ပထမနှစ်ကျောင်းသားများ
Vol. 3 Ch. 24
နွေရာသီအားလပ်ရက်မှာ တန်ယန်ဟာ စန္ဒရားလေ့ကျင့်ရင်း အချိန်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပါသည်။ အားလပ်ရက်တွေမှာ အခြေခံအက စွမ်းရည်တွေကို ရံဖန်ရံခါ လေ့ကျင့်ပေမယ့် သူမရဲ့ တိုးတက်မှုကတော့ စန္ဒရားသင်ခန်းစာတွေနှင့် အထက်တန်းကျောင်း သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လျှင် နှေးကွေးခဲ့ပါသည်။
S မြို့တော် စမ်းသပ်အထက်တန်းကျောင်းဟာ နှစ်စဉ် ကျောင်းနှစ်စမှာ နောက်ကျလေ့ရှိပါသည်။ ပထမနှစ်ကျောင်းသားတွေ မှတ်ပုံတင်တာက သြဂုတ်လ ၂၇ ရက်နဲ့ ၂၈ ရက်၊ ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားတွေက ဩဂုတ်လ ၂၉ ရက်နဲ့ ၃၀ ရက်မှာ ကျောင်းပြန်တက်ကြပြီး နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသားတွေက သြဂုတ်လ ၃၀ ရက်နဲ့ ၃၁ ရက်မှာ ကျောင်းပြန်တက်ကြပါသည်။
တန်ယန်ဟာ မီကိုကို အတူတူ မှတ်ပုံတင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပါသည်။ သြဂုတ်လ ၂၇ ရက် မနက်အစောပိုင်းမှာ မီကိုက တန်ယန်ရဲ့အိမ်ကို မနက်စာစားဖို့ သွားခဲ့ပါသည်။
နွေရာသီအားလပ်ရက်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်မှာ တန်ယန်ဟာ မီမိသားစုအိမ်မှာ ညစာစားဖို့ တစ်ရက်နေပြီး ဇူးယုန်းဗီလာက အဖွားမီရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီး အဘိုးနဲ့ အဖွားမီ နှစ်ယောက်စလုံးက အလွန်ချစ်ခင်ကြတာကြောင့် အဖွားမီ အငြိမ်းစားယူချိန်မှာ နေထိုင်ဖို့ ဇူးယုန်းဗီလာမှာ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ဖို့ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပါသည်။
သူတို့ရဲ့အိမ်ကို ဖြိုဖျက်ဖို့ စီစဉ်ထားပြီး ရိုးရိုးတိုက်ခန်း တစ်ခန်းဝယ်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပြင်ကာ လေဝင်လေထွက် ကောင်းအောင်လုပ်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့တာကြောင့် ပရိဘောဂ အပြည့်အစုံပါသည့် တိုက်ခန်းတစ်ခန်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြပါသည်။ မီရဲ့မိဘတွေက အိမ်ဝယ်ဖို့ ငွေချေးရမယ်လို့ အစပိုင်းမှာ ထင်ခဲ့ကြပေမယ့် မီရဲ့အဖွားက သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင် စုဆောင်းငွေကို ထည့်ဝင်ပေးခဲ့တာကြောင့် မီမိသားစုဟာ ဗီလာနံပါတ် ၂၂ ကို အပြီးအပိုင် ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ပါသည်။
ဒီစကားကိုကြားတော့ တန်ယန်က သက်ပြင်းချပြီး "ဂျင်းအဟောင်းတွေက ပိုစပ်တယ်။ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်တွေမှာ ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
"ယန်ယန်၊ ဒီကိတ်လေးက အရမ်းအရသာရှိတယ်!" မီကိုက ခရင်မ်မူစ် အပိုင်းအစလေးတစ်ခုကို ခပ်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ မျက်လုံးမှိတ်ပြလိုက်သည်။ ချိုပေမယ့် စပ်တာမျိုးမဟုတ်ဘူး၊ နူးညံ့တယ်။ သြဂုတ်လကုန်မှာ အပူချိန် မြင့်မားတာကြောင့် လူတွေက စိတ်တိုလွယ်ကြပေမယ့် မူစ်ကိတ်ကို စားပြီးသည့်နောက် စိတ်တိုလွယ်တာတွေ ပျောက်သွားသည်။
တန်ချင်းရွှဲ့က လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖုတ်ထားတဲ့ ကွတ်ကီးတွေ ယူလာပြီး မီကိုရဲ့ ချီးကျူးစကားကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမရဲ့အပြုံးက ပိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ - "ကဲကဲ၊ မင်းကြိုက်သလောက် စားပါ။ အခုကစပြီး မင်းငါတို့အိမ်ကို နေ့တိုင်းလာစားလို့ရတယ်။"
သူမပြောနေတုန်း ကွတ်ကီးတွေကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး "ယန်ယန်၊ အန်တီက နောက်မှယူသွားဖို့ ကွတ်ကီးတွေ ထုပ်ပိုးပေးလိမ့်မယ်၊ ဒါမှ ကျောင်းမှာဗိုက်ဆာရင် မုန့်စားလို့ရမှာ" ဟု ပြောသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်!" "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်!"
*
စမ်းသပ်အထက်တန်းကျောင်း။
ဒီနေ့ဟာ ပထမနှစ် ကျောင်းသားတွေအတွက် မှတ်ပုံတင်နေ့ဖြစ်ပြီး ကျောင်းက ဝန်ထမ်းတွေကို ကျောင်းနားက လမ်းဆုံတွေမှာ လမ်းညွှန်ပေးဖို့ စီစဉ်ပေးထားပါသည်။
တန်ယန်နဲ့မီကို နှစ်ယောက်စလုံးဟာ အလယ်တန်းကျောင်းက လာတာပါ။ အထက်တန်းကျောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် တက်ရောက်တာ ဖြစ်ပေမယ့် တခြားကျောင်းတွေက ကျောင်းသားတွေထက် ပိုပြီး စိတ်အေးလက်အေး ရှိကြပါသည်။
အထက်တန်းကျောင်းနဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းဟာ ကပ်လျက်တည်ရှိပြီး အဆောက်အဦတွေကို မျှဝေ အသုံးပြုကြပေမယ့် အဓိကတံခါးနှစ်ခု သီးခြားစီရှိပါသည်။ အလယ်တန်း ကျောင်းသားတွေက အနောက်တံခါးကို အသုံးပြုလေ့ရှိပြီး အထက်တန်း ကျောင်းသားတွေကတော့ အရှေ့တံခါးကို အသုံးပြုကြပါသည်။
တန်ယန်နဲ့ သူမရဲ့အဖော်က ကျောင်းသားတွေ၏ ID နံပါတ်တွေနဲ့ အတန်းတာဝန်တွေကို ပြသထားသေသာ ကြော်ငြာဘုတ်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပါသည်။ သူတို့ရဲ့နာမည်တွေကို မြန်မြန်ရှာတွေ့ပြီး အတန်းအချက်အလက်တွေကို စစ်ဆေးပြီးတဲ့နောက် ကျောင်းသားအသစ်တွေနှင့် သူတို့ရဲ့မိဘတွေ ဝန်းရံထားသည့် နေရာကို ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပါသည်။
"ဟူး~ အဲဒါက ငါ့ကို သေလောက်အောင် ကြောက်စေတယ်၊ အထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး ထွက်လို့မရတော့ဘူး" မီကိုက သူမရဲ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ကပ်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်သွားသလို ခံစားနေရပါသည်။
တန်ယန်က သူမကို လှမ်းကြည့်ပြီး "ဓာတ်ပုံရိုက်နေတာ တော်လိုက်တော့။ ဒါက အစပြုဖို့ အဲ့လောက် ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါဘူး၊ ဓာတ်ပုံဆက်ရိုက်နေရင် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
...
မီကိုက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသည်။ ခဏအကြာမှာတော့ သူမရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းပြောတာကို သဘောပေါက်သွားပြီး သွားတွေကို ချက်ချင်း ကြိတ်လိုက်သည်။ "တန်! ရှောင်! ယန်!"
"(⊙﹏⊙) ...အာ၊ ငါမှားသွားတယ်။ မင်းကို ဒီလောက်ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သတိမပေးသင့်ဘူး။" တန်ယန်က အပြစ်ကင်းစင်သည့်ပုံပေါက်ပြီး ကပ်ဘေးကို ဆက်ပြောနေသည်။
"ငါ နင့်ကို သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်မယ်!" မီကိုက သူမရဲ့ ခြေသည်းတွေကို ဆန့်ထုတ်ပြီး တန်ယန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကလိထိုးလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သူမသိတဲ့ တန်ယန်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်ပဲ၊ ပြီးတော့ တန်ယန်ရဲ့ မဖွံ့ဖြိုးသေးတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လက္ခဏာတွေကို တရားမျှတအောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အခွင့်ကောင်းမယူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။
"ငါမှားတယ်...ဟားဟားဟားဟား...ငါမှားတယ်၊ ငါမှားတယ်၊ ငါ့ကို ကလိထိုးတာ ရပ်လိုက်...ဟားဟားဟား..." တန်ယန်က မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတဲ့အထိ ရယ်လိုက်သည်။ သူမ မီကိုကို အဲဒီလို မပြောသင့်ဘူး။ နောက်တစ်ခါကျရင် အဲဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးမှာ သေချာသည်။
မိနစ်နှစ်ဆယ်အကြာမှာ နှစ်ယောက်သား ၇ တန်း၊ ၁ အတန်းရဲ့ စာသင်ခန်းထဲမှာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။
တန်ယန်က စားပွဲပေါ်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် လဲကျသွားပြီး တစ်ခါတစ်ရံမှာ သူမဘေးက မီကိုကို မကျေမနပ်အကြည့်နှင့် ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်မှာတော့ မီကိုက ကျေနပ်အားရပုံရပြီး တန်ယန်က တမင်တကာ မေးကိုမြှောက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
တန်ယန်: ...ငါသာ ဝင်မပါဘူးဆိုရင် သူ့ကို တကယ်ပဲ ချီးကျူးမှာပါ။ အနာဂတ်မှာ မာနကြီးတဲ့ မိဖုရားလို ဇာတ်ရုပ်မျိုး သရုပ်မဆောင်ရရင် သူမရဲ့ သရုပ်ဆောင် စွမ်းရည်အတွက် နစ်နာမှုတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။
တကယ်တော့ မကြာခင်မှာ မီကိုရဲ့ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းမှာ ပထမဆုံး သရုပ်ဆောင်ရမယ့် ဇာတ်ရုပ်က ဒုတိယမြောက် အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်၊ မာနကြီးတဲ့ အမွေဆက်ခံသူအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရမှာပါ။ ဒီမာနကြီးတဲ့ အမွေဆက်ခံသူ ဇာတ်ကောင်ကတစ်ဆင့် သူမရဲ့ ပထမဆုံး ပရိသတ်တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ရွှေတံဆိပ်ဆုရှင် မင်းသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ခိုင်မာတဲ့ အုတ်မြစ်တွေ ချပေးခဲ့တာပါ။
သူတို့နှစ်ယောက်က ချောမောလှပလို့ ဒါမှမဟုတ် ထူးခြားသည့် စိတ်နေစိတ်ထားကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ပထမတန်း ၇ မှာရှိတဲ့ ကျောင်းသားတွေက သူတို့ဘက်ကို မကြာခဏ အကြည့်တွေ စိုက်ကြည့်လေ့ရှိပြီး သိပ်အာရုံခံစားမလွယ်သည့် မီကိုတောင် ရှက်ရွံ့နေမိသည်။
သူမရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းကို ပထမဆုံး ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "ယန်ယန်၊ လူတိုင်းက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို အာရုံစိုက်နေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"
"တကယ်လား။" တန်ယန်က လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က ရှုခင်းတွေကို ကြည့်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"
နှစ်ယောက်သား ပြတင်းပေါက်ဘေးက ခြောက်တန်းမှာ ထိုင်ကြပြီး အဲဒါက စာသင်ခန်းရဲ့ နောက်ဆုံးတန်းလည်း ဖြစ်ပါသည်။ မီကိုက သူတို့ကို အဲဒီမှာ နှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရပြီး တန်ယန်ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမက အထက်တန်းကျောင်း သင်ခန်းစာတွေကို ပြီးဆုံးပြီးသားမို့လို့ပါ။ သူမဟာ ပထမနှစ်ရဲ့ ဒုတိယစာသင်ချိန် ကုန်ဆုံးချိန်မှာ နောက်ဆုံးနှစ်ကို ကျော်သွားပြီး ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို တစ်နှစ်စောပြီး ဖြေဆိုဖို့ စီစဉ်ထားပါသည်။
မီကိုဟာ သူမရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ကြာကြာ ရုန်းကန်နေရချိန်မှာပဲ အတန်းပိုင်ဆရာမက ဝင်လာခဲ့ပါသည်။
"မင်္ဂလာပါ ကလေးတို့၊ ဒီခရီးသစ်အတွက် ကြိုဆိုပါတယ်။ အတန်း ၇၊ အတန်း ၁၁ ရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာမ ဖြစ်ရတာဟာ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။ ဆရာရဲ့မျိုးရိုးနာမည်က အိုဖြစ်ပြီး နာမည်က ချန်းပါ။ လာမယ့်နှစ်မှာ လူတိုင်း အကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."
နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဒီစကားပုံကို သတိရပါ- "ထက်မြက်တဲ့ ဓားတစ်ချောင်းကို အပူချိန် ထိန်းညှိခြင်းကနေ ပုံသွင်းပြီး မက်မွန်ပွင့်ရဲ့ရနံ့ဟာ ခါးသက်တဲ့ အအေးဒဏ်ကနေ လာတာပါ။" ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုကြားမှာ သင့်ရဲ့အိပ်မက်တက္ကသိုလ် ကျောင်းဝင်းထဲကို အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ဖို့အတွက် အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ ပထမနှစ်မှာ ခိုင်မာတဲ့အုတ်မြစ် ချရပါမယ်။
စာအုပ်တွေရပြီးနောက် သေချာသန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ အချိန်ရောက်ပါပြီ။ အတန်းတစ်ခုလုံး အစွန်းအထင်း ကင်းစင်သွားတဲ့အခါ အတန်းပိုင်ဆရာမက သူ့လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး "အတန်းချိန်ပြီးပြီ" ဟု ကြေငြာခဲ့ပါသည်။
အတန်းချိန် မပြီးဆုံးခင်မှာ ကျောင်းစတက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာ နေရာချထားမှု စာမေးပွဲရှိမှာဖြစ်ပြီး အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေကို အတန်းတစ်ခုလုံးမှာ ထုတ်ပြန်ပေးမယ်ဟု အားလုံးကို အသိပေးခဲ့ပါသည်။ ပြင်ဆင်ထားကြပါ။
အိမ်ပြန်လမ်းမှာ မီကိုက "ကျောင်းစတက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာ စာမေးပွဲလား။ ဒါ လူမဆန်လိုက်တာ! ယန်ယန်ကော ဘယ်လိုထင်လဲ။ ငါကတော့ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ကစားပဲကစားပြီး စာလုံးဝမဖတ်ဘူး။ ဝါး..."
"ငါကအဆင်ပြေပါတယ်။ စာသင်ချိန်ရဲ့ ပထမဆုံးစာမေးပွဲက ဆရာ၊ ဆရာမတွေက ကျောင်းသားတွေရဲ့ အခြေအနေကို နားလည်ပြီး သင်ကြားရေးရဲ့ နောက်တစ်ဆင့်ကို စီစဉ်နိုင်အောင် လူတိုင်းရဲ့ သင်ယူမှု တိုးတက်မှုကို နားလည်ပေးဖို့ပါပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့စစ်မှန်တဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ပြသရုံပါပဲ။"
ဒါပေမယ့် လေးရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒီနေ့ ပြန်လည်သုံးသပ်ချက် စတင်ဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသေးသည်။ အလယ်တန်းကျောင်း ဗဟုသုတတွေကို ပေါင်းစပ်တာအပြင် ပထမနှစ် အထက်တန်းကျောင်း သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတွေကိုလည်း စာမေးပွဲတွေ လုပ်မယ်လို့ ငါခန့်မှန်းတယ်။ အလယ်တန်းကျောင်း အကြောင်းအရာတွေကို ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ နှစ်ရက်အချိန်ပေးပြီး ကျန်တဲ့နှစ်ရက်ကို ငါ့အိမ်ကို လာပြီးတော့ ပထမနှစ် အထက်တန်းကျောင်း သင်တန်းတွေကို ကြည့်လို့ရတယ်။"
"ဟမ်? ပထမနှစ် အထက်တန်းကျောင်း သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတွေကို စာမေးပွဲ ဖြေရတော့မှာလား။ "ငါတို့ အဲဒါကို သင်တောင်မသင်ရသေးဘူးလေ!" မီကိုဟာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မသင်ယူရသေးသည့် ဘာသာရပ်တွေကို ဘာလို့ စာမေးပွဲဖြေရတာလဲဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက် ပြောပြပေးနိုင်မလား။
"၈၀% ဒါမှမဟုတ် ၉၀% လောက်တော့ ရှိမယ်ထင်တယ်၊ သူတို့က ကျောင်းသားတွေရဲ့ ကိုယ်တိုင် လေ့လာနိုင်စွမ်းကို ကြည့်ချင်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ပထမနှစ် အထက်တန်းကျောင်း အကြောင်းအရာတွေ သိပ်မပါဝင်ဘူး၊ နောက်ဆုံးမေးခွန်းကြီးပဲ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။" တန်ယန်က ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မေးစေ့ကို တစ်ဖက်ပေါ် တင်ထားရင်း စဉ်းစားနေပုံရသည်။
မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည့် အဖြစ်အပျက်တွေကို မပြောင်းလဲနိုင်တဲ့အခါ၊ အဲဒါကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး ဖြေရှင်းရုံပဲ တတ်နိုင်ပါသည်။ ဒါကြောင့် မီကိုဟာ တန်ယန်ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို မြန်မြန်လက်ခံပြီး လက်သီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အားပေးစကား ဆိုခဲ့ပါသည်။ "ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အလယ်တန်းကျောင်း ဗဟုသုတကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး ဒီကိစ္စမှာ အမှားအယွင်း မဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်။"
"ပထမနှစ် အထက်တန်းကျောင်း ဗဟုသုတနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မေးခွန်းတွေကို ကျော်သွားလို့ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ ရမှတ်တွေက သိပ်မဆိုးလောက်ဘူးလို့ ငါယုံကြည်တယ်။"