အဒေါ်၏ ဆိုင်ဖွင့်ခြင်း

“အဒေါ်ရေ၊ အဒေါ်ရဲ့ ကိတ်မုန့်နဲ့ ကွတ်ကီးတွေက တကယ်ကို အရမ်းအရသာရှိပါတယ်။ မီကိုလည်း အရမ်းကြိုက်တယ်။ ကိုယ်ပိုင် မုန့်ဖုတ်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ မစဉ်းစားဖူးလား။”

တစ်နေ့တာအတွက် အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ စားသောက်ကုန်တွေကို ဆိုင်မှာစားဖို့ ပြင်ဆင်ပေးရုံသာမက၊ အဓိကလုပ်ငန်းကတော့ စိတ်ကြိုက်ပြင်ဆင်မှုပါပဲ။ ဒီလိုလုပ်ခြင်းကြောင့် အလုပ်အလွန် များမသွားဘဲ အချိန်ကိုလည်း အပြည့်အဝ လွတ်လပ်စွာ စီမံနိုင်တယ်။

ဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာ တန်ချင်းရွှဲ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို အလွန်အမင်း ထိခိုက် လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဟင်းချက်ခြင်းကို နှစ်သက်သူ တစ်ယောက်ပါပဲ။ အစပိုင်းမှာတော့ သမီးလေးအတွက် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ပြုလုပ်ပေးဖို့သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ အချိန်ဖြတ်သန်းဖို့ ဝါသနာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဒီဝါသနာလေးက ဝင်ငွေရရှိစေမယ်ဆိုရင်တော့ သူမအတွက် ပိုပြီးကောင်းမွန်သွားမှာပဲ ဖြစ်သည်။

သူမကို တုံ့ဆိုင်းစေခဲ့တာကတော့ ဆိုင်ဖွင့်ရန်အတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် လိုအပ်တဲ့ ငွေအရင်းအနှီး မရှိသေးခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။

အခြေအနေက ကောင်းမွန်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တန်ယန်က ချက်ချင်းပဲ ဆက်လက် တိုက်တွန်း ပြောကြားလာခဲ့သည်။

“အဒေါ်ရေ၊ ကျွန်မမှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်။ သေချာပေါက် အမြတ်ရမယ်လို့ အာမခံနိုင်ပါတယ်။ ငွေအရင်းအနှီးကို ကျွန်မကထည့်မယ်၊ အဒေါ်က ပညာနဲ့ကျွမ်းကျင်မှုကို ထည့်ပါ။ အမြတ်ကို ၃၀/၇၀ ခွဲမယ်၊ ကျွန်မက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းယူပြီး အဒေါ်က ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းယူပါ။ သဘောတူတယ်မလား။”

ဒီလိုဆိုရင် မီကိုလည်း ကိတ်မုန့်စားချင်တိုင်း အမြဲလာပြီး အလကားစားနေရတာကို စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဆိုင်မှာပဲ ဝယ်စားလို့ရမယ်၊ ဒါဆို ဝင်ငွေလည်း ပိုတိုးလာတာပေါ့။

“ဝါး၊ မေမေရေ၊ အစ်မကို သဘောတူပေးလိုက်ပါနော်၊ မဟုတ်ရင် သူ ငိုတော့မယ်ထင်တယ်။”

တန်ယွဲဂျားက သူမအစ်မက မိခင်ကို အကူအညီ တောင်းနေတာကို မြင်လိုက်ပေမယ့် ဘာအကြောင်းလဲ ဆိုတာကိုတော့ နားမလည်သေးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အစ်မကို ကူညီချင်တဲ့စိတ်တော့ ရှိနေခဲ့သည်။

တန်ယွီကတော့ စားပွဲပေါ်က အစားအစာကို အရသာခံစားနေပြီး ဝင်မစွက်ဖို့ စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့အစ်မဟာ အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံးပဲ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ချစ်ခင်မှုကို တစ်ယောက်ယောက် လုယူလာတာကိုတော့ မခံနိုင်ခဲ့ပါ။

“အဒေါ်ရေ၊ အစ်မကို သဘောတူပေးလိုက်ပါနော်။ သဘောတူလိုက်ရင် သူပျော်မယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို အပန်းဖြေကစားကွင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်။”

ဒီလိုပြောပြီးနောက် တန်ယွီက တန်ယွဲဂျားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကို ဘယ်လိုပြောရမလဲမသိ ဖြစ်နေသည်။

တန်ယွဲဂျားရဲ့ မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သည်။ သူမရဲ့အစ်ကို တန်ယွီက တီဗီဇာတ်လမ်းထဲက လူဆိုးလိုပဲ မူလတန်းကျောင်းသားတွေကို အနိုင်ကျင့်နေပုံပေါက်သည်ဟု သူမသဘောပေါက်လိုက်သည်။

ကလေးမလေးရဲ့ မျက်လုံးစိုက်ကြည့်မှုကြောင့် တန်ယွီလည်း နည်းနည်း မသက်မသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူက မျက်လုံးလွှဲလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှာရှိသည့် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖြစ်နေသည့် အရိုးနံရိုးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မူလတန်းကျောင်းသားကို အနိုင်ကျင့်ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ စားစရာရှိတာကို အရင်စားမည်ဟု စိတ်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အခြားဘက်မှာတော့ တန်ချင်းရွှဲ့က အရင်ကထက်ပိုပြီး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ လက်နှစ်ဘက်ဟာ ငြင်းခုံနေသလို ခံစားရသည်။ တစ်ဖက်က သဘောတူရမယ်လို့ ပြောနေပြီး အခြားတစ်ဖက်ကတော့ မသဘောတူသင့်ဘူးဟု ပြောနေသည်၊ တစ်ဖက်စီမှာ ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိနေခဲ့သည်။

တန်ယန်ကတော့ သူမအဒေါ်ကို ဒီလို ဆုံးဖြတ်လို့မရဘဲ ဆက်ပြီး စိတ်ပူနေရအောင် မထားချင်ခဲ့ပါ။ အချိန်ကြာသွားရင် ဒီကိစ္စက လေထဲမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်။ အစီအစဉ်ကို ဆက်ပြီး ဖြစ်လာအောင် လုပ်ရမည်ဟု သူမ စိတ်ထဲမှာ အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“အဒေါ်ရေ၊ စတားလိုက် အဆောက်အဦးရဲ့ ပထမထပ်မှာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်း ရှာပေးမယ်နော်။ အလှဆင်အလုပ်တွေကိုတော့ အဖေရဲ့ကုမ္ပဏီက ဒီဇိုင်နာတွေက တာဝန်ယူ လုပ်ပေးလိမ့်မယ်။ အဒေါ်က အလုပ်တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့် ညှိနှိုင်းပေးရုံပါပဲ။ မကျေနပ်တဲ့ နေရာရှိရင်တော့ စိတ်ကြိုက်ဖြစ်တဲ့အထိ ပြင်ခိုင်းရမယ်နော်။”

“ဟယ်! အပြင်လူတွေက ကိုယ့်အဖေကို နစ်နာအောင် လုပ်နေတာကို ဘယ်သူက ကူညီပေးလို့လဲ။”

“သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ပြင်ပလူတွေ ဖြစ်ရမှာလဲ။ ကျွန်မတို့အားလုံး မိသားစုပဲလေ။ ပြီးတော့ ဒီဟာက စီးပွားရေးအလုပ်ပဲ ဖြစ်တာ၊ ပြဿနာ မဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။ ကျွန်မတို့လို သဘောထားကောင်းတဲ့ ဖောက်သည်တွေ ရတာကို သူတို့က ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။”

တန်ယန်ရဲ့ ချိုသာစွာ လှုပ်ရှားပြောဆိုနေသည့် အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရတော့ တန်ချင်းရွှဲ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးလည်း နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ တန်ယန်က တမင်တကာ ပြောနေတာကို သူမ ကောင်းကောင်း သိနေခဲ့သည်။ ထိုအခါ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အိမ်ကိုတောင် ယူပြီးသား ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ထပ်ပေးတာလည်း အရေးမကြီးတော့ဘူးဟု ထင်လာခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းမှာ အမြတ်ပိုင်းကို သူမဘက်ကို ပိုပြီး ခွဲပေးလိုက်ရင်လည်း ရပါသေးသည်ဟု စဉ်းစားမိခဲ့သည်။

ဒီလို စဉ်းစားပြီးနောက် တန်ချင်းရွှဲ့က တည့်တည့်ထိုင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလာခဲ့သည်။

“ယန်ယန်ရေ၊ အခုက တရားဝင် လုပ်မယ်ဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို သေချာ ညှိနှိုင်းထားရမယ်။ နည်းပညာနဲ့ လက်ရာကို အဒေါ်ကထည့်မယ်၊ ငွေအရင်းအနှီးကိုတော့ မင်းကထည့်ပါ။ အမြတ်ကို ၅၀/၅၀ ခွဲကြမယ်။”

စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသေးပေမယ့် သူမဟာ တန်ယန်ရဲ့ ကူညီမှုကနေ အကျိုးကျေးဇူး ရရှိခဲ့တာတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ အဒေါ်အနေနဲ့ ကူညီပေးမှုအတွက် အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါသည်ဟု စိတ်ထဲကနေ ခံစားနေခဲ့သည်။ တန်ယန်က ပြန်လည်တောင်းဆိုမှု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြောင်းကိုလည်း သိနေသော်လည်း၊ မိမိဘက်က ပြန်လည် အသုံးဝင်နိုင်ရင် ကောင်းမယ်လို့ မျှော်လင့်နေခဲ့ပါသည်။

“ဟုတ်ကဲ့။”

တန်ယန်က ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ အဲဒီ လူယုတ်မာနှင့် မတွေ့ခဲ့ရင်၊ အဒေါ်က ဘွဲ့ရပြီးနောက် ပုံမှန်လမ်းကြောင်းအတိုင်း အလုပ်ခွင်ထဲ ဝင်သွားခဲ့ရင်၊ အခုထက်ပိုပြီး စိတ်လွတ်လပ် သက်သာတဲ့ ဘဝကို ရရှိနိုင်ခဲ့မည်ထင်သည်။

ဒါပေမယ့် ဘဝဆိုတာ “အကယ်၍” ဆိုတဲ့စကားကို ခွင့်မပြုပါဘူး။ အဲဒီလို မသေချာမှုတွေကြောင့်ပဲ အမှောင်သေတ္တာ ဖွင့်ရတာ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလာတာ မဟုတ်ပါလားဟု သူမ စဉ်းစားမိသည်။

ညနေခင်းပိုင်းမှာ တန်မိသားစုရဲ့ မိဘတွေ အိမ်ပြန်လာပြီးနောက် မိသားစုအားလုံး အတူထိုင်ကာ အဒေါ်ရဲ့ ဆိုင်ဖွင့်မယ့် အစီအစဉ်ကို ထပ်မံ ဆွေးနွေးကြသည်။ ဆိုင်တည်နေရာကိုတော့ စင်းဂွမ် အဆောက်အဦးရဲ့ ပထမထပ်မှာ ရွေးချယ်ထားကြသည်။ နေ့လယ်ပိုင်းမှာပဲ တန်ယန်က ဝမ်ရှန်းဂရွန်ကို ဖုန်းခေါ်ပြီး နေရာကောင်းကောင်းနှင့် လွတ်လပ်နေသေးသည့် ဆိုင်ခန်းတွေ ရှိမရှိ စစ်ဆေးပေးဖို့ ပြောထားခဲ့သည်။

တန်ယန်ရဲ့ဖုန်းကို လက်ခံရရှိချိန်မှာ ဝမ်ရှန်းဂရွန်လည်း စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ရှိနေခဲ့သည်။ သူက ချက်ချင်းပဲ သတ်မှတ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ဆိုင်ခန်းနှစ်ခန်းကို ရှာတွေ့ပြီး တန်ယန်ကို ရွေးချယ်စရာအဖြစ် တင်ပြပေးခဲ့သည်။ တကယ်တော့ အခုချိန်မှာပဲ ဆိုင်ခန်းတွေ၊ အထပ်အခန်းတွေ လွတ်လပ်နေသေးတာ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက် ကြာသွားရင် စင်းဂွမ် အဆောက်အဦးထဲက ရုံးခန်းနဲ့ ဆိုင်ခန်းတွေဟာ ဝယ်လိုအား အလွန်မြင့်မားလာမည် ဖြစ်သည်။

တန်ယန်က ဝမ်ရှန်းဂရွန်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး နောက်တစ်နေ့မှာ အဒေါ်ကို ခေါ်လာကြည့်မဲ့အထိ ဆိုင်ခန်းနှစ်ခန်းစလုံးကို ထိန်းသိမ်းထားပေးဖို့ ပြောကြားခဲ့သည်။ သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အဒေါ်က မိဘတွေနဲ့ စကားပြောလျက်ရှိနေပြီး၊ တန်ယွဲဂျားက အရုပ်တွေနဲ့ ကစားနေခဲ့ကာ၊ တန်ယွီကတော့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ဖုန်းကိုင်ပြီး လဲလျောင်းလျက် ဂိမ်းကစားနေသည်ဟု ထင်ရသည်။

ဒီအချိန်မှာပဲ သူမ၏ အရင်ဘဝထဲက ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ လူကြိုက်များခဲ့သော ယှဉ်ပြိုင်ဂိမ်းတစ်ခုဖြစ်သည့် “King of Glory” ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့သည်။ အဲဒီဂိမ်းရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးရေးအဖွဲ့ကတောင် အခုချိန်မှာ မပြည့်စုံသေးနိုင်ဘူးလို့ သူမခန့်မှန်းမိသည်။ ထိုအခါ သူမဟာ အခုထိ ကျောင်းသားဘဝထဲမှာပဲ ရှိနေသေးပြီး အခွင့်အရေးအချို့ကို လက်လွတ်မခံနိုင်ဘူး ဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်ပါသည်။

ဒုတိယအကြိမ် ဘဝကို ပြန်လည်ရရှိထားတာ ဖြစ်သည့်အတွက် သူမဟာ ကိုယ့်ဘဝကို ဆန္ဒပြည့်ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်လို အသက်ရှင်သွားမည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒီလိုဖြစ်လာတော့ သူမကို ကူညီပေးနိုင်မယ့် လက်ထောက်တစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ လိုလာပြီဟု ထင်ရသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ တန်ယန်က အဒေါ်ရဲ့ Pamela ကားထဲကိုတက်ပြီး စတားလိုက် အဆောက်အဦးကို ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ တန်ယွဲဂျားလေးကိုတော့ တန်ယွီက စောင့်ရှောက်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အစားထိုးအနေနှင့် နောက်တစ်နေ့မှာ မိသားစုအားလုံး အသစ်ဖွင့်ထားတဲ့ Tiss အပန်းဖြေကစားကွင်းကို သွားကြမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သည်။

ကားရပ်ရပ်ချင်းပဲ အဆောက်အဦး အဝင်ပေါက်နားမှာ အိမ်ခြံမြေမန်နေဂျာ ဝမ်ရှန်းဂရွန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလျက် ရပ်နေတာကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ တန်ယန်ကို တွေ့လိုက်သည့်အခါ ဝမ်ရှန်းဂရွန်က ချက်ချင်းပဲပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“မစ္စတန်နဲ့ တန်အဒေါ်ရေ၊ အရင်ဆုံး နားနေခန်းထဲ သွားထိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆိုင်ခန်းတွေကို တန်းသွားကြည့်မလား။”

“ဆိုင်ခန်းတွေကို တန်းသွားကြည့်ရအောင်။”

“ကောင်းပါပြီ၊ ဒီဘက်ကို လိုက်ခဲ့ပါနော်။”

ဒီလိုပြောပြီးနောက် ဝမ်ရှန်းဂရွန်က လမ်းဘေးဘက်ကို မျက်နှာမူထားတဲ့ ဆိုင်ခန်းတွေရှိရာကို တန်ယန်နဲ့ သူမအဒေါ်ကို လက်ဟန်ပြပြီး ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဝမ်ရှန်းဂရွန်က ဆိုင်ခန်းတွေကို အကျဉ်းချုပ် မိတ်ဆက်ပေးနေခဲ့သည်။ ပထမဆုံး ဆိုင်ခန်းကတော့ စင်းဂွမ် အဆောက်အဦး အဝင်ပေါက်အနီးမှာ တည်ရှိပြီး တည်နေရာ အလွန်ကောင်းမွန်ကာ မြေညီထပ် ဆိုင်ခန်းဖြစ်ပြီး အကျယ်အဝန်းက ခန့်မှန်းခြေ စတုရန်းမီတာ နှစ်ရာခန့်ရှိသည်။

အခြားဆိုင်ခန်းကတော့ အဆောက်အဦး အနောက်ဘက်မှာ တည်ရှိပြီး ပြင်ပကားပါကင်နှင့် ပိုနီးပါသည်။ မြေညီထပ်မှာ စတုရန်းမီတာ ၄၀၀ ခန့်ရှိတဲ့ လော့ဖ်ပုံစံ ဆိုင်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယထပ်မှာ ၁၅၀ စတုရန်းမီတာရှိသည်။

တန်ယန်က နှစ်ခုစလုံးက အတော်လေးကောင်းသည်ဟု ထင်မိပြီး၊ နှစ်ခုစလုံးက သင့်တော်လျှင် ဘယ်တစ်ခုမဆို ဝယ်နိုင်မယ်ဟု စဉ်းစားခဲ့သည်။ ဆိုင်တစ်ဆိုင်က ဆိုင်မှာစားဖို့ အဆင်ပြေပြီး နောက်တစ်ဆိုင်ကတော့ အပြင်ယူသွားစားဖို့ ပိုသင့်တော်ပါသည်။

တစ်နာရီအကြာတွင် တန်ယန်နှင့် သူမအဒေါ်က စတားလိုက် အဆောက်အဦး ၂၅ ထပ်ရုံးခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ဆိုင်ခန်းနှစ်ခန်းစလုံးကို အဒေါ်အတွက် အပ်နှံထားပြီး၊ ၂၀၀ စတုရန်းမီတာရှိတဲ့ ဆိုင်က နို့လက်ဖက်ရည်၊ ကော်ဖီနှင့် အချိုပွဲများရောင်းနိုင်သည်။

ကားပါကင်ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာရှိသော ဆိုင်တစ်ခုက ပန်းနှင့်မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ဖြစ်ပြီး၊ မြေညီထပ်ကို သစ်တောပုံစံ ပန်းဆိုင်အဖြစ် ဒီဇိုင်းဆွဲထားကာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အနားယူနိုင်သည့် နေရာများကို ပန်းနဲ့အပင်များက အလှဆင်ထားသည်။ ဆိုင်တွင် ကော်ဖီ၊ ဆေးဖက်ဝင်လက်ဖက်ရည်၊ မုန့်များနှင့် အခမဲ့စာအုပ်များ ငှားပေးပါသည်။

အလုပ်ပင်ပန်းပြီး အနားယူချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ကားပါကင်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်နေရတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာကို အနည်းငယ် အနားယူနိုင်သည့် နေရာအဖြစ် ရွေးချယ်နိုင်ပါသည်။

ဒုတိယထပ်မှာတော့ DIY မုန့်ဖုတ်အတွေ့အကြုံအခန်းကို သီးသန့်စီစဉ်ထားပြီး မုန့်ဖုတ်လေ့လာပြီး ဖန်တီးလိုသူများအတွက် နေရာအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။

တန်ယန်ရဲ့အတွေးကို အဒေါ်က ဝမ်းမြောက်စွာ သဘောကျခဲ့သည်။ ဒီနည်းလမ်းက သူမအတွက် ဆန်းသစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ဒီလိုနေရာတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာသိလျှင် ဂျားဂျားကိုခေါ်သွားပြီး တွေ့ကြုံခံစားစေချင်မှာ သေချာပါသည်။

ဆိုင်နှစ်ခုလုံး အငှားစာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးနောက် တန်ယန်က သူမရဲ့ကတ်ကို သုံးလိုက်သည်။ ကိုယ့်ပိုင်ပစ္စည်းဖြစ်ပေမယ့် တရားဝင်စီးပွားရေးလုပ်ခြင်းက ပိုပြီး အဆင်ပြေသည်။

ထို့နောက်၊ ဒီဇိုင်းနှင့် ပြုပြင်မွမ်းမံမှု အရေးများကို ဆွေးနွေးရန် တန်မစ္စတာရဲ့ ၁၂ ထပ်ရှိ ကုမ္ပဏီသို့ သွားခဲ့သည်။ မနက်ခင်းက အလျှင်အမြန်ပဲ ပြီးဆုံးသွားသည်။

တန်ယန်နဲ့ သူမအဒေါ် အိမ်သို့ပြန်လာချိန်တွင် ထားခဲ့သော ကလေးနှစ်ယောက်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြေးလာနှုတ်ဆက်ကြပြီး သူတို့မျက်လုံးများက “ကျွန်တော်တို့ ဗိုက်ဆာနေပြီ၊ အစားအစာ လိုအပ်နေပြီ!” ဆိုသလို ဖြစ်နေသည်။