာတော့ တန်စင်ရှုက သူ့သမီးဟာ အဆောက်အဦးတစ်ခုလုံး ပိုင်ဆိုင်သည်ဆိုသည့် စိတ်ကူးယဉ် တွေ့ရှိချက်ကို ဇနီးဖြစ်သူကို ရှင်းပြနေသည်။ သူ့ဇနီးက ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့သမီးနှင့် ပတ်သက်လျှင် ကိုယ့်ကိစ္စကိုသာ ဂရုစိုက်သင့်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။

အဲဒီညက တန်ယန်ရဲ့အခန်းထဲမှာ။

“ယန်ယန်၊ မင်းရဲ့အဒေါ်နဲ့ ဦးလေးရဲ့မိသားစု မနေ့ကလာကြတယ်။ အိမ်က အရမ်းပြောင်းလဲသွားတယ်။ မင်းအဖေနဲ့ငါက ဘာမှမပြောပဲ ဒီမှာမရှိသလို ဟန်ဆောင်ပြီး မနေနိုင်ဘူး။”

ဒါကြောင့် အမေတို့ ဆွေးနွေးပြီး ဆင်ခြေတစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့ကြတယ်။ သမီးက သိချင်စိတ်ပြင်းပြပြီး သမီးရဲ့ငွေတွေကို စတော့ရှယ်ယာတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ အဲဒါက သမီးကို ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ဆက်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာခဲ့တယ်၊ အဲဒါက မိသားစုအတွက် အိမ်တစ်လုံးနဲ့ ကားတစ်လုံး ဝယ်ပေးရုံသာမက သမီးအဖေရဲ့ ကုမ္ပဏီအတွက် စတင်ရင်းနှီးငွေကိုလည်း စုဆောင်းပေးနိုင်ခဲ့တယ်။

သမီဂအဖေရဲ့ ကုမ္ပဏီ လည်ပတ်ပြီးတာနဲ့ လူတွေက မင်းရဲ့ အသုံးစရိတ်ကို မေးခွန်းထုတ်မှာကို စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။

တန်ယန်က သူ့အမေရဲ့ခါးကို ဖက်လိုက်တယ်- "အမေ၊ အမေရှိတာ အရမ်းကောင်းတယ်။ အမေနဲ့ အဖေနဲ့အတူ ရှိနေရင် သမီးက ဘယ်တော့မှ မကြီးပြင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် အမြဲရှိနေမှာပါ။"

ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့မှာ တန်ယန်ဟာ စောစောထပြီး ရေချိုး၊ မနက်စာစားပြီး မီကိုရဲ့အိမ်ကိုသွားဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့ပါသည်။ သူမရဲ့ဖခင်ဟာ အဲဒီနေ့မှာ အလုပ်သွားရပါသည်။ သူသဘောတူထားတဲ့ နုတ်ထွက်ရက်အထိ နှစ်ပတ်ကျန်သေးသည်။

ပြီးတော့ တန်ယန်ရဲ့မိခင်က တန်ယန်ရဲ့ဖခင်ကို ဝန်ထမ်းခေါ်ယူရာမှာ ကူညီပေးခဲ့ပါသည်။ သူမထွက်သွားတဲ့အခါ တန်ယန်ကို မီမိသားစုရဲ့ စန္ဒယားသင်တန်းမှာ ချထားပေးခဲ့ပြီး နေ့လည်မှာ သူမကို လာကြိုခဲ့ပါသည်။

မီကိုရဲ့မိသားစုဟာ S မြို့တော်ရဲ့ အနောက်ပိုင်းခရိုင်က ကွမ်ဟွာရွာမှာ နေထိုင်ကြပါသည်။ ဒီရွာက အိမ်ထောင်စုတိုင်းဟာ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေအတိုင်း ဆောက်လုပ်ထားသည့် ခြံဝန်းကျယ်ကြီးနှင့် နှစ်ထပ်ဗီလာတွေ ဖြစ်ပါသည်။ မြေကွက်ကို မဖြိုဖျက်ဘူးဆိုလျှင် အဲဒီမှာနေထိုင်ရတာ အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိပါသည်။

တန်ယန်က တံခါးခေါင်းလောင်း တီးလိုက်သည့်အခါ ခဏအကြာမှာ မီရဲ့မိခင်က သူမကို အထဲသို့ ကြိုဆိုခဲ့ပါသည်။

"ယန်ယန် မနက်စာ စားပြီးပြီလား။ အဲဒီပျင်းရိတဲ့ကလေးက အောက်ထပ်ကို မဆင်းလာသေးဘူး။ သူမ အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲနေမှာ။"

သူ့အကြောင်းပြောပြီးတော့ သူပေါ်လာပါသည်။ မီကိုက သူမရဲ့ အဝါရောင် ဘဲဖိနပ်လေးနဲ့ လှေကားကနေ လျှောက်ဆင်းသွားသည်။

"မေမေ! ကိုယ့်သမီးကို ဘာလို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ။ တော်သေးလို့ ယန်ယန်က အပြင်လူမဟုတ်လို့၊ မဟုတ်ရင် သမီးဂုဏ်သတင်းက ပျက်စီးအုံးမှာ! ဟွန်း~"

မီကိုဆင်းသွားတာနဲ့ ယူကလစ်ပင်ကို ဖက်ထားတဲ့ ကိုအာလာလေးလို တန်ယန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်သည်။

အမေမီက မကြည့်နိုင်တော့ဘဲ သူမကို ဘေးကိုဆွဲခေါ်သွားသည်။ "မနက်စာသွားစား၊ ပြီးရင် အခန်းသန့်ရှင်းရေးလုပ်။ နေ့တိုင်း ဒီလိုရှုပ်ပွနေတဲ့ပုံစံနဲ့ ဘယ်လိုနေနေ‌လဲမသိဘူး!"

"ယန်ယန်၊ လာ၊ ဂီတခန်းကို သွားကြရအောင်!"

မီကိုက လျှာထုတ်ပြီး အမေရဲ့ကျောကို မျက်နှာမူလိုက်ပေမယ့် အမေက တန်ယန် လိုက်လာမလားလို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်တော့ လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားသည်။ သူမ မြန်မြန်ပြေးထွက်သွားသည်။

"ဒီကလေး!" အမေမီက ဒေါသထွက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။ မီကိုက မသိချင်ယောင် ဆောင်နေသည်။ "ယန်ယန်၊ သွားကြစို့~"

"ဟေး! လာပြီ!" တန်ယန်က မြန်မြန်လိုက်သွားသည်။

မီမူ၏ ဂီတခန်းသည် ဒုတိယထပ်၊ အဆုံးတွင်ရှိပြီး အထူးအသံလုံအောင် လုပ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဂီတခန်းသည် သိပ်မကြီးပါ၊ စတုရန်းမီတာ ၃၀ ခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသည်။

အလယ်မီးခွက်အောက်တွင် အနက်ရောင် စန္ဒယားကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် စန္ဒယားစင်ထောင့်သို့ ကျရောက်နေပြီး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ တစ်ဦးတည်းသော ဇာတ်လိုက်အပေါ်တွင် အလင်းရောင်တန်းတစ်ခု ကျရောက်နေပြီး ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။

"ဒါက စတိန်းဝေးဘော်စတွန်ပါ။ ဈေးမကြီးပေမယ့် ကျွန်မအတွက် အဓိပ္ပာယ် နက်နဲပါတယ်။" အမေမီက တယောကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ "စမ်းကြည့်ချင်လား"

တန်ယန်က ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ "စမ်းကြည့်လို့ရမလား။"

"စမ်းကြည့်ကြရအောင်။" အမေမီက တန်ယန်၏လက်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲယူပြီး စန္ဒယားခလုတ်များပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ပီယာနိုရဲ့ ကြည်လင်ပြတ်သားသည့်အသံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ တန်ယန်ရဲ့ သွယ်လျလှပတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေဟာ ဂီတရဲ့ စည်းချက်အတိုင်း အနက်နှင့်အဖြူရောင် ခလုတ်တွေပေါ်တွင် ကခုန်နေခဲ့ပါသည်။

အစပိုင်းမှာ တုန်ခါမှုတွေကနေ နောက်ပိုင်းမှာ ချောမွေ့သော ကူးပြောင်းမှုတွေအထိ မီရဲ့အမေဟာ အံ့အားသင့်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ပါသည်။ သီချင်းပြီးဆုံးသွားသည့် အခါမှသာ "ယန်ယန်က စန္ဒရားကို အရင်က သင်ယူဖူးလား" ဟု မေးခဲ့ပါသည်။

တန်ယန်ဟာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာနိုင်ခဲ့ပါသည်။ "ဗီဒီယိုတွေကနေ သင်ယူခဲ့တာပါ၊ အဒေါ်၊ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။"

"အန်တီ ပါရမီရှင်တွေအကြောင်း ကြားဖူးပေမယ့် ဒီလောက်နီးစပ်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။ ငါတကယ် ကံကောင်းတာပဲ!" အမေမီဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့တာ မရှိဖူးပါ။ မူလက တန်ယန်ဟာ သမီးရဲ့ ပညာရေးမှာ ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ဒီကျောင်းသားကို ကျောင်းသားတစ်ယောက်အဖြစ် လက်ခံချင်ခဲ့ပါသည်။

မီရဲ့အမေက ဂရုတစိုက် သင်ကြားပေးပြီး တန်ယန်က ဂရုတစိုက် လေ့လာနေချိန်မှာ မနက်ခင်းဟာ ငြိမ်းချမ်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပါသည်။

"ယန်ယန်၊ ဘယ်လိုစန္ဒယားမျိုးကြိုက်လဲ။ ဦးလေးမီကို တစ်ခုဝယ်ခိုင်းပါ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကြိုးစားလေ့ကျင့်ရမယ်၊ မင်းရဲ့ပါရမီကို မဖြုန်းတီးနဲ့!" အမေမီက တန်ယန်ရဲ့ စန္ဒယား သင်ယူလိုစိတ်က ခဏတာသာ တည်တံ့မှာကို စိုးရိမ်ပြီး ညည်းညူနေမိသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! ကျွန်မ သေချာပေါက် ကြိုးစားလေ့ကျင့်ပါ့မယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့အန်တီ။ ကျွန်မအတွက် စန္ဒယားတစ်လုံး ဝယ်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး၊ အခု ကျွန်မမှာ တစ်ခုရှိတယ်! ပြီးတော့ မီကိုတောင် ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့သေးတယ်!"

ဒါကိုကြားတော့ မီကိုက အမြန်ခေါင်းညိတ်ပြီး "အမေ၊ တန်ယန်က အခု ချမ်းသာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ အခုကစပြီး သမီး သူ့အနားမှာ ကပ်နေမယ်၊ အဖေနဲ့အမေ ငတ်ပြီး သေမှာကို စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး"

"ဒီကလေး! သူက ဘာကောင်းကောင်း သင်ယူရမလဲဆိုတာ မသိဘူး၊ သူတွေးနေတာက အလကား တစ်ခုခုရဖို့ပဲ" အမေမီက ရယ်ပြီးဆူသည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမေတန်က တန်ယန်ကို ကျောင်းကနေ လာကြိုသည်။ အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် တန်ယန်က သူ့အမေနဲ့အတူ အိမ်ပြန်သွားသည်။

ထွက်ခွာခါနီးမှာ မီရဲ့အမေက မနက်ဖြန်မနက် အတန်းပြန်တက်ဖို့ သတိပေးခဲ့သည်။

ကားထဲမှာ ယန်ရိုးလင်က တန်ယန်ကို ပြုံးပြီး စနောက်ခဲ့တယ်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ မနက်ခင်းတစ်ခုပဲ ရှိသေးတယ်၊ မင်းရဲ့အဒေါ်မီက မင်းအကြောင်း အရမ်းတွေးနေပြီး မင်းကို မခွဲနိုင်ဖြစ်နေပြီလား။"

တန်ယန် စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။ သူ့အမေက ဘာလို့ သူ့ကို ဒီလို စနောက်နေတာလဲ။ “အမေ့သမီးက အရမ်းတော်လွန်းတယ် ထင်တယ်~ အဒေါ်မီက အခွင့်အရေး ရှိတာကိုမြင်တော့ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူဂရုမစိုက်ပေးရင် သမီးမလုပ်မှာကို ကြောက်နေပုံရတယ်"

"Host၊ မင်းက အရမ်းမာန်တက်နေပြီ။" စနစ်က ဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ သိမ်မွေ့စွာ ပေါ်လာသည်။