ကိုယ်ပိုင် သိုလှောင်ရာနေရာ

မီကိုက မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်တာနဲ့ ပြန်ပို့လာသည်။

မီကို: ...

မီကို: နင်ကြွားနေတယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ သက်သေမရှိဘူး။

တန်ယန်: နင်သိသွားပြီ! ဒါပေမဲ့ ဆုမရှိတာ နှမြောစရာပဲ!

မီကို: ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှု သင်္ဘောက အလွယ်တကူ မှောက်သွားပြီး! (ကျေနပ်အားရတဲ့ ကြောင်ရုပ်ပြောင်အီမိုဂျီ)

တန်ယန်: ချစ်စရာ ကြောင်ပေါက်လေး.gif

တန်ယန်: ငါနင့်ကို လက်ဆောင်တစ်ခု ဝယ်ပေးထားတယ်! မနက်ဖြန်ကျရင်ပေးမယ်~

မီကို: ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပဲ။jpg

တန်ယန်: ... ငွေမျက်နှာကြည့်တဲ့မိန်းမ!

မီကို: ဒီချမ်းသာတဲ့ မိန်းမကို ငါတွယ်ကပ်နေမှာ! မွ~

တန်ယန်: သွား စာကြည့်တော့! နင်စာမေးပွဲမှာ ကောင်းကောင်းမဖြေနိုင်ရင် မြို့တော်မှာ ငါတို့ချိန်းတွေ့တာ မရှိတော့ဘူးနော်။

မီကို: ...

မီကို: နှုတ်ဆက်တယ်.gif

မီကိုနဲ့ စကားပြောပြီးတဲ့နောက် တန်ယန်က သူမရဲ့ WeChat Moments ကို ခဏကြည့်လိုက်တော့ တန်ယွီနဲ့ တခြားသူတွေက အဲဒီနေ့က သူတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်ဓာတ်ပုံတွေကို တင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက ပုံတစ်ပုံချင်းစီကို ကြိုက်ပြီး ဖုန်းချကာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ်မှာ ပြန်လှဲနေတဲ့ တန်ယန်က ဖုန်းကစားတာကို ရပ်လိုက်ပြီး စနစ်နဲ့ စကားပြောနေလိုက်သည်။

【ရွှေသေတ္တာကနေ ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်ရာနေရာ ရနိုင်မလား။】

【ရတယ်၊ ဖြစ်နိုင်ခြေက ဘီလီယံတစ်ခုမှာ တစ်ခုလောက်ပဲ ရှိတယ်။】

【အဲဒါက မရှိတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဖြစ်နိုင်ခြေက အရမ်းနည်းတော့ ဘာမှမပြောတာက ပိုကောင်းတယ်~】 တန်ယန် စကားမပြောနိုင်တော့ပါ။ ငွေလဲဆိုင်ထဲက သယ်ဆောင်ရ လွယ်ကူသည့်နေရာရဲ့ ဈေးနှုန်းကိုကြည့်ရင်း သူမတစ်သက်လုံးဝယ်ဖို့ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုအမှတ်တွေ လုံလောက်အောင် စုဆောင်းနိုင်ပါ့မလားဟု သံသယဝင်မိသည်။

【Host၊ အလုပ်တွေ ဆက်လုပ်ပါ၊ မကြာခင်မှာဝယ်ဖို့ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုအမှတ်တွေ လုံလောက်လာပါလိမ့်မယ်။】

【မင်းက အရမ်းကောင်းတယ်၊ မင်းပြောတာ လုံးဝမှန်တယ်။ မင်းရဲ့ စာရင်းဇယားတွေကို စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်~】 တန်ယန်က နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်ပြီး သူမမှာ ပိုက်ဆံဘယ်လောက် ရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ရတာက ပိုပျော်စရာကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

*

Host: တန်ယန်

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကြံ့ခိုင်မှု: ၄၅ (၀-၁၀၀)

ဉာဏ်ရည်: ၆၇ (၀-၁၀၀)

ဆွဲဆောင်မှု: ၄၁ (၀-၁၀၀)

အသွင်အပြင်: ၇၈ (၀-၁၀၀)

ကံကောင်းခြင်းတန်ဖိုး: ၁၀ (၀-၁၀)

လေးစားမှုအဆင့်: ၀

အထူးစွမ်းရည်များ: အစပြုကိုယ်ခံပညာ၊ အစပြုစန္ဒရား

ကျန်ရှိသော အရည်အချင်းအမှတ်: ၂၀

အကောင့်လက်ကျန်ငွေ: ၂၅၄,၃၈၀,၂၀၅.၄၇ ယွမ်

*

【ထီနဲ့ကံစမ်းကြည့်ရအောင်၊ ပြီးရင် အရည်ချင်းမှတ်တွေ ထည့်မယ်။】

【ကောင်းတယ် Host】

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရဖို့ ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရဖို့ ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရဖို့ ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရဖို့ ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရဖို့ ထီသေတ္တာ*၁ ကိုသုံးပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရရှိရန်အတွက် ထီသေတ္တာ*၁ ကို အသုံးပြုပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရရှိရန်အတွက် ထီသေတ္တာ*၁ ကို အသုံးပြုပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရရှိရန်အတွက် ထီသေတ္တာ*၁ ကို အသုံးပြုပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရရှိရန်အတွက် ထီသေတ္တာ*၁ ကို အသုံးပြုပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရရှိရန်အတွက် ထီသေတ္တာ*၁ ကို အသုံးပြုပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရရှိရန်အတွက် ထီသေတ္တာ*၁ ကို အသုံးပြုပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရရှိရန်အတွက် ထီသေတ္တာ*၁ ကို အသုံးပြုပါ။

ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ ရရှိရန်အတွက် ထီသေတ္တာ*၁ ကို အသုံးပြုပါ။

ယွမ် ၅ သန်း ရရှိရန်အတွက် ထီသေတ္တာ*၁ ကို အသုံးပြုပါ။

ကိုယ်ပိုင်နေရာ ၁ ခုရဖို့ ရွှေထီသေတ္တာ ၁ လုံးကိုသုံးပါ။】

တန်ယန်: !!!

စနစ်: (⊙o⊙)…

【ဘီလီယံတစ်ခုမှာ တစ်ခါပဲရှိတဲ့ အခွင့်အရေးလို့ မင်းမပြောဘူးလား။】

【Host၊ မင်းမှာ ဘယ်လိုကံကောင်းမှုမျိုးရှိလဲ။】

【ဒါဆို ငါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အချစ်တော်ပဲ မဟုတ်လား။】

【Host၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မစ်ရှင်ကို အမြန်ဆုံးပြီးအောင် လုပ်ပေးပြီး စကြဝဠာထဲမှာ အစွမ်းထက်ဆုံး စနစ်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးလို့ရမလား။ *ရှက်ရွံ့*】

【မင်းက စနစ်တစ်ခုပဲ၊ မင်းငါ့ကို အီမိုဂျီတွေ ပို့နေတာလား။】

【ဒီစနစ်က အရင်စနစ်နဲ့ မတူတော့ဘူး~ Host၊ အလုပ်တွေကို ဆက်လုပ်ပါ၊ စနစ်က ပိုပိုပြီး အစွမ်းထက်လာလိမ့်မယ်။】

【ဒါဆို မင်းမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံစံရှိလား။】

【အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်လိမ့်မယ်။ စနစ်ရေ ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင် သိုလှောင်ရာနေရာကို အမြန်ဆုံး ချိတ်ဆက်ပြီး အရွယ်အစား ဘယ်လောက်ကြီးလဲဆိုတာကို ကြည့်လိုက်ပါအုံး။】

【ကျွန်တော့်အကောင့်ကို ဘယ်လိုချိတ်ဆက်ရမလဲ။】

【host က ဆုလာဘ်နေရာကို ဝင်ရောက်ပြီး ညွှန်ကြားချက်တွေကို လိုက်နာရုံပါပဲ။】

【အိုကေ၊ ကိုယ်ပိုင် သိုလှောင်ရာနေရာကို ပြန်လည်ရယူနေပါတယ်။】

တန်ယန်ရဲ့ အမြင်အာရုံက မှုန်ဝါးသွားပြီး သူမရှေ့မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖောက်ထွင်းမြင်ရတဲ့ ပူဖောင်းတစ်ခု လွင့်မျောနေပြီး အဲဒီအထဲမှာ ရှေးဟောင်း အဆောက်အအုံတစ်ခုကို မှုန်ဝါးဝါး မြင်နေရပါသည်။

ပြီးတော့ လေထဲမှာ ဖောက်ထွင်းမြင်ရတဲ့ panel တစ်ခု ပေါ်လာပြီး 【ချိတ်ဆက်ပြီးပြီလား။ ဟုတ်တယ်/မဟုတ်ဘူး】

တန်ယန်က “ဟုတ်တယ်”ကို ပြတ်ပြတ်သားသား နှိပ်လိုက်ပြီးနောက် ဖောက်ထွင်းမြင်ရတဲ့ ပူဖောင်းတစ်ခုက သူမရဲ့ မျက်နှာဆီကို ရုတ်တရက် ပျံသန်းလာတာကြောင့် သူမ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မှိတ်ထားလိုက်ပါသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိတော့ဘဲ ဘာမှကို မခံစားရတော့ပါ။ သူမ ထိတ်လန့်စ ပြုလာပါသည်။ ဒီနေရာက အရမ်းတန်ဖိုးရှိပါသည်။ သူမ ပျောက်သွားလျှင် ဘယ်အချိန်မှာ ပြန်ရနိုင်မလဲဆိုတာကို သူမသိတော့ပါဘူး။

【ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ အဲဒီပူဖောင်းက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။】

【အိမ်ရှင်၊ နေရာလွတ်က မင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ ရှိနေပြီး အခု မင်းတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းစည်းသွားပြီ။ နေရာလွတ်ကို ဝင်ကြည့်ရုံနဲ့ အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ မင်းမြင်နိုင်တယ်။】

တန်ယန်က သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ နေရာလွတ်ကို တိတ်တိတ်လေး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ စတုရန်းမီတာ ၁၀၀၀ လောက်ရှိတဲ့ အလွန်ကြီးမားတဲ့ နေရာလွတ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမက သူမရဲ့ဖုန်းကို အထဲမှာထည့်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်တော့ ဖုန်းက ချက်ချင်းပဲ နေရာလွတ်ထဲမှာ ပေါ်လာသည်။ သူမ ဖုန်းကိုထုတ်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်တော့ ဖုန်းက သူမလက်ထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာပါသည်။

【သံသယရှိစရာ- ငါ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် နေရာလွတ်ကို ငါနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားပြီးနောက် တခြားသူတွေက ခိုးယူနိုင်ဦးမှာလား။】

အရင်ဘဝတုန်းက ဖတ်ခဲ့တဲ့ ဝတ္ထုတွေကို ပြန်လည် သတိရမိလာရာ၊ အဓိက ဇာတ်ကောင်က သေဆုံးသွားတဲ့အခါ ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်ရာ နေရာကလည်း အပြင်ကို ပြုတ်ကျလာတတ်တာကို တွေ့ဖူးခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားမိလျက် သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နေရာကလည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်လာမလား ဆိုတာကို စိတ်ကူးယဉ်မိခဲ့သည်။ အကယ်၍ အဲဒီလို ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်၊ အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေကို ထည့်ထားသင့်လဲ ဆိုတာကို သေချာ စဉ်းစားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

【မဟုတ်ဘူး၊ Host။ ဒီစနစ်လိုပဲ ကိုယ်ပိုင်နေရာလွတ်က မင်းရဲ့အသိစိတ်နဲ့ ချည်နှောင်ထားတယ်။ မင်းမမျှော်လင့်ဘဲ သေသွားရင် စနစ်နဲ့ နေရာနှစ်ခုစလုံးဟာ သူတို့ရဲ့ မူလနေရာတွေကို ပြန်ရောက်သွားလိမ့်မယ်။】

【တခြား အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေရော မရှိဘူးလား။】

【စနစ်က အားအနည်းဆုံး အခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားတာပေါ့။ ဒါကြောင့် Host၊ မင်းအသက်ရှင်နေရမယ်။】

အခု မင်းပြောလိုက်တာ ငါမလုံခြုံတော့ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ကိုယ်ရံတော်တွေ ငှားသင့်လား။

【အိမ်ရှင်၊ ပိုက်ဆံဆက်သုံး၊ မင်းလိုအပ်တာ အားလုံးရလိမ့်မယ်။】

တန်ယန်က စနစ်ပြောတာကို နားထောင်ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေပုံရသည်။ နောက်ကျနေပြီ ဆိုတာမြင်တော့ သူမ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။

နောက်တစ်နေ့ နိုးလာတော့ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဖြစ်နေပြီ။

တန်ယန်ရဲ့အမေနဲ့ တခြားသူတွေ ဧည့်ခန်းထဲမှာ မနက်စာစားနေတုန်း တန်ယန်ထွက်လာတာကို မြင်ပြီး သူမကိုထိုင်ဖို့ အမြန်ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

“ယန်ယန်၊ မင်းအတွက် ကြက်ဥနဲ့နို့ပါတဲ့ ဆန်းဒဝှစ်ချ်တစ်ခု မှာလိုက်တယ်။ လာစားကြ။” တန်ယန်ရဲ့အမေက စားပွဲပေါ်က ပန်းကန်တွေကို ပြန်စီနေသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မေမေ~ သမီးဗိုက်အရမ်းဆာနေပြီ!” တန်ယန်ရဲ့အသံက ကလေးဆန်နေပြီး နိုးခါစဆိုတော့ သူမရဲ့အသံက ပိုပြီး တိုးတိုးလေးနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့အသံ ဖြစ်နေသည်။

"မမ ညီမလေးမှာလည်း တစ်ခုရှိတယ်! ဒါပဲ!" တန်ယွဲဂျားက သူမရဲ့ ကလေးပန်းကန်ကို တန်ယန်ဆီ တွန်းပို့လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးကို မှီထားလိုက်သည်။

"ဂျားဂျား ထိုင်ပြီးတော့စား။ သမီးအစ်မက မနက်စာစားဖို့ ပြင်ပြီးပြီ။" တန်ချင်းရွှဲ့က သမီးလေးကို ထိုင်ခုံပေါ်သို့ အမြန်ခေါ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဂျားဂျား မင်းရဲ့အစ်မအတွက် မနက်စာက ဒီတစ်ခုနဲ့ လုံလောက်ပါပြီ။ ဂျားဂျား၊ မနက်စာကို ပြီးအောင်စား မဖြုန်းတီးနဲ့၊ အိုကေလား" တန်ယန်က ထိုင်ခုံမှာ တင်ပါးလှုပ်နေသည့် မိန်းကလေးငယ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အိုကေ၊ မမအတွက် စားပေးမယ်!"

မနက်စာက အရမ်းသာယာတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီး အဖွဲ့သားတွေ ပစ္စည်းတွေထုပ်ပိုးပြီး ပြန်သွားကြသည်။

ဇူးယုန်းဗီလာကို ပြန်ရောက်တော့ နေ့လည်လောက်ရှိပြီ။ မီကိုကို နောက်မှ လက်ဆောင်လာယူဖို့ မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်သည်။

မီကို: ရပြီ! ချက်ချင်းလာခဲ့!

တန်ယန် ဖုန်းမချခင် ၁၀ မိနစ်အလိုမှာ မီကိုရောက်နေပြီ။ အဲဒါက ရပ်ကွက်တစ်ခုတည်းမှာ နေထိုင်ရတာရဲ့ အကြီးမားဆုံး အဆင်ပြေမှုတစ်ခုပဲ။

တန်ယန်ယူလာတဲ့ ဂါဝန်အမျိုးမျိုး၊ စာရေးကိရိယာတွေနဲ့ အရုပ်တွေကို မြင်တော့ မီကိုရဲ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားပြီး ဂါဝန်တွေကို ပျော်ရွှင်စွာဖက်ကာ အိမ်ပြန်ပြီး ဝတ်ကြည့်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသည်။

တန်ယန်က သူမကို တခြားနည်းနဲ့ မဆွဲဆောင်နိုင်တာကြောင့် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး သူမလာခဲ့သည့် နေရာကို ပြန်သွားဖို့ ပြောလိုက်သည်။ မီကိုက စိတ်မဆိုးဘဲ တန်ရဲ့အမေနဲ့ တခြားသူတွေကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အပြုံးနှင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။