တန်ယန်၏ သံသယ

သုံးဦးအနက် နှစ်ဦးမှာ အမျိုးသမီးများဖြစ်ပြီး တစ်ဦးမှာ အမျိုးသားဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အသက် ၂၇ နှစ်အရွယ် ကျန်းကျား၊ အသက် ၃၅ နှစ်အရွယ် ချင်ယွီရုံနှင့် အသက် ၃၃ နှစ်အရွယ် ကျိုးချီ တို့ဖြစ်သည်။

လူပုဂ္ဂိုလ်များစွာ၏ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက် တန်ယန်က ၎င်းတို့အားလုံး အလွန်ထူးချွန်ကြောင်း မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။ ကျန်းကျားသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ဟားဗတ်စီးပွားရေးကျောင်းမှ ဘွဲ့ရရှိခဲ့ပြီး ယခင်က ဟန်လီလမ်းတွင် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ဟန်လီလမ်းသို့ ရောက်ပြီးနောက် သူမသည် အဓိကအမှုနှစ်ခုကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ကိုင်တွယ်ခဲ့ပြီး လုပ်ငန်းနယ်ပယ်အတွင်း အသိအမှတ်ပြုမှု ရရှိခဲ့သည်။ မကြာမီ တရုတ်နိုင်ငံသို့ ပြန်လာရန် စီစဉ်ထားသည်။

ချင်ယွီရုံသည် ကမ္ဘာကျော် ဘတ်လာပညာရေးကျောင်းဖြစ်သည့် ဖစ်ဇ်ကောလိပ်မှ ဘွဲ့ရရှိသူဖြစ်သည်။ သူမသည် ဟောင်ကောင်တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း တစ်နှစ်ခန့်က အများပြည်သူ မသိရှိသော အကြောင်းပြချက်များကြောင့် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ အိမ်တွင် အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မသိရသော အကြောင်းရင်းများကို သေချာစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ပြီးနောက်မှာ မိသားစုကြီးတစ်ခု၏ အဖွဲ့ဝင်များကြား အာဏာလုပွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူမသည် အပြစ်ပုံချခံခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးလူ၊ သုံးဦးတွင် တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသားမှာ ကျိုးချီဖြစ်သည်။ အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ်တွင် ရစ်ချတ်စီးပွားရေးကျောင်းမှ MBA ဘွဲ့ရရှိပြီးနောက် ချုံချင်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် သူ့အစ်ကိုနှင့် မကြာသေးမီက လက်ထပ်ထားသော ဇနီးဖြစ်သူ၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး တရုတ်နိုင်ငံသို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားကာ အစမှပြန်စရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တန်ယန်သည် ထိုသုံးယောက်လုံးကို အလွန်စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။ သူမ၏ စီးပွားရေး အင်ပါယာသည် ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းထက် ကျော်လွန်သွားသောကြောင့် သူမတွင် အရည်အချင်းရှိသူများ ရှိလေပိုကောင်းလေ ဖြစ်သည်။

စနစ်သည် တနင်္ဂနွေနေ့တွင် အင်တာဗျူး အချက်အလက်များကို လူသုံးဦးထံ ပေးပို့ခဲ့ပြီး S မြို့တော်က စတားလိုက် အဆောက်အဦးရှိ သူမ၏ရုံးခန်းတွင် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့လာရန် သဘောတူပါက ခရီးစရိတ်များကို ပြန်အမ်းပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

သူမ၏ လုပ်ငန်းပြီးသည်နှင့် တန်ယန်သည် ချက်ချင်းပင် ဗိုက်ဆာလာသည်။ ညစာစားချိန် နီးပြီဖြစ်၍ အောက်ထပ်သို့ဆင်းရန် ထလိုက်သည်။

ညစာစားရန် လာခေါ်သော သူမ၏အဒေါ်နှင့် လှေကားပေါ်တွင် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး အတူတူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားကြသည်။

ဒီည အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေကြသည်။ တန်ရဲ့အဖေဟာ မကြာသေးခင်က အလုပ်မှာ အရမ်းအလုပ်များနေပြီး ညနေခင်းတွေမှာ လူမှုရေးပွဲတွေ ပိုလုပ်သည်။ သူဟာ တစ်ပတ်ကို ညစာစားဖို့ အိမ်ပြန်လာနိုင်သည့် အကြိမ်အရေအတွက်ဟာ လက်တစ်ဖက်နှင့် ရေတွက်နိုင်သည်။

တန်ယန် ထမင်းစားခန်းကို ရောက်သောအခါ လူတိုင်းကိုနှုတ်ဆက်ပြီး သူ့အဖေအကြောင်း ညည်းညူပါသည်။ "ဖေဖေရေ၊ ဒီရက်ပိုင်း ဖေဖေ့ကို တွေ့ရဖို့က အရမ်းခက်တာပဲ!"

"ဟေး~ ကလေးရယ်၊ ငါဘယ်တုန်းက အိမ်မပြန်လာလို့လဲ။ နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်ရင် သမီးရဲ့ အနားယူချိန်ကို မနှောင့်ယှက်ချင်လို့!" မစ္စတာတန်က သူ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက် အစစ်အမှန်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကုမ္ပဏီကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့တာဆိုတော့ ဒီကိစ္စမှာ မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားရသည်။

ဒါပေမယ့် တကယ်စလုပ်လိုက်ပြီ ဆိုတာနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ အတွက်လည်း တာဝန်ယူရမယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အချိန်တွေကို စွန့်လွှတ်နိုင်ရမယ်၊ တစ်နေကုန် အလုပ်များနေပြီး ကိုယ့်ဇနီးနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် နေဖို့တောင် အချိန်မရှိပါဘူး။

ဒါကိုစဉ်းစားပြီး သူက ယန်ရိုးလင်ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နှင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ လူသတ်ချင်နေသော အကြည့်နှင့် ပြန်ကြည့်တာကို ခံလိုက်ရသည်။

ယန်ရိုးလင်နှင့် တန်စင်ရှုတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ လက်ထပ်ထားတာကြာပြီ၊ သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံနဲ့ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာကို သူမသိနိုင်သည်။ သူက အမြဲတမ်း လျှောက်တွေးနေတယ်၊ ​​ကလေးတွေရှေ့မှာ ဘယ်လိုထိန်းရမလဲဆိုတာကို သူမသိဘူး။

"ဖေဖေ၊ ဒီရက်ပိုင်း ညတွေမှာ လူမှုရေးကိစ္စတွေ အတော်များတယ်၊ ဖေဖေ့ဆီ ချဉ်းကပ်လာမဲ့ မိန်းမလှလေး တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လိမ့်မယ်လို့ မတွေးမိဘူးလား။" တန်ယန်က မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး သူမ ပိုစဉ်းစားလေ၊ ပို၍ဖြစ်နိုင်ခြေများလေ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင် အလားတူ အခြေအနေများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် အရိုးသားဆုံး ယောက်ျားများပင် နောက်ဆုံးတွင် ဖျားယောင်းသွေးဆောင်ခြင်း ခံရမည်ကို သူမသိသည်။ အကောင်းဆုံး ယောက်ျားများပင် မိန်းမတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိပါ။ ထို့အပြင် သူမ၏ဖခင်သည် ယခုအခါ ချမ်းသာပြီး အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် အလုပ်ခွင်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိသောဘဝကို တောင့်တနေသော အမျိုးသမီးငယ်များအတွက် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

တန်စင်ရှုသည် ရှင်းမပြနိုင်သော အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရပြီး "ကလေးရယ်၊ တစ်နေကုန် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အရာတွေ တွေးနေတာလား! သမီးရဲ့အဖေက အဲဒီလိုလူမျိုးလို့ ထင်နေလို့လား?"

တန်ယန်သည် သူမဖခင်၏လေသံမှာ ယုံကြည်ချက်မရှိဟု ခံစားရသော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ယင်းအစား သူမသည် သူ့ကို ပိုမိုစောင့်ကြည့်ရန် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် တန်ယန်နှင့် မီကိုတို့သည် ကျောင်းထဲဝင်သည်နှင့် လူအများအပြားက သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

တန်ယန်က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ မနေ့က ကျောင်းဝင်းဖိုရမ်တွင် တင်ထားသော ပို့စ်ကြောင့် ဖြစ်ရမည်။

မီကိုကတော့ ဖိုရမ်အကြောင်း ဘာမှမသိပါ။ သူမသည် တန်ယန်ဘက်သို့ ဇဝေဇဝါ အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်ပြီး "ယန်ယန်၊ ဒီနေ့ လူတိုင်း ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြုမူနေကြတယ်လို့ နင်မထင်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

တန်ယန် - "မထင်ပါဘူး၊ ဘာထူးဆန်းလို့လဲ"

မီကိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ငါပဲ အတွေးလွန်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

အတန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ယခင်က ဆူညံနေသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို အပ်ကျသံကို ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မီကိုသည် သူမ၏ထိုင်ခုံသို့ သွားလိုက်ပြီး သူမရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ဇူလင်းလင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

ဇူလင်းလင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

မီကို - "ဒီနေ့ သူတို့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ယန်ယန်နဲ့ ငါဝင်လာတုန်းက ဘာလို့ ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ လုပ်နေကြတာလဲ"

ဇူလင်းလင်း - "နင်မသိဘူးလား။ မနေ့က နင်နဲ့အတူ တန်ယန် လမ်းလျှောက်နေတဲ့ပုံကို တစ်ယောက်ယောက်က ရိုက်ယူပြီး ကျောင်းဝင်းဖိုရမ်မှာ တင်ထားတယ်။"

စကားပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ စာအုပ်ထဲမှာ နစ်မြုပ်နေပြီး ဘာကိုမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘဲ ဟန်ဆောင်နေသည့် တန်ယန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် လေးစားချီးကျူးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "အမေရေ! စစ်မှန်တဲ့ ကြော့ရှင်းမှုကို နောက်ဆုံးတော့ သမီးနားလည်လိုက်ပြီ!"

မီကိုက သူမရဲ့ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး ကျောင်းဝင်းဖိုရမ်ထဲကို ဝင်လိုက်သည်...

"ယန်ယန်၊ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ ငါတို့ အိမ်ပြန်နေတဲ့ ပုံတွေကို ရိုက်ထားတာက ဘာများထူးဆန်းနေလို့လဲ။ အွန်လိုင်းမှာ ဒီအကြောင်းကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရေးထားတာက တကယ်ကို အလွန်အကြူးပဲ!"

"လျစ်လျူရှုလိုက်စမ်းပါ။ တခြားသူတွေ ပြောနေကြလို့ ငါတို့ကားစီးပြီး အိမ်ပြန်တာကို ရပ်လိုက်မှာလား?" တန်ယန်က မီကိုကို မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ! ကားစီးမယ့်အစား လမ်းလျှောက်ပြန်ရမှာလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး!" မီကိုက ကားမပါဘဲ လမ်းလျှောက်ပြန်ဖို့ အနည်းဆုံး တစ်နာရီလောက် ကြာမယ်ဆိုတာကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဘတ်စ်ကားစီးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စက်ဘီးစီးတာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ မလုပ်ချင်ပါ။ အဲဒီအချိန်ကို လမ်းမှာ အချိန်ဖြုန်းမယ့်အစား အိမ်မှာ လေ့ကျင့်ခန်းတွေလုပ်ဖို့ အသုံးပြုချင်သည်။

"ဒါဆို ဖြေရှင်းလို့ရပြီ မဟုတ်လား။ မြန်မြန် ဝေါဟာရတွေကို မှတ်မိအောင်လုပ်။ အင်္ဂလိပ်စာ သင်တန်းမှာ နှုတ်တိုက်ဖြေဆိုရမယ့် စာမေးပွဲရှိလိမ့်မယ်" ဟု တန်ယန်က သူငယ်ချင်းကို ကြင်နာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။

"အာ! ငါမေ့သွားတယ်။ တစ်ခုမှ မမှတ်မိဘူး၊ ဝါး... ငါဘာလုပ်သင့်လဲ~ ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်မှာ ငါ့ကိုမရေးခိုင်းပါစေနဲ့!" ဖိုရမ်ပို့စ်ကို လျစ်လျူရှုကာ မီကိုသည် သူမ၏ အင်္ဂလိပ်စာအုပ်ကို အမြန်ထုတ်ပြီး စကားလုံးများကို မှတ်မိအောင် စတင်လုပ်ဆောင်သည်။

နံနက်ခင်း၏ နောက်ဆုံး အင်္ဂလိပ်စာ သင်တန်းတွင် မီကိုသည် ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ရေးရန် ခေါ်ခံရခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ အတန်းပြီးသည့်နောက် သူမသည် တန်ယန်အား မြန်မြန်သွားပြီးစားရန် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းဖို့ ပျော်ရွှင်စွာ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

လောင်ဝေအန်းနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းကောင်း ရှုရှင်းယန်တို့သည် တန်ယန်နှင့် မီကိုတို့ကို အတန်းတံခါးဝတွင် စောင့်နေကြသည်။ နှစ်ယောက်သား လက်ချင်းတွဲ၍ ထွက်လာသည်ကို မြင်တော့ သူက ချက်ချင်း လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး "ဟိုင်း! မင်္ဂလာပါ နင်တို့နှစ်ယောက်ကို ဒီနေ့ တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ နေ့လည်စာ ကျွေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်၊ အတူတူသွားကြရအောင်!"

"ဘယ်သူက ငါတို့ကို ထမင်းကျွေးဖို့ ပြောလို့လဲ။ ငါတို့က ဒီနေ့ ကော်ဖီဆိုင်မှာ မစားဘူး၊ နင်တို့ဘာသာပဲ သွားစားကြ" မီကိုက ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို နင်တို့ ဘာသွားစားကြမှာလဲ။ အတူတူ သွားကြရအောင်လေ!" လောင်ဝေအန်းက အတင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

မီကိုက အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဒီလူက ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းတာကို နားမလည်ရတာလဲ။

"ဟေး၊ ငါတို့က အဲဒီလောက် မရင်းနှီးဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် အတူတူမစားကြတာပေါ့။"

"ငါ့နာမည်က လောင်ဝေအန်း၊ သူ့နာမည်က ရှူရှင်းယန်။ ငါတို့က အတန်းဖော်တွေ။ အတူတူစားပြီးရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိကျွမ်းလာမှာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား" လောင်ဝေအန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ပိုင်ရှင်က ခေါင်းကိုပုတ်ပေးဖို့ စောင့်နေတဲ့ ခွေးလေးတစ်ကောင်လိုပါပဲ။

မီကိုက တန်ယန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမက မငြင်းတာကို မြင်တော့ "ငါတို့က ဟော့ပေါ့စားမှာ။ နင်တို့ စားချင်ရင်တော့ လိုက်ခဲ့ကြ" လို့ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း ဟော့ပေါ့စားချင်နေတာ၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ!" လောင်ဝေအန်းက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

*ရှူရှင်းယန်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။ "ငါ ဟော့ပေါ့ကို မစားဖြစ်တာ အရမ်းကြာပြီ၊ ငါ့ပါးစပ်က ဒီရက်ပိုင်း ဘာစားစား အရသာမရှိတာ မအံ့ဩတော့ပါဘူး~ ဒီအလှလေး နှစ်ယောက်ကြောင့် ဒီနေ့ ဟော့ပေါ့စားရတာ ငါတကယ် ကံကောင်းတယ်"

"သွားကြရအောင်။" အနည်းငယ် အေးစက်စက်နိုင်သည့် အမျိုးသမီးအသံက တန်ယန်၏ အသံဖြစ်ပြီး အခုချိန်ထိ စကားမပြောရသေးပါ။

အဖွဲ့ဟာ အနီးအနားက အသစ်ဖွင့်လှစ်ထားသည့် စီချွမ်းဟော့ပေါ့ စားသောက်ဆိုင်ကို တက္ကစီငှားကာ သွားကြပါသည်။ မီကိုက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ မီနူးကိုယူပြီး သူမနှင့် တန်ယန်ကြိုက်တဲ့ ဟင်းလျာအားလုံးကို မှာလိုက်ပါသည်။ ပြီးတော့ လောင်ဝေအန်းနဲ့ တန်ယန်တို့ ဘာမှာချင်လဲဟု မေးချင်ယောင် ဆောင်လိုက်ပါသည်။

လောင်ဝေအန်းက တစ်ခုခုက ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ပြီး မီနူးကိုယူကာ ဝက်အူချောင်းတစ်ပိုင်း ထပ်ထည့်ပြီး စားပွဲထိုးကို မီနူးပေးလိုက်ပါသည်။

နေ့လည်စာစားချိန်မှာ ဟော့ပေါ့ဆိုင်က လူသိပ်မများပါ။ သူတို့ရဲ့ ဟင်းလျာတွေကိုလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကျွေးပါသည်။ သူတို့ရှေ့က ပွက်ပွက်ဆူနေတဲ့ အနီရောင်ဆီပူပူကို ကြည့်ရင်း မီကိုက မျိုချလိုက်ပါသည်။ အနံ့က အရမ်းကောင်းသည်။

ဝက်အူချောင်း၊ ကြာပင်အမြစ်အချပ်၊ ဆလတ်ရွက်၊ ဘဲသွေးနဲ့ တို့ဟူးတို့ကို အစဉ်လိုက် ထည့်လိုက်ပါသည်။ အစားအစာအတွက် စောင့်ရတာက အရမ်းခက်ခဲနေပါပြီ၊ အထူးသဖြင့် ဗိုက်ဆာနေသည့် အခါမျိုးမှာပေါ့။ အိုးထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် အသားလုံးအမျိုးမျိုး ရောနေတာကိုကြည့်ပြီး မီကိုက နောက်ဆုံးတော့ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူမရဲ့တူနဲ့ တစ်ငုံချင်း ခပ်ယူလိုက်ပါတော့သည်။