၁၀ ဘီလီယံ မစ်ရှင်

ကျောင်းတက်ချိန်က နေ့တိုင်း အတူတူပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် ယာဉ်မောင်းက ကျောင်းဆင်းလျှင် ကလေးတွေကို ကြိုပို့ဖို့ နှစ်ကြိမ်သွားရပါသည်။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေက အားလပ်နေပြီး ကလေးတွေက သူတို့လုပ်ချင်တာကို လုပ်နိုင်ပါသည်။ ယာဉ်မောင်းက စနေ၊ တနင်္ဂနွေမှာ ကားကိုလိုအပ်ခဲ့လျှင် ယာဉ်မောင်းက ကြိုတင် အကြောင်းကြားရပါသည်။

မစ္စတာတန်ဘက်က ယာဉ်မောင်းဟာ လူမှုရေးကိစ္စတွေအတွက် ထွက်သွားတဲ့အခါ လိုက်ပါရမှာဖြစ်လို့ နည်းနည်းတော့ ပိုအလုပ်ရှုပ်ပါလိမ့်မည်။ ဒါကြောင့် သူ့လစာက နည်းနည်းပိုများပါသည်။

တန်ယန်နှင့် သူ့သူငယ်ချင်းတွေက Maybach ဒါမှမဟုတ် Rolls-Royce Phantom ကားတွေဖြင့် ကျောင်းကို မောင်းသွားနိုင်ပါသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တန်ရဲ့အဖေက အဲဒီကားကို အလုပ်သွားလျှင် မမောင်းပါ။ သူ့စကားအရဆိုလျှင် သူ့ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှု စုစုပေါင်းတန်ဖိုးက အဲဒီလို အလွန်အမင်း အဆင့်မြင့်တဲ့ ဇိမ်ခံကားတစ်စီးကို အသုံးပြုဖို့ လုံလောက်မှု မရှိသေးပါဘူးဟု ဆိုလိုသည်။

တန်ယန်က ဒီကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး အကူအညီမဲ့နေသလို ခံစားရပေမယ့် သူမက ပြဿနာကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ အချိန်က တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့ရဲ့စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေပါလိမ့်မည်။

နောက်တစ်နေ့မှာ ယာဉ်မောင်းဦးလေးကျန်းက တာဝန်ကျဖို့ ရောက်လာပါသည်။

မီကိုကလည်း တန်မိသားစုနှင့်အတူ ကျောင်းသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါသည်။ မနေ့က တန်ယန်က သူတို့နှစ်ယောက် အခုကစပြီး ကျောင်းသွားကျောင်းပြန်ကို ဘတ်စ်ကားအတူတူ စီးရမယ်ဟု ပြောပြီးပြီ။

"အစ်မရေ၊ ငါက ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်မယ်၊ နင်နဲ့ အစ်မမီကိုတို့က နောက်ခုံမှာ ထိုင်လို့ရတယ်။" တန်ယွီက ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှာ အရင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို ယန်ယန်နဲ့အတူ ထိုင်ခွင့်ပေးလောက်အောင် ထက်မြက်တယ်" မီကိုက ကျေနပ်အားရစွာ ပြောလိုက်သည်။

တန်ယန်က သူတို့ပြောနေတာတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ကားပေါ်တက်လိုက်သည်။

ဦးလေးကျန်းက ချောချောမွေ့မွေ့ မောင်းလာပြီး အတွေ့အကြုံဆယ်နှစ်ရှိသည့် အတွေ့အကြုံရင့် ယာဉ်မောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်သည်။ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှု အနည်းငယ် ရှိပေမယ့် မိနစ်သုံးဆယ်ကြာမှ ကျောင်းကိုရောက်သည်။

တန်ယွီကို အရင်လာကြိုဖို့ ဦးလေးကျန်းနှင့် သဘောတူညီမှု ယူပြီးနောက် တန်ယန်နှင့်မီကဲ နှစ်ယောက်သားက ကျောင်းထဲကို ဝင်သွားကြသည်။

အောက်ထပ်ရှိ သင်ကြားရေး အဆောက်အဦးရဲ့ ကြော်ငြာဘုတ်ကို ရောက်တော့ လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းအုံနေပြီ။ ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ရလဒ်တွေ ထွက်လာပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရသည်။

မီကိုက အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ပါ။ "ယန်ယန်၊ ငါအရင် သွားကြည့်လိုက်မယ်၊ အပြင်မှာ ငါ့ကိုစောင့်နေနော်!" တန်ယန် ပြန်မဖြေနိုင်ခင်မှာပဲ သူမဟာ လူအုပ်ကြားထဲကို ဝင်သွားလိုက်သည်။

တန်ယန်က သူမကို အဲဒီမှာ ရပ်စောင့်နေခဲ့သည်။ အဲ့မှာ ဘာကြည့်စရာရှိလို့လဲ။ နောက်မှ စာရွက်တွေဝေတဲ့အခါ ဆရာမက ရလဒ်ကို ပြောပြမှာပဲလေ။

【Host၊ ဒါကို "ဧကရာဇ်က စိတ်မပူပေမယ့် မိန်းမစိုးက စိတ်ပူတယ်" လို့ ခေါ်တာလား။】

【မှားနေတဲ့ ဥပမာတွေ မသုံးစမ်းပါနဲ့။ ဧကရာဇ်က စိတ်မပူပေမယ့် မိန်းမစိုးက စိတ်ပူတဲ့ အခြေအနေကို ဘယ်လိုဖော်ပြနိုင်လဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ပါဝင်ပတ်သက်နေတာလေ။】

【အိုး၊ နားလည်ပြီ။ မီကိုက စာမေးပွဲမဖြေခဲ့ဘဲ ရလဒ်တွေကို ထုတ်ပြန်တဲ့အခါမှာ သူမရဲ့ အစီရင်ခံစာကတ်ကို ကြည့်ချင်နေတယ်ဆိုရင် သုံးလို့ရမလား။】

【ဟုတ်တယ်၊ စနစ်က တကယ်ကိုတော်တယ်! 】

【ဂုဏ်ယူတယ်! 】

တန်ယန် မပြောခင်မှာပဲ စနစ်က တာဝန်တစ်ခု ထုတ်ပြန်တာကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

【ဒင်း! သုံးစွဲမှုတာဝန် ထုတ်ပြန်ခြင်း- ရက် ၃၀ အတွင်း ယွမ် ၁၀ ဘီလီယံသုံးစွဲပါ၊ ဆုလာဘ်- ပြန်အမ်းငွေ ၃ ဆ၊ ရွှေထီသေတ္တာ ၁၀၀၊ ယူနီဗာဆယ် အရည်အချင်းအမှတ် ၁၀၀၊ ဘိုင်ရှာကျွန်းကို နှစ် ၁၀၀ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်၊ ဇိမ်ခံရွက်လှေတစ်စင်းနှင့် ဘေကျင်းရှိ ခြံဝင်းအိမ်တစ်လုံး။】

ဤအချိန်တွင် မီကိုသည်လည်း ရလဒ်များကို ကြည့်ပြီးသည်နှင့် တန်ယန်အား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်မထောင်ပြခဲ့သည်- "ယန်ယန်၊ နင်က တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းလိုက်တာ! ပြီးပြည့်စုံတဲ့အမှတ် ၆၅၀! ဒုတိယနေရာက ၆၀၀ တောင် မရခဲ့ဘူး။"

"နင်အဆင့် ဘယ်လောက်ရလဲ" တန်ယန်က စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"အဟမ်း!" မီကိုက မေးကိုမော့လိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနှင့် "၅၃၈ မှတ်၊ အဆင့် ၄၉ အတိအကျပဲ!"

"အရမ်းကောင်းတယ်! နေ့လယ်ကျရင် နို့လက်ဖက်ရည် တိုက်မယ်!"

"ဒါဆို ရေခဲမပါတဲ့ အုန်းသီးဂျယ်လီနဲ့ တာရိုပူဖောင်းလက်ဖက်ရည် သောက်မယ်!"

"ကောင်းတယ်။"

ဒီမနက်မှာ ၇ တန်း၊ ၁၁ တန်းက ကျောင်းသားတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေဆီကနေ အမျိုးမျိုးသော ဂရုစိုက်မှုတွေကို ခံယူရတာ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မျက်မြင် တွေ့ရှိခဲ့ကြပါသည်။

ဆရာ၊ ဆရာမတိုင်းလိုလိုဟာ တန်ယန်ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကြင်နာစွာ ဂရုစိုက်ပေးကြပါသည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့နဲ့ အတူရှိနေတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့မျက်နှာတွေက ချက်ချင်းပဲ လေးနက်သွားပါသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဆရာ၊ ဆရာမတွေဟာ အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံး ကျောင်းသားတွေကို နှစ်သက်ကြပါတယ်၊ အထူးသဖြင့် ဒီအကောင်းဆုံး ကျောင်းသားကလည်း ချောမောလှပတာကြောင့်ပါ။ *ငိုသံ*

အတန်းထဲက ထွက်သွားတာနှင့် လူတစ်စုက တန်ယန်ရဲ့ စားပွဲဝိုင်းမှာ စုဝေးကြပါသည်။ သူတို့အားလုံးဟာ ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်းတွေကြောင့် တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည့် ထိပ်တန်းကျောင်းသားတွေပါ။ ကိုယ့်ထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကောင်းသူဖြစ်ရင်တော့ ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်နဲ့ ကြိုးစားလိုစိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် ကိုယ့်အနေနဲ့ ဘယ်လိုမှ မကျော်လွန်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ရတဲ့အဆင့်မှာ ရှိနေသူ ဖြစ်လာရင်တော့ ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ် မဖြစ်တော့ဘဲ အလေးထား လေးစားမှုအဖြစ်သာ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

တစ်မနက်တည်းမှာပဲ တန်ယန်ဟာ ပထမနှစ် အထက်တန်းကျောင်း တစ်လျှောက်လုံးမှာ နာမည်ကြီးလာခဲ့ပါသည်။ ဆရာတိုင်းက စာမေးပွဲမှာ အမှတ်ပြည့်ရတဲ့ ဒီထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ မိန်းကလေးကို ချီးကျူးခဲ့ကြပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရသည့် အပြောတွေအရ သူမဟာလည်း အလွန်လှပတယ်လို့ ဆိုပါသည်။

ဒါကြောင့် တန်ယန်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတဲ့သူတွေ အများကြီးဟာ သိချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပါသည်။ အတန်းထဲက ထွက်သွားတာနှင့် သူတို့ဟာ ပထမနှစ် အတန်း ၇ ရဲ့ ဝင်ပေါက်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး လှပပြီးအမှတ်ပြည့်ရသော ပညာရေးကြယ်ပွင့်လေးရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို လှမ်းကြည့်ကြပါသည်။

ပထမတန်း အတန်း ၇ က ကျောင်းသားတွေဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကာကွယ်ကြပါသည်။ တန်ယန်ကို သူတို့ရဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေး စာရင်းမှာ ထည့်သွင်းထားပါသည်။ တခြားအတန်းတွေ တံခါးဝမှာ လျှောက်ကြည့်နေတာကို မြင်သောအခါ သူတို့ကို မောင်းထုတ်တာ ဒါမှမဟုတ် တံခါးပိတ်တာတွေ လုပ်ကြပါသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ အိမ်သာသွား၍ အနားယူခြင်းမှလွဲ၍ တန်ယန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်ကာ စာဖတ်နေခဲ့သည်။

မီကိုသည် နီးကပ်စွာ ကိုင်းညွှတ်ကာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမနားမလည်သော နိုင်ငံခြားဘာသာ စကားဖြင့် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်နေသည်။ သူမခေါင်းခါပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမကိုယ်သူမ ထပ်တွေးလိုက်သည်- ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးပဲ!

တန်ယန်သည် သတိမထားမိဟန်ဖြင့် ရှေ့ရှိစာအုပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။ သူမသည် နာမည်ကြီး စန္ဒယားပညာရှင် ရှိူဘာ၏ ဘဝအကြောင်း ဂျာမန်စာအုပ် တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေသည်။ နိုင်ငံတကာ ရှိူဘာစန္ဒယားပြိုင်ပွဲကို လာမည့်သြဂုတ်လတွင် ကျင်းပမည်ဖြစ်ပြီး သူမသည် ယင်းအတွက် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမ အခုအချိန်မှာ ပါဝင်နိုင်သည့်အဆင့်မှာ မရှိသေးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်နှစ်အတွင်းမှာ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ပါသည်။

တန်ယန်သည်လည်း ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်းနှင့် စနစ်ရရှိပြီးကတည်းက သူမသည် ယုံကြည်မှု ပိုမိုရှိလာကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဤယုံကြည်မှုသည် အပျက်သဘောဆောင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုများ မဖြစ်ပေါ်စေဘဲ သူမကို ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ကြိုးပမ်းစေခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူမသည် ၁၀ ဘီလီယံ တာဝန်ပစ်မှတ်ကို ပြီးမြောက်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး အဆင့်မြင့် စန္ဒယားကျွမ်းကျင်မှုကို ရယူနိုင်ပါက အချိန်များစွာ သက်သာစေမည် ဖြစ်သည်။

နေ့လည်ခင်းတွင် တန်ယန်နှင့်မီကို နှစ်ယောက်စလုံး ကျောင်းစားသောက်ဆိုင်တွင် နေ့လည်စာ စားကြသည်။ နေ့လည်စာ စားပြီးနောက် မနက်က ကတိအတိုင်း ကျောင်းဂိတ်ရှိ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ သွားကြသည်။

စီကာမိုးသစ်ပင်များ အစီအစဉ်တကျ စိုက်ထားသော တက္ကသိုလ်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူတစ်ဦးသည် လက်ထဲတွင် နို့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားလျက် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ အထက်မှ မည်သည့်အရာ တစ်ခုခု ကျလာနိုင်မလဲဟု စိတ်ထဲတွင် သတိထားလျက် ရှိနေသည်။

မီကိုသည် နို့လက်ဖက်ရည်ကို နှစ်ငုံသုံးငုံသာ သောက်ရသေးသည့် အချိန်မှာပင် ထိုခွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် တန်ယန်၏ လက်ကိုဆွဲကာ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့လှမ်းသွားသည်။

စီကာမိုးပင်များကြားမှ နောက်ဆုံးတွင် မီကိုသည် ချီးကျူးစကားဆိုရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သောအခါ သူမရှေ့မှ လျှောက်လာသော ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် တိုက်မိသွားသည်။

ဒုန်းခနဲဖြစ်သွားပြီး နို့လက်ဖက်ရည်မှာ မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။

မီကို လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားသည်။ တန်ယန်သည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်ရှူးများကို အမြန်ထုတ်ယူပြီး မီကို၏ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများမှ နို့လက်ဖက်ရည် အစွန်းအထင်းများကို သုတ်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် မကြည့်လိုက်မိလို့ပါ။ အဆင်ပြေရဲ့လား" ကောင်လေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သတိထား ကြည့်လိုက်သည်။

မီကိုက "နင်က တကယ်ကို တစ်ခုခုပဲ! ငါ နှစ်ငုံလောက်ပဲ သောက်ရသေးတာ ငါ့နို့လက်ဖက်ရည်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ!" တကယ်တော့ သူမသည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှေ့ကို မကြည့်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် နို့လက်ဖက်ရည်များ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ အပြစ်ရှိစိတ်သည် ချက်ချင်းပင် ကြေကွဲခြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ နောက်ထပ်တစ်ခွက် ဝယ်ပေးလို့ရမလား။ ကျွန်တော့်နာမည်က လောင်ဝေအန်းပါ၊ ပြီးတော့ နင်နဲ့ တစ်တန်းတည်းပါ။" ကောင်လေးက ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး သူ့နတ်သမီးလေးနဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုဟာ ဒီလိုအခြေအနေမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။

"အဲဒါက ပိုတူတယ်။ ငါ ပိန်းဥဘိုဘာ နို့လက်ဘက်ရည်ကို သောက်ချင်တယ်၊ ရေခဲမပါပဲနဲ့ အချိုက ၃၀% လောက်။" မီကို ကျေနပ်သွားသည်။ သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေက ညစ်ပတ်နေပေမယ့် နို့လက်ဘက်ရည်က ရှိနေတုန်းပဲ။

တန်ယန်နှင့်မီကိုတို့က ပန်းခင်းဘေးမှာထိုင်ပြီး လောင်ဝေအန်း ပြန်လာတာကို စောင့်နေကြသည်။ တန်ယန်က မီကိုရဲ့ခေါင်းကိုပုတ်ပြီး "နင်အခုကစပြီး ရှေ့ကိုမကြည့်ဘဲ လမ်းလျှောက်လို့မရဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မီကိုက လျှာထုတ်ပြီး "ငါသိတယ်။ ယန်ယန်၊ နင်က ငါ့ကို နောက်ဆုံးတော့ နို့လက်ဘက်ရည် ဝယ်တိုက်မယ်ဆိုပြီး နှစ်ငုံလောက်တောင် မသောက်ရသေးဘဲ ပြုတ်ကျသွားတာ။ အားလုံးက ပေါ့ဆတဲ့ လောင်ဝေအန်းကြောင့်ပဲ။"

"သူ့ကို အပြစ်တင်မနေပါနဲ့။ ငါတို့က အရမ်းမြန်မြန် လျှောက်နေတာ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ သူတို့နဲ့ တိုက်မိမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု တန်ယန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး၊ အိုကေ၊ အိုကေ~ သူက ငါ့ရဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်အတွက် ပြန်ဝယ်ပေးပြီးသားပါ၊ ငါအဲဒီလောက် မဆင်မခြင် မလုပ်ပါဘူး၊ သူ့ကို အပြစ်မတင်တော့ပါဘူး!"

မကြာခင်မှာပဲ လောင်ဝေအန်းက နို့လက်ဖက်ရည်နှင့် ပြန်လာသည်။

"မီကို၊ ဒီမှာ နင့်ရဲ့ နို့လက်ဘက်ရည်ပါ။ ကျွန်တော် တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်၊ မနက်ဖြန်မှာ တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ နေ့လည်စာ ကျွေးပါ့မယ်။"